Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Als ik die verhalen hier lees kan ik mezelf alleen maar gelukkig prijzen, beide dochters (3 jaar en 1 jaar oud) slapen zonder uitzondering zeer goed en dat allebei sinds de geboorte, ik kan me niet direct een nacht herinneren dat ze wakker zijn geweest of dat ze mij wakker hebben gemaakt in ieder geval behalve als ze ziek zijn natuurlijk.
 
*zucht*
Na slechts 4 uur slaap te hebben gehad van zondag op maandag, nu vannacht opnieuw geen oog dichtgedaan tot nu toe door een bij momenten hysterisch bletende kleine. De nachtmerrie van voor het verlof weer helemaal opnieuw: de vicieuze cirkel van cumulerend slaaptekort, te weinig productief op het werk, ‘s avonds nog moeten doorwerken, nog minder slaap, enzovoort. De gedachte dat het al op dag 1 en nu straks ook op dag 2 al opnieuw gaande is, maakt me echt moedeloos.
Ook weer harde woorden gevallen zonet tegen elkaar.

Ik weet het: ik moet een slaapcoach contacteren maar dat is een beslissing waar zij op een of andere manier niet achter staat. Beschouwt ze het als een eigen falen? Geen idee. Ik vrees dat er nog meer harde woorden zullen moeten vallen voor ze de ernst van de situatie inziet.

Het lijkt er voor mij soms inderdaad op dat jouw partner vast zit in het idee dat zij dit ‘moet kunnen oplossen’ want ‘dat is wat goede moeders doen’. Iets waar veel moeders mee worstelen. Hulp inroepen voelt voor haar waarschijnlijk als immens falen. Er is ook weinig tot niks dat je kan zeggen. Dat hulp ok is, is een conclusie waar ze zelf moet toe komen.

Op vlak van slaap en routine kan ik weinig suggesties aanbrengen. Mijn man werd indertijd enorm kregelig van opstaan ‘s nachts dus ik heb na de eerste week al gezegd ‘genoeg, ik doe de nacht’. Ik slaap van nature erg laat, slaap makkelijk terug in en mijn job was relatief simpel (stond alleen in een winkel) zodat ik niet echt in topform ‘moest’ zijn.

Misschien is een bedje aan jullie bed inderdaad een oplossing voor een tijd? De aanwezigheid van mama en papa kan voldoende worden (zal geen magische onmiddellijke oplossing zijn) en dan moet kindje ooit wel weer naar de eigen kamer maar dat is dan een brug voor later als jullie uitgeruster en minder gestressed zijn.
 
Mijn dochter mag naar de "grote" kindjes in de crèche omdat ze kan stappen. Als die stapt is die ook zichtbaar fier dat ze dat kan en dat doet ze met veel gelach en gegiechel. Mijn hart kan zoveel schattigheid niet aan.
 
Onze jongste net betrapt dat ie op de vloer aan het tekenen was met wasco.. en staalhard ontkennen he. Gaat ie met een air naar een muur waar ook op gekrabbeld is : ik dit ook ni gedaan!!

Probeer dan maar es serieus kwaad te zijn :lol:
 
Ik heb in deze thread gelezen dat er zijn die geen tutje gebruiken. Hoe krijgen jullie de baby dan eigenlijk rustig? De duim in de mond steken dan ofzo?

Wij hebben sinds kort nu ook een kleine en de informatie op het internet is echt zo ongelofelijk verwarrend.
De ene zegt tutje niet onder de 6 weken, de ander ziet er geen graten in om dat na een paar dagen al te gaan gebruiken.
Ik vond het al zo verwarrend om te lezen wat ik precies zou nodig hebben en dergelijke, maar qua tips voor na de geboorte is het echt nog een totaal nieuw niveau van tegenstrijdigheden :p
 
Ik heb in deze thread gelezen dat er zijn die geen tutje gebruiken. Hoe krijgen jullie de baby dan eigenlijk rustig? De duim in de mond steken dan ofzo?

