Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[E_wout]

De drie kinderen vandaag vertrokken op kamp voor 10 dagen.

Ik naar de buitenwereld: "hohoho, eindelijk eens op ons gemak. Just gelijk vroeger, aan niets moeten denken. Vanavond terrasje zonder geneut en gezaag achter "nog ne coca". Wat hebben we dat verdiend"

Ik in mijn eerlijke binnenste met een krop in de keel toen de bus nog maar de hoek gedraaid was: "shit, ik mis die nu al, hopelijk begaan ze geen stommiteiten en komen ze veilig terug. Dat wordt aftellen. Diepe zucht"

 

[Sir.Killalot]

Haha, zo herkenbaar!

 

[quo_vadis]

De drie kinderen vandaag vertrokken op kamp voor 10 dagen.

Ik naar de buitenwereld: "hohoho, eindelijk eens op ons gemak. Just gelijk vroeger, aan niets moeten denken. Vanavond terrasje zonder geneut en gezaag achter "nog ne coca". Wat hebben we dat verdiend"

Ik in mijn eerlijke binnenste met een krop in de keel toen de bus nog maar de hoek gedraaid was: "shit, ik mis die nu al, hopelijk begaan ze geen stommiteiten en komen ze veilig terug. Dat wordt aftellen. Diepe zucht"

denk dat iedere ouder dat gevoel heeft. Het was bij ons ook zo in het begin van de vakantie als ze op scoutskamp vertrokken. We zijn toen zelf 4 dagen naar Sicilië geweest en het was zalig zonder kinderen, maar we waren beide zotcontent toen we ze terug mochten ophalen na het kamp

 

[Sir.Killalot]

Ouders zijn stereotiepe kindermenu’s op restaurant beu

Spaghetti bolognese, frikandel met frietjes of een koninginnenhapje met kroketjes. Heel gevarieerd is de kinderkaart op restaurant doorgaans niet. En dat leidt bij heel wat ouders tot frustratie, blijkt op Twitter. ‘Het kan ook anders’, stelt kinderdiëtist Rolinde Demeyer.

www.standaard.be

Plus-artikel, sorry, maar dit is nu eens een pleidooi waar ik 100% achter sta. Ik zou graag wat vaker de kindjes mee pakken op restaurant, maar niet om altijd weer een spaghetti of frieten te eten.

 

[Mulan]

Ouders zijn stereotiepe kindermenu’s op restaurant beu

Spaghetti bolognese, frikandel met frietjes of een koninginnenhapje met kroketjes. Heel gevarieerd is de kinderkaart op restaurant doorgaans niet. En dat leidt bij heel wat ouders tot frustratie, blijkt op Twitter. ‘Het kan ook anders’, stelt kinderdiëtist Rolinde Demeyer.

www.standaard.be

Plus-artikel, sorry, maar dit is nu eens een pleidooi waar ik 100% achter sta. Ik zou graag wat vaker de kindjes mee pakken op restaurant, maar niet om altijd weer een spaghetti of frieten te eten.

Ik eet geen grote porties, de dochter ook niet dus ik vraag gewoon een extra bord en zeg dat we gaan delen. Eigenlijk nog nooit een rare blik voor gekregen.

 

[Sir.Killalot]

Dan hebben wij nooit genoeg helaas. En afhankelijk van het eten onze kinderen ook niet

 

[Lint]

Ik eet geen grote porties, de dochter ook niet dus ik vraag gewoon een extra bord en zeg dat we gaan delen. Eigenlijk nog nooit een rare blik voor gekregen.

Lol bij ons is het tegenovergestelde. Ik bestel een normaal gerecht voor mezelf en 1 voor de dochter, en ik eet de rest op.
Bijgevolg dus ook geen last van de "beperktheid" van die kindergerechten.

 

[Mulan]

Dan hebben wij nooit genoeg helaas. En afhankelijk van het eten onze kinderen ook niet

@Wannez zijn  vreetmonster zoon zou mij ook los onder tafel eten en die scheelt 6 maand met mijn dochter.

