Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Ik herken dit ook enorm hard. Veel van de dingen die ik graag doe zijn, binnen mijn gezin, veel moeilijker geworden dan ik had verwacht.
Hier werkt de vrouw halftijds, en is een groot deel van het huishouden "uitbesteed" (poetsvrouw, tuinman, schoonmoeder die graag strijkt, ...)
Dat geeft effectief een enorm verschil qua gemoedsrust
Mijn vrouw weigert dat soort hulp, want dat geeft haar het gevoel dat ze faalt.
Daar hebben we ook enorm veel geluk mee. Mijn ma doet ook regelmatig de strijk en ramen wassen. Daarnaast hebben we een poetsvrouw.
Ikzelf werk nu 4/5e, maar vanaf augustus heb ik weer om de vrijdag vrij (ATV). Dan gaat ze gewoon een dag om de week extra naar de crèche.
gamer5
Well-known member
Niets beter dan een dagje Sunparks dat die saaie routine doorbreekt
Dit is ook de kern van het probleem. Tweeverdiener. Ik denk dat wij nog van de laatste generatie zijn die opgegroeid zijn in een huishouden waar het mogelijk was om rond te komen van één inkomen.
Ik zeg niet dat we terug moeten naar het tijdperk van vrouw aan de haard, maar ik denk dat het op dat vlak vroeger makkelijker was. Nu moet je eerst een plaats in de kinderopvang vastleggen en dan pas aan kinderen beginnen.
Begint meer en meer een algemeen probleem te worden in de (westerse) wereld. Het leven wordt zo duur dat het voor meer en meer mensen (financieel) niet meer haalbaar is om één of meerdere kinderen groot te brengen. Maar dat is een andere discussie.
Ik hoop dat we over een jaar of 2-3 echt op ons effen zijn. Dan zitten de kinderen in het lager (of nog net in het derde kleuter) en zouden we in onze nieuwe woning moeten zitten. Gewoon hopen dat onze relatie tot dan stand kan houden, en dat de brokken nog te lijmen zijn tegen dan.
Avondland
Well-known member
Vroeger was personeel normaal in bepaalde kringen, want huishoudelijk werk was voor het plebs.
Ik zal het haar zeggen
Zeker. Ik maak me daar niet zoveel zorgen in aangezien de dochter altijd "goed ontwikkeld" en alert bleek op elk bezoek aan een pediater of K&G. Maar ik heb de indruk dat het soms een competitief kantje krijgt. Ik heb vrienden die wat ouder zijn, nu hebben ze 3 kinderen, en vanaf de oudste was geboren 12 jaar geleden heb ik niet anders gehoord dan hoe vroeg ze wel alles kon en hoe slim ze wel niet zou zijn.Nog eentje van het internet dan: comparison is the death of joy
Ieder kind heeft zijn eigen tempo.
Recent zaten we te wachten in de Mexicaanse ambassade (dubbele nationaliteit dochter in orde brengen), en daar zat een koppel met een zoontje van ongeveer een jaar, dus die moeder en mijn vrouw meteen aan de praat. Ook daar de zeer trotse mededeling dat het zoontje al van zijn 6 maand "mama" kon zeggen. Mijn vrouw eenmaal terug thuis dan ongerust want de dochter was bijna 7 maand en kon dat niet. Ik probeer dat dan wat tegen te gaan met het argument dat die jongen daar geen woord heeft gezegd, de mama misschien wat overdreef, en kinderen die tweetalig opgevoed worden meestal later leren praten. Maar goed, de mama dus ongerust over niets.
Hier ook een relatief makkelijke baby, op het doorslapen na dan, maar ook dat is niet zo dramatisch. Toch begint dat slaaptekort wat door te wegen bij momenten. Ik deel het algemene sentiment dat de dagen plots zo kort lijken (contradictorisch want wat starten ze soms vroeg), en je het gevoel veel meer hebt van altijd achter de feiten te lopen.
Een heel triviaal voorbeeld: opstaan en je klaarmaken om te gaan werken, vroeger was dat gechronometreerd, nu klets je daar een hoop tijd bij, om dan op het punt te staan -op tijd- te vertrekken, waarna de dochter een kakexplosie in de pamper bewerkstelligt en je haar hele kledij ook kan wisselen.
Ook ik zie al hoe verlofdagen worden gepland in teken van de crèche, en dan hebben we nog geluk met de job van mijn vrouw waardoor we die crèche niet elke dag nodig hebben en de dochter vroeg wordt opgehaald. We zijn op dit moment beiden toch wel niet echt overtuigd om een tweede kind te willen. We staan er ook zo goed als alleen voor: mijn ouders overleden, de hare aan de andere kant van de oceaan. Daar komt dan bij dat we binnenkort 37 en 36 zijn, dus "no spring chicken" naar complicaties toe. De kans is dus groot dat het bij een blijft, en ik heb daar wel vrede mee. Wat ik hier lees versterkt ook mijn mening: twee kinderen is zwaarder dan het dubbel van een enig kind, gewoon doordat je nog meer op je tandvlees zit.