Wij hebben sinds kort nu ook een kleine en de informatie op het internet is echt zo ongelofelijk verwarrend.
De ene zegt tutje niet onder de 6 weken, de ander ziet er geen graten in om dat na een paar dagen al te gaan gebruiken.
Ik vond het al zo verwarrend om te lezen wat ik precies zou nodig hebben en dergelijke, maar qua tips voor na de geboorte is het echt nog een totaal nieuw niveau van tegenstrijdigheden :p
Er zijn van alles wat met een kind te maken hebben van die “regels”. Weinig rekening mee houden en doen wat voor jullie het beste aanvoelt. Als het goed voor het kind is natuurlijk 😝.

Wij hebben bij de eerste 2 weken gewacht met tut, bij de 2de stak de tut er in als we thuis kwamen 😅.
 
Ik heb in deze thread gelezen dat er zijn die geen tutje gebruiken. Hoe krijgen jullie de baby dan eigenlijk rustig? De duim in de mond steken dan ofzo?

Wij hebben sinds kort nu ook een kleine en de informatie op het internet is echt zo ongelofelijk verwarrend.
De ene zegt tutje niet onder de 6 weken, de ander ziet er geen graten in om dat na een paar dagen al te gaan gebruiken.
Ik vond het al zo verwarrend om te lezen wat ik precies zou nodig hebben en dergelijke, maar qua tips voor na de geboorte is het echt nog een totaal nieuw niveau van tegenstrijdigheden :p
Hier op materniteit direct een tuut gevraagd om haar te laten stoppen met huilen, instant succes! 😍
Ze kreeg een tuut, borstvoeding én flesvoeding vanaf dag 1 en nooit ergens problemen mee gehad.
Maar in theorie is de tuut een vervanging voor borstvoeding, dus aan de borst krijg je ze stil. 😉

Voor onze dochter was het echt haar troost, haar rust, een anker in woelig water. Dus weinig spijt van die beslissing. Ze is nu net 4 en met haar verjaardag de tuutjes weg gedaan, is best wel laat maar het loopt vlot zonder! 💪

Zou ik het aanraden? Neen. Want bij sommigen zorgt het echt voor een heel slechte articulatie, ze raken er ook wat van afhankelijk voor emotionele steun,... Maar als het wél werkt is het een godsgeschenk. 😁
 
Ik heb in deze thread gelezen dat er zijn die geen tutje gebruiken. Hoe krijgen jullie de baby dan eigenlijk rustig? De duim in de mond steken dan ofzo?

Wij hebben sinds kort nu ook een kleine en de informatie op het internet is echt zo ongelofelijk verwarrend.
De ene zegt tutje niet onder de 6 weken, de ander ziet er geen graten in om dat na een paar dagen al te gaan gebruiken.
Ik vond het al zo verwarrend om te lezen wat ik precies zou nodig hebben en dergelijke, maar qua tips voor na de geboorte is het echt nog een totaal nieuw niveau van tegenstrijdigheden :p
Gewoon wiegen etc. Onze dochter is nu net een jaar en heeft geen tutje gehad.
Ik weet niet of ik het opnieuw zou doen (geen idee of ze beter zou geslapen hebben met een tutje).
 
En hop, al terug een half uur aan het bleten. 2,5 uur geslapen ongeveer. Fuck my life.
Ik kan toch niet blijven vertellen op mijn werk dat ik nog maar eens een slechte dag heb omdat de kleine niet slaapt? Dat het maar snel weekend is.
Probeer eens een slaapcoach. Onze tweeling heeft ook paar maanden niet geslapen. Met ultieme dieptepunt dat we elk met een bleiter op de arm zelf zaten te bleten in bed om 4h snachts na de 3e of 4e nacht met 1 of 2h slaap.

Slaapcoach betaalt en na 1w sliepen die van 7 tot 6. Eerste week afzien, maar dan plots magically in orde.
 
Ik heb in deze thread gelezen dat er zijn die geen tutje gebruiken. Hoe krijgen jullie de baby dan eigenlijk rustig? De duim in de mond steken dan ofzo?

Wij hebben sinds kort nu ook een kleine en de informatie op het internet is echt zo ongelofelijk verwarrend.
De ene zegt tutje niet onder de 6 weken, de ander ziet er geen graten in om dat na een paar dagen al te gaan gebruiken.
Ik vond het al zo verwarrend om te lezen wat ik precies zou nodig hebben en dergelijke, maar qua tips voor na de geboorte is het echt nog een totaal nieuw niveau van tegenstrijdigheden :p
Nummer 1 en 4 hebben een ritje gehad. Nummer 2 en 3 niet, die wouden ook geen tut hebben, ze gebruikten de mama daarvoor.
 
