Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[Mr. Rager]

Nacht 1 zonder tutje bij de oudste (3 jaar).

Ze had zelf haar laatste tut in de vuilbak gegooid om 6u. Toen het tijd was om te gaan slapen rond half 8, begon het haar te dagen dat het voor echt was dit keer. Dat er geen tutje meer was. Mijn hart brak wel een beetje. Maar we hebben volhard. Nog eens uitgelegd dat het niet is om haar iets af te pakken, maar dat het is om haar tandjes te beschermen. Dat ze wel al haar knuffels nog heeft om te slapen. Wenen, huilen, brullen. Niet normaal. Ze wilde in ons bed liggen en zijn effectief met zijn allen om 8u gaan slapen Nog een uur liggen snikken (en een aantal keer naar beneden naar de vuilbak gelopen) alvorens ze in slaap viel. Dan nog een huilintermezzo van 2u tot 3u 's nachts, waarbij de jongste ook wakker geworden was. Daarna wel goed geslapen tot 7u.

Dus al bij al cava nog. Op naar nacht 2.
Opmerkelijk wel hoe blij en actief ze was deze morgen zonder tut. Een heel andere ochtend als normaal.
Ik ga normaal pas slapen tussen 12 en 2u, dus lijkt alsof ik 2 dagen geslapen heb Ook wel eens tof.

 

[mac-bc]

Wel, een tweeling is nog met 2 te doen als het je eerste 2 kinderen zijn. Wij lagen op de meerlingen afdeling In Leuven. Daar zie je pas drama's passeren.
Selectie van lolligheid die naast en over ons lag.
- "3e kind", ah nee, het is een drieling (dus 5 ipv 3). F*cked.
- "we wilden maar 1 kind, maar het is een 3-ling". F*cked.
- Alleenstaande moeder met al 1 kind, nummer 2 en 3 een tweeling. Good luck with that -_-

We kennen ook een koppel (beiden van buitenlandse origine maar wonende in Gent) die al een eerste kind hadden, dan een huis gekocht om uiteindelijk twee kinderen te hebben. Dat tweede kind is nu dus ook een tweeling geworden.

In tijden waar kinderen steeds meer "gepland" (moeten) worden om (praktisch, financieel) rond te komen, is dat echt geen lachertje. Gezien ze ook geen enkele familie hebben om op terug te vallen, staat hen nog veel kopzorgen te wachten vrees ik.

We hadden al spontaan onze hulp aangeboden om in te springen in noodgevallen, maar eerlijk gezegd worstel ik zelf al af en toe al met onze twee kinderen. We zullen zien.

 

[Sylverscythe]

In tijden waar kinderen steeds meer "gepland" (moeten) worden om (praktisch, financieel) rond te komen, is dat echt geen lachertje. Gezien ze ook geen enkele familie hebben om op terug te vallen, staat hen nog veel kopzorgen te wachten vrees ik.

Dat is ook een belangrijke reden voor ons om het bij een kind te houden. Mijn ouders overleden, en de hare aan de andere kant van de oceaan. Ik heb nog wel een tante die gek is op de dochter, maar zij werkt nog en je kan zo'n mensen moeilijk altijd aanspreken. Dat geeft al een puzzel bij ziekte en verlof, laat staan met 2-3 kinderen.

 

[Mr. Rager]

Mijn schoonzus wilde graag 4 kinderen, maar dat werden er ook 4&5
O.w.v. zo'n verhalen heb ik zelf ook een beetje schrik om voor een derde te gaan.

 

[anders.]

Zo'n beetje zoals stil en verlegen op die leeftijd gelijkgesteld wordt met 'flink'. Tijdje geleden ook in de kleedkamer van het zwembad voor de zwemles, terwijl andere kindjes energiek aan het spelen en rondcrossen zijn in die kleedkamer (zonder echt de boel op stelten te zetten ofzo), zit mijn zoon gewoon heel de tijd stil op mijn schoot te wachten tot de zwemjuf hen komt ophalen. Dan krijg je opmerkingen van "amai, die van jou is zo flink en braaf!" waarbij de jaloezie er van af druipt, terwijl ik zelf zit te denken "alé vriend, hup, doe/durf ook eens iets".

Op school bij het oudercontact krijg je dan dezelfde dingen te horen, wanneer wij eigenlijk wat meer hopen te horen dat hij uit zijn schulp komt. Maar kinderen die introvert en verlegen zijn, zijn gemakkelijk en dan gaat alles goed voor leerkrachten en hoef je die geen aandacht te geven.

