Toch wat reacties dus het lijkt me nuttig om nog eens een en ander te nuanceren/verduidelijken. Ik dacht dat ik duidelijk was dat het een gekleurd standpunt is (je kijkt immers altijd naar je eigen referentiekader) en ik vooral niemand wil beschuldigen.
Wellicht was jouw post niet slecht bedoeld, maar ik vind dit echt niet leuk om te lezen.
Als ik jouw post moet geloven, ben ik een vreselijke egoïst en kindermishandelaar dat ik m'n dochter geen broer/zus gun.
Wij kiezen bewust voor slechts één kind omdat wij het psychologisch anders niet kunnen bolwerken. Je kan lacherig doen over slaaptekorten, maar niet iedereen is even draagkrachtig. Ik durf gerust toegeven dat mijn huwelijk een tweede kind (met het bijhorende slaaptekort) wellicht niet zou overleven.
Er zijn echt wel situaties waarin de keuze voor een enig kind gewoon de meest verstandige is.
Ik denk (en ben hier nogal eufemistisch) niet dat ik het zo scherp gesteld heb en uiteraard zegt het aantal kinderen niets over hoe je je kind met liefde kan overladen. Mijn enige stelling is dat er
naar mijn gevoel iets ontbreekt. Ik zeg niet dat een kind daardoor ongelukkig wordt, of godbetert "mishandeld" wordt maar gewoon dat een heel bijzondere dynamiek met broer/zussen er logischerwijs niet is. Dat is geen verwijt, dat is een vaststelling. Ik erken ook dat een broer/zus relatie ook bijzonder toxisch kan zijn dus ik zie grote gezinnen nu ook niet bepaald per definitie als het paradijs op aarde maar zelf ben ik er wel van overtuigd dat het hebben van broer en/of zus een meerwaarde is.
Dus als ik het goed lees, kunnen slaapproblemen, financiële en praktische problemen geen bezwaar zijn. Wat schiet er dan over? Niet veel natuurlijk. Iedereen doet het zijne en voor ieder zijn keuze respect.
Zoals hierboven al aangehaald is een broer of zus geen zekerheid op een vlotte vriendschappelijke relatie. In de persoonlijke levenssfeer al genoeg meegemaakt. We zijn nu eenmaal allemaal individuen met onze eigen noden en waarden en soms klikt dat, maar het kan evenzeer botsen.
Er zijn heel wat redenen die hebben van maar 1 kind verantwoorden hoor. De eerste en belangrijkste is dat het een keuze is van de ouders. Wie ben ik om te oordelen dat iemand meerdere kinderen moet hebben. Dat deed ik niet en dat ga je dus ook niet terugvinden.
De aanzet van mijn post was iemand die meedeelde dat er grote twijfels waren over een tweede kind, dat de echtgenote een beetje begon door te duwen en de reden om te twijfelen waren gelieerd aan het feit dat er misschien een kindje kon komen dat niet helemaal zou doorslapen terwijl dat nu wel het geval is. Qua doorslaggevend argument vond ik dat niet meteen overtuigend en dat wou ik dan ook even meegeven. Als er finaal toch geen tweede kind komt heb ik daar 0.0 bijzondere gevoelens bij. Opnieuw, "wie ben ik" maar dat neemt toch niet de mogelijkheid weg om even "my 2 cents" mee te geven.
Verder verwijs ik wel degelijk naar financiële en praktische problemen als argument om inderdaad wel op de rem te gaan staan. Denk dat je daar wat verkeerd geïnterpreteerd hebt.
En wat de sociale dynamiek betreft van broers en zussen, die zoals gesteld inderdaad toxisch kan zijn, kun je het evengoed wat bekijken als een voorbereiding op sociale contacten later. Conflicten horen er inderdaad bij en het voordeel met broers en zussen is dat de tolerantiegrens en vergevingsgezindheid een pakje hoger ligt dan later in de reguliere maatschappij.
Allemaal mooi en wel als je een netwerk (grootouders) hebt die je kan ondersteunen bij ziekte, onverwachte omstandigheden, ... Ook al zou ik een tweede willen, ik weet niet hoe we dat praktisch gebolwerkt zouden krijgen mits er geen grootouders zijn die kunnen inspringen in geval van nood.
