Ik hang daarin toch dikwijls op 2 gedachten. Langs de ene kant is routine zeer belangrijk en we hebben daar toen ze echt klein waren echt wel veel aandacht aan besteed omdat we merkten dat dat toen het beste was. Geleidelijk aan hebben wij wel meer en meer geprobeerd om het allemaal iets minder nauw te laten zijn en dat zorgt er wel voor dat we nu meer dingen ad-hoc kunnen doen/beslissen. Het begint al maar met wat langer te blijven plakken bij onze ouders en de kinderen die dan op de zetel gaan liggen als ze moe zijn.Je hoort dat volgens mij ook vaak van mensen waar de kinderen dat vanzelf deden, of van de vorige generatie waar men daar gewoon niet zo mee inzat.
Hier is dat ook wel iets waar mijn vrouw en ik kiezen om de dochter zoveel als mogelijk in de routine te houden, waar dat zeker bij haar familie en vrienden (Latino's) allemaal niet steekt. Dan organiseren die een familie-vriendelijk feestje, met de expliciete boodschap dat kinderen welkom zijn, dat begint om 19u. Onze dochter ligt dan in bed. En dan zie je op zo'n events een hoop kinderen die al lang hadden moeten slapen, of ze liggen effectief in een buggy of op een bankje te slapen in het lawaai en licht. Ja, nee, bedankt. Dan gaat mijn vrouw alleen, terwijl ik thuisblijf met de dochter, en vinden ze dat allemaal zo raar.
Ik heb een schoonzus die ons zo'n typisch Amerikaans boek had aangeraden (The baby whisperer ofzoiets) omdat dit haar had gered toen haar zoontje een baby was en ze het moeilijk had. Het merendeel van dat boek komt dus neer op "je moet een routine hebben", "de routine verandert wanneer je kind ouder wordt", "je moet slapen wanneer je kind slaapt". Weet je, ik ben een man die nooit kinderen heeft gezien in de directe omgeving en ik vond dat zeer logisch, maar voor haar was dat toen dus nieuwe info, zo een routine. En dan werd het kind plots veel makkelijker.
Hetzelfde een beetje bij op reis gaan. Door al vanaf jonge leeftijd ze gewoon mee op reis te pakken, ook op citytrips is dat nu wel iets wat ze graag doen, hetzelfde met weekendjes Ardennen en het bijhorende wandelen, dat heeft toen wel moeite gekost en misschien soms wat ergernis, maar zorgt er (in ons geval) nu voor dat we dat kunnen doen.
NOOT: elk kind is daarin anders en ook ouders zijn daarin anders en da's helemaal OK, je moet vooral doen waar je je goed bij voelt en wat je zelf denkt dat het beste is voor je kind.
.
. Of ja eigenlijk hebben ze niet veel, enkel zodra ze een school binnenstappen instant koorts precies 
. Kheb hiervoor ambras zitten maken met mijn vrouw dat ze haar domme theorieën achterwege moet laten, maar haar wil is wet. Echt waar, ipv dat de baby sneller herstelt van geelzucht en bewaakt wordt door de vroedvrouwen, zal mijn vrouw wel bepalen wat ze goed vindt. Schijt krijg ik soms van haar.
we hebben inderdaad al fenistil op voorschrift, goed om te weten dat die effectief helpen. Dat het maar snel voorbij is (& ergens hopen dat de jongste ook niet gaat sneuvelen)