Ja, dit dus. Onze dochter is heel rustig en "braaf". En dat wordt dan als superpositief aanzien.
Ik vind dat voor 3-jarige kleuters eigenlijk helemaal niet superpositief (of negatief), dat is gewoon een karaktereigenschap...

Nu, wij zitten aan de "positieve" kant van het verhaal, maar er zullen er ook zijn die niet kunnen stilzitten, en dat wordt dan direct aan een hele hoop negatieve dingen gelinkt die er totaal niet mee te maken hebben...

 

[starspike]

Mensen met tweelingen, daar heb ik echt zoveel respect voor. Ik ken ook iemand met een tweeling en die was de eerste 3 jaar gewoon mentaal en fysiek kapot. Nu haar kinderen ouder zijn zie ik wel het enorme plezier die ze heeft en de voordelen ervan.

Dat was dus echt onze grootste nachtmerrie "STEL DAT WE EEN TWEELING HEBBEN".
Als ik hier heel wat verhalen hoor, hebben we het echt wel goed gehad het afgelopen jaar. Maar exact dat met een tweeling en we hadden jaren herstel-tijd nodig/
Inderdaad: gigantisch respect voor de mensen die dat klaarkrijgen.

 

[pardal]

Gisteren was mijn potje overgekookt bij onze 2de, 8 jaar.

Hij wou niet gaan slapen omdat hij nog op zijn ipad wou spelen. Begon agressief gedrag te vertonen zowel fysiek als verbaal.

Heb hem naar zijn kamer moeten brengen, met veel geschreeuw en getrek enz...

Het ergste is dat hij er zelf niets kan aan doen. Te veel emoties die hij niet aankan op dat moment. Gedragsveranderende ingrepen hebben eigenlijk geen zin (straffen/belonen bij goed gedrag), blijkt ook uit wetenschappelijke artikelen.

Na een tijdje kalmeert hij wel, en komen de excuses, maar ook opmerkingen dat hij liefst op een onbewoond eiland wil gaan zitten, zodat hij niemand tot last is. Hij heeft een heel hoog zelfbesef met een laag zelfbeeld.

We zijn op zoek naar gepaste hulp, echter wordt hiervan niets terugbetaald en kost het heel wat geld.

Ik ben achteraf vooral boos op mezelf, omdat ik zelf opdat moment door de rooie ga en echt weert dat.het manneke er niets kan aan doen.

Ik probeer op voorhand duidelijk aan te geven wat er gaat gebeuren, wat ik van hem verwacht en wat ik niet wil dat er gebeurd. Soms lukt het, gisteren niet.

Deze morgen was hij terug rustig en niets aan de hand.

 

[Cupcake]

Gisteren was mijn potje overgekookt bij onze 2de, 8 jaar.

Hij wou niet gaan slapen omdat hij nog op zijn ipad wou spelen. Begon agressief gedrag te vertonen zowel fysiek als verbaal.

Heb hem naar zijn kamer moeten brengen, met veel geschreeuw en getrek enz...

Het ergste is dat hij er zelf niets kan aan doen. Te veel emoties die hij niet aankan op dat moment. Gedragsveranderende ingrepen hebben eigenlijk geen zin (straffen/belonen bij goed gedrag), blijkt ook uit wetenschappelijke artikelen.

Na een tijdje kalmeert hij wel, en komen de excuses, maar ook opmerkingen dat hij liefst op een onbewoond eiland wil gaan zitten, zodat hij niemand tot last is. Hij heeft een heel hoog zelfbesef met een laag zelfbeeld.

We zijn op zoek naar gepaste hulp, echter wordt hiervan niets terugbetaald en kost het heel wat geld.

Ik ben achteraf vooral boos op mezelf, omdat ik zelf opdat moment door de rooie ga en echt weert dat.het manneke er niets kan aan doen.

Ik probeer op voorhand duidelijk aan te geven wat er gaat gebeuren, wat ik van hem verwacht en wat ik niet wil dat er gebeurd. Soms lukt het, gisteren niet.

Deze morgen was hij terug rustig en niets aan de hand.

Vergeet niet dat je ook maar een mens bent he.

 

[cege]

We kennen ook een koppel (beiden van buitenlandse origine maar wonende in Gent) die al een eerste kind hadden, dan een huis gekocht om uiteindelijk twee kinderen te hebben. Dat tweede kind is nu dus ook een tweeling geworden.

