Hier moeilijke dagen. De eerste drie maanden zat mijn madam +- in een depressie, in combinatie met misselijkheid.
In het tweede trimester ging het gelukkig een pak beter, ze had meer energie, pillen die helpen tegen de misselijkheid, ook gewoon een meer positieve ingesteldheid naar de zwangerschap/het ouderschap, maar nu sinds een paar dagen is het weer veel huilen, gaat alles moeilijker.
Vooral het idee van ze naar een crèche te 'moeten' brengen ligt hier gevoelig. Ze gaat sowieso 4 maanden thuisblijven, maar eigenlijk zou ze liefst van al langer thuis blijven. Ik vind die theorie van de eerste 1000 dagen natuurlijk ook interessant en ik geloof het ook wel, maar als ge zoiets tegen mijn lief zegt dan heeft die goesting om 1000 dagen thuis te blijven omdat ze schrik heeft om ergens iets mis te doen.
We zijn deze week al eens gaan kijken naar een opvang die hier om de hoek ligt, best wel spannende periode om zoiets te doen natuurlijk.
Een aantal dingen waren direct bevestigd:
- er was een oma'tje aan het bijspringen want personeelstekort
- het was niet mogelijk om de verantwoordelijke te spreken want die zit langdurig thuis met een burnout. Ze hebben nu een verantwoordelijke van ergens anders (van K&G misschien - geen idee) die ene keer per week langskomt.
Verder wel gewoon wat ik verwacht van een opvang: er waren kleuren, er waren kinderen, er was de weëe geur van kak.