Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

al las ik ook wel het belangrijke punt dat een kind zijn sociale vaardigheden aanleert in de crèche

Ik denk dat dat vaak wat wordt overdreven. Mijn dochters zijn nooit naar de creche gegaan, bleven bij mijn schoonouders tot ze naar school konden. Nooit problemen gehad om te integreren op school, vanaf dag 1, en ze zijn net wel zeer sociaal ingesteld.
 
kent er iemand een goeie manier om tempo in een kind te krijgen?

Onzen oudsten (5j) doet alles goed, een slim kind volgens de juf op de online oudercontactjes, sociaal, een krak met cijferspelletjes en rekenoefeningen.... maar hij neemt er verdorie zijn tijd altijd voor.
En we merken dat thuis ook als ie iets zelf moet doen, dan staat ie soms gewoon halverwege te dagdromen en moeten we weer beginnen zagen van "doet voort, haast u"

Heb wat schrik dat ie er problemen gaat door krijgen als het wel op tijd moet gebeuren in de lagere school waar ie volgend jaar naartoe gaat.
 
kent er iemand een goeie manier om tempo in een kind te krijgen?

Onzen oudsten (5j) doet alles goed, een slim kind volgens de juf op de online oudercontactjes, sociaal, een krak met cijferspelletjes en rekenoefeningen.... maar hij neemt er verdorie zijn tijd altijd voor.
En we merken dat thuis ook als ie iets zelf moet doen, dan staat ie soms gewoon halverwege te dagdromen en moeten we weer beginnen zagen van "doet voort, haast u"

Heb wat schrik dat ie er problemen gaat door krijgen als het wel op tijd moet gebeuren in de lagere school waar ie volgend jaar naartoe gaat.
Staat hij effectief te dromen of is hij aan het nadenken over zijn oefening?
 
Zelfde probleem hier, ik volg. Denk niet dat we er veel aan kunnen doen, maar soit.

Zowel bij de oudste (5j) als jongste (3j) hebben we die opmerking gekregen van de juf.
De oudste kreeg eerst een opmerking over het eten 's middags. Hij had blijkbaar nog maar net zijn soep uit als de andere kinderen al hun soep én patatten binnen hadden. Ook met knutselen was hij blijkbaar traag. Op mijn vraag: 'probeert hij het dan extra goed te doen misschien?', kreeg ik een heel snelle en droge 'Nee.' . :LOL:

Bij de jongste hebben we de opmerking gekregen van diezelfde juf dat hij traag is in alles, maar dat het wel een lief en vriendelijk kind is. :thinking:
Ik neem het nu gewoon aan voor waarheid en probeer het niet meer te verbloemen. Sinds de opmerking bij onze oudste letten we er thuis meer op en merken we het ook wel.
Hun aansporen om hun tempo wat te versnellen lukt even, maar lang duurt dat meestal niet...

Toen de juf dit zei, kreeg mijn vrouw het rood op haar wangen en gaf toe dat ze zelf ook vaak te horen kreeg dat ze te traag was vroeger.

Nuja, als kind kreeg ik vaak de opmerking dat ik teveel zat te dromen.
(Bij de test voor overgang van 3e kleuter naar 1e leerjaar ben ik er blijkbaar zelfs in geslaagd om enkel de eerste paar vragen op te lossen, maar verder gewoon wat naar buiten te kijken. Gelukkig zeiden ze toen: 'we weten dat hij het kan, dus aan de resultaten van de test hechten we niet zoveel belang' )

Ze zullen dus ook wel een stuk genetisch belast zijn. En ook al mankeerde er dan wel wat aan ons, we zijn goed terechtgekomen en hebben beide ook een hoger diploma kunnen behalen. Mits ondersteuning zal dit bij hen ook wel lukken om goed terecht te komen. :p
 
Staat hij effectief te dromen of is hij aan het nadenken over zijn oefening?
dat weten we dus niet hé... als ik hem dan vraag waar hij over aan het denken was dan komt daar vanalles uit, soms over die oefening, maar vaak over dingen die hij gaat doen binnen paar dagen of wat hij gedaan heeft, of wat hij denkt dat zijn broer aan het doen is.
 
Langs de andere kant mag je tegenwoordig ook niks meer of het is slecht of ongezond.

Mijn kindjes liggen ingepakt in beschermingsmousse ergens in de kast tot ze 18 worden.

