Bon, kleine update.
Ze mocht normaliter vandaag naar huis na 2 weken IV antibiotica kuur. De afgelopen 7 dagen was ze ook vrij actief, fit, en energiek. Elke dag samen met de dokter besproken dat het er goed uitziet en dat ze dus naar huis mag vandaag, begint ze gisteren opnieuw te klagen over hoofdpijn de hele dag en vandaag wederom. Dokter heeft daarop de mening bijgesteld en ze moet alsnog de 3e week volledig in het ziekenhuis verblijven met IV antibiotica.
Arrgh, je kijkt daar zo hard naar uit om je dochter naar huis te mogen nemen, want het is om gek van te worden in het ziekenhuis. Je ligt daar met 2 kinderen op een kleine kamer, dat andere kind heeft ook haar ouders daar natuurlijk. Je mag de kamer niet verlaten, want ze ligt op de afdeling besmettelijke ziektes, dus in de kamer blijven. Ze is maar net 4 jaar, begin er maar aan om die ganse dag entertaint te houden in een ziekenhuis bed. Er zijn maar zoveel tekeningen te kleuren, plasteline te maken, en verhaaltjes te vertellen. Je kan daar niet te veel lawaai maken of te druk doen. We proberen TV ook te beperken tot 2 uur per dag.
Dit is wel een mokerslag, zowel voor haar als voor onze mentale gemoedsrust. Mijn vrouw doet het leeuwendeel van het werk door bijna full time aanwezig te zijn in het ziekenhuis, maar ik ben er toch ook paar uurtjes per dag, moet telkens over een weer rijden, moet ook alleen voor onze 10-jarige zoon thuis zorgen, en het ganse huishouden op orde houden (want vrouw komt naar huis om een uur of twee uit te rusten, douche te nemen, en te eten, niet om op te ruimen of te strijken), naast full time werk en studeren voor herexamen volgende week. En dan te denken dat ik al meer dan een maand wil gaan scheiden, maar dat kan je echt niet maken op deze moment natuurlijk.
Heb overigens ook al aangeboden aan mijn vrouw om daar paar dagen te gaan zitten terwijl zij thuis kan ontspannen, maar daar wil ze niet van weten. Ze heeft er geen vertrouwen in dat ik alleen voor onze dochter kan zorgen in het ziekenhuis, ook omdat ik de taal niet voldoende machtig ben om correct te communiceren met de dokters en verpleegster. Achja...
Worst f*cking month of my life toch wel.