Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[toru]

Hier zit er ook al 15m een rigide routine in: opruimen, badje, tandjes poetsen, boekje lezen en slapen.
We merken alleen dat ze soms het boekje wil overslaan en met haar slaapzak al aan de deur staat om zelf naar boven te gaan
Enorm respect voor mensen die moeilijkere situaties hebben. Dat lijkt mij gigantisch slopend.

 

[Sir.Killalot]

Ik zie zoveel ouders binnen onze kennissenkring die hun baby's en peuters overdag veel te veel laten slapen en dan met de gebakken peren zitten 's avonds, maar het niet willen beseffen.

Omdat ook dat weer geen algemene waarheid is. Wij hebben periodes gehad dat hoe vermoeider onze kinderen, hoe moeilijker ze in slaap geraakten.

 

[Avondland]

Omdat ook dat weer geen algemene waarheid is. Wij hebben periodes gehad dat hoe vermoeider onze kinderen, hoe moeilijker ze in slaap geraakten.

Dan gaan die in overdrive. Als we onze dochter van de grootouders of crèche terugkrijgen met de melding dat ze niet geslapen heeft kan ze best lastig zijn 's avonds. Enfin, als ik zelf extreem vermoeid ben geraak ik soms ook moeilijk in slaap, hoe vreemd dat ook is.

 

[Cerv.Be]

Omdat ook dat weer geen algemene waarheid is. Wij hebben periodes gehad dat hoe vermoeider onze kinderen, hoe moeilijker ze in slaap geraakten.

Daarom dat het dus belangrijk is om een vast ritme te vinden imo, dan voel je zoiets aan om den duur. Te moe zijn is voor een kind ook geen optie. Mijn vrouw zou beter een boek schrijven, want ze kan er wel iets van. Op alle vlakken qua opvoeding met onze kinderen heeft ze serieus de lijnen uitgezet en hebben we daar veel vruchten van geplukt . Ik had met heel wat zaken veel gemakzuchtiger omgesprongen, met alle gevolgen nadien. Dat besef ik nu maar al te goed.

 

[anders.]

Eum, ik kan gerust onze dochter een paar minuten laten wenen hoor. Zoals hierboven gezegd, ze is ondertussen 2.5 jaar een weet al goed genoeg hoe ze ons kan manipuleren. Indien ze na het muziekje van haar babyfoon (=15min) niet stil is gaan we kijken of alles in orde is (pamper checken, kijken of ze nog tutjes heeft, knuffeltje geven, temperatuur meten, eens laten drinken, etc ...)
Als alles in orde is gaat het muziekje terug aan en verlaat ik de kamer. Blijf dan ff aan de deur staan, indien ze terug begint recht te staan word ik wat strenger. Werkt tot nu toe altijd, tenzij ze echt ziek is. Maar het ontdekken van dat proces is dus met vallen en opstaan, waarbij mijn post die je quote een voorbeeld was van het vallen.

En hoe bepaal je zo'n dingen bij een jonger kind. Het meest bekende voorbeeld is verlatingsangst. Uw kind heeft dan een oprecht angst dat je niet meer terug komt (en terechte angst die je moet vergelijken als iemand met een panische angst voor honden ofzo he). En door ze dan te laten huilen, bevestig je hun angst.
En het is niet dat een kind dat op die leeftijd kan zeggen he.

Hetzelfde geldt voor bang van het donker, ...

 

[TNTim]

Consequent zijn en niet toegeven aan grillen klinkt stoer, maar komt dan eigenlijk gewoon neer op kindermishandeling.

Neen, ik geloof er niet in. Misschien dat het pakt bij sommige kinderen, en hopelijk houden die daar later geen trauma's aan over, maar poneer dat alstublieft niet als universele waarheid.

Kindermishandeling en zelfs trauma's.
Mooi verwijt voor een andere opvoedingsmethode.

Als ze in hun bed liggen te huilen, maar alle knuffels/tutjes/dekentjes/... bij hen hebben en ook nadat ze een volledig slaapritueel hebben doorlopen van fles, verhaaltje, knuffel, ... en na 5 minuten huilen houdt het ineens op als je erbij gaat, waarna ze opnieuw perfect gelukkig zijn.
Welke ziekte hebben ze dan juist dat zich enkel voordoet op momenten dat ze alleen in hun kamer zijn?

Ik lees hier vooral verhalen over uitgeputte ouders die moedeloos komen omdat ze voor de minste kuch naast hun kind staan en zelfs heel goed kunnen verstaan dat het shaken baby-syndroom zo vaak voorvalt.
Let op: ik was ook uitgeput en ben het soms nog, maar ik zou nog veel dieper gezeten hebben als ik het op jullie manier had aangepakt.

Waarheid zal waarschijnlijk in het midden liggen, wou enkel de andere kant belichten.