In tijden waar kinderen steeds meer "gepland" (moeten) worden om (praktisch, financieel) rond te komen, is dat echt geen lachertje. Gezien ze ook geen enkele familie hebben om op terug te vallen, staat hen nog veel kopzorgen te wachten vrees ik.

We hadden al spontaan onze hulp aangeboden om in te springen in noodgevallen, maar eerlijk gezegd worstel ik zelf al af en toe al met onze twee kinderen. We zullen zien.

Bwa, dat is allemaal beetje overroepen. Ik ben zelf een tweeling en heb tot mijn 20 een slaapkamer gedeeld met de twin. Still alive and kicking.

Wij gingen op reis met 3 tieners op de achterbank gepropt. Zolang het 3 kinderen zijn, cava nog. Maar 4 is een nachtmerrie . Geen enkel huis, geen enkele auto, geen enkele hotelkamer past.

Op reis was met 2 in een dubbel bed en nummer 3 in de zetel en roteren.

Dat is ook een belangrijke reden voor ons om het bij een kind te houden. Mijn ouders overleden, en de hare aan de andere kant van de oceaan. Ik heb nog wel een tante die gek is op de dochter, maar zij werkt nog en je kan zo'n mensen moeilijk altijd aanspreken. Dat geeft al een puzzel bij ziekte en verlof, laat staan met 2-3 kinderen.

Wij zouden redelijk fucked zijn moesten we niet op de (schoon)ouders kunnen terugvallen. Ik heb ooit een collega gehad uit UK en haar man was een Australier die bij DEME werkte. Dus geen (schoon)ouders in de buurt en de vent 6w op een boot, 6w thuis. Die had ook een tweeling. Vraag mij nog altijd af hoe die dat geregeld kreeg want die was bijna altijd op kantoor vanaf maand 3 na de geboorte.

Die kleine smurfen zijn altijd ziek en als je alleen thuis bent, kun je dus niks doen want je kunt nummer 2 niet alleen laten. Nr 1 met 40 graden en weird gedrag. Je wil naar spoed. Probleem...

Dat was dus echt onze grootste nachtmerrie "STEL DAT WE EEN TWEELING HEBBEN".
Als ik hier heel wat verhalen hoor, hebben we het echt wel goed gehad het afgelopen jaar. Maar exact dat met een tweeling en we hadden jaren herstel-tijd nodig/
Inderdaad: gigantisch respect voor de mensen die dat klaarkrijgen.

Bij de 2-ling hadden we eerst een 3 ling (een 1ling + een 1 eiige tweeling), maar 'gelukkig' was het uiteindelijk maar 2 hartbeats. De eerste echo maar 1 hartslag, de tweede 2 (en dan op echo gezien dat er nog resten waren van een 3e).

Bij nummer 3 toch ook een spannende vreugde dans gedaan op 8w dat het maar 1 was

 

[derp]

Bij ons zeiden ze in het begin ook dat er een reële kans was op een 'meerling' omdat de hCG-waarden van mijn vriendin door het plafond knalden. Ik ben na dat telefoontje gewoon een half uur op de grond gaan liggen, daarna nog een uur gaan ijsberen door de kamer, daarna een toerke gaan lopen en ik was nog niet gekalmeerd.

Uiteindelijk was het er gewoon maar ene. Blij.
Kan mij gerust inbeelden dat eens de grote miserie achter de rug is, dat het dan echt heel fijn is wel.

 

[BonIver]

Die van ons slaapt al sinds 6w oud gewoon van 22h tot 7h in 1 trek. En overdag, fles, slaap, fles, slaap.

Wonderkind

Die van ons kon na 8 weken het gras al afrijden en rijdt sinds zijn 4 jaar met de auto.

 

[starspike]

Ik wil eigenlijk al jaren dat een van mijn vrienden een tweeling krijgt, zodat ik eindelijk eens kon binnenkomen bij het babybezoek en zingen "Slim Shady. Hotter than a set of twin babies". Maar ik ga nu moeten rekenen op de volgende generatie van mijn kinderen en die van vrienden/familie.

