Het zou ook zo'n raar zicht zijn om een 30'er zo te zien doen he
Wij deden dat voor ja
en vaak ook 
Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
en vaak ook 
ik dacht dat dit voor te lachen was, maar ik zie een "like" en anders die ook positief reageert. Zijn er echt veel die dat doen?
Rollen komt toch gewoon vanzelf? of ben ik de uitzondering?
Chelark007
Well-known member
Nooit gedaan, maar wel haar gerold voor "het gevoel". Eigenlijk deed ze het al snel, maar eerder per ongeluk.
yode92
Well-known member
Niet zelf voordoen nee. Wel stimuleren en de rolbeweging ermee maken. Nu, bij ons was het wel iets om echt mee aan de slag te gaan omdat hij met een groot/zwaar hoofd is geboren waardoor zijn hoofd opheffen in buiklig ook al heel moeilijk ging. Dus alles rond spierontwikkeling dat daarmee te maken heeft zit wat moeilijker. Uiteindelijk komt hij er ook wel. Iedereen heeft uiteindelijk leren stappen 
Ik dacht even dat je bedoelde hoe ze moesten rollen in een driftbui tot ik de post onder je las die uitlegde hoe een baby te leren rollen.
Dat komt gewoon vanzelf denk ik. Zowel voor het gewoon rollen als voor het rollen in driftbuien.
Goh, in elke normale omgeving komt dat vanzelf. Maar hetzelfde wordt gezegd van zitten en wandelen. Tot je eens Feral Child opzoekt en blijkt dat kinderen die opgroeien in een omgeving zonder rechtoplopende mensen, ook niet rechtop lopen...
Dus ergens zit daar toch een imitatie in. Wij deden dat gewoon als aanmoediging eigenlijk, als ze zo moeite aan het doen is, om dan gewoon even er naast te gaan liggen en samen te proberen rollen
kaydoh
Well-known member
Dat merk ik ook, het ene moment ligt ze op de grond, erna komt ze naar mij om mij een gemeende knuffel te geven. Kindjes en hun emoties toch hé.
Mensen herinneren zich misschien nog mijn schrijfsels over de moeilijke momenten die ik heb gehad bij onze eerste kleine. Vooral het eindeloos aantal slapeloze nachten en alle bijhorende frustraties.
Welnu, die kleine is rond zijn 2 jaar uiteindelijk beter beginnen slapen. Super content!
Tot daar het goede nieuws. Want noem ons onnozel, maar intussen is hier een tweede kleine op het toneel verschenen. Van hetzelfde insomnia-type. Soms verdenk ik mijn vrouw ervan vloeibare XTC te produceren i.p.v. moedermelk. We slapen nu zoveel mogelijk apart om zoveel mogelijk slaap te hebben, dat hebben we geleerd van onze ervaringen met de eerste. Maar met twee (dergelijke) kleine mannen moet je echt al uw tijd besteden aan de kinderen. We hebben het gevoel dat er niets anders meer overblijft.
De oudste gaat nu naar school, dus moet al mijn verlof naar het opvangen van de schoolgaande kleine. Als uw kind naar de crèche gaat (een plek die gemiddeld genomen minder gesloten is dan uw aantal verlofdagen per jaar) kun je nog eens verlof nemen om eens wat zaken voor elkaar te krijgen zonder blètende kinderen die in uw oor staan te krijsen. Ik besef nu (niet toevallig in de paasvakantie) dat van zodra je kinderen naar school gaan, ook dat niet meer mogelijk is.
Ofwel werk je, ofwel zorg je voor je kinderen, 24/7. Werken, kinderen, werken, kinderen, repeat. En dat weegt echt zwaar op mijn gemoed en dat van mijn vrouw, met heel wat zware discussies tot gevolg.
Als ik even heel rationeel, objectief en misschien wel egoïstisch wil zijn, even de volgende gedachteoefening. Wat deed en doe ik écht graag, in een paar kernpunten:
- Uitgaan, muziek, techno-feesten, house-feesten, festivals, etc. met mijn vrouw of met vrienden -> Is nog nooit zo onmogelijk geweest als vandaag omwille van obvious reasons.
- Zelfs gewone rustige avondjes onder vrienden om tussen pot en en pint wat bij te praten, lachen, zeveren, etc. -> Teveel problemen thuis om zonder schuldgevoel een avondje plezier te gaan maken. Ook heel moeilijk om nog gemeenschappelijke momenten te vinden.