In ons Belgenlandje hebben we echt wel een uitgebouwd zorgsysteem (soit, politiek staat het nu wel wat in de wind
) wat ervoor zorgt dat wij grootouders niet "gebruiken". Niet altijd even leuk om ze heel vroeg in de opvang te duwen en er maar laat achter te gaan maar dat hoort er nu eenmaal bij zeker. Met pensioenleeftijden die blijven stijgen zie ik het voor onze generatie trouwens als schier onmogelijk om überhaupt een actieve rol te kunnen spelen bij de kleinkinderen. Ik heb daar trouwens geen enkel probleem mee, waarschijnlijk omdat ik het zelf in het verleden ook zo ervaren heb. Grootouders dat was voor de zondag op de koffie te gaan, familiefeesten en cadeaus met de feestdagen.
Ik heb zo'n voorgevoel dat u terrorkinderen misschien nog wel meevallen
. Wel eens uren rondwandelen/rondrijden is iets helemaal anders dan elke dag moeten stressen of uw kind überhaupt wel gaat slapen. En er jarenlang bij te moeten gaan liggen (élke nacht).
Ik heb exact het tegenovergestelde gevoel als jij, jij vindt dat je enig kinderen geen cadeau doet. Imo wordt er amper ongezien naar de jongste kinderen in grote gezinnen. De eerste die krijgt nog alles, wordt nog overal in geholpen en zijn noden worden aangepakt. De tweede die heeft het al wat minder getroffen. Maar de derde, "die zal er ook wel komen zeker".
Tgoh, ik heb een absolute en totale aversie van alle varianten op "jaja, uw kind was lastig, maar mijn kind...hohohoho, dat is een ander paar mouwen". Als ik zeg terrorkinderen dan waren het terrorkinderen waarbij op (ruim) 3 jaar tijd drie kinderen mijn leven zijn komen binnenwandelen en onze nachten heel zwaar waren en echt niet alleen "af en toe een keer". Verstand op 0 en doorgaan was het in die tijd. Eenmaal de jongste 3 werd zijn we in een andere fase beland waar we wel weer nachtrust hebben, al wordt het nooit meer zoals vroeger al is het maar omdat die jaren ervoor gezorgd hebben dat je in volledig nieuwe ritmes terecht komt. Ik kan wel gerust inbeelden dat dergelijke traumatische ervaringen een impact kunnen hebben op iemand waardoor er gezegd wordt "dit nooit meer". Opnieuw, ik doe daar geen waardeoordeel over.
Vergeet niet, de aanleiding bij mij was over over iemand die zei "we hadden een goed slaperke en misschien gaan we dat nu niet meer hebben". Ik vind dat persoonlijk niet het meest overtuigende argument maar het is en blijft individueel wel een valabel argument. En dat is het enige dat ik daar over te zeggen heb.
aanvulling: wat de aandacht betreft, daar kunnen we ook in cirkels blijven redeneren. Het klopt dat de jongere kinderen mee gaan in de slipstream van de oudere. Ze ontwikkelen zich ook een stuk rapper (nee, ik zeg niet dat ze slimmer zijn) maar ze pikken zoveel mee van broer en zus (gedrag, inzichten en woordenschat) dat het je doet beseffen dat die kleine gastjes zich ook ontwikkelen naast de opvoeding van mama en papa.
Met mijn drie kinderen klopt het wel dat je met de eerste het meest intenst bezig bent. En naarmate er kinderen bijkomen je de aandacht moet verdelen. Maar om nu te gaan stellen dat kind 2 en 3 hun noden niet worden aangepakt en er dan ook gewoon maar een beetje wandelen niet wetende van welke parochie ze eigenlijk zijn, tjah dat is dan ook wel wat kort door de bocht. Als ouder laat je bij 2 en 3 ook gewoon rapper los. Waar bij kind 1 je op een speeltuin in de beginjaren vooral loop te stressen "niet vallen, voorzichtig, etc..." heb je bij 2 en 3 wel door dat kinderen zichzelf niet met doodsverachting van 10 meter hoogte naar beneden gaan smijten. Je hebt heel rap door dat verschillende kinderen elk hun eigen persoonlijkheid hebben en dus op een andere manier aangepakt moeten worden.
En dan heb je ook nog het concept "kakkersnest" waarbij de laatst geborene al eens de guitige deugniet wordt van het gezin en met alles weg komt aangezien hij nu eenmaal de jongste is en met zijn puppy-ogen de moeder om zijn hand kan winden zonder dat ze het beseft.
.
ik ken er weinig die bewust voor 2 tegelijk kiezen 
. Beetje slecht verwoord idd, maar bedoelde om niet al direct te zeggen om voor 2 te gaan, maar af te wachten hoe het is om überhaupt een kind te hebben.
Ik had tegen mijn ex gezegd: "Als je er 2 wil, zal je voor een 2ling moeten zorgen!"