 

[Sir.Killalot]

Toen bij onze eerste de gynaecoloog zei "het is er maar eentje", amai, zoveel emoties. Op hetzelfde moment kwam het besef en de waanzinnige angst binnen dat het er twee of meer hadden kunnen zijn, als de gigantische opluchting dat het er maar 1 was

 

[TNTim]

De eerste zwangerschap had ik het niet erg gevonden om een tweeling te hebben. We wilden er kort op elkaar en korter dan dat kan niet.
De tweede zwangerschap zou ik me uitwendig waarschijnlijk wel sterk gehouden hebben, maar vanbinnen ontploft.

Wij zouden redelijk fucked zijn moesten we niet op de (schoon)ouders kunnen terugvallen.

Zelfde hier.
Jobs zouden niet combineerbaar zijn zonder al in een depressie of burnout gesukkeld te zijn.

 

[Sir.Killalot]

Hier ook hoor. Ze zijn nu 4 en 5 en zonder die ondersteuning zouden we het nu ook niet halen zonder grondige veranderingen. Dan zou een van ons minstens halftijds moeten werken of een andere job moeten zoeken, maar dan zouden we financieel in de problemen komen.

 

[anonymousMF]

Ik zou een tweeling nog wel tof vinden denkik.

Leek even zo te zijn met onze derde die onderweg is, maar uiteindelijk niet (misschien maar beter zo ).

 

[JPV]

Die van ons kon na 8 weken het gras al afrijden en rijdt sinds zijn 4 jaar met de auto.

Loser. had hij met zijn pré nog niet genoeg om personeel te hebben daarvoor?

Ik wou zelf twee tweelingen. Dan was mijn vrouw maar 2 keer zwanger, zoals ze het liefst wou, en had ik toch de vier kinderen die ik graag wou . Die eicelletjes wilden zich niet splitsen, jammer genoeg (maar mss best voor mijn vrouw).

Vandaag is de zoon nét 10 jaar oud, dus wij zijn van de kleine kinderen af, nu 2 tieners. Blij en toch tegelijk.

 

[Coolguy]

Gisterenmorgen was haast een droom: flinke meid vrolijk opgestaan, zich zonder drama laten aankleden en verzorgen - en zelfs 's morgens iets op het potje achtergelaten.

Als ze elke dag zo zou willen doen is het een droomkindje, nu is haar karakter soms net iets té sterk.

Bij het gaan halen aan de crèche stond ik al aan de trappen toen ik besefte dat ik de buggy vergeten was.
*hartkloppingen intensify*

Maar superbraaf en vrolijk de hele weg naar huis aan mijn hand meegewandeld.
Enkel af en toe onderbroken door te wijzen en roepen 'paaaaaaaaaaaaaa(rd), pffffffffff'
Deed haar fiere papa even smelten zo.

In april gaat ze al naar school - stop de tijd.

 

[Nineshots]

De eerste zwangerschap had ik het niet erg gevonden om een tweeling te hebben. We wilden er kort op elkaar en korter dan dat kan niet.
De tweede zwangerschap zou ik me uitwendig waarschijnlijk wel sterk gehouden hebben, maar vanbinnen ontploft.

Zelfde hier. En bij de eerste echo was er zelfs heel eventjes het gedacht dat er 2 waren. Maar na een minuut was het al duidelijk dat het maar 1 was.
Maar achteraf bezien is 1 kind al zwaar genoeg, we hebben nu een tweede. En ik kan me niet inbeelden hoe we dat ooit zouden overleefd hebben als we een tweeling zouden gehad hebben.

 

[Lint]

Tgoh, over die tweelingen: Ik ben ook blij dat het er geen 2 waren, en 1 is inderdaad zwaar genoeg.
Maar uiteindelijk is dat zoals vele dingen: Na een tijd vindt ge daar wel een routine in, en lukt dat ook wel hoor.

Net zoals degenen die zeggen "zonder grootouders zaten we in een burn-out" ofzo. Ook daar: Uiteindelijk vindt ge wel een routine en lukt dat gewoon. De gemiddelde mens is echt wel veerkrachtig genoeg om oplossingen te vinden en zich aan te passen, zeker voor levensnoodzakelijke dingen zoals uw kinderen. (waarmee ik niet wil miskennen dat er ook mensen zijn die het wel moeilijk hebben hé)

Wij hebben ook geen noemenswaardige steun in de werkweek aan mijn ouders (wegens te ver wonen), en 0,0 van de schoonouders, maar dat lukt dus wel gewoon, en wij zijn alles behalve supermensen hé.


(wel een wonderkind die op haar 3 een bedrijf opstartte en nu 7 man onder haar heeft zodat wij niet meer moeten werken, NU GIJ @cege!!!!!)