Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Alles gaat.

Net als de opmerking wij moeten allebei full-time werken icm de kinderen want anders raken we financieel niet rond. Ik hoor dat bij vrienden/kennissen ook dikwijls. Voor sommige mensen zal dit zeker waar zijn maar terwijl veel van die mensen begrijpen niet in wat voor een luxe ze leven tbh. Groot huis, elk jaar op reis, dikke auto's op de oprit, ... Prioriteiten. Enfin, iedereen moet dat maar voor zichzelf uitmaken.

Grootouders zijn ook gewoon een luxe. Ik ben blij dat mijn schoonouders er zijn: onze kinderen raken altijd op school of van het school als dat nodig is, ze moeten nooit naar de opvang. In de vakanties moeten we niet stressen hoe we dat gaan rondkrijgen met kampjes of whatever. Ze zorgen er soms ook voor dat wij onze hobby kunnen uitvoeren. Ben ze daar eeuwig dankbaar voor, zorgt voor heel wat stress minder en heel wat luxe meer. Zowel in tijd alsook uitgaven spaart dat allemaal een serieuze slok.
 
Laatst bewerkt:
Ik volg wel een beetje wat @Lint en @Cerv.Be zeggen. Ik zou de extra stress, het slaapgebrek, het geregel, enz. vooral niet zien zitten, maar een keer je daar volledig in zit went dat natuurlijk. Al zit er ook een limiet op dat wennen natuurlijk, ik denk dat langdurig op je tandvlees zitten meer schade met zich meebrengt aan je gezondheid, mentale toestand, of relatie dan je zou denken.

Financieel is het evengoed een rat race denk ik, lijkt me nu ook wel dat er een vrij grote groep mensen met een inkomen zou kunnen leven moest er enige luxe losgelaten worden.
 
Ik volg wel een beetje wat @Lint en @Cerv.Be zeggen. Ik zou de extra stress, het slaapgebrek, het geregel, enz. vooral niet zien zitten, maar een keer je daar volledig in zit went dat natuurlijk. Al zit er ook een limiet op dat wennen natuurlijk, ik denk dat langdurig op je tandvlees zitten meer schade met zich meebrengt aan je gezondheid, mentale toestand, of relatie dan je zou denken.

Financieel is het evengoed een rat race denk ik, lijkt me nu ook wel dat er een vrij grote groep mensen met een inkomen zou kunnen leven moest er enige luxe losgelaten worden.
Dit. Ik besef ook al te goed dat het met minder ook zou kunnen en je je daar dan naar schikt, iedereen leeft naar wat hij/zij binnenkrijgt en da's helemaal OK.

In normale weken proberen wij alles zelf te regelen, maar de laatste tijd toch vaak wat hulp ingeroepen van de grootouders door vergaderingen van mijn vrouw. Ongelooflijk veel geluk dat ze alle 4 op pensioen zijn nu.
 
(ik weet dat je zegt een grote groep mensen dus niet gaat veralgemenen) maar ik denk dat er toch ook vaak onderschat wordt hoe "weinig" de meeste mensen verdienen. Wij zouden alleszins niet rondkomen met één full time loon (+ bv parttime voor mezelf/vriendin) en we leven nu niet boven onze standaard.


Hier kan het soms wel doorwegen dat we helemaal geen netwerk hebben om op terug te vallen. Let op, op het einde van de rit fixen we het wel steeds maar het brengt toch de nodige stress mee, ik houd mijn hart al vast als de oudste naar school gaat.

In other news, de jongste is vandaag op proefdag in de crèche 🥲
 
Het probleem is dat veel mensen vandaag twee voltijdse jobs willen combineren met kinderen en daar altijd een én-én verhaal van moeten maken. Ze willen groot wonen, veel hobby's hebben, tijd maken voor de kinderen enzoverder ... Je gaat dan toch ergens compromissen moeten maken en zoeken en daar vrede mee nemen. Vroeger bleef de vrouw vaak thuis om voor de kinderen te zorgen en was de man de kostwinner. Of dat beter was en dat iedereen daar gelukkiger mee was ga ik niet beweren, maar een concept als "work-life-balans" is er in mijn ogen toch ook maar gekomen vanaf er twee kostwinners zijn en dan is het altijd zoeken hoe je alles geregeld krijgt.

Je moet echter al geluk hebben met een zeer goed verdiende kostwinner in huis om dat én-én-verhaal nog te halen.
 