Hier op materniteit direct een tuut gevraagd om haar te laten stoppen met huilen, instant succes! 😍
Ze kreeg een tuut, borstvoeding én flesvoeding vanaf dag 1 en nooit ergens problemen mee gehad.
Maar in theorie is de tuut een vervanging voor borstvoeding, dus aan de borst krijg je ze stil. 😉
Hij hapt niet aan de borst als hij pijn heeft, de tuut daarentegen werkt wel enorm goed in die situatie.
We gebruiken het ook voorlopig enkel voor de periode dat hij afleiding nodig, eenmaal hij terug rustig is proberen we die tuut terug weg te nemen.
Tot nu toe werkt dat nog goed.
Zou ik het aanraden? Neen. Want bij sommigen zorgt het echt voor een heel slechte articulatie, ze raken er ook wat van afhankelijk voor emotionele steun,... Maar als het wél werkt is het een godsgeschenk. 😁
Op welke manier hebben ze dan problemen met articulatie? Want quasi iedereen is toch opgegroeid met een tuutje en ik kom weinig mensen tegen met articulatieproblemen.
 
Hier werden ze allebei rustig (quasi comateus) bij hun “laatste” fles terwijl we vertelden/voorlazen. Dan volstond het om ze in hun bedje te leggen en hun knuffel in hun handen te geven. Nooit met een tut begonnen. Nu gebruiken ze ook nog hun knuffel voor troost.

De oudste had na enkele maanden nog de gewoonte om ergens in de nacht (meestal tussen 2u en 4u) wakker te worden en dan bleek een (klein) flesje z’n ding te doen; drinken op de schoot, boertje laten en binnen de 10 minuten na wakker worden lag die terug te slapen tot de ochtend.
Bij de jongste vreesde ik dat we niet nog eens zoveel geluk konden hebben, maar blijkbaar was het nog beter; zelfs die nachtelijke fles had ze meestal niet nodig en ze sliep al heel snel tot sochtends. Dat was dan wel tegen het advies van om de X uur wakker maken voor een fles.

Fyi, die flessen bevatten uitsluitend (warme) melk. :unsure:
Met de fles zou het hier denk ik ook wel lukken als alternatief voor de tuut.
Maar we doen voorlopig uitsluitend borstvoeding en dan is er wel actie nodig van de baby zelf om van de borst te drinken.
En die actie komt er niet als hij pijn heeft.
 
Op welke manier hebben ze dan problemen met articulatie? Want quasi iedereen is toch opgegroeid met een tuutje en ik kom weinig mensen tegen met articulatieproblemen.
Vooral tussen 2j en 4j hoor je dat goed, vind ik. Natuurlijk groeien ze er bijna allemaal uit, maar het kan langdurige gevolgen hebben op meerdere vlakken.


 
Vooral tussen 2j en 4j hoor je dat goed, vind ik. Natuurlijk groeien ze er bijna allemaal uit, maar het kan langdurige gevolgen hebben op meerdere vlakken.
Dus eigenlijk tot hooguit 2j lijkt het oké te zijn om die te gebruiken, dan zal ik daar dankbaar gebruik van maken.
En mogen afzien wanneer we die na 2j weghalen :p Ik zal sowieso m'n best blijven doen om het tuutje enkel te gebruiken als het nodig is.
 
Laatst bewerkt:
De 2 dochters hier hebben nooit een tut gehad. Rustige kinderen op zich en als er al eens een moeilijk moment was, was het op de arm wiegen. Soms (vooral de oudste) hielp het om hen op de buik op mijn voorarm te leggen terwijl ik op hun rug wreef.
 
Gewoon wiegen etc. Onze dochter is nu net een jaar en heeft geen tutje gehad.
Ik weet niet of ik het opnieuw zou doen (geen idee of ze beter zou geslapen hebben met een tutje).

Tgoh, ik weet dat het allemaal bijzonder gevoelig is maar ik ga er mij toch aan wagen. :-)

Het tutje is het ultieme "troostattribuut" voor een pasgeborene. De zuigreflex is niet iets dat wij als ouders opdringen maar is gewoon een aangeboren element. Geef een vinger aan een pasgeborene en ze zuigen er aan, én ze worden rustig(er).