- Seks. -> Is quasi tot nul gereduceerd door vermoeidheid, de vele discussies, een kleine in de co-sleeper, ... apart slapen helpt natuurlijk ook niet.
- Etc.
Noem het gerust puberaal, maar dit zijn nu éénmaal de zaken die ik (nog steeds) écht graag doe in mijn mid-30's.
En ja, uiteraard geniet ik ook in zekere mate van een koppel-koppel middagje met de kinderen (als ze niet te ambetant doen), op de koffie gaan bij familie, op babyborrel gaan, en andere brave huisvader-activiteiten. Maar dat is gewoon totaal niet hetzelfde als eerstgenoemde zaken.
Qua minder-puberale dingen die ik écht graag zou doen, dient er zich ook nog een mooi project aan, in de vorm van de overname van een familiebedrijf. Maar ik krijg nu mijn gewone job nog niet rond zonder in slaap te vallen van vermoeidheid, laat staan dat ik de energie zou kunnen opbrengen voor een dergelijk groot project.
Ik hou heel veel van mijn kinderen maar ze voelen op dit moment voor mijn persoonlijk geluk toch ook als een enorm blok aan mijn been en zijn enorm vrijheidsbeperkend. Altijd al gedacht dat dat voor mij een zwaar aspect zou zijn, maar ik had het nog onderschat.
(En ja, ik krijg al een schuldgevoel tegenover mijn kinderen door dit te schrijven. Hopelijk lezen ze dit nooit.)
Welnu, die kleine is rond zijn 2 jaar uiteindelijk beter beginnen slapen. Super content!
Tot daar het goede nieuws. Want noem ons onnozel, maar intussen is hier een tweede kleine op het toneel verschenen. Van hetzelfde insomnia-type. Soms verdenk ik mijn vrouw ervan vloeibare XTC te produceren i.p.v. moedermelk. We slapen nu zoveel mogelijk apart om zoveel mogelijk slaap te hebben, dat hebben we geleerd van onze ervaringen met de eerste. Maar met twee (dergelijke) kleine mannen moet je echt al uw tijd besteden aan de kinderen. We hebben het gevoel dat er niets anders meer overblijft.
De oudste gaat nu naar school, dus moet al mijn verlof naar het opvangen van de schoolgaande kleine. Als uw kind naar de crèche gaat (een plek die gemiddeld genomen minder gesloten is dan uw aantal verlofdagen per jaar) kun je nog eens verlof nemen om eens wat zaken voor elkaar te krijgen zonder blètende kinderen die in uw oor staan te krijsen. Ik besef nu (niet toevallig in de paasvakantie) dat van zodra je kinderen naar school gaan, ook dat niet meer mogelijk is.
Ofwel werk je, ofwel zorg je voor je kinderen, 24/7. Werken, kinderen, werken, kinderen, repeat. En dat weegt echt zwaar op mijn gemoed en dat van mijn vrouw, met heel wat zware discussies tot gevolg.Als ik even heel rationeel, objectief en misschien wel egoïstisch wil zijn, even de volgende gedachteoefening. Wat deed en doe ik écht graag, in een paar kernpunten:
- Uitgaan, muziek, techno-feesten, house-feesten, festivals, etc. met mijn vrouw of met vrienden -> Is nog nooit zo onmogelijk geweest als vandaag omwille van obvious reasons.
- Zelfs gewone rustige avondjes onder vrienden om tussen pot en en pint wat bij te praten, lachen, zeveren, etc. -> Teveel problemen thuis om zonder schuldgevoel een avondje plezier te gaan maken. Ook heel moeilijk om nog gemeenschappelijke momenten te vinden.
- Seks. -> Is quasi tot nul gereduceerd door vermoeidheid, de vele discussies, een kleine in de co-sleeper, ... apart slapen helpt natuurlijk ook niet.
- Etc.
Noem het gerust puberaal, maar dit zijn nu éénmaal de zaken die ik (nog steeds) écht graag doe in mijn mid-30's.
En ja, uiteraard geniet ik ook in zekere mate van een koppel-koppel middagje met de kinderen (als ze niet te ambetant doen), op de koffie gaan bij familie, op babyborrel gaan, en andere brave huisvader-activiteiten. Maar dat is gewoon totaal niet hetzelfde als eerstgenoemde zaken.
