Green Mamba
Well-known member
Zo zijn er helaas mensen
Persoonlijk ken ik er die de TV dan gewoon een beetje harder zetten. 
Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Persoonlijk ken ik er die de TV dan gewoon een beetje harder zetten. 
Avondland
Well-known member
Met zeuren en brabbelen is dat anders. Als het nog maar half 6 is laat ik die maar wat brabbelen. Dan beschouw ik dat als de snoozefunctie van mijn dochter.Zo zijn er helaas mensen
Maar tis omgekeerde snooze. Bij ne wekker slaat ge daar es op, en die gaat in snooze.Met zeuren en brabbelen is dat anders. Als het nog maar half 6 is laat ik die maar wat brabbelen. Dan beschouw ik dat als de snoozefunctie van mijn dochter.
Bij kinderen ...
TerechtMijn dochter slaat terug.
Inv
Well-known member
Heb dat zo ook eens geprobeerd toen ze een periode verlatingsangst had en haar een halfuur laten wenen. Na een tijd ging ze er zo over dat ze overgaf van inspanning en ze is dan zo in slaap gevallen. Heb mij toen lang de slechtste papa ooit gevoeld, krijg nu opnieuw een schuldgevoel als ik daar aan terug denk.
Ik wil maar zeggen: iedereen doet maar wat en probeert wat hij denkt dat werkt. Ik kan ouders die hun kinderen lang laten huilen ook begrijpen want radeloosheid is geen goeie raadgever.
TNTim
Well-known member
Hier hebben we ze met momenten wel laten wenen toen we ze in bed legden.
Na 5 minuten kijken of er niets aan de hand was.
Niets aan de hand? Dan lieten we ze nog 10 minuten razen.
Dan nog niets aan de hand? Dan mochten ze een kwartier huilen vooraleer we kamen.
Plan was om dat dan te herhalen om het kwartier, maar zover is het nog nooit gekomen.
Mijn mening: Als je teveel en te snel toegeeft, weten uw kinderen dat huilen/zagen/roepen/... effect heeft en gaan ze het volgende keer zeker opnieuw proberen. Waarschijnlijk nog intensiever/langer zelfs, want ze hebben daardoor hun zin al gekregen in het verleden.
Consequent zijn naar kinderen toe en niet toegeven aan grillen is ongeveer het belangrijkste wat je kan doen vind ik.
Als ze ziek zijn is het een ander verhaal natuurlijk.
Na 5 minuten kijken of er niets aan de hand was.
Niets aan de hand? Dan lieten we ze nog 10 minuten razen.
Dan nog niets aan de hand? Dan mochten ze een kwartier huilen vooraleer we kamen.
Plan was om dat dan te herhalen om het kwartier, maar zover is het nog nooit gekomen.
Mijn mening: Als je teveel en te snel toegeeft, weten uw kinderen dat huilen/zagen/roepen/... effect heeft en gaan ze het volgende keer zeker opnieuw proberen. Waarschijnlijk nog intensiever/langer zelfs, want ze hebben daardoor hun zin al gekregen in het verleden.
Consequent zijn naar kinderen toe en niet toegeven aan grillen is ongeveer het belangrijkste wat je kan doen vind ik.
Als ze ziek zijn is het een ander verhaal natuurlijk.
Als je dat toepast, dan is er 1 gedachtengang die het héél snel duidelijk maakt dat het misschien toch niet een goeie techniek voor jou is:
Die 5 minuten dat je ze moet laten huilen, dat lijkt een eeuwigheid te duren. Als dat voor u al een eeuwigheid lijkt, wat gaat dat dan voor uw kind zijn...
Maar we hebben het hier niet over in bed leggen en de volgende ochtend de deur terug openen hé. Ik hoor hier precies dat 5 minuten al echt de limiet is.
Iemand weet van studies dat daar rond gedaan zijn? Ik vind wat vage mama blogs die elkaar allemaal tegenspreken, maar nergens studies die de echte effecten bloot stelt.
Ik zou graag eens in het hoofdje van zo een kleintje zien. Soms wordt er hysterisch gehuild om dan op 1 seconden een moodswing van jewelste te hebben en gelukkig te zijn. Zot om te zien eigenlijk.
Iemand weet van studies dat daar rond gedaan zijn? Ik vind wat vage mama blogs die elkaar allemaal tegenspreken, maar nergens studies die de echte effecten bloot stelt.
Ik zou graag eens in het hoofdje van zo een kleintje zien. Soms wordt er hysterisch gehuild om dan op 1 seconden een moodswing van jewelste te hebben en gelukkig te zijn. Zot om te zien eigenlijk.
Daar ben ik volledig met akkoord. Als ze heel klein zijn telt dit niet, maar als ze wat ouder & slimmer worden evolueert dit heel snel. Als het kind weet dat je altijd komt, altijd zal toegeven, etc. zit je imo in een straatje zonder einde. Consequentie is key, net als - ik kan het niet genoeg herhalen - routine, routine, ritme en ritme.
Dat heeft bij ons nooit gepakt. Die paar keer dat we het geprobeerd hebben, zaten we met hyperventilerende kinderen die compleet over de rooie zijn gegaan. Consequent zijn en niet toegeven aan grillen klinkt stoer, maar komt dan eigenlijk gewoon neer op kindermishandeling.