(ik weet dat je zegt een grote groep mensen dus niet gaat veralgemenen) maar ik denk dat er toch ook vaak onderschat wordt hoe "weinig" de meeste mensen verdienen. Wij zouden alleszins niet rondkomen met één full time loon (+ bv parttime voor mezelf/vriendin) en we leven nu niet boven onze standaard.
Ja, ik bedoel zeker niet iedereen. Je moet dan wel liefst een bovengemiddeld loon overhouden, of ergens een reserve aan geld door erfenis ofzo gehad hebben waardoor je minder vaste kosten hebt (bv. lage of geen hypotheek). Maar ik denk wel dat meer mensen dit kunnen dan algemeen wordt aangenomen. Het begint al bij die hypotheek, toch wel wat mensen in mijn omgeving die daar zowat all-in zijn gegaan zodat ze een groot huis of een nieuwbouw konden bekomen. Is dat strikt gezien noodzakelijk (met 1-2 kinderen), ik denk het niet. Maar het is een nice to have natuurlijk. Idem met twee wagens IMO.

Waar die grens ligt tussen subjectief noodzakelijk en luxe zal voor iedereen anders zijn hé.

Dat gezegd zijnde hebben we als maatschappij gekozen volop in te zetten op beide ouders aan het werk en kinderen in de opvang, dus afwijken daarvan is gewoon moeilijker dan vroeger. Ik heb daar ook (zoals @Avondland) wel gemengde gevoelens bij eerlijk gezegd, en vraag ik me af of we nu allemaal gelukkiger zijn nu we moeten beginnen puzzelen hoe we het gaan aanpakken. Al ben je als man sowieso bevoordeeld in het ouderwetse systeem, dus misschien zullen vrouwen daar anders naar kijken, aangezien zij vaak thuisbleven. Maar voor het kind...als ik van die situaties hoor waar kinderen van jonger dan een jaar om 18.30-19.00 van de crèche worden opgehaald om ze zowat rechtstreekt in hun bed te leggen wringt dat toch. Natuurlijk is dat een minderheid.

Gohja, het is wat het is natuurlijk. Wij zitten in de luxepositie dat mijn vrouw zou kunnen thuisblijven, maar ze ziet nu ook in dat haar 4/5de contract vlak bij de deur eigenlijk een zegen is: extra inkomen en toch veel tijd om aan de dochter te besteden. En ook, al de sociale contacten en positieve mentale effecten van een job te hebben.
 
Laatst bewerkt:
Het probleem is dat veel mensen vandaag twee voltijdse jobs willen combineren met kinderen en daar altijd een én-én verhaal van moeten maken. Ze willen groot wonen, veel hobby's hebben, tijd maken voor de kinderen enzoverder ... Je gaat dan toch ergens compromissen moeten maken en zoeken en daar vrede mee nemen. Vroeger bleef de vrouw vaak thuis om voor de kinderen te zorgen en was de man de kostwinner. Of dat beter was en dat iedereen daar gelukkiger mee was ga ik niet beweren, maar een concept als "work-life-balans" is er in mijn ogen toch ook maar gekomen vanaf er twee kostwinners zijn en dan is het altijd zoeken hoe je alles geregeld krijgt.

Je moet echter al geluk hebben met een zeer goed verdiende kostwinner in huis om dat én-én-verhaal nog te halen.
1 ouder fulltime thuis, dat is al direct het extreme. Dat gaat amper nog in onze samenleving. Degene die dat kunnen zijn eerder de echte rijken van onze samenleving, maar die zijn vaak professioneel ook te ambitieus. Ik bedoel eerder bv. deeltijds werken die al voor serieus wat ruimte en tot oplossingen kan leiden.
 
Alles gaat.

Net als de opmerking wij moeten allebei full-time werken icm de kinderen want anders raken we financieel niet rond. Ik hoor dat bij vrienden/kennissen ook dikwijls. Voor sommige mensen zal dit zeker waar zijn maar terwijl veel van die mensen begrijpen niet in wat voor een luxe ze leven tbh. Groot huis, elk jaar op reis, dikke auto's op de oprit, ... Prioriteiten. Enfin, iedereen moet dat maar voor zichzelf uitmaken.
Vooral dit. Wij kregen dat ook te horen "dat dat wel een luxe was" dat ik deeltijds ging werken.
Van mensen die 2 nieuwe wagens op afbetaling hadden gekocht+ 2x all-in op reis gingen per jaar sinds de baby geboren was.
Ons reisbudget was +-500 euro per jaar + 1 stadswagen.
Tja...
Niet dat die mensen belachelijk veel geld verkeerd uitgaven he: de auto's waren genre opel, huis was ook een rijwoning die ze aan het renoveren waren,... Maar het komt absoluut aan op prioriteiten stellen en vooral ook het grotere plaatje vergelijken en niet enkel datgene waar je jaloers op bent.
 