Qua minder-puberale dingen die ik écht graag zou doen, dient er zich ook nog een mooi project aan, in de vorm van de overname van een familiebedrijf. Maar ik krijg nu mijn gewone job nog niet rond zonder in slaap te vallen van vermoeidheid, laat staan dat ik de energie zou kunnen opbrengen voor een dergelijk groot project.
Ik hou heel veel van mijn kinderen maar ze voelen op dit moment voor mijn persoonlijk geluk toch ook als een enorm blok aan mijn been en zijn enorm vrijheidsbeperkend. Altijd al gedacht dat dat voor mij een zwaar aspect zou zijn, maar ik had het nog onderschat.
(En ja, ik krijg al een schuldgevoel tegenover mijn kinderen door dit te schrijven. Hopelijk lezen ze dit nooit.)
Coolguy
Well-known member
Nog eentje van het internet dan: comparison is the death of joy
Ieder kind heeft zijn eigen tempo.
Ik ken u frustratie. Onze kleine slaapt nu af en toe door de nacht maar het gross van den tijd is ze nog steeds 1 keer per nacht wakker voor meer dan een uur en zit ze te schreeuwen. Ze is volgende maand 2 jaar. Dus wij hebben ook al bijna 2 jaar geen goede nacht gekend. Enkel de laatste maand gaat het eindelijk beter.Mensen herinneren zich misschien nog mijn schrijfsels over de moeilijke momenten die ik heb gehad bij onze eerste kleine. Vooral het eindeloos aantal slapeloze nachten en alle bijhorende frustraties.
Welnu, die kleine is rond zijn 2 jaar uiteindelijk beter beginnen slapen. Super content!
Tot daar het goede nieuws. Want noem ons onnozel, maar intussen is hier een tweede kleine op het toneel verschenen. Van hetzelfde insomnia-type. Soms verdenk ik mijn vrouw ervan vloeibare XTC te produceren i.p.v. moedermelk. We slapen nu zoveel mogelijk apart om zoveel mogelijk slaap te hebben, dat hebben we geleerd van onze ervaringen met de eerste. Maar met twee (dergelijke) kleine mannen moet je echt al uw tijd besteden aan de kinderen. We hebben het gevoel dat er niets anders meer overblijft.
De oudste gaat nu naar school, dus moet al mijn verlof naar het opvangen van de schoolgaande kleine. Als uw kind naar de crèche gaat (een plek die gemiddeld genomen minder gesloten is dan uw aantal verlofdagen per jaar) kun je nog eens verlof nemen om eens wat zaken voor elkaar te krijgen zonder blètende kinderen die in uw oor staan te krijsen. Ik besef nu (niet toevallig in de paasvakantie) dat van zodra je kinderen naar school gaan, ook dat niet meer mogelijk is.
Als ik even heel rationeel, objectief en misschien wel egoïstisch wil zijn, even de volgende gedachteoefening. Wat deed en doe ik écht graag, in een paar kernpunten:
- Uitgaan, muziek, techno-feesten, house-feesten, festivals, etc. met mijn vrouw of met vrienden -> Is nog nooit zo onmogelijk geweest als vandaag omwille van obvious reasons.
- Zelfs gewone rustige avondjes onder vrienden om tussen pot en en pint wat bij te praten, lachen, zeveren, etc. -> Teveel problemen thuis om zonder schuldgevoel een avondje plezier te gaan maken. Ook heel moeilijk om nog gemeenschappelijke momenten te vinden.
- Seks. -> Is quasi tot nul gereduceerd door vermoeidheid, de vele discussies, een kleine in de co-sleeper, ... apart slapen helpt natuurlijk ook niet.
- Etc.
Noem het gerust puberaal, maar dit zijn nu éénmaal de zaken die ik (nog steeds) écht graag doe in mijn mid-30's.
En ja, uiteraard geniet ik ook in zekere mate van een koppel-koppel middagje met de kinderen (als ze niet te ambetant doen), op de koffie gaan bij familie, op babyborrel gaan, en andere brave huisvader-activiteiten. Maar dat is gewoon totaal niet hetzelfde als eerstgenoemde zaken.