En hoe bepaal je of ze ziek zijn? De moeilijkste avonden en nachten die wij met onze dochter al hebben gehad, waren steeds de dagen voor we doorhadden dat ze een oorontsteking had. Dat leken dan misschien 'grillen' maar in feite had zij toen gewoon enorm veel pijn aan haar oren. En dan zou jij in al je consequentie ze dus gewoon laten huilen hebben, want o wee, wat gaat er met mijn kind gebeuren als ik toegeef aan zijn of haar 'grillen'? Kinderen die geen steun of comfort vinden bij hun ouders op momenten dat ze er nood aan hebben, dat gaat wel een positieve invloed hebben op hun opvoeding ofzo?
Neen, ik geloof er niet in. Misschien dat het pakt bij sommige kinderen, en hopelijk houden die daar later geen trauma's aan over, maar poneer dat alstublieft niet als universele waarheid.
De psychologische studies daarrond tonen vrij unaniem aan dat er geen langdurige schade is als je dit tijdelijk uitvoert. Het probleem daarbij zit hem wel wat in de "tijdelijk".
Maar, de wetenschappelijke (medische) studies tonen ook allemaal aan dat het niveau van Cortisol nog véél te hoog blijft als ze zichzelf in slaap huilen (nuja, in praktijk stoppen ze met huilen omdat ze aanleren dat er toch niemand hen komt helpen). En dat zorgt ervoor dat de verwerking van cortisol verstoort wordt waardoor ze later een hoger risico hebben om slecht om te kunnen gaan met stress.
Maar, dat zijn natuurlijk studies en die zijn gebasseerd op gemiddeldes en daarom geldt dat dus niet persé op jouw kind...
Er is geen one-size fits all aanpak voor kinderen. Zeker en vast niet. Ik dacht ook dat ik altijd de consequente strenge vader ging zijn, tot die Bambi ogen u zo aankijken en ge niet anders kunt.
Mulan
Well-known member
Hier ook een beetje die ingesteldheid dat haar fundamentele gevoel van veiligheid moest behouden worden. De eerste 2j dus wél telkens ernaartoe gegaan. Nu is ze veel mondiger en dat maakt het veel makkelijker om te zeggen: "neen, mama komt niet en nu moet je stil zijn!"
Interessant. Daarbij ook nog in kaart brengen wat de invloed op jezelf als ouder is. Het is één ding om bv er telkens naast te gaan zitten bij het slapen gaan, dat vreet aan je. Maar gedurende een week elke avond een hysterisch kind horen huilen gaat ook op je eigen gemoed werken.
Inv
Well-known member
Eum, ik kan gerust onze dochter een paar minuten laten wenen hoor. Zoals hierboven gezegd, ze is ondertussen 2.5 jaar een weet al goed genoeg hoe ze ons kan manipuleren. Indien ze na het muziekje van haar babyfoon (=15min) niet stil is gaan we kijken of alles in orde is (pamper checken, kijken of ze nog tutjes heeft, knuffeltje geven, temperatuur meten, eens laten drinken, etc ...)
Als alles in orde is gaat het muziekje terug aan en verlaat ik de kamer. Blijf dan ff aan de deur staan, indien ze terug begint recht te staan word ik wat strenger. Werkt tot nu toe altijd, tenzij ze echt ziek is. Maar het ontdekken van dat proces is dus met vallen en opstaan, waarbij mijn post die je quote een voorbeeld was van het vallen.
D
Deleted member 3056
Guest
Mijn zoontje (bijna 4) was deze ochtend weer heel blij dat hij zijn poepentas kon meenemen naar school.
Boekentas dus.
Die jongetje praat voor de rest goed en veel. Héél véél maar sommige woordjes killen mij echt zwáár.
Boekentas dus.
Die jongetje praat voor de rest goed en veel. Héél véél maar sommige woordjes killen mij echt zwáár.
TNTim
Well-known member
@Cerv.Be
Ik heb dat ook al vaak gelezen dat routine megabelangrijk is, maar hier hebben we daar eigenlijk altijd onze voeten aan geveegd...
Is er in de namiddag iets leuker om te doen met hen dan een middagdutje? -> we gaan iets leuker doen.
Is er 's avonds na hun normale bedtijd iets leuks te doen? -> we gaan daar naartoe (vorige week Lichtfestival in Gent bijv)
Ik heb dat ook al vaak gelezen dat routine megabelangrijk is, maar hier hebben we daar eigenlijk altijd onze voeten aan geveegd...
Is er in de namiddag iets leuker om te doen met hen dan een middagdutje? -> we gaan iets leuker doen.
Is er 's avonds na hun normale bedtijd iets leuks te doen? -> we gaan daar naartoe (vorige week Lichtfestival in Gent bijv)
Als het werkt, ideaal he. Hier was/is een vast ritme/routine key, ingedrild door mijn vrouw - toch zeker als ze klein zijn (tot de kleuterfase). Ze moeten vooral moe zijn en een vast 'gaan slapen routine' hebben imo. Ik zie zoveel ouders binnen onze kennissenkring die hun baby's en peuters overdag veel te veel laten slapen en dan met de gebakken peren zitten 's avonds, maar het niet willen beseffen. Onze kinderen vallen binnen de 3 minuten in slaap en wij moeten echt praktisch nooit nog naar boven gaan of 's nachts opstaan. Op dit moment zijn ze bijna 4 jaar en 15 maand. All credits to the wife.