Goh, het is gewoon kwestie dat een kind moet kunnen groeien en daar andere dingen voor nodig heeft. Dat ge als volwassen mens alleen producten eet zonder vetten/zo min mogelijk, geen probleem hé. Maar als ge 5 minuten nadenken beseft ge ook wel dat dat voor een kind in volle groei een heel ander verhaal is.
 
Even updaten dat het sinds kort 15 dagen is. Nog altijd weinig, maar het is al iets...

Als ik een tip mag geven: probeer met je werk te onderhandelen dat je die halftijds mag nemen. Toen ik nog vlakbij thuis werkte (en het nog 2 weken was), nam ik gewoon 1 week volledig verlof en dan 2 weken halftijds. Dat is 1 week langer dat je vrouw kan uitslapen of even tijd voor haarzelf nemen (bad, ...).

Want uiteindelijk heb je het die eerste weken ook niet per se nodig dat je man er ALTIJD is, denk ik. Zolang je maar even tijd voor jezelf hebt en er samen kan van genieten. En als je nu 1 week voltijds en dan 4 weken halftijds kan werken is dat wel een héle tijd.

Nu, wettelijk gezien kan dit nog atlijd niet. je werkgever moet dan dus inschrijven dat je om de 2 dagen een volle dag thuis bent. Maar vele werkgevers staan dit wel toe :)
Ik had mijn verlof wat opgespaard om dat vooral in het najaar te nemen, dus ik ben redelijk vaak thuis geweest. Mijn 10 dagen heb ik ook gewoon in 1 blok opgenomen en daar had niemand een probleem mee. Of het nodig is om er altijd te zijn hangt van gezin tot gezin af, maar bij een eerste kind zal dat wel meer gewenst zijn omdat alles nieuw is en moet wennen.
 
Goh, het is gewoon kwestie dat een kind moet kunnen groeien en daar andere dingen voor nodig heeft. Dat ge als volwassen mens alleen producten eet zonder vetten/zo min mogelijk, geen probleem hé. Maar als ge 5 minuten nadenken beseft ge ook wel dat dat voor een kind in volle groei een heel ander verhaal is.
ik pleit nog altijd voor héél veel gezond verstand bij jonge ouders.
 
Of het nodig is om er altijd te zijn hangt van gezin tot gezin af, maar bij een eerste kind zal dat wel meer gewenst zijn omdat alles nieuw is en moet wennen.
Bij een 2e, 3e, ... net meer denk ik.
Want dan heb je er én een nieuw kind bij, maar die andere moeten ook uit bed gehaald worden, eten krijgen, aangekleed worden en naar school/opvang gebracht worden. En 's namiddags/'s avonds ook heel het riedelke.

Geen verwijt naar jou, maar de laatste jaren ben ik meer en meer tot het besef gekomen dat je pas ten volle beseft wat een situatie inhoudt als je het zelf hebt meegemaakt. :p
 
ik kan na 5 jaar zeggen dat ik klaar ben voor kleine kindjes. Zijn ondertussen 2 en 5 :LOL:

nog geen idee of ik klaar ben voor tieners.
 
Ik heb een paar maanden terug mijn draai wat gevonden met ons 2e, hij is deze zomer 3 geworden.
Vond ik toch een hele aanpassing, van 1 naar 2. Maar ik ben er. :D

(Dat traag zijn hebben ze dus van geen vreemde...
lookaround.gif
)
 
ik pleit nog altijd voor héél veel gezond verstand bij jonge ouders.
er zijn helaas genoeg voorbeelden om het zekere voor het onzekere te nemen en ouders dus inderdaad te bestoken met informatie en tips tot in den treure


van 1 naar 2 vond ik trouwens ook heel makkelijk gaan, van 0 naar 1 daarentegen o_O
 
Van 2 naar 3 is naar 't schijnt vlotter. ;)
Om eerlijk te zijn klopt dat wel: je bent het gewoon van je aandacht te verdelen en de wil om alles perfect te willen doen is er ook wel af.
Je leert dat het soms niet text book is maar dat je af en toe eens de makkelijkste oplossing kiest.
 
van 0 naar 1 daarentegen o_O
Bij ons kan dat hier elk ogenblik gebeuren. (uitgerekend op 13 feb) Ben echt benieuwd hoe dat ons leven gaat veranderen. Soms denk ik dat na al de waarschuwingen en dergelijke al niet meer onaangenaam verrast kan worden. Alleja, dat hoop ik. :p
 
Terug
Bovenaan