Qua minder-puberale dingen die ik écht graag zou doen, dient er zich ook nog een mooi project aan, in de vorm van de overname van een familiebedrijf. Maar ik krijg nu mijn gewone job nog niet rond zonder in slaap te vallen van vermoeidheid, laat staan dat ik de energie zou kunnen opbrengen voor een dergelijk groot project.
Ik hou heel veel van mijn kinderen maar ze voelen op dit moment voor mijn persoonlijk geluk toch ook als een enorm blok aan mijn been en zijn enorm vrijheidsbeperkend. Altijd al gedacht dat dat voor mij een zwaar aspect zou zijn, maar ik had het nog onderschat.
(En ja, ik krijg al een schuldgevoel tegenover mijn kinderen door dit te schrijven. Hopelijk lezen ze dit nooit.)
Deze ervaring doet me geregeld denken: "waar ben ik aan begonnen?". Om nog maar te zwijgen over een tweede kind.
We zijn ook maar mensen en als we continue geschreeuw horen en geen tijd meer hebben voor onszelf dan begin je gefrustreerd te worden en dan meestal op de bron van die ergernis los van het feit dat die bron een kind is.
Laatst bewerkt:
Avondland
Well-known member
Ik heb dat gevoel ook soms en dan heb ik maar 1 kind in plaats van twee. Ze zijn allebei nog heel erg jong, ik zou verwachten dat dit na enkele jaren wel zal beteren als ze wat ouder zijn. Dan moet je ze uit hun bed sleuren. Daar ben je echter nu niets mee.Mensen herinneren zich misschien nog mijn schrijfsels over de moeilijke momenten die ik heb gehad bij onze eerste kleine. Vooral het eindeloos aantal slapeloze nachten en alle bijhorende frustraties.
Welnu, die kleine is rond zijn 2 jaar uiteindelijk beter beginnen slapen. Super content!
Tot daar het goede nieuws. Want noem ons onnozel, maar intussen is hier een tweede kleine op het toneel verschenen. Van hetzelfde insomnia-type. Soms verdenk ik mijn vrouw ervan vloeibare XTC te produceren i.p.v. moedermelk. We slapen nu zoveel mogelijk apart om zoveel mogelijk slaap te hebben, dat hebben we geleerd van onze ervaringen met de eerste. Maar met twee (dergelijke) kleine mannen moet je echt al uw tijd besteden aan de kinderen. We hebben het gevoel dat er niets anders meer overblijft.
De oudste gaat nu naar school, dus moet al mijn verlof naar het opvangen van de schoolgaande kleine. Als uw kind naar de crèche gaat (een plek die gemiddeld genomen minder gesloten is dan uw aantal verlofdagen per jaar) kun je nog eens verlof nemen om eens wat zaken voor elkaar te krijgen zonder blètende kinderen die in uw oor staan te krijsen. Ik besef nu (niet toevallig in de paasvakantie) dat van zodra je kinderen naar school gaan, ook dat niet meer mogelijk is.
Als ik even heel rationeel, objectief en misschien wel egoïstisch wil zijn, even de volgende gedachteoefening. Wat deed en doe ik écht graag, in een paar kernpunten:
- Uitgaan, muziek, techno-feesten, house-feesten, festivals, etc. met mijn vrouw of met vrienden -> Is nog nooit zo onmogelijk geweest als vandaag omwille van obvious reasons.
- Zelfs gewone rustige avondjes onder vrienden om tussen pot en en pint wat bij te praten, lachen, zeveren, etc. -> Teveel problemen thuis om zonder schuldgevoel een avondje plezier te gaan maken. Ook heel moeilijk om nog gemeenschappelijke momenten te vinden.
- Seks. -> Is quasi tot nul gereduceerd door vermoeidheid, de vele discussies, een kleine in de co-sleeper, ... apart slapen helpt natuurlijk ook niet.
- Etc.
Noem het gerust puberaal, maar dit zijn nu éénmaal de zaken die ik (nog steeds) écht graag doe in mijn mid-30's.
En ja, uiteraard geniet ik ook in zekere mate van een koppel-koppel middagje met de kinderen (als ze niet te ambetant doen), op de koffie gaan bij familie, op babyborrel gaan, en andere brave huisvader-activiteiten. Maar dat is gewoon totaal niet hetzelfde als eerstgenoemde zaken.
