Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[Tr1ploid]

van 0 naar 1 daarentegen

Bij ons kan dat hier elk ogenblik gebeuren. (uitgerekend op 13 feb) Ben echt benieuwd hoe dat ons leven gaat veranderen. Soms denk ik dat na al de waarschuwingen en dergelijke al niet meer onaangenaam verrast kan worden. Alleja, dat hoop ik.

 

[Tomski]

je hoort altijd vaak dat bevallende vrouwen de hand van hun vent tot moes knijpen, hier was het omgekeerd... ik was iets te hard aan het supporteren...

haar pols heeft nog weken blauw zwart geel en groen gezien

 

[MaximumOfBass]

Wij zitten hier nu op maand zeven, nog een goei twee maanden te gaan en soms begin ik wel wat zenuwachtig te worden. Maar aan de andere kant denk ik vaak: komt wel goed, dat wijst zichzelf wel uit. Vriendin is de zwangerschap wel echt beu, als het van haar afhing mocht hij er vorige maand al uit

Na onze ongelukkige zoektocht naar een onthaalmoeder via Ferm (overkoepelende organisatie in Bilzen/Hoeselt) die ons geen plaats konden garanderen op 01/08/2021 na een aanvraag in te dienen op 25/08/2020 (wtf zelfs) toch een onthaalmoeder gevonden via een vriendin van mijn vriendin. Wel een pak van ons hart dat het in orde is en we iemand hebben waar we ons wel op het gemak bij voelen, toevallig plaatsje dat vrij was gekomen door corona.

 

[Tomski]

Van 2 naar 3 is naar 't schijnt vlotter.

logisch hé, die doorgang is dan al serieus gerodeerd

 

[sandervdw]

Onze dochter heeft een voorkeurshouding. 2 artsen zeggen links en 2 artsen zeggen rechts. Ik denk dat het nogal meevalt dan...

 

[Genius]

Ik kan zeggen dat ik wel klaar was voor kinderen rond mijn 26ste. Ik had toen een relatie van 9 jaar, goede vaste job, huis,...

De natuur dacht er anders over want we hebben uiteindelijk 5j moeten proberen om kinderen te krijgen en uiteindelijk via IVF ons eerste kind gekregen op mijn 31ste en ons 2de vorig jaar ook via IVF.

Ik was achteraf gezien wel enorm blij dat we pas na ons 30ste kinderen hadden.

Verandert uw leven drastisch met kinderen? Ja, maar niet in negatieve zin. De liefde die ge krijgt van uw kinderen is onbetaalbaar en in het post corona tijdperk gingen wij ook nog regelmatig op citytrip met al dan niet met onze zoon en rustige reisjes naar Frankijk en Spanje en ik ging regelmatig pinten pakken met de vrienden.

 

[Be-Li]

Hoeveel er voor je veranderd, hangt ook wat samen met hoe je je bij bepaalde dingen voelt en hoe groot je netwerk is. Onze kinderen zijn nu 3,5 en 4,5.
Voor ons is er niet zo heel veel veranderd. Mijn man moet sommige dingen wel eens laten schieten, maar dat gaat dan meestal over café-avonden waar hij vroeger wel aan zou meedoen. Dit komt dan meestal door mijn onregelmatige diensten, waardoor hij er smorgens voor de kindjes moet zijn. Had ik gewoon een job met daguren door de week deed hij dat waarschijnlijk meer. We doen nog steeds dezelfde hobby's, doen nog uitstappen (met en zonder de kindjes), hij gaat op weekend met zijn maten, ik met mijn vriendinnen, ... .
Wij laten elkaar daar redelijk vrij in, zolang we ook nog genoeg tijd kunnen maken als gezin. Er zijn koppels in onze vriendengroep die sinds ze een gezin hebben, veel sociale activiteiten hebben laten vallen. Als dat voor hen zo werkt, top!
Familie staat er ook steeds voor te springen om op onze kindjes te passen of op logement te hebben. Ik kan me voorstellen dat als je dat niet hebt, het een heel pak moeilijker is.

 

[Shellshock2]

Onze dochter heeft een voorkeurshouding. 2 artsen zeggen links en 2 artsen zeggen rechts. Ik denk dat het nogal meevalt dan...

Een toekomstig zwevende kiezer dus. :unsure:

 

[Shellshock2]

Van 2 naar 3 is naar 't schijnt vlotter.

Bij een eerste is het lastig omdat je niet weet wat er op je afkomt, bij een tweede is het lastige dat je min of meer wél weet wat er u te wachten zal staan. Vanaf een derde ist meer routine denk ik.

 

[oxbow1]

Mijn work-life balance zit nog totaal verkeerd...

