Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Pfff dat gebrek aan doorslapen (en vroege opstaan) begint hier wel door te wegen. En ironisch genoeg is het grootste probleem niet dat ze slecht slaapt. Ze wordt gemiddeld 1x wakker rond 2u en 's morgens wat te vroeg wakker (half 6). Maar door de extra stress van het vaderschap, schiet ik zelf vaak te vroeg wakker en lig ik daar nog uren...
maccie
Active member
Soms is de onderbreking gewoon al moordend genoeg. Ik zag er eigenlijk meer van af dat mijn diepe slaap werd onderbroken tov dat ik om x aantal uur moest opstaan om een flesje te geven. Vooral omdat ik van niks wakker word, en mijn vrouw mij bijna moest aframmelen of uit bed duwen eer ik wakker werd 
Heb regelmatig rondgelopen met een zere schouder 
Ik werkte toen wel nog in Brussel, en de wekker ging sowieso af rond 4u30. Als ik dan om 2u flesje moest geven kreeg ik het soms nog gerekt en stond ik gewoon nog iets vroeger op (eens wakker geraak je toch niet meer in slaap)
Heb regelmatig rondgelopen met een zere schouder Ik werkte toen wel nog in Brussel, en de wekker ging sowieso af rond 4u30. Als ik dan om 2u flesje moest geven kreeg ik het soms nog gerekt en stond ik gewoon nog iets vroeger op (eens wakker geraak je toch niet meer in slaap)
@anders. veel sterkte 
Het is soms heel moeilijk te zien als je er midden in zit. Maar het is allemaal een fase van het kind en/of (alweer) een nieuwe routine waar je als ouder aan moet wennen.
Daar zijt ge uiteraard weinig mee op dit moment. Maar laat het gerust een klein beetje hangen op andere vlakken (werk, familie, sociaal leven,...) om ademruimte te creëren voor je/jullie zelf. Uw omgeving snapt dat wel (binnen bepaalde mate heh).
Wat bij ons hielp was nu en dan apart slapen, afwisselend met de babymonitor. En de kleine eens naar de grootouders doen, moest je dat nog niet doen.
Edit: Zolang ze niet stikte bij het afslikken van het watje, zou ik me daar geen zorgen over maken (maar ik ben geen dokter).
Het is soms heel moeilijk te zien als je er midden in zit. Maar het is allemaal een fase van het kind en/of (alweer) een nieuwe routine waar je als ouder aan moet wennen.
Daar zijt ge uiteraard weinig mee op dit moment. Maar laat het gerust een klein beetje hangen op andere vlakken (werk, familie, sociaal leven,...) om ademruimte te creëren voor je/jullie zelf. Uw omgeving snapt dat wel (binnen bepaalde mate heh).
Wat bij ons hielp was nu en dan apart slapen, afwisselend met de babymonitor. En de kleine eens naar de grootouders doen, moest je dat nog niet doen.
Edit: Zolang ze niet stikte bij het afslikken van het watje, zou ik me daar geen zorgen over maken (maar ik ben geen dokter).
Hier zijn we nu bijna 6 maand ver (nu al?!).
Slapen was een uitdaging in het begin, maar ook wel onze fout als we erop terug kijken. Veel wisselende uren, geen vaste routine, veel te veel ertegen praten, ... Uiteindelijk na 5-6 weken vast om 19u flesje, 19u30 naar boven voor een klein (af en toe ook groot) wasje en dan direct erna, zonder er tegen te praten (bijzonder belangrijk bij ons) in de kamer met de lichten uit. Sliep direct volledige nachten door, wat (zeker voor mij) een godsgeschenk is. We konden hem ook niet bij ons op de kamer houden, die mompelt zo veel in zijn slaap dat ik er meer op zat te kijken dan ik mijn ogen dicht kon houden.
Eten is wat moeizamer, in het begin heel veel gesukkeld met zen flesje (vriendin heeft altijd gekolfd en nu met poeder). Veel in slaap vallen, nooit door willen drinken. Uiteindelijk op advies van de kinderarts overgeschakeld naar 4x per dag 240ml (en nu nog 1x een potje groente/fruitpap extra tussendoor) en dat werkt hier gelukkig nu wel. Het eten geven is een artistieke kunst die voorlopig alleen vrouwlief beheerst, maar bij papa lukt het ook, al is het wat langzamer.
Voor de rest is het om heel eerlijk te zijn veel beter/fijner dan ik had verwacht om papa te zijn. 's ochtends de kleine zen kamer binnenwandelen en daar een hoopje mens zien liggen dat ligt te lachen doet toch elke keer mijn steen (zijn de woorden van vrouwlief) terug een beetje in een hart veranderen. Ik kijk er wel naar uit als hij wat ouder is en wat meer kan om het zo te zeggen. Nu is het fijn, maar spelen is er uiteraard nog niet echt bij. Ik kan me wel even met hem bezig houden, maar vaak denk ik toch echt, wat ben ik maar aan het doen. Maar hij lacht, dus het zal wel ok zijn dan?