En dit alles, opnieuw, met een makkelijk kind. Het risico om bv. als tweede een huilbaby te hebben jaagt me ook angst aan.
Ik heb dit ook al vaak gedacht. Met twee werken zodat een serieus stuk van een loon naar de crèche gaat, waar een onderbetaalde vreemde voor je kind zorgt samen met nog 8 anderen. Als je het vanop een afstand bekijkt is het gewoon absurd.
Op een bepaald moment was mijn vrouw haar horecajob echt beu en heeft ze ontslag genomen, ze was toen enkele weken zwanger. Het plan was toen echt om een tweetal jaar thuis te blijven. We waren daarop voorbereid. Toen bleek er geen hartslag te zijn, laten afdrijven. Ze is toen elders gaan werken waar het haar beviel, is opnieuw zwanger geworden, en hier zijn we nu.
Het is financieel ondenkbaar dat ik deeltijds of niet zou werken, dus als we voor een inkomen gaan moet zij stoppen. En dat is ook naar persoonlijke ontwikkeling en vrijheid gewoon een serieus offer, dat in de huidige maatschappij dan nog zeer negatief wordt bekeken. Dus we ploeteren voort
Laatst bewerkt:
Chelark007
Well-known member
Ik werk in dag en madam 10 nachten op een maand. En zelfs ik ben blij om te zien dat het herkenbaar is.
Winkelen doe ik alleen in hoge nood. Meeste huishouden is in de week gedaan als madam thuis is overdag. 10 dagen doe ik zoontje naar voorschoolse opvang en gaan ophalen.
En toch heb ik het gevoel dat ik weinig tijd heb voor mezelf of als koppel. Wat ervoor zorgt dat het hier al 2j niet goed gaat. Zoon wordt 5.
Of ik zie het verkeerd.
Winkelen doe ik alleen in hoge nood. Meeste huishouden is in de week gedaan als madam thuis is overdag. 10 dagen doe ik zoontje naar voorschoolse opvang en gaan ophalen.
En toch heb ik het gevoel dat ik weinig tijd heb voor mezelf of als koppel. Wat ervoor zorgt dat het hier al 2j niet goed gaat. Zoon wordt 5.
Of ik zie het verkeerd.
Ik denk niet enkel dat, maar bij 1 kan je al uw aandacht geven als er iets mis is. Terwijl bij 2 er dan ook nog een andere aandacht nodig heeft he...
Vraag ik me ook af. Al heb ik zelf ook ondervonden dat ge soms wat minder rationeel zijt als het over kinderen gaat.
Ik herken ook wel een bepaald gevoel dat hij beschrijft. Die bengels eisen veel aandacht op en heel veel tijd gaat naar hen waar door er minder voor jezelf over blijft. Het ene moment vind ik dat wat meer spijtig dan het andere maar overall overheerst het goede gevoel wel.
En het betert ook, hier zijn ze 2.5, net geen 4 en net 6. En er is een pak minder "werk" mee. Niet alleen meer ruimte voor ons zelf maar ook bepaalde dingen worden leuker. Het gaat wat cru klinken maar als we bv een speeltuin doen, nu kunnen en spelen ze veel zelf. Dan kunnen wij eens rustig blijven zitten. Daar voor was het er constant achter zitten en zien dat ze nergens af vallen of ze ergens op of over helpen. Op den duur hebt ge het wel gehad en is die speeltuin niet zo leuk meer.
gamer5
Well-known member
Hier hetzelfde. Jongste wordt nu 2, ook een heel traject medische zorgen (hopelijk) achter de rug.
We laten elkaar wel 1x per maand eens weggaan (of proberen dat toch), maar dat is dus niet samen. Ik op café, zij naar een feestje. De ander blijft dan thuis met de kinderen.
Nog een jaar zo verder en dan hopen dat de brokken te lijmen vallen. Het wordt niet uitgesproken maar het is nog 0,0 een relatie op het moment en het is moeilijk te zien hoe dit weer op te bouwen is.
Andersom merk je vaak dat koppels waar het slecht gaat, aan kinderen beginnen in de hoop om de relatie te herstellen. In praktijk zie je dan inderdaad dat ze plots een "goeie reden" hebben om naast elkaar te gaan leven ("ja, blijft gij thuis om op de kinderen te letten")...
