Helemaal niet simplistisch, dat is gewoon heel vaak de realiteit. Los van de redenen of het 'begrip' dat ge voor bepaalde keuzes kan opbrengen is het gewoon wat het is.Heel simplistische kijk op de zaken toch.
Kan mij daar wel aan ergeren, hoe men jonge gasten en hun entourages die voor een buitenlands project kiezen zo verketteren, en gaan veralgemenen alsof het dikke geldwolven zijn.
Niet dat dit nooit voorvalt natuurlijk. Bij de Musonda’s was mama Angela er vooral op uit om de grote madam in Londen uit te hangen.
Maar je zegt het zelf, mensen uit een achtergestelde buurt. Die mensen worden al jaren om de oren geslagen met waanzinnige bedragen, terwijl sommige van die mensen ook in de financiële problemen zitten. Dan is het toch niet zo onbegrijpelijk dat daar soms mensen op in gaan?
Je begint hier over de vader van zo een speler als manager met hun rolex lopen stoefen ? De meeste van die gastjes zitten echt al in de macht van echte managers, en geven zo entourages ook gewoon heel slechte raad.
Ik zag een paar jaar geleden een programma waar ze D. Jossue volgden. Toen nog speler van Mechelen. Waar ze een gesprek met een manager en de vader volgen. Het eerste wat die man zegt is, we moeten Jossue in Italië krijgen. Daar is het beste voor zijn carrière.
Daarenboven is de keuze voor een buitenlands project helemaal niet altijd een slechte keuze. En zijn er ook heel wat spelers die daar wel succesvol zijn.
Goed, een trainingscomplex bezoeken zegt weinig. Dat doen heel veel jonge spelers. Maar dat hij niet meteen een contract tekende itt Duranville zegt wel iets. De entourage van Bounida zijn nuchtere mensen, maar het Ajax project is ook geen slechte keuze natuurlijk. En Bounida ook een band met Amsterdam.
Zou ne zure zijn als Anderlecht fan, net als Lavia. Maar als Ajax fan zou het wel een troost zijn dat het naar Amsterdam zou zijn.
Bounida trouwens een waanzinnig talent, waar men zelfs bij Ajax van achterover valt.
En ik zeg ook nergens dat kiezen voor het buitenland altijd slecht is. De exacte motivatie om te verhuizen is echter doorgaans het probleem. Er is geen vaste schuldige in die verhalen, maar het patroon is vaak wel hetzelfde. Soms zijn er een paar vrienden, soms een manager, soms familie en soms allemaal samen. Die managers geven vaak een zetje met hun 'connecties' en mooie verhalen, maar ik geloof dat heel van van die gasten gewoon er onder door gaat vanwege de druk. De spelvreugde is daar al uit tegen dat die 19 zijn. Want iedereen staat elke maand met een open handje te vragen voor de volgende spijzing, ge moet presteren en groeien want die persoon x heeft dit en dat nodig en familielid y is gestopt met werken dus ge moet zien dat die wat inkomsten hebben enzovoort.
Torenhoge druk voor die ventjes.