Bij mijn eerste hadden mijn vrouw en ik het even vooraf bekostoofd "ons kind ging geen tuut hebben" en "wij hadden dat onder controle, geen afhankelijkheid in ons gezin van vreemde voorwerpen". theeft allemaal niet lang geduurd, na nacht 1 van ons eerste kind dat gepaard ging met een gebleit van hier tot in Tokio zijn we overgestapt naar "hier een tuut en zuigt er aan"

Als ik dan lees dat je het "zwaar hebt" dan zeg ik niet dat een tutje alles zou oplossen/ alles opgelost zou hebben maar dan weet ik wel dat je niet gegaan bent voor "the easy way out". De rustmomenten die ik bij mijn kinderen nog eens had dan zaten ze als een zot aan die tut te lurken. :)

Ma bon, zoals eerder gezegd, ouders en kinderen en opvoeden...zo ongeveer een van de meest gevoelige zaken die er zijn dus ik ga er écht geen oordeel over vellen en allesbehalve de waarheid in pacht hebben.
 
Hier geen tut omdat het afgeraden werd door de vroedvrouw, na een paar weken een tutje willen geven maar zoonlief bleef het uitspuwen, paar verschillende merken en modellen geprobeerd en toen het maar opgegeven.
Hij kreeg borstvoeding en ik merkte wel dat hij de borst als troost gebruikte ipv een tut. Hij was ook geen moeilijk kind en tot een jaar oud een relatief goede slaper dus we hebben nooit het gevoel gehad dat hij nood had aan een tutje. Dat maakt het dan makkelijker om geen tut te geven denk ik dan ook.
 
Als ik dan lees dat je het "zwaar hebt" dan zeg ik niet dat een tutje alles zou oplossen/ alles opgelost zou hebben maar dan weet ik wel dat je niet gegaan bent voor "the easy way out".

Ik moet toegeven dat dat nu ook wel in mij opkwam. Waarom op z'n minst niet eens dat tutje geprobeerd?
 
Tgoh, ik weet dat het allemaal bijzonder gevoelig is maar ik ga er mij toch aan wagen. :-)

Het tutje is het ultieme "troostattribuut" voor een pasgeborene. De zuigreflex is niet iets dat wij als ouders opdringen maar is gewoon een aangeboren element. Geef een vinger aan een pasgeborene en ze zuigen er aan, én ze worden rustig(er).

Bij mijn eerste hadden mijn vrouw en ik het even vooraf bekostoofd "ons kind ging geen tuut hebben" en "wij hadden dat onder controle, geen afhankelijkheid in ons gezin van vreemde voorwerpen". theeft allemaal niet lang geduurd, na nacht 1 van ons eerste kind dat gepaard ging met een gebleit van hier tot in Tokio zijn we overgestapt naar "hier een tuut en zuigt er aan"

Als ik dan lees dat je het "zwaar hebt" dan zeg ik niet dat een tutje alles zou oplossen/ alles opgelost zou hebben maar dan weet ik wel dat je niet gegaan bent voor "the easy way out". De rustmomenten die ik bij mijn kinderen nog eens had dan zaten ze als een zot aan die tut te lurken. :)

Ma bon, zoals eerder gezegd, ouders en kinderen en opvoeden...zo ongeveer een van de meest gevoelige zaken die er zijn dus ik ga er écht geen oordeel over vellen en allesbehalve de waarheid in pacht hebben.
Het probleem is dat een tut wordt afgeraden door zowat elke slaapcoach (ivm slaapassociaties). En aangezien je met een kind zit dat niet wil slapen, volg je dus de raad van de slaapcoaches...

Nu was/is bij ons die zuigbehoefte ook echt niet het probleem, het is niet zo dat onze dochter dan wel op een pink ofzo zoog.
 
Hier mochten ze een tut, maar wilden ze hem niet 🤷‍♀️. Zowel dochter als de zoon. Verschillende keren aangeboden, maar was er telkens snel weer uit. Toen ze 1 jaar waren hadden ze zo'n doudou van bumba en dan staken ze soms wel zo'n hoekje in hun mond.
 
Terug
Bovenaan