Ook de onthaalmoeder is hier geen enkel probleem, vanaf het eerste wendagje hadden we wel direct het gevoel dat hij ook daar wel graag was. Elke ochtend als hij nu de onthaalmama ziet begint hij spontaan te lachen, wat toch wel een rustgevend gevoel geeft als ouder om uw kind daar achter te laten. Ze zijn daar ook met 4 van ongeveer dezelfde leeftijd, dus als die daar blijven gaan ze met hun vieren daar wel een leuke periode tegemoet.
Sinds deze week heeft hij een oogontsteking, eerste keer dat hij echt iets zwaarder heeft. Doet toch een beetje pijn aan papa's hart. Het lachen is er nog, maar met momenten valt het echt hard op dat hij er last van heeft en dat het hem irriteert/pijn doet. Op voorschrift van de dokter oogdruppels gekregen, maar die hebben voorlopig nog geen echte hulp mogen bieden, vandaag naar de kinderarts.
Ik weet niet of er hier veel voor-/tegenstanders zijn, maar voor mij als papa heeft het "oei, ik groei" boek tot nu toe wel al veel geholpen. De sprongetjes die erin uitgelegd staan hielpen mij wel met hem door zijn wat moeilijkere periodes te halen. Zeker een aanrader wat mij betreft.
Slapen was een uitdaging in het begin, maar ook wel onze fout als we erop terug kijken. Veel wisselende uren, geen vaste routine, veel te veel ertegen praten, ... Uiteindelijk na 5-6 weken vast om 19u flesje, 19u30 naar boven voor een klein (af en toe ook groot) wasje en dan direct erna, zonder er tegen te praten (bijzonder belangrijk bij ons) in de kamer met de lichten uit. Sliep direct volledige nachten door, wat (zeker voor mij) een godsgeschenk is. We konden hem ook niet bij ons op de kamer houden, die mompelt zo veel in zijn slaap dat ik er meer op zat te kijken dan ik mijn ogen dicht kon houden.
Eten is wat moeizamer, in het begin heel veel gesukkeld met zen flesje (vriendin heeft altijd gekolfd en nu met poeder). Veel in slaap vallen, nooit door willen drinken. Uiteindelijk op advies van de kinderarts overgeschakeld naar 4x per dag 240ml (en nu nog 1x een potje groente/fruitpap extra tussendoor) en dat werkt hier gelukkig nu wel. Het eten geven is een artistieke kunst die voorlopig alleen vrouwlief beheerst, maar bij papa lukt het ook, al is het wat langzamer.
Voor de rest is het om heel eerlijk te zijn veel beter/fijner dan ik had verwacht om papa te zijn. 's ochtends de kleine zen kamer binnenwandelen en daar een hoopje mens zien liggen dat ligt te lachen doet toch elke keer mijn steen (zijn de woorden van vrouwlief) terug een beetje in een hart veranderen. Ik kijk er wel naar uit als hij wat ouder is en wat meer kan om het zo te zeggen. Nu is het fijn, maar spelen is er uiteraard nog niet echt bij. Ik kan me wel even met hem bezig houden, maar vaak denk ik toch echt, wat ben ik maar aan het doen. Maar hij lacht, dus het zal wel ok zijn dan?
Ook de onthaalmoeder is hier geen enkel probleem, vanaf het eerste wendagje hadden we wel direct het gevoel dat hij ook daar wel graag was. Elke ochtend als hij nu de onthaalmama ziet begint hij spontaan te lachen, wat toch wel een rustgevend gevoel geeft als ouder om uw kind daar achter te laten. Ze zijn daar ook met 4 van ongeveer dezelfde leeftijd, dus als die daar blijven gaan ze met hun vieren daar wel een leuke periode tegemoet.
Sinds deze week heeft hij een oogontsteking, eerste keer dat hij echt iets zwaarder heeft. Doet toch een beetje pijn aan papa's hart. Het lachen is er nog, maar met momenten valt het echt hard op dat hij er last van heeft en dat het hem irriteert/pijn doet. Op voorschrift van de dokter oogdruppels gekregen, maar die hebben voorlopig nog geen echte hulp mogen bieden, vandaag naar de kinderarts.
Ik weet niet of er hier veel voor-/tegenstanders zijn, maar voor mij als papa heeft het "oei, ik groei" boek tot nu toe wel al veel geholpen. De sprongetjes die erin uitgelegd staan hielpen mij wel met hem door zijn wat moeilijkere periodes te halen. Zeker een aanrader wat mij betreft.