 

[Sir.Killalot]

Daarom dat het dus belangrijk is om een vast ritme te vinden imo, dan voel je zoiets aan om den duur. Te moe zijn is voor een kind ook geen optie. Mijn vrouw zou beter een boek schrijven, want ze kan er wel iets van. Op alle vlakken qua opvoeding met onze kinderen heeft ze serieus de lijnen uitgezet en hebben we daar veel vruchten van geplukt .

Ik ben het eens dat ritme ongelofelijk belangrijk is, maar zie bvb dan weer @TNTim wiens kinderen daar blijkbaar minder nood aan hebben. Alle kinderen zijn anders. Het is niet omdat uw vrouw een aanpak heeft gevonden die werkt voor jullie en jullie kinderen, dat die aanpak zou werken bij de kinderen van iemand anders.

En ja, Tim, uw aanpak bij mijn kinderen zou neerkomen op kindermishandeling. Want die gaan niet na 5, 10 of 15 minuten stoppen met de ziel uit hun lijf te huilen.

 

[anders.]

Kindermishandeling en zelfs trauma's.
Mooi verwijt voor een andere opvoedingsmethode.

Als ze in hun bed liggen te huilen, maar alle knuffels/tutjes/dekentjes/... bij hen hebben en ook nadat ze een volledig slaapritueel hebben doorlopen van fles, verhaaltje, knuffel, ... en na 5 minuten huilen houdt het ineens op als je erbij gaat, waarna ze opnieuw perfect gelukkig zijn.
Welke ziekte hebben ze dan juist dat zich enkel voordoet op momenten dat ze alleen in hun kamer zijn?

Ik lees hier vooral verhalen over uitgeputte ouders die moedeloos komen omdat ze voor de minste kuch naast hun kind staan en zelfs heel goed kunnen verstaan dat het shaken baby-syndroom zo vaak voorvalt.
Let op: ik was ook uitgeput en ben het soms nog, maar ik zou nog veel dieper gezeten hebben als ik het op jullie manier had aangepakt.

Waarheid zal waarschijnlijk in het midden liggen, wou enkel de andere kant belichten.
En het is niet dat onze kinderen er depressief bij lopen, dat zal zich pas op veel latere leeftijd manifesteren waarschijnlijk.

Verlatingsangst.

Sluit eens een volwassenen met een panische angst voor honden of spinnen op in een kamer met die dieren...

 

[Cerv.Be]

Ik ben het eens dat ritme ongelofelijk belangrijk is, maar zie bvb dan weer @TNTim wiens kinderen daar blijkbaar minder nood aan hebben. Alle kinderen zijn anders. Het is niet omdat uw vrouw een aanpak heeft gevonden die werkt voor jullie en jullie kinderen, dat die aanpak zou werken bij de kinderen van iemand anders.

En ja, Tim, uw aanpak bij mijn kinderen zou neerkomen op kindermishandeling. Want die gaan niet na 5, 10 of 15 minuten stoppen met de ziel uit hun lijf te huilen.

Goh, 2 totaal verschillende kinderen (want dat zijn ze wel) en zelfde aanpak met zelfde resultaat. Gaat niet alleen over slapen, maar ook over eten (zijn allesetende monsters) en wat weet ik nog allemaal. Ik ben er van overtuigd dat het bij ons niet zomaar een lucky shot is en waar veel zaken mensen zou kunnen helpen. Ze staat dan ook zelf in de zorg en heeft haar ideeën ook opgedaan uit bepaalde lectuur die ze verslonden heeft. Dus het is ook niet dat wij zomaar iets doen dat uit de lucht gegrepen is. Ik heb het over gezonde kinderen, als ze ziek zijn was onze jongste onlangs ook alles bijeen aan het krijsen en mocht hij 's nachts bij ons slapen. Uiteraard. Als ik mac-bc zijn verhaal lees van de oorontstekingen, buisjes en wat is het allemaal.. Ocharme het kind als die constant pijn heeft, je zou voor minder wenen.

Maar soit, ik probeer hier ook maar wat insteken te geven omdat er hier een paar precies zijn met hysterische baby's/peuters 's avonds.

 

[TNTim]

@anders.
Uw kind in een zacht bed achterlaten, incl knuffels, dekentjes, volgestrooid met tutjes na hun slaapritueel is m.i. niet te vergelijken met iemand met een panische angst voor honden achterlaten in een kamer gevuld met honden.

Als uw kind geen seconde zonder u kan en je bekijkt dat als een ziekte, dan is dat idd niet anders op te lossen dan telkens bij hen te gaan...

 

[Sir.Killalot]

Klein verschil tussen "geen seconde zonder u" en ze langer dan een kwartier gewoon laten krijsen in het donker natuurlijk.