Hier werkt mijn vrouw 30 uren en ik full time. Haar 30-uren in combinatie met kinderen halen/brengen is wel veel zwaarder dan mijn full time. Zou het financieel kunnen mocht mijn vrouw nog minder gaan werken, waarschijnlijk wel. Maar we willen onze financiële vrijheid ergens ook nog behouden. Ik geef eerlijk toe dat ik het moeilijk vind om dat evenwicht te vinden.
 
Hier op initiatief van m’n ex gestart met een “eetkaart” met stickers voor onze dochter. De aanleiding was drama bij de omi over het avondeten, maar eigenlijk was het onderliggend probleem er al veel langer dat ze een beperkt menu had van “dingen die ze lust” en héél sceptisch stond tegenover nieuwe dingen leren eten.

Daar schuilt denk ik ook extra “gevaar” ivm co-ouderschap; de week dat ze bij mij zijn, wou ik liever niet spenderen aan conflicten over moeilijk eten, waardoor ik meestal vertrok van gerechten die ze lust en zo kabbelden de weken voorbij met af en toe scènes op verplaatsing waar iets “onbekend” op tafel gezet werd wat ik er dan maar bij nam. Als kinderen 24/7 bij dezelfde ouder(s) zijn, ga je mogelijk sneller oplossingen zoeken of daar conflict rond aangaan. Ook gebeurde het de laatste weken vaker dat zaken die ze altijd graag at of bij de ene ouder nog wel graag eet, ze dat bij de andere plots totaal niet meer zou lusten.

Hoe dan ook, de introductie van de eetkaart was een heel goeie zet. M’n ex was al heel positief over de ervaringen in haar week en ik vreesde nog wel een terugval “eens het nieuw eraf is”, maar ook deze week blijft ze goed eten, ook van voor haar nieuwe gerechten.
Per bordje, brooddoos of fruitdoos dat “leeg” is, of 3x proeven van iets nieuw mag ze een sticker plakken en als de kaart vol is, mag ze kiezen wat we gaan eten.

Zodra de zoon er weet van had, wou hij natuurlijk ook zo’n eetkaart. Die zijn bord, brood en fruitdoos zijn altijd leeg dus die wil gewoon gemakkelijk stickers scoren en winnen van zijn zus, maar het werkt wel motiverend bij de zus ook.
Het lijkt bij haar dus voornamelijk iets mentaal dat we mogelijk zelf langer in stand hebben gehouden dan “nodig”.
 
Bij ons werk ik full time met 1 thuiswerkdag.
Mijn vriendin werkt full time maar zit 2 dagen thuis op ziekenkas.
Ze moet maar 1 dag naar kantoor.
Ze heeft gelukkig een goed betaalde job bij een goede werkgever.
Moest ze haar vorige job nog doen en die 2 dagen ziekenkas hebben dan zat ze wel met problemen.
Dan zouden we veel moeten opgeven om te comfortabel rond te komen.
Nu wij gaan weinig op vakantie maar zijn wel niet zuinig met ons geld.
Willen we iets, dan kopen we het.
Wel weinig af te betalen, juist het huis.

(schoon)ouders wonen niet in de buurt en mijn ouders verhuizen binnenkort nog verder weg.
Tot nu toe gaan wij steeds bij hen op bezoek.
Schoonmoeder gaat vanaf september wel op woensdag bij ons zijn om de dochter van school te halen.
 
Hier op initiatief van m’n ex gestart met een “eetkaart” met stickers voor onze dochter. De aanleiding was drama bij de omi over het avondeten, maar eigenlijk was het onderliggend probleem er al veel langer dat ze een beperkt menu had van “dingen die ze lust” en héél sceptisch stond tegenover nieuwe dingen leren eten.

Daar schuilt denk ik ook extra “gevaar” ivm co-ouderschap; de week dat ze bij mij zijn, wou ik liever niet spenderen aan conflicten over moeilijk eten, waardoor ik meestal vertrok van gerechten die ze lust en zo kabbelden de weken voorbij met af en toe scènes op verplaatsing waar iets “onbekend” op tafel gezet werd wat ik er dan maar bij nam. Als kinderen 24/7 bij dezelfde ouder(s) zijn, ga je mogelijk sneller oplossingen zoeken of daar conflict rond aangaan. Ook gebeurde het de laatste weken vaker dat zaken die ze altijd graag at of bij de ene ouder nog wel graag eet, ze dat bij de andere plots totaal niet meer zou lusten.

Hoe dan ook, de introductie van de eetkaart was een heel goeie zet. M’n ex was al heel positief over de ervaringen in haar week en ik vreesde nog wel een terugval “eens het nieuw eraf is”, maar ook deze week blijft ze goed eten, ook van voor haar nieuwe gerechten.
Per bordje, brooddoos of fruitdoos dat “leeg” is, of 3x proeven van iets nieuw mag ze een sticker plakken en als de kaart vol is, mag ze kiezen wat we gaan eten.