.
Eigenlijk wel herkenbaar, het "slaapritueel" heeft hier echt wel geholpen (en helpt nog steeds). Op een gezet uur naar boven, bepaalde lichtjes aan of uit, verhaaltje lezen, knuffel, kusje en slapen.
Hier direct flesjes, maar bij onze oudste was dat echt moeilijk, wij hebben uiteindelijk 5 verschillende soorten flesjes geprobeerd en zijn op de Difrax S flessen uitgekomen, dat zijn de enige waar hij goed van dronk zonder terug te geven. Hij wou ook enkel warm gemaakte pap drinken.
De "oei, ik groei" heeft mij ook altijd geholpen (hier de app) om het allemaal wat meer te kaderen. Soms kon ik mij echt opboeien door bepaald gedrag maar dan bedacht ik mij dat ze gewoon in een sprongetje zaten.
Laatst bewerkt:
Onzen oudste was trouwens keikwaad deze ochtend, op alles en iedereen, want mama had gisteren gezegd dat het morgen (vandaag dus) weekend was. Ze had natuurlijk gezegd dat ze naar school moesten en dat het daarna weekend was. Hij is gelukkig na 20 minuutjes bijgedraaid .
.Ge weet toch dat hij na 5 minuten op school gaat proberen ontsnappen nu he? Ahja, dan is hij naar school geweest en is het weekendOnzen oudste was trouwens keikwaad deze ochtend, op alles en iedereen, want mama had gisteren gezegd dat het morgen (vandaag dus) weekend was. Ze had natuurlijk gezegd dat ze naar school moesten en dat het daarna weekend was. Hij is gelukkig na 20 minuutjes bijgedraaid
Gelukkig gaat hij eigenlijk wel graag naar school.
De jongste is nu ook 2 dagen op een rij traantjes-vrij 's morgens op school, gelukkig, want kinderen zo achterlaten op school als ze aan het wenen zijn is absoluut niet leuk.
Green Mamba
Well-known member
Kleuters. Gotta love'em. Heel de buurt vanmorgen bijeen gekrijst, hartslag in het honderd. Dan ben ik maar even met mijn kleine schat uit de auto gestapt en naar Bluey gekeken op tv binnen want zo gingen we niet naar school.
Na 5 minuten tv kijken, wat traantjes afgedept en ook nog het neusje uitgespoeld want mevrouw is wat aan het broeien was de rust weer helemaal wedergekeerd en ging ze vrijwillig mee naar de auto om naar school te gaan zonder morren. Papa natuurlijk 5 minuten te laat op het werk want heel zijn schema in de war, maar das allemaal niet zo erg. Als kleine Mamba maar in orde is.
Na 5 minuten tv kijken, wat traantjes afgedept en ook nog het neusje uitgespoeld want mevrouw is wat aan het broeien was de rust weer helemaal wedergekeerd en ging ze vrijwillig mee naar de auto om naar school te gaan zonder morren. Papa natuurlijk 5 minuten te laat op het werk want heel zijn schema in de war, maar das allemaal niet zo erg. Als kleine Mamba maar in orde is.
Laatst bewerkt:
Ik zeg het nu al: Desomedine oogdruppels. Voor moest je ten einde raad zijnHier zijn we nu bijna 6 maand ver (nu al?!).
Slapen was een uitdaging in het begin, maar ook wel onze fout als we erop terug kijken. Veel wisselende uren, geen vaste routine, veel te veel ertegen praten, ... Uiteindelijk na 5-6 weken vast om 19u flesje, 19u30 naar boven voor een klein (af en toe ook groot) wasje en dan direct erna, zonder er tegen te praten (bijzonder belangrijk bij ons) in de kamer met de lichten uit. Sliep direct volledige nachten door, wat (zeker voor mij) een godsgeschenk is. We konden hem ook niet bij ons op de kamer houden, die mompelt zo veel in zijn slaap dat ik er meer op zat te kijken dan ik mijn ogen dicht kon houden.
Eten is wat moeizamer, in het begin heel veel gesukkeld met zen flesje (vriendin heeft altijd gekolfd en nu met poeder). Veel in slaap vallen, nooit door willen drinken. Uiteindelijk op advies van de kinderarts overgeschakeld naar 4x per dag 240ml (en nu nog 1x een potje groente/fruitpap extra tussendoor) en dat werkt hier gelukkig nu wel. Het eten geven is een artistieke kunst die voorlopig alleen vrouwlief beheerst, maar bij papa lukt het ook, al is het wat langzamer.