Qua minder-puberale dingen die ik écht graag zou doen, dient er zich ook nog een mooi project aan, in de vorm van de overname van een familiebedrijf. Maar ik krijg nu mijn gewone job nog niet rond zonder in slaap te vallen van vermoeidheid, laat staan dat ik de energie zou kunnen opbrengen voor een dergelijk groot project.
Ik hou heel veel van mijn kinderen maar ze voelen op dit moment voor mijn persoonlijk geluk toch ook als een enorm blok aan mijn been en zijn enorm vrijheidsbeperkend. Altijd al gedacht dat dat voor mij een zwaar aspect zou zijn, maar ik had het nog onderschat.
(En ja, ik krijg al een schuldgevoel tegenover mijn kinderen door dit te schrijven. Hopelijk lezen ze dit nooit.)
Maar dat gevoel van geleefd te worden en dat die saaie routine de hoofdmoot vormt en échte vrije tijd (dus niet 's avonds in de zetel na een vermoeiende dag) een zeldzaam goed is geworden. Soms heb ik heimwee naar de dagen dat ik single was en aan niemand moest verantwoorden. Er was een tijd waarin een weekend onontgonnen gebied was en dat ik enkele weken alleen kon reizen. Daar kan ik alleen maar van dromen. Ik heb ook vaak discussies met mijn vrouw als ik er alleen op uit wil gaan (voor een dagje, niet meerdere weken).
Anderzijds: ik zie mijn dochter doodgraag en zou haar voor niets ter wereld willen opgeven. Daarvoor offer ik die kostbare tijd graag op, want de goede en gouden momenten maken het allemaal de moeite waard.
Ik begrijp die reactie en ik begrijp ook waarom die reactie mogelijk in het verkeerde keelgat kan schieten.
Wat uiteraard niet de bedoeling is. Wij hebben zelf een vrij gemakkelijk kind, met uiteraard ook moeilijke momenten en ik twijfel zelf al of ik nog wel een tweede wil. Mijn vrouw zou wel graag een tweede willen, maar voor het moment hoeft het voor mij (nog) niet. Kan uiteraard nog veranderen en onze dochter is pas een dikke 8 maanden natuurlijk. Dus ik probeer het ergens te begrijpen waarom mensen, met een zware periode met 1 kind, toch nog een tweede willen.
Een vriend van mij zit in dezelfde situatie. Ook een pittige periode met de eerste gehad en nu is de tweede op komst.
De eerste levensjaren zijn gewoon (te) pittig. De jongste is 2,5j en zit in zijn peuterpubertiteit, op het maximale niveau denk ik. Elke dag is het een strijd 
.
Achja, als ze groter zijn zullen er dan weer andere zaken op het toneel komen. Onze 5-jarige zei gisteren dat hij gepest wordt door de grotere kinderen op kamp. Alhoewel hij het gewicht van het woord pesten nog niet kent, de kans groot is dat het uit proportie is, komt dat al wel eens binnen bij mij wat dan ook op mijn emotionele gemoedsrust speelt.
Wij hebben wel bewust gekozen om elkaar de nodige ontspanning te bieden waar we nood aan hebben. Allebei doen we nog onze hobby of spreken we eens af met vrienden. Niets om schuldig om te voelen. Je moet ook nog altijd aan je eigen welzijn denken.
Kinderen maken vaak ook relaties kapot, dat is gewoon zo. Op korte tijd zijn 2 bevriende koppels nog uiteen gegaan. Het stemt je wel tot nadenken.
.Achja, als ze groter zijn zullen er dan weer andere zaken op het toneel komen. Onze 5-jarige zei gisteren dat hij gepest wordt door de grotere kinderen op kamp. Alhoewel hij het gewicht van het woord pesten nog niet kent, de kans groot is dat het uit proportie is, komt dat al wel eens binnen bij mij wat dan ook op mijn emotionele gemoedsrust speelt.
Wij hebben wel bewust gekozen om elkaar de nodige ontspanning te bieden waar we nood aan hebben. Allebei doen we nog onze hobby of spreken we eens af met vrienden. Niets om schuldig om te voelen. Je moet ook nog altijd aan je eigen welzijn denken.
Kinderen maken vaak ook relaties kapot, dat is gewoon zo. Op korte tijd zijn 2 bevriende koppels nog uiteen gegaan. Het stemt je wel tot nadenken.