 

[anders.]

@anders.
Uw kind in een zacht bed achterlaten, incl knuffels, dekentjes, volgestrooid met tutjes na hun slaapritueel is m.i. niet te vergelijken met iemand met een panische angst voor honden achterlaten in een kamer gevuld met honden.

Als uw kind geen seconde zonder u kan en je bekijkt dat als een ziekte, dan is dat idd niet anders op te lossen dan telkens bij hen te gaan...

Maar dat is het net, voor een kind is dat wél hetzelfde.
Ge moogt die mens ook knuffels, dekentjes, ... geven, hij zal nog altijd schrik hebben van die hond...

Exact hetzelfde met de "ge moet daar geen bang van hebben" of "daar moet ge niet voor wenen". Als ik met een hond naar iemand wandel die bang heeft van honden, helpt een "ge moet daar geen bang van hebben" echt niet hoor.

 

[exCite]

Hou het wel tof he mannekes, anders wordt dat hier weer zo'n typische "nee mijn methode is de enige juiste" discussie. Dat is toch net echt niet wat we nodig hebben in dit topic waar het eerder een toevluchtsoord moet zijn en dus vooral een plaats waar je je hart kan luchten?

 

[TNTim]

Klein verschil tussen "geen seconde zonder u" en ze langer dan een kwartier gewoon laten krijsen in het donker natuurlijk.

Donker?

In onze kinderkamers is er per kind een waaklampje, hangen er het volledige jaar door kerstlichtjes te branden 's nachts (want daar waren ze jaloers op) en ze hebben elk een zaklamp van Paw Patrol bij hen in bed.

Als hun gordijn open is, is hun kamer mogelijks waar te nemen uit de ruimte.

Maar dat is het net, voor een kind is dat wél hetzelfde.

Hoe kan je een kind dan laten wennen om alleen te zijn als je hen na een halve minuut al komt halen?
Dan is er toch geen enkele mogelijkheid meer om dat gedrag te onderscheiden van wenen om zijn/haar zin te krijgen.
En ik ben absoluut niet overtuigd dat een kind dat niet op heel jonge leeftijd door heeft dat het wenen kan inzetten als instrument om zijn/haar zin te krijgen...

Om het ook in het extreme te trekken:
Mijn oudste heeft de volledige peuterklas gehuild (echt extreem huilen en vastklampen zodat de begeleidster op de koer hem vaak van mij af diende te trekken) toen ik hem naar school bracht. Volgens de juf was het van zodra ik vertrok meteen over.
Wat is jouw oplossing daarvoor dan, want er is hier duidelijk sprake van panische verlatingsangst. Geen school meer?

 

[Inv]

En hoe bepaal je zo'n dingen bij een jonger kind. Het meest bekende voorbeeld is verlatingsangst. Uw kind heeft dan een oprecht angst dat je niet meer terug komt (en terechte angst die je moet vergelijken als iemand met een panische angst voor honden ofzo he). En door ze dan te laten huilen, bevestig je hun angst.
En het is niet dat een kind dat op die leeftijd kan zeggen he.

Hetzelfde geldt voor bang van het donker, ...

Die verlatingsangst is ondertussen inderdaad al ff gepasseerd, was toen ze ongeveer een jaar was denk ik. Ik weet niet meer 100% hoe we dat hebben opgelost maar vooral telkens hetzelfde ritueel voor te slapen gaan hielp. Als ze ontroostbaar was na een paar minuten wenen ging ik er bij om even haar handje vast te houden (maar niet uit bed pakken) en dan kalmeerde ze terug. Dan liet ik haar terug los en ging in de deuropening staan dat ze mij nog kon zien. Na een minuutje terug deur toe. Als het niet pakte --> rinse, repeat. Na een paar keer sliep ze dan wel.

Als je begint met toe te geven om ze vb. iedere keer in bed mee te nemen hypothekeer je echt je relatie en mentale gezondheid. Mijn vriendin wou dat initieel maar daar heb ik tegengas gegeven en hebben we redelijk snel een balans gevonden. Over het algemeen hebben wij wel een redelijk goeie slaper maar ik ben er toch van overtuigd dat je dat wat kan kweken door consequent te zijn en goede slaapgewoonten aan te houden.

Nogmaals; uitgezonderd als ze heel klein zijn, ziek zijn, pijn hebben, ...

 

[Sir.Killalot]

ziek zijn, pijn hebben, ...

En voor de duidelijkheid: mijn kinderen zijn quasi permanent ziek. Je mag dat ook echt letterlijk nemen. Ik denk niet dat we hier de afgelopen twee jaar hebben meegemaakt dat er eens over een periode van twee weken na elkaar niet minstens één van de twee ziek was.

 

[anders.]

Donker?