Voor de rest is het om heel eerlijk te zijn veel beter/fijner dan ik had verwacht om papa te zijn. 's ochtends de kleine zen kamer binnenwandelen en daar een hoopje mens zien liggen dat ligt te lachen doet toch elke keer mijn steen (zijn de woorden van vrouwlief) terug een beetje in een hart veranderen. Ik kijk er wel naar uit als hij wat ouder is en wat meer kan om het zo te zeggen. Nu is het fijn, maar spelen is er uiteraard nog niet echt bij. Ik kan me wel even met hem bezig houden, maar vaak denk ik toch echt, wat ben ik maar aan het doen. Maar hij lacht, dus het zal wel ok zijn dan?
Ook de onthaalmoeder is hier geen enkel probleem, vanaf het eerste wendagje hadden we wel direct het gevoel dat hij ook daar wel graag was. Elke ochtend als hij nu de onthaalmama ziet begint hij spontaan te lachen, wat toch wel een rustgevend gevoel geeft als ouder om uw kind daar achter te laten. Ze zijn daar ook met 4 van ongeveer dezelfde leeftijd, dus als die daar blijven gaan ze met hun vieren daar wel een leuke periode tegemoet.
Sinds deze week heeft hij een oogontsteking, eerste keer dat hij echt iets zwaarder heeft. Doet toch een beetje pijn aan papa's hart. Het lachen is er nog, maar met momenten valt het echt hard op dat hij er last van heeft en dat het hem irriteert/pijn doet. Op voorschrift van de dokter oogdruppels gekregen, maar die hebben voorlopig nog geen echte hulp mogen bieden, vandaag naar de kinderarts.
Ik weet niet of er hier veel voor-/tegenstanders zijn, maar voor mij als papa heeft het "oei, ik groei" boek tot nu toe wel al veel geholpen. De sprongetjes die erin uitgelegd staan hielpen mij wel met hem door zijn wat moeilijkere periodes te halen. Zeker een aanrader wat mij betreft.
D
Deleted member 3056
Guest
Wat was de aanleiding van al die drama?
Green Mamba
Well-known member
Tgoh. Goede vraag. Ze voelt zich sowieso al niet zo heel lekker. Had wat pijn aan het oor gisteravond en is wat hangerig. Paw Patrol dat afgezet werd vanmorgen en een heel drama bij het aandoen van de schoenen.
Vanavond hebben we sowieso een afspraak bij de dokter voor een checkup.
Mulan
Well-known member
Vanmorgen vergelijkbaar.
Ze wou geen slip aandoen voor school, ze wou geen sandalen aandoen voor school maar gevoerde regenlaarzen, school was stom en ze wou naar tv kijken!
En huilend kind mee naar de auto maar ging wel zelf in de autostoel zitten. 2km van huis nog steeds huilen.
Auto aan de kant gezet, rustig gevraagd wat er aan de hand was.
- ik wil niet naar school!
- hoe komt het? Je juf is toch lief en je hebt veel vriendjes!
- omdat ik jou ga missen mama! Ik wil niet naar school, ik wil naar huis!
- ik ga jou ook missen, maar mama moet werken en ik weet dat jij een heel leuke klas hebt! Moet ik even uitstappen voor een knuffel?
- Ja... En een kus!
*geef knuffel en kus*
- is het nu beter?
- nee.
- mag mama verder rijden?
- ja.
- ben je al klaar met huilen of nog niet?
- niet.
Okee schattie, huil dan maar goed tot alles er uit is!
5 minuten later een vrolijk, lachend kind afgezet op school.
Mulan
Well-known member
Hier ook zo eentje, ze had van opa een klein chocolaatje gekregen "maar niet zeggen aan mama he!".
(maar hij had het me zelf al verteld) Komt ze na het stiekem opeten bij mij, reageer ik heel verwonderd "oei, er zit een bruine veeg op je wang, wat is dat?" "Chocolade van opa!"
Gotta love it!
(maar hij had het me zelf al verteld) Komt ze na het stiekem opeten bij mij, reageer ik heel verwonderd "oei, er zit een bruine veeg op je wang, wat is dat?" "Chocolade van opa!"
Gotta love it!
Mn ex en ik zijn aan het proberen onze dochter ´s nachts ook droog te houden, dus ‘s avonds (bijna) geen melk meer.
Vanochtend zei ze plots “papa ik ga het niet zeggen tegen jou dat ik bij omi een flesje heb gedronken”.
Nog niet helemaal mee in complotten smeden.
Die van ons is ook zo. "Papa ik heb X gedaan, maar niet tegen mama zeggen hé"
...
"MAMA IK HEB TEGEN PAPA GEZEGD DAT HIJ NIET TEGEN JOU MAG ZEGGEN DAT IK X HEB gedaan, WANT JIJ MAG DAT NIET WETEN"
Enige tips voor het kammen van lang haar om de occasionele pijn wat te verhinderen en verminderen? We spreken hier van haar tot halverwege haar dijen