Ik had haar recent meegekomen naar burger king, elk een menu genomen: ze proefde 1 hapje van haar burger, zei "lekker!" En pikte vervolgens mijn frieten in. Vervolgens flikkerde ze haar fanta om en pikte de mijne in. Volgende keer deel ik wel een menutje.

 

[Tomski]

Lol bij ons is het tegenovergestelde. Ik bestel een normaal gerecht voor mezelf en 1 voor de dochter, en ik eet de rest op.
Bijgevolg dus ook geen last van de "beperktheid" van die kindergerechten.

Zo doe ik het ook vaak

 

[Mulan]

Zo doe ik het ook vaak

Gij gaat ons niet wijsmaken, uw frietkot verhalen kennende, dat die van jou nog overschot hebben!

 

[Tomski]

Gij gaat ons niet wijsmaken, uw frietkot verhalen kennende, dat die van jou nog overschot hebben!

Het gebeurt...

 

[Panda]

@Lint Nieuwe Bluey episodes op D+.

 

[Lint]

@Lint Nieuwe Bluey episodes op D+.

Ik zit al 10 afleveringen ver .
Wel jammer dat sommige stemmen licht anders zijn.

 

[Feignasse]

Ouders zijn stereotiepe kindermenu’s op restaurant beu

Spaghetti bolognese, frikandel met frietjes of een koninginnenhapje met kroketjes. Heel gevarieerd is de kinderkaart op restaurant doorgaans niet. En dat leidt bij heel wat ouders tot frustratie, blijkt op Twitter. ‘Het kan ook anders’, stelt kinderdiëtist Rolinde Demeyer.

www.standaard.be

Plus-artikel, sorry, maar dit is nu eens een pleidooi waar ik 100% achter sta. Ik zou graag wat vaker de kindjes mee pakken op restaurant, maar niet om altijd weer een spaghetti of frieten te eten.

"blijkt op Twitter"

"‘Kinderen mogen ook groentjes eten’, tweette vader Jonas Van de Steene gefrustreerd. ‘Ze zullen er niet aan sterven. Ze overleven ook op niet-gefrituurd voedsel. Sommigen kunnen zelfs vegetarisch eten, stel je voor. Enfin, ik geef het maar mee, want ik zie het nooit in de kindermenuutjes.

Ik kan hier alleen maar van zuchten. Mijn kleine mag op restaurant in ieder geval gerust een van die verfoeide klassiekers eten. Gezond eten doen we thuis wel, daarvoor ga ik niet op restaurant. Die twee stammetjes gestoomde broccoli of drie blaadjes sla gaan trouwens echt niet opwegen tegen al de andere zoute en calorierijke kost die in een gemiddeld restaurant op je taloor belandt.

 

[Avondland]

"blijkt op Twitter"

"‘Kinderen mogen ook groentjes eten’, tweette vader Jonas Van de Steene gefrustreerd. ‘Ze zullen er niet aan sterven. Ze overleven ook op niet-gefrituurd voedsel. Sommigen kunnen zelfs vegetarisch eten, stel je voor. Enfin, ik geef het maar mee, want ik zie het nooit in de kindermenuutjes.

Ik kan hier alleen maar van zuchten. Mijn kleine mag op restaurant in ieder geval gerust een van die verfoeide klassiekers eten. Gezond eten doen we thuis wel, daarvoor ga ik niet op restaurant. Die twee stammetjes gestoomde broccoli of drie blaadjes sla gaan trouwens echt niet opwegen tegen al de andere zoute en calorierijke kost die in een gemiddeld restaurant op je taloor belandt.

Ugh, verkleinwoordjehz ... Voor mijn dochter (nog geen twee*) is het feest als die een bord krijgt met frietjes en een frikandel. Ze begint de laatste tijd wat kieskeuriger te worden en onderhandelen met een peuter is soms onbegonnen werk. Je hebt liever dat ze iets binnenheeft dan niets. Maar dat zijn nu eenmaal peuters. We proberen wel zoveel mogelijk aan te bieden en ik besef wel dat dat gaat veranderen als die wat ouder wordt. Ik begrijp die vader ergens wel in dat artikel: het is een interessante oefening voor restaurants om eens iets anders aan te bieden dan die clichés, zeker voor oudere kinderen die ontvankelijker zijn voor culinaire exploraties.