Laatst bewerkt:
Ik zou jullie bemoedigende woorden willen toespreken, maar wij zitten aan 4.5 jaar nu 
En wij gaan straks beginnen aan een totaalrenovatie, want onze relatie staat nog niet genoeg onder druk
En wij gaan straks beginnen aan een totaalrenovatie, want onze relatie staat nog niet genoeg onder druk
Avondland
Well-known member
Voltijdse tweeverdieners hebben dan ook doorgaans weinig tijd om kinderen én vrije tijd te combineren. Huizen onderhouden zichzelf helaas niet. Deeltijds werken is een oplossing, maar dat is ook weer minder inkomen. Als je dan een zware lening hebt af te betalen komen daar ongetwijfeld gelddiscussies van. Ga je voor een nieuwe oprit of broodnodige vakantie?
Ik denk dat wij het eerlijk gezegd nog altijd heel moeilijk zouden hebben al werkten we beiden halftijds, of iemand helemaal niet. Ja, je zal meer gedaan krijgen in het huishouden, maar we weten allemaal dat het huishouden nooit gedaan is. Zeker voor mijn vrouw niet. En uiteindelijk is het vooral de slapeloze nachten en het feit dat onze kinderen overdag enorm veel van ons vragen dat heel erg op ons weegt.
Als ik vakantie heb gehad, ben ik vaak blij dat ze achter de rug is zodat ik op mijn werk kan op mijn effen komen. Afgelopen week hadden we ook verlof, en da's eigenlijk de eerste vakantie met de kinderen waarbij ik dat gevoel niet zo had. Het was nochtans ook weer pittig, met een dochter die elke nacht wakker was en bijgevolg elke dag moe rondliep, en met een zoon die al maanden compleet onhandelbaar is wanneer hij niet exact zijn zin krijgt (en dat is vaak, blijkbaar). Maar ik wil maar zeggen, deeltijds of niet meer gaan werken helpt je misschien om meer gedaan te krijgen in het huishouden, maar er is niet alleen de financiële component maar ook de mentale van eens te kunnen ontsnappen aan de kinderen en het huishouden.
Mijn vrouw heeft ook al verschillende keren geopperd om minder te gaan werken, maar los van het feit dat ons dat financieel in problemen zou brengen, betwijfel ik gewoon ten zeerste dat ons dat fundamenteel iets zou opleveren.
Als ik vakantie heb gehad, ben ik vaak blij dat ze achter de rug is zodat ik op mijn werk kan op mijn effen komen. Afgelopen week hadden we ook verlof, en da's eigenlijk de eerste vakantie met de kinderen waarbij ik dat gevoel niet zo had. Het was nochtans ook weer pittig, met een dochter die elke nacht wakker was en bijgevolg elke dag moe rondliep, en met een zoon die al maanden compleet onhandelbaar is wanneer hij niet exact zijn zin krijgt (en dat is vaak, blijkbaar). Maar ik wil maar zeggen, deeltijds of niet meer gaan werken helpt je misschien om meer gedaan te krijgen in het huishouden, maar er is niet alleen de financiële component maar ook de mentale van eens te kunnen ontsnappen aan de kinderen en het huishouden.
Mijn vrouw heeft ook al verschillende keren geopperd om minder te gaan werken, maar los van het feit dat ons dat financieel in problemen zou brengen, betwijfel ik gewoon ten zeerste dat ons dat fundamenteel iets zou opleveren.
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
Het steunt me wel om zo dingen te lezen van andere ouders .
Soms voel ik me wel schuldig als ik maar drie dagen verlof neem tijdens een week schoolvakantie ipv 5 gewoon omdat ik me anders tegen het einde van die week een vervelende, opgejaagde, uitgeputte mama voel.
Terwijl andere ouders precies door die pittige jaren fladderen alsof het niets is. (En ja ik weet natuurlijk ook wel dat niet alles is wat het lijkt en dat er overal pittige momenten zijn)
Soms voel ik me wel schuldig als ik maar drie dagen verlof neem tijdens een week schoolvakantie ipv 5 gewoon omdat ik me anders tegen het einde van die week een vervelende, opgejaagde, uitgeputte mama voel.
Terwijl andere ouders precies door die pittige jaren fladderen alsof het niets is. (En ja ik weet natuurlijk ook wel dat niet alles is wat het lijkt en dat er overal pittige momenten zijn)