In onze kinderkamers is er per kind een waaklampje, hangen er het volledige jaar door kerstlichtjes te branden 's nachts (want daar waren ze jaloers op) en ze hebben elk een zaklamp van Paw Patrol bij hen in bed.

Als hun gordijn open is, is hun kamer mogelijks waar te nemen uit de ruimte.

Hoe kan je een kind dan laten wennen om alleen te zijn als je hen na een halve minuut al komt halen?
Dan is er toch geen enkele mogelijkheid meer om dat gedrag te onderscheiden van wenen om zijn/haar zin te krijgen.
En ik ben absoluut niet overtuigd dat een kind dat niet op heel jonge leeftijd door heeft dat het wenen kan inzetten als instrument om zijn/haar zin te krijgen...

Om het ook in het extreme te trekken:
Mijn oudste heeft de volledige peuterklas gehuild (echt extreem huilen en vastklampen zodat de begeleidster op de koer hem vaak van mij af diende te trekken) toen ik hem naar school bracht. Volgens de juf was het van zodra ik vertrok meteen over.
Wat is jouw oplossing daarvoor dan, want er is hier duidelijk sprake van panische verlatingsangst. Geen school meer?

Praten met uw kind en hun emoties bespreken?
Uw oplossing (ze wenend achterlaten aan schoolpoort) op volwassenen gespiegeld is hetzelfde als iemand met claustrofobie in een lift dumpen zonder uitleg. Je kan je ook de vraag stellen waarom uw oudste daar zo fel op reageerde, misschien heeft hij geleerd dat hij effectief wordt achtergelaten...

 

[Feignasse]

En hoe bepaal je zo'n dingen bij een jonger kind. Het meest bekende voorbeeld is verlatingsangst. Uw kind heeft dan een oprecht angst dat je niet meer terug komt (en terechte angst die je moet vergelijken als iemand met een panische angst voor honden ofzo he). En door ze dan te laten huilen, bevestig je hun angst.
En het is niet dat een kind dat op die leeftijd kan zeggen he.

Hetzelfde geldt voor bang van het donker, ...

Ik kan mij hier wel in vinden, al moet ik toegeven dat dat vooral dankzij mijn vrouw is die mijn ongeduld al meer dan eens heeft gecounterd met wat meer psychologie en begrip Liever de zachte aanpak zolang ze heel klein zijn, ook al lijkt hun gedrag vanuit je perspectief als volwassene compleet onredelijk. Naarmate ze ouder worden kan je nog altijd wat strenger worden, ze zullen dat dan ook beter begrijpen.

Nu goed, als ik de verhalen van sommigen hier lees, mogen we heel dankbaar zijn. Ons kind slaapt meestal snel in, slaapt door en is op vlak van "structuur" bijzonder flexibel. Al vermoed ik ook daar de positieve invloed van mijn vrouw, die van in het begin heeft aangestuurd op een aanpak waarbij we zijn ritme volgen ipv zaken zoals dutjes of eten te proberen afdwingen op vaste tijdstippen.

 

[TNTim]

Praten met uw kind en hun emoties bespreken?
Uw oplossing (ze wenend achterlaten aan schoolpoort) op volwassenen gespiegeld is hetzelfde als iemand met claustrofobie in een lift dumpen zonder uitleg.

Klopt, dat probeerden we natuurlijk ook.
Maar je kan daar ook niet blijven redeneren met uw kind, op den duur start de school en moet je ook vertrekken naar uw werk.

misschien heeft hij geleerd dat hij effectief wordt achtergelaten...

Zou kunnen. Zou ook kunnen dat het anders nog erger was.

Ik denk eerder dat hij het daar niet even leuk vond als thuis en als peuter nog geen vriendjes had. Andere activiteiten op dezelfde leeftijd gingen zonder probleem en het eerste jaar kleuter, toen hij vriendjes begon te krijgen, was het over.

Dat het daar steeds volgepakt staat met mama's die blijven tot de schoolbel gaat, zal er ook geen goed aan doen. Ook mama's van oudere peuters of zelfs begin van het lager. (Later zijn dat, denk ik, de types die mee met hun kind op sollicitatiegesprek gaan... )

 

[ThomasMore]

Moeilijke vraag. 't Is een speciale.

Vanaf het begin ik mijn vrouw leerde kennen is het een strijd. M'n vrouw voert die strijd al heel haar leven. Het blijft nog steeds haar mama, dus het is niet simpel.

Op den duur leer je ermee omgaan. Geen aanstoot meer nemen aan haar uitspraken. Negeren. Proberen te relativeren 'want we weten vanwaar het weer komt'.

Je kan altijd hopen dat ze slachtoffer wordt van verkeersagressie. Gaat dat je te ver dan ken ik nog wel wat activiteiten die schoonfamilie kan afschrikken