Ik vertrek om 5.45 en ben terug thuis om 18.15 Net lang genoeg om mijn 15 maande oude dochter mee te wassen, fles geven en die in bed te droppen. dus op weekdagen zie ik die 45Min per dag.
Vorige zaterdag ook gewerkt was ik thuis om 18.00....

Mijn vrouw is wel full-time thuis (huisvrouw) en die is echt constant aan het moederen met haar prinsesje, ze gaat 2 dagen naar een onthaalmoeder maar dat doen we bewust voor sociaal contact voor de kleine.

 

[exCite]

De laatste dagen wordt den oudste hier ‘s nachts wakker voor de “leukste” dingen.
Deze nacht om 2u aan ‘t roepen “papaaaaaa”. Ik ga kijken en vraag wat er is, was zijn kussen uit bed gevallen . Paaruur geduurd eer ik terug in slaap viel.
Nacht ervoor was hij aan ‘t huilen, ik vraag wat er is en hij zegt: “ik weet et ni”. Dus ik zeg, da’s ni erg, gaan we terug slapen? Hij heeft nog net ja kunnen zeggen en hij sliep al, ik heb daarentegen nog nen tijd wakker gelegen, het is soms vermoeiend .

 

[Cerv.Be]

Van 0 naar 1 is zeker het zwaarst, maar dat is imo door het onbekende. Niemand weet wat het is om ouder te zijn als je er zelf nog geen hebt, zeker niet met een baby.

Van 1 naar 2 vond ik zwaar omdat de dagindeling met eentje veel makkelijker is. Nu loopt er constant een kleuter rond die regelmatig véél aandacht vergt. Tijd voor jezelf valt helemaal weg, terwijl ik dat wel nodig heb imo. Daarom is Corona misschien wel een zege, mijn sport hobby is sowieso al weggevallen. Ik zie er imo wel naar uit dat de jongste de babyfase ontgroeid is. Vanaf 1j is een zalige leeftijd .

Wij hebben dan nog heel makkelijke en goed slapende kinderen, ik wil niet weten wat het is om een huilbaby te hebben.

 

[Lint]

Familie staat er ook steeds voor te springen om op onze kindjes te passen of op logement te hebben. Ik kan me voorstellen dat als je dat niet hebt, het een heel pak moeilijker is.

Deze is indeed heel belangrijk. Wij wonen relatief ver (voor België) van beide families. Ik ben enorm dankbaar dat mijn ouders ze graag zien komen, de schoonfamilie not so much...

Maar als er al 1 kortbij zou wonen, of allebei nu en dan opvang willen spelen, zou dat het leven ZO veel makkelijker maken.
Allez het gaat allemaal hoor, ook met geen support. Maar het flexibel zijn, tijd voor uzelf en hobbies maken,... moet ge dan toch even lager schalen.

Wij hebben dan nog heel makkelijke en goed slapende kinderen, ik wil niet weten wat het is om een huilbaby te hebben.

Toen die van ons 1 maand was, heeft die 2 a 3 weken de huilbaby uitgehangen (dus effectief non stop every waking moment huilen). Dit is hands down, not even a close second, het allermoeilijkste dat ik ooit heb doorstaan in mijn leven.

Na 1 week wou ik mezelf EN dat kind verdrinken. Ik snap oprecht niet hoe mensen dat maanden aan een stuk volhouden. Een vriendin van mijn vrouw heeft dat ~6 maand aan 1 stuk gehad...
Ik keur het (uiteraard) niet goed, maar ik snapte toen wel hoe sommige mensen een baby dood kunnen schudden... en op voorhand had ik nooit gedacht dit ooit te zeggen.

 

[JPV]

Zolang bevoegd personeel wel nog binnen mag, is er geen probleem.

Van 0 naar 1 is zeker het zwaarst, maar dat is imo door het onbekende. Niemand weet wat het is om ouder te zijn als je er zelf nog geen hebt, zeker niet met een baby.

Van 1 naar 2 vond ik zwaar omdat de dagindeling met eentje veel makkelijker is. Nu loopt er constant een kleuter rond die regelmatig véél aandacht vergt. Tijd voor jezelf valt helemaal weg, terwijl ik dat wel nodig heb imo. Daarom is Corona misschien wel een zege, mijn sport hobby is sowieso al weggevallen. Ik zie er imo wel naar uit dat de jongste de babyfase ontgroeid is. Vanaf 1j is een zalige leeftijd .

Wij hebben dan nog heel makkelijke en goed slapende kinderen, ik wil niet weten wat het is om een huilbaby te hebben.