Zodra de zoon er weet van had, wou hij natuurlijk ook zo’n eetkaart. Die zijn bord, brood en fruitdoos zijn altijd leeg dus die wil gewoon gemakkelijk stickers scoren en winnen van zijn zus, maar het werkt wel motiverend bij de zus ook.
Het lijkt bij haar dus voornamelijk iets mentaal dat we mogelijk zelf langer in stand hebben gehouden dan “nodig”.
Oh klinkt goed.
De onze (2 jaar) eet nu al bijna 2 weken heel slecht.
Deze week zelf heel slecht in de creche dat ze er ons specifiek over aanspreken.
We merken wle dat we ze vaak dezelfde dingen voorschotelen.
 
En dan draait meneertje plots van zijn rug naar zijn buik. Ik dacht dat het toeval was maar hij is er duidelijk mee weg. Nu kan ik hem geen seconde meer alleen laten op de verzorgingstafel. 😇 En nu kan ik hem niet meer inbakeren. 🥺
 
En dan draait meneertje plots van zijn rug naar zijn buik. Ik dacht dat het toeval was maar hij is er duidelijk mee weg. Nu kan ik hem geen seconde meer alleen laten op de verzorgingstafel. 😇 En nu kan ik hem niet meer inbakeren. 🥺

Die van ons is ooit uit het grote bed gerold op 8mnd toen de madam 10 sec niet keek. Naar spoed met een blauwe kop, maar alles was OK ...
 
Ugh - Nummer 2 is ondertussen genezen van de griep. Woensdag enkel 's avonds koorts. Gisteren heel de dag koortsvrij. Vandaag valt er niks mee aan te vangen wegens energie, die mag naar school maandag.

Nummer 1 was woensdag beetje beter, maar nog altijd koorts. Huisarts alles gecheckt, in ziekenhuis onderzocht, bleek griep te zijn. Sinds gisteren weer 40 graden, vannacht gebleit van oorpijn., deze ochtend opnieuw 39+ en echt dutsig. Nog keer naar dokter en een zware oorontsteking er bovenop met 'blazen op het trommelvies'. Nu eindelijk antibiotica paardenmiddel gekregen. Hopelijk wordt mevrouwtje snel weer de oude, want die ligt nu al 8d te dutsen met 39-40 graden koorts.
 
Nu hij weet hoe hij moet rollen is die niet meer te stoppen. In zijn park, in zijn bed, op tafel, op zijn verzorgingskussen. Hem verschonen is nu echt een uitdaging. 😂

We hebben intussen al 3 speelkits van Lovevery en we merken dat hij dat toch interessant vindt. De volgende doos wordt eind maart geleverd. Dankzij die dozen kopen we ook weinig ander speelgoed. We hebben via de nichtjes ook al vrij veel voorleesboekjes dus ik heb geen idee wat ik voor hem voor Pasen ga moeten vragen bij de grootouders en meters. Iemand tips? Hij zal dan 6,5 maanden zijn.
 
Iemand tips? Hij zal dan 6,5 maanden zijn.
Op die leeftijd zie ik op de foto's vooral deze dingen terug bij de dochter:
Natuurrubber badspeelgoed zoals deze:

Katoenen popjes:

Hape speelkubus:

Maar de absolute favoriet was de houten loopkar met allerlei activiteiten zoals deze:

Ze had toen ook een grote spiegel in haar park staan en muziekinstrumenten van Fisher Price.
 
En we zitten nog eens met een zieke hier. Vorige week al voor een briefje naar de dokter kunnen gaan en vandaag opnieuw telefoon van de school. Natuurlijk geen plaats bij de dokter morgen, dus zullen morgen maar bellen want ook voor het kleuteronderwijs is een briefje nodig. Toch echt wel een klucht hoor die ziekenbriefjes.
 
Iedereen is hier eindelijk terug genezen! :woohoo:

Zelf 5 weken met een griep/zware verkoudheid gesukkeld en gastjes hebben vorige week mekaar afgewisseld met ziek zijn.

Weekend is ook gepasseerd. Oudste was jarig en feestje voor vriendjes op zaterdag/feestje met familie zondag/vandaag feestje op school.

@Green Mamba
Klopt!
Vorige week dinsdag onze jongste ziek nr huis van school. Dokter schreef tot en met donderdag en vrijdag was hij nog ziek. Dan maar zelf een briefje geschreven voor vrijdag, geen zin om 2x onnodig nr dokter te gaan. Remedie volgens dokter: uitzieken.
Het is een idiote regeling die er gekomen is omdat onverantwoordelijke ouders er de kantjes vanaf liepen en de normale zijn er nu door gestraft.
 
Terug
Bovenaan