Ik denk dat héél veel gezinnen onderschatten wat de impact van kinderen op de relatie is. De meesten denken dat dit een positieve impact gaat hebben, maar puur door planning etc denk ik dat er weinig zijn waar de relatie er beter uit komt.
Allé, om sommigen hier toch een hart onder de riem te steken. Het wordt (normaal gezien 
) wel beter hoor.
Hier zijn ze nu 5 en 8. Het doet al heel veel dat ze veel minder vaak ziek zijn en beter slapen. Je kan ze ook al eens even 'laten doen'... Je bent zelf beter uitgerust en zelf ook minder vaak ziek, dat scheelt heel wat.
Er komen op die leeftijd natuurlijk wel andere zorgen naar boven: schoolresultaten, ruzies onderling, emotionele zaken (een 2-jarige is er niet bezig dat X of Y hem/haar niet leuk vindt), en soms denk je ook nog eens nostalgisch terug naar de periode dat ze nog niet konden praten
Of je nu echt meer tijd hebt, dat is een andere vraag. Ze vergen op andere vlakken dan weer meer tijd. Geen middagdutjes meer, ze blijven langer op, je moet ze van hobby naar hobby brengen, ... Maar het is ook makkelijker om zonder schuldgevoel de deur uit te gaan. Je krijgt dus normaal wel terug meer tijd om individueel dingen te gaan doen.
Probeer in die moeilijke periode met hele kleine kinderen toch hulp te zoeken waar nodig. Wij hebben sinds onze 2e toch een poetsvrouw genomen en allebei ook periodes 4/5e gewerkt. Als je grootouders of broers/zussen kan inschakelen om af en toe eens een middagje of avondje op de kinderen te letten: zeker doen!
Het is heel belangrijk om elkaar als koppel in die periode niet te verliezen. Ik schoof in die periode vaak mijn eigen hobby's/bezigheden aan de kant om in plaats daarvan toch wat quality-time met elkaar door te brengen. Die bezigheden kan je later ook wel terug oppakken.
) wel beter hoor.Hier zijn ze nu 5 en 8. Het doet al heel veel dat ze veel minder vaak ziek zijn en beter slapen. Je kan ze ook al eens even 'laten doen'... Je bent zelf beter uitgerust en zelf ook minder vaak ziek, dat scheelt heel wat.
Er komen op die leeftijd natuurlijk wel andere zorgen naar boven: schoolresultaten, ruzies onderling, emotionele zaken (een 2-jarige is er niet bezig dat X of Y hem/haar niet leuk vindt), en soms denk je ook nog eens nostalgisch terug naar de periode dat ze nog niet konden praten
Of je nu echt meer tijd hebt, dat is een andere vraag. Ze vergen op andere vlakken dan weer meer tijd. Geen middagdutjes meer, ze blijven langer op, je moet ze van hobby naar hobby brengen, ... Maar het is ook makkelijker om zonder schuldgevoel de deur uit te gaan. Je krijgt dus normaal wel terug meer tijd om individueel dingen te gaan doen.
Probeer in die moeilijke periode met hele kleine kinderen toch hulp te zoeken waar nodig. Wij hebben sinds onze 2e toch een poetsvrouw genomen en allebei ook periodes 4/5e gewerkt. Als je grootouders of broers/zussen kan inschakelen om af en toe eens een middagje of avondje op de kinderen te letten: zeker doen!
Het is heel belangrijk om elkaar als koppel in die periode niet te verliezen. Ik schoof in die periode vaak mijn eigen hobby's/bezigheden aan de kant om in plaats daarvan toch wat quality-time met elkaar door te brengen. Die bezigheden kan je later ook wel terug oppakken.
gamer5
Well-known member
Ja, kan dat ergens begrijpen dat mensen dat zien als een laatste strohalm om hun relatie te helpen maar anderzijds is het rationeel gezien gewoon dom om dat te denken.
Elk kind meer is een bron van extra zorgen, extra discussies, minder tijd voor elkaar en nog minder slaap en gezondheid voor uzelf. Ik wil wel eens een gezin spreken die zeggen dat kinderen hun relatie heeft verbeterd en hoe dat daar dan heeft toe bijgedragen. Denk niet dat ik er veel ga vinden.
Avondland
Well-known member
Maar als kinderen zorgen voor slechtere relaties, waarom er dan aan beginnen?
gamer5
Well-known member
We zijn nu eenmaal zo biologisch aangelegd om ons voort te planten. Maar ik denk niet dat je er moet aan beginnen zonder een goede relatie en bij beide echt de wil om aan kinderen te beginnen. Je ziet elke generatie toch wel die wil afnemen.