Ik denk ook dat het sterk afhankelijk is van wanneer dat 2e komt. Is je eerste nog maar 1 jaar of is het al 5, kan een héél groot verschil maken wat het lastigste is.

 

[Mulan]

Papa gisteren over zijn broek die half op de trap lag toen ik de dochter naar bed ging brengen:
"geef die maar een DUW, ik doe ze straks wel weg"
HUUUIIILLLL nee, je mag niet duwen, papa zegt dat je mij moet duwen!

Vandaag, papa zit aan de keukentafel enkele meters ver van ons:
"wil je een boterham met prepare of krabSLA?"
HUUUUIIIIILLLL nee, je mag niet slaan!

Dat terwijl er nooit een spooortje geweld gebruikt wordt bij ons thuis, zelfs geen klets op de poep of zo bij "hevig temperament"

 

[sandervdw]

Papa gisteren over zijn broek die half op de trap lag toen ik de dochter naar bed ging brengen:
"geef die maar een DUW, ik doe ze straks wel weg"
HUUUIIILLLL nee, je mag niet duwen, papa zegt dat je mij moet duwen!

Vandaag, papa zit aan de keukentafel enkele meters ver van ons:
"wil je een boterham met prepare of krabSLA?"
HUUUUIIIIILLLL nee, je mag niet slaan!

Dat terwijl er nooit een spooortje geweld gebruikt wordt bij ons thuis, zelfs geen klets op de poep of zo bij "hevig temperament"

"Hebt gij Jan van de trap geduwt?"
"Nee, zijn broek!"
"Had hij ze nog aan?"
"Eeuuuhhhmmm"

 

[pardal]

Van 0 naar 1 is zeker het zwaarst, maar dat is imo door het onbekende. Niemand weet wat het is om ouder te zijn als je er zelf nog geen hebt, zeker niet met een baby.

Van 1 naar 2 vond ik zwaar omdat de dagindeling met eentje veel makkelijker is. Nu loopt er constant een kleuter rond die regelmatig véél aandacht vergt. Tijd voor jezelf valt helemaal weg, terwijl ik dat wel nodig heb imo. Daarom is Corona misschien wel een zege, mijn sport hobby is sowieso al weggevallen. Ik zie er imo wel naar uit dat de jongste de babyfase ontgroeid is. Vanaf 1j is een zalige leeftijd .

Wij hebben dan nog heel makkelijke en goed slapende kinderen, ik wil niet weten wat het is om een huilbaby te hebben.

Ik vond van 1 naar 2 naar de hel. Van 0 naar 1 was aanpassen maar Cava nog. Maar bij 1 moest ik maar 1 rustig krijgen. Bij 2 dus 2 die natuurlijk op het zelfde moment iets nodig hebben. Van 2 naar 3 en van 3 naar 4 was het routine geworden.

 

[Shellshock2]

Deze is indeed heel belangrijk. Wij wonen relatief ver (voor België) van beide families. Ik ben enorm dankbaar dat mijn ouders ze graag zien komen, de schoonfamilie not so much...

Maar als er al 1 kortbij zou wonen, of allebei nu en dan opvang willen spelen, zou dat het leven ZO veel makkelijker maken.
Allez het gaat allemaal hoor, ook met geen support. Maar het flexibel zijn, tijd voor uzelf en hobbies maken,... moet ge dan toch even lager schalen.


Toen die van ons 1 maand was, heeft die 2 a 3 weken de huilbaby uitgehangen (dus effectief non stop every waking moment huilen). Dit is hands down, not even a close second, het allermoeilijkste dat ik ooit heb doorstaan in mijn leven.

Na 1 week wou ik mezelf EN dat kind verdrinken. Ik snap oprecht niet hoe mensen dat maanden aan een stuk volhouden. Een vriendin van mijn vrouw heeft dat ~6 maand aan 1 stuk gehad...
Ik keur het (uiteraard) niet goed, maar ik snapte toen wel hoe sommige mensen een baby dood kunnen schudden... en op voorhand had ik nooit gedacht dit ooit te zeggen.

De eerste nacht dat we terug waren van het ziekenhuis heeft onze kleine zes uur aan een stuk gehuild, van negen uur 's avonds tot drie uur 's nachts. Echt die eerste maanden waren geen pretje. Ik ben toen echt vaak op de zetel gaan slapen omdat ik toch iets van rust moest hebben. We moesten er toen gemiddeld zeven keer per nacht uit. Twee keer per nacht opstaan was voor ons een goede nacht.

 

[Musk]

Voila, onze tweede is deze ochtend geboren, stevige zoon van over de vier kilo. Fijn thuis in de zetel! 't gaat ne beyondgamer worden!

 

[Lint]

Procifiat!!