Wij houden onze dochter sinds 2 weken thuis, zelf ook congé gepakt en wij vinden het echt genieten. Ze slaapt 's nachts wel nog steeds weinig dus goed slapen zit er niet echt in maar meestal werken we een beetje in shiften zodat er gene ene van ons twee echt te moe wordt. Terwijl ene met de kleine op de kamer slaapt, slaapt de andere in het logeerbed en zo komt ge toch altijd wel aan 6-7u slaap. Aangezien ze niet meer op de crèche zit heeft ze nu ook geen hoest/snot meer, ook nog eens tof om dat mee te mogen maken.
We hebben misschien geluk, maar op 9m tijd is ze eigenlijk nog geen enkele keer echt ziek geweest, en ik ook niet. Mijn madam wel maar die is eigenlijk vrij standaard elke herfst/winter een paar keer goed ziek dus niks nieuws onder de zon daar.
Al bij al zou ik zeker niet zeggen dat het gemakkelijk is geweest tot nu toe, we hebben zeker ons peren gezien en zeker de nachten blijven wel pittig maar over het algemeen is het hele 'kinderen krijgen' toch allemaal toch een pak beter meegevallen dan ik op voorhand had verwacht. De eerste 4 maanden waren écht pittig, want toen kregen we ze overdag bijna niet in slaap, wou ze niet in de wandelwagen, en wou ze eigenlijk continu rondgedragen worden, én mocht ge zelf ook nog niet eens gaan zitten zonder dat ze begon te sputteren. We hebben wel echt geduld moeten hebben.
Weet niet wat het was, ze had precies echt veel geruststelling nodig in het begin, maar ondertussen zitten we met een ontzettende lachebek die met iedereen op de metro zit te flirten en die zich ook al zelf een beetje kan bezig houden. Ze gaat zo goed als elke morgen op het potje, en ik kan ze overal mee naartoe pakken. Deze morgen had ik om 11u tappersvergadering, mijn madam was nog moet dus ik zei geen probleem ik