Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Ik denk dat we Sensitest intussen al voor honderden euro’s gesponsord hebben. De cyclus is heel onregelmatig, in het begin was het nog 28 dagen, intussen kan het al eens 40 dagen zijn. Er zit dus volledig geen lijn in. En ook de eisprong vindt nooit 14 dagen voor het begin van de nieuwe menstruatie plaats. We hebben gelukkig wel veel steun aan elkaar en overwegen binnenkort toch extra hulp te zoeken.
Was/is hier ook zo, zwanger geworden na een IVM traject in UZ brussel wegens PCOS. Maar zoals gezegd, probeer er ook niet te hard op te focussen, maar een onregelmatige cyclus is niet leuk als je zwanger probeert te worden. Mss toch al eens een afspraak maken bij de gynaecoloog. Er wordt sowieso eerst gestart met medicatie in pilvorm (7 dagen 1 pilletje) om een normale cyclus te hebben en je (hopelijk, maar hier dus niet) op een 'gewone' manier kan zwanger worden.
 
Ik hoop echt dat gij niet denkt dat 2 katten en een hond ook maar enigszins vergelijkbaar is met 1 kind... niet in rommel en al helemaal niet in slapen, tijdsbesteding of energie van uzelf.

Wij hebben 2 katten en een hond (en vissen en kippen), en al die beesten tesamen kosten mij nog niet es 1/10 van de tijd en energie dat mijn 1 kind mij kost hoor.
Ik antwoord even hier om niet teveel off topic te gaan in de andere thread. Tuurlijk weten wij wel dat er een enorm groot verschil is, zoals ik al zei, die kleine rustmomentjes voor uzelf waarop je eens een boek kan lezen of tussenin opruimen/poetsen worden zeldzaam maar een compleet zorgeloos leven zonder verantwoordelijkheden kennen wij ook niet. Uitslapen kan 1 van de 2 als er iemand opstaat voor de dieren en dan nog slaapt ge niet meer diep waardoor je zelf snel volgt, echt uitslapen dat kennen wij niet meer.
We zijn tijdje terug op citytrip geweest met de hond. De hond gaat wel vaker mee op vakantie maar dan hebben we meestal een airbnb in de vorm van een huis/appartement, deze keer was hij mee op hotel en dat was toch al 2-3 jaar geleden. Wij hebben die nachten praktisch niet geslapen, hij was extreem onrustig van alle geluiden rondom onze kamer. Hij is het niet gewoon om zoveel onbekenden rondom hem te horen, eveneens de drukte op straat in een stad (lawaai van dronken mensen, nooit complete stilte). In de kamer naast ons hadden ze een Duitse Herder waarbij beide honden op elkaar durfden reageren. Hij zat continu te grollen/zachtjes te janken. Hebben hem uit miserie tussen ons in bed gelegd maar die ligt geen 2 seconden stil. Door stad zeult ge niet met een fancy handtas maar met een rugzak geladen met materiaal voor de hond. Uw dag plant ge naar de hond, je zorgt dat je eerst flink gewandeld hebt voor je op restaurant gaat. Onze hond kan op restaurant evenzeer niet 1-2u stil blijven liggen, wel als hij uitgeput is van een wandeling en als je hem afleidt met zijn absolute lievelingsbotjes. Je zet u strategisch met zicht op de inkomdeur zodat je het tijdig ziet als er een andere hond het restaurant binnenkomt. En je leert eveneens eten met 1 hand :p. De familie heeft heel het weekend grapjes gemaakt omdat ze wisten dat wij voor een kindje wouden gaan. We zijn de laatste dag vroeger doorgegaan omdat we doodop waren. Thuis zijn we onmiddellijk in bed geploft en als we terugrekenen is de kans reëel dat dat de basis van was :laugh:.
 
Gisteren dan toch maar eens naar de kinderarts geweest - het was uiteindelijk de assistente en niet echt het gevoel dat ze het "probleem" serieus nam.

was ook super judgy dat we Nurofen gaven.
Vooral toen ik zei dat we er 2 gaven met 6u tussen - kreeg ik commentaar "Er MoEt 8u TuSsEn". Tja, als de dokter+voorschrift zegt 6u tussen (én de apotheek ook nog eens)

conclusie, pipipampers in de gaten blijven houden. Gisteren heeft ze +- 380ml melk gedronken doorheen de dag en 100gr groentepap / 100gr fruitpap.

ze is al iets aan de betere hand maar het eten en drinken duidelijk nog niet...
 
Ik antwoord even hier om niet teveel off topic te gaan in de andere thread. Tuurlijk weten wij wel dat er een enorm groot verschil is, zoals ik al zei, die kleine rustmomentjes voor uzelf waarop je eens een boek kan lezen of tussenin opruimen/poetsen worden zeldzaam maar een compleet zorgeloos leven zonder verantwoordelijkheden kennen wij ook niet. Uitslapen kan 1 van de 2 als er iemand opstaat voor de dieren en dan nog slaapt ge niet meer diep waardoor je zelf snel volgt, echt uitslapen dat kennen wij niet meer.
We zijn tijdje terug op citytrip geweest met de hond. De hond gaat wel vaker mee op vakantie maar dan hebben we meestal een airbnb in de vorm van een huis/appartement, deze keer was hij mee op hotel en dat was toch al 2-3 jaar geleden. Wij hebben die nachten praktisch niet geslapen, hij was extreem onrustig van alle geluiden rondom onze kamer. Hij is het niet gewoon om zoveel onbekenden rondom hem te horen, eveneens de drukte op straat in een stad (lawaai van dronken mensen, nooit complete stilte). In de kamer naast ons hadden ze een Duitse Herder waarbij beide honden op elkaar durfden reageren. Hij zat continu te grollen/zachtjes te janken. Hebben hem uit miserie tussen ons in bed gelegd maar die ligt geen 2 seconden stil. Door stad zeult ge niet met een fancy handtas maar met een rugzak geladen met materiaal voor de hond. Uw dag plant ge naar de hond, je zorgt dat je eerst flink gewandeld hebt voor je op restaurant gaat. Onze hond kan op restaurant evenzeer niet 1-2u stil blijven liggen, wel als hij uitgeput is van een wandeling en als je hem afleidt met zijn absolute lievelingsbotjes. Je zet u strategisch met zicht op de inkomdeur zodat je het tijdig ziet als er een andere hond het restaurant binnenkomt. En je leert eveneens eten met 1 hand :p. De familie heeft heel het weekend grapjes gemaakt omdat ze wisten dat wij voor een kindje wouden gaan. We zijn de laatste dag vroeger doorgegaan omdat we doodop waren. Thuis zijn we onmiddellijk in bed geploft en als we terugrekenen is de kans reëel dat dat de basis van was :laugh:.
Ik wil niet de eikel uithangen ofzo, maar ik zeg het nog eens, om u een hele grote reality check te geven:
Wij hebben 2 katten en een hond (en vissen en kippen), en al die beesten tesamen kosten mij nog niet es 1/10 van de tijd en energie dat mijn 1 kind mij kost hoor.


Neen, het is echt niet vergelijkbaar.
In de kleine-puppy periode (<6 maand ofzo) is het eventueel nog te vergelijken met een "baby-light" periode ... maar bij een hond is het enkele weken moeilijker slapen en 6 maand veel rekening mee houden. Erna is al makkelijker.
Een baby blijft veel langer "baby", en zelfs als peuter/kleuter is het echt niet vergelijkbaar.

Vergelijk aub ook niet 1 week vakantie slecht slapen niet met een volledig 1e baby-jaar met constant elke nacht onderbroken nachten EN dagdagelijkse taken EN werk. En al helemaal niet als ge pech hebt en uw kinderen meerdere jaren slecht slapen (genoeg verhalen in deze thread).
 
Ik kan me daar enkel bij aansluiten. Onze hond met extreme verlatingsangst was echt nog geen fractie aan "miserie" in vergelijking met een baby of peuter. De hond liet ons wel langer dan 3u aan 1 stuk slapen en als ge der efkes kierewiet van wordt, steek je die gewoon in de bench.

En dat die 18u slaapt per dag doet er ook geen kwaad aan!

Los daarvan moet je niet bijhouden hoeveel die drinkt, ren je er niet gelijk mee naar spoed als die pijn lijkt te hebben, zit je niet continu in waakmodus, voel je je geen waardeloze ouder als je die eens de volle 3 minuten achter laat in de auto met gesloten deuren,...
 
Een hond vergelijken met een kind, ugh. Doet me denken aan van die mensen die de hond hun kind of baby noemen.
 
Ja, ik kan toch ook enkel antwoorden met oh my sweet summer child als je denkt dat je al wat voorbereid bent op een kind omdat je een hond hebt :unsure:
 
De context in de vorige thread was ook wat anders eh, het ging over onderhoud in huis waarop een klein grapje gemaakt werd. Wij weten echt wel dat het een wereld van verschil is. Wij worden dagelijks geconfronteerd met de horror verhalen in onze vriendenkring. Mijn beste vriendin is hier al komen uithuilen dat ze zichzelf een slechte moeder vindt omdat ze radeloos de kleine om 4u s’nachts door haar ouders liet komen ophalen omdat ze schrik had dat ze uit wanhoop de baby zou door elkaar schudden. Of anderen die kwaad zijn dat niemand hun ooit verteld heeft hoe lastig het is, de roze wolk schijn houden maar als ze dan bij jou op kraambezoek komen bevestigen ‘aja dat was bij ons ook zo’. Het vele bekvechten als koppel terwijl je beiden zit te raden waarom de kleine huilt (heeft hij te warm/te koud/honger/ vuile pamper etc). Een andere vriendin heeft uit pure oververmoeidheid haar wagen per total gereden. We zijn intussen wel in een levensfase gekomen dat we omringd zijn met dichte vrienden die niet aarzelen hun verhalen te delen ;).

En we onthouden daarin 1 ding: voor uw eigen kind doe je dat. En zoals ik onszelf ken geloof ik daarin.
 
Ik antwoord even hier om niet teveel off topic te gaan in de andere thread. Tuurlijk weten wij wel dat er een enorm groot verschil is, zoals ik al zei, die kleine rustmomentjes voor uzelf waarop je eens een boek kan lezen of tussenin opruimen/poetsen worden zeldzaam maar een compleet zorgeloos leven zonder verantwoordelijkheden kennen wij ook niet. Uitslapen kan 1 van de 2 als er iemand opstaat voor de dieren en dan nog slaapt ge niet meer diep waardoor je zelf snel volgt, echt uitslapen dat kennen wij niet meer.
Een kat trekt zijn plan, en een hond eigenlijk ook in vergelijking met een baby hé. Nu wij hier een baby hebben opent mijn vrouw gewoon de deur naar de tuin zodat de hond daar zijn gevoeg kan doen. Je geeft dat beest dan eten, en het eet zelfstandig. Als je een wat rustige hond hebt slaapt die dan nog vooral, en daarbuiten is die content met een beetje gezelschap en wat spelen.

Een baby kan niets alleen, niet eten, niet naar de WC, zelfs bijna niet in slaap geraken in het begin.
We zijn tijdje terug op citytrip geweest met de hond. De hond gaat wel vaker mee op vakantie maar dan hebben we meestal een airbnb in de vorm van een huis/appartement, deze keer was hij mee op hotel en dat was toch al 2-3 jaar geleden. Wij hebben die nachten praktisch niet geslapen, hij was extreem onrustig van alle geluiden rondom onze kamer. Hij is het niet gewoon om zoveel onbekenden rondom hem te horen, eveneens de drukte op straat in een stad (lawaai van dronken mensen, nooit complete stilte). In de kamer naast ons hadden ze een Duitse Herder waarbij beide honden op elkaar durfden reageren. Hij zat continu te grollen/zachtjes te janken. Hebben hem uit miserie tussen ons in bed gelegd maar die ligt geen 2 seconden stil. Door stad zeult ge niet met een fancy handtas maar met een rugzak geladen met materiaal voor de hond. Uw dag plant ge naar de hond, je zorgt dat je eerst flink gewandeld hebt voor je op restaurant gaat. Onze hond kan op restaurant evenzeer niet 1-2u stil blijven liggen, wel als hij uitgeput is van een wandeling en als je hem afleidt met zijn absolute lievelingsbotjes. Je zet u strategisch met zicht op de inkomdeur zodat je het tijdig ziet als er een andere hond het restaurant binnenkomt. En je leert eveneens eten met 1 hand :p. De familie heeft heel het weekend grapjes gemaakt omdat ze wisten dat wij voor een kindje wouden gaan. We zijn de laatste dag vroeger doorgegaan omdat we doodop waren. Thuis zijn we onmiddellijk in bed geploft en als we terugrekenen is de kans reëel dat dat de basis van was :laugh:.
Ja, en dat is dan toch ook vooral jezelf vrijwillig wat de duivel aandoen voor een citytrip van enkele dagen natuurlijk. Hondenhotel en klaar is dat bij veel mensen hoor. Probeer het eens met een baby :unsure:
 
Thoh, voorbereiden op kinderen.

't Is toch maar gewoon uw vrijheid die zo goed als volledig weg valt, samen met uw privacy. Quality time met partner die plaats moet maken. Tijd voor jezelf die er niet meer is. Nachtrust enkele jaren om zeep waardoor het energie niveau onder nul zakt. Dat terwijl er veel meer energie van jou gevraagd wordt dan voordien. Serieuze verantwoordelijkheden die erbij komen waardoor je bijvoorbeeld zelf de kans niet meer krijgt om uit te zieken als je sneuvelt. Extreme veranderingen in de dagelijkse routine. En volledig gedaan met uitslapen.

Meer dan dat is het niet.

Een beetje zoals een hond hebben hé, maar dan helemaal anders.
 
De zoon gaat hier de overstap maken naar een groot bed, iemand tips voor een goede matras?
Ik weet niet goed waar op letten voor een matras voor een kind.
Ga je naar een kleuterbed of direct voor een bed dat tot zijn 16de mee moet gaan?
Indien dat eerste kijk ik daar niet naar, indien dat 2de is een Emma matras misschien wel een goed idee? Wie weet is dat als tiener direct ne beer van 1m90 en 100kg...
 
Ga je naar een kleuterbed of direct voor een bed dat tot zijn 16de mee moet gaan?
Indien dat eerste kijk ik daar niet naar, indien dat 2de is een Emma matras misschien wel een goed idee? Wie weet is dat als tiener direct ne beer van 1m90 en 100kg...
Ik wou een gewoon één persoonsbed nemen zodat het toch een aantal jaren mee kan.
Emma matras is misschien wel een optie en prijs valt precies beter mee dan ik verwacht had!
 
Ik wil niet de eikel uithangen ofzo, maar ik zeg het nog eens, om u een hele grote reality check te geven:



Neen, het is echt niet vergelijkbaar.
In de kleine-puppy periode (<6 maand ofzo) is het eventueel nog te vergelijken met een "baby-light" periode ... maar bij een hond is het enkele weken moeilijker slapen en 6 maand veel rekening mee houden. Erna is al makkelijker.
Een baby blijft veel langer "baby", en zelfs als peuter/kleuter is het echt niet vergelijkbaar.

Vergelijk aub ook niet 1 week vakantie slecht slapen niet met een volledig 1e baby-jaar met constant elke nacht onderbroken nachten EN dagdagelijkse taken EN werk. En al helemaal niet als ge pech hebt en uw kinderen meerdere jaren slecht slapen (genoeg verhalen in deze thread).
Ik denk wel dat er gradaties zijn. Want in onze familie hebben we allemaal honden, maar niemand van ons heeft zoveel werk aan die honden als dat ik lees in @iamhollywood haar verhaal :o .
That being said, een kind is echt gigantisch veel meer werk dan huisdieren :p
 
De zoon gaat hier de overstap maken naar een groot bed, iemand tips voor een goede matras?
Ik weet niet goed waar op letten voor een matras voor een kind.
Een matras moet voldoende steun bieden, dus blijf weg van al te zachte matrassen. Natuurlijk, hoe hard die moet zijn om steun te bieden hangt van je gewicht af, wat Mulan bedoelt. Anderzijds, tenzij een matras echt beenhard is en je op je zij slaapt (waardoor je veel druk krijgt op heup en schouders), zou ik liever opteren voor harder dan zachter.

In elke hardheid heb je wel verschillende materialen (pocketveren, polyurethaanschuim, ...) en prijsklasses. Maar de extreem dure gevallen zijn meestal niet beter dan de "redelijk geprijsde". Zelfde voor wat er onder de matras zit, een deftige lattenbodem is niet slechter dan boxsprings, en vaak zelfs beter voor ventilatie en poetsen.
Toch nog zo'n 3 keer per week, veelal in kortere sets met 80-90% van mijn 1 RPM.

(en meer serieus, voor de hond wel, voor de baby zo niet :unsure: )
 
Ga je naar een kleuterbed of direct voor een bed dat tot zijn 16de mee moet gaan?
Indien dat eerste kijk ik daar niet naar, indien dat 2de is een Emma matras misschien wel een goed idee? Wie weet is dat als tiener direct ne beer van 1m90 en 100kg...
Los van het formaat van het bed, hoor je een matras sowieso elke 10 jaar te vervangen ;).
Eerlijk: de matras gaat bij een kind weinig uitmaken qua kwaliteit. Die gaan op elke matras meer "op" dan "in" de matras liggen.
 
Op uw gemak kakken (gemakakken) is hier thuis een duo-activiteit geworden :headshake:
I feel you bro.

Als de deur van 't toilet bij ons openstaat dan kijkt dat uit op de trap naar boven. 30 seconden op die wc en de kleine is daar om de deur te openen. Dan gaat ze op de trap zitten om met een glimlach te zitten staren hoe ik mijn behoefte doe. Na een minuut is de jongsten daar dan ook en zitten die beiden te supporteren.

Meestal vragen die dan om te kijken wat ik gepresteerd heb, want dat doen ze bij zichzelf ook graag.
Achteraf lopen ze dan naar mama om te roepen dat ik flinke kaka gedaan heb.

Gêne is er niet meer, ik onderga het gewoon.
 
Los van het formaat van het bed, hoor je een matras sowieso elke 10 jaar te vervangen ;).
Als een 3-4 jarige met matrasbeschermer daarop "begint" zal die wel geen matras verslijten zoals een volwassene he.
Eerlijk: de matras gaat bij een kind weinig uitmaken qua kwaliteit. Die gaan op elke matras meer "op" dan "in" de matras liggen.
Laatste jaar dat ik lesgaf aan het laatste jaar in het lager had ik meerdere "kinderen" boven de 70kg, daarom dat ik specifiek vroeg hoe lang die mee moet gaan. Een 11-jarige van 70kg verslijt dan weer wèl een matras zoals een volwassene en zal meer steun nodig hebben.
 
Terug
Bovenaan