*Nog een drietal weken en mijn dochter wordt twee. Soms wil ik de tijd stoppen en soms kijk ik ernaar uit dat ze ouder wordt omdat de peuterleeftijd toch best pittig is bij momenten. Zonder pampers en middagdutjes richting daguitstappen doen en er hele dialogen mee voeren tot ermee op restaurant gaan zonder Bumba om te moeten zetten of op te moeten letten dat ze haar frieten niet rondgooit als ze genoeg heeft. Er staan nog leuke tijden te wachten en toch ... voel ik aan dat ik die kleine meid die ze nu is later wel ga missen.

 

[Sir.Killalot]

Tja, als jullie idee van een kindermaaltijd dan ook gewoon een patatje met een verlept groentje en een stukje vlees is, dan hoeft het inderdaad niet meteen. Maar je kan voor kinderen ook echt wel origineler en smaakvoller uit de hoek komen dan dat hoor. Voor volwassenen zijn veel restaurants toch ook het tijdperk van de verlepte sla met een halve tomaat en een kwart komkommer voorbij.

Ik vind het vooral op reis verschrikkelijk. Ik wil dan zoveel mogelijk op restaurant, maar dan eten de kinderen elke keer ofwel spaghetti ofwel frieten. Uit miserie kook je dan toch gewoon zelf, zodat ze iets van groenten binnen hebben.

Het kriebelt steeds meer bij mij om horeca-gewijs (B&B, restaurant) iets te doen voor ouders met jonge kinderen. Daar gaapt een gigantische leemte.

 

[Avondland]

Tja, als jullie idee van een kindermaaltijd dan ook gewoon een patatje met een verlept groentje en een stukje vlees is, dan hoeft het inderdaad niet meteen. Maar je kan voor kinderen ook echt wel origineler en smaakvoller uit de hoek komen dan dat hoor. Voor volwassenen zijn veel restaurants toch ook het tijdperk van de verlepte sla met een halve tomaat en een kwart komkommer voorbij.

Ik vind het vooral op reis verschrikkelijk. Ik wil dan zoveel mogelijk op restaurant, maar dan eten de kinderen elke keer ofwel spaghetti ofwel frieten. Uit miserie kook je dan toch gewoon zelf, zodat ze iets van groenten binnen hebben.

Het kriebelt steeds meer bij mij om horeca-gewijs (B&B, restaurant) iets te doen voor ouders met jonge kinderen. Daar gaapt een gigantische leemte.

Wij geven die wat wij eten: groentencurry, soba-noedels met gemarineerde kip, het klassieke PVG (patatjevleesjegroentje), pasta, soep ... Op restaurant is dat vaak wel wat eentoniger, maar ze is nog klein dus voor ons stoort dat nog niet echt. We zien wel dat die bij ons thuis gevarieerd genoeg kan eten en ook bij de grootouders eet die vanalles. Ik ga die echt wel proberen wat avontuurlijker te leren eten, want ik ben de foodie in huis terwijl mijn vrouw een stuk klassieker is (hoewel ze af en toe toch ook meegaat in mijn zoektocht naar culinaire meerwaarde). Het "niet lusten" vind ik persoonlijk een luxeprobleem tenzij je daar fysiek onpasselijk van wordt en ervan begint te kokhalzen. Mijn vrouw is ooit zo ziek geweest van vervallen gehakt dat die het simpelweg niet meer binnenkrijgt. Dat is anders, natuurlijk. Maar als je volwassen bent en je gaat voor de eerste keer naar je schoonouders en die schotelen je champignons voor dat je niet zo graag eet, dan eet je dat toch gewoon op?

Benieuwd of je concept ooit tot wasdom komt!

 

[E_wout]

*Nog een drietal weken en mijn dochter wordt twee. Soms wil ik de tijd stoppen en soms kijk ik ernaar uit dat ze ouder wordt omdat de peuterleeftijd toch best pittig is bij momenten. Zonder pampers en middagdutjes richting daguitstappen doen en er hele dialogen mee voeren tot ermee op restaurant gaan zonder Bumba om te moeten zetten of op te moeten letten dat ze haar frieten niet rondgooit als ze genoeg heeft. Er staan nog leuke tijden te wachten en toch ... voel ik aan dat ik die kleine meid die ze nu is later wel ga missen.

helemaal correct. Wij zijn de fases van pampers ondertussen al voorbij en zelf vind ik zo rond de leeftijd van 6 jaar/ eerste leerjaar wel de leukste periode (tot nu toe). Ze zijn nog compleet onbezorgd, onschuldig, kortom écht kinds maar anderzijds begint er dan een pienterheid (en bijhorend taalgebruik) te komen die kan zorgen voor leuke gesprekken.

Wat wel een zegen is voor onze generatie zijn die honderden filmpjes die je maakt van je kinderen. Waar mijn jeugdherinneringen ondersteund worden door fout gekadreerde foto's ergens in een doos gesmeten op zolder heb je nu van ieder levensmoment ontelbare foto's en filmpjes (bon, 'tis wel de vrouw die haar daar het meest mee bezig houdt, had het van mij afgehangen tgingen er toch niet bijzonder veel geweest zijn, ma soit). Lijkt me voor de kinderen later ook leuk om hun "opgroeien" zo gedocumenteerd te zien. Is dus iets waar ik me zelf af en toe wat mee bezig houd zodat het geen totale warboel wordt in de cloud. Ook leuk om nog eens door te gaan zo af ten toe, gewoon om te kijken hoe ze vroeger waren.

 

[shellshock]

Dochter ingeschreven voor drie dagen speelplein.
Toen ik vier of vijf jaar was, hadden mijn ouders mij ook eens voor een paar dagen ingeschreven in datzelfde speelplein. Ik vond het daar niet leuk en zat altijd te huilen dat ik niet wou gaan. Nu, bijna dertig jaar later herhaalt de geschiedenis zich griezelig gelijkaardig. Dochter wilt niet gaan, zit te zeuren en te huilen. Toen ik ze gisteren ging halen en vroeg wat ze gedaan had zei ze "Beetje gewandeld alleen". Gelukkig is vandaag de laatste dag. Van mij moest ze niet gaan, maar langs de andere kant, heeft ze dat sociaal contact met haar leeftijdsgenoten ook hard nodig. Zo'n zomerkampen waren echt niets voor mij. Paar keer geprobeerd ,maar gelukkig drongen mijn ouders niet hard aan na die paar keer.

Op sociaal vlak/vriendjes maken is ze echt een dieseltje. Heeft echt tijd nodig en blijft in de speeltuin vaak liever dicht bij ons zitten. Gelukkig heeft ze op school en op straat wel wat vriendjes, maar ze heeft echt haar tijd nodig. Op dat vlak komt ze héél hard overeen met mij. Zo herkenbaar van vroeger.

 

[quo_vadis]

Dochter ingeschreven voor drie dagen speelplein.
Toen ik vier of vijf jaar was, hadden mijn ouders mij ook eens voor een paar dagen ingeschreven in datzelfde speelplein. Ik vond het daar niet leuk en zat altijd te huilen dat ik niet wou gaan. Nu, bijna dertig jaar later herhaalt de geschiedenis zich griezelig gelijkaardig. Dochter wilt niet gaan, zit te zeuren en te huilen. Toen ik ze gisteren ging halen en vroeg wat ze gedaan had zei ze "Beetje gewandeld alleen". Gelukkig is vandaag de laatste dag. Van mij moest ze niet gaan, maar langs de andere kant, heeft ze dat sociaal contact met haar leeftijdsgenoten ook hard nodig. Zo'n zomerkampen waren echt niets voor mij. Paar keer geprobeerd ,maar gelukkig drongen mijn ouders niet hard aan na die paar keer.

Op sociaal vlak/vriendjes maken is ze echt een dieseltje. Heeft echt tijd nodig en blijft in de speeltuin vaak liever dicht bij ons zitten. Gelukkig heeft ze op school en op straat wel wat vriendjes, maar ze heeft echt haar tijd nodig. Op dat vlak komt ze héél hard overeen met mij. Zo herkenbaar van vroeger.

dan is het mssn net beter om ze meer dagen naar zo'n speelpleinwerking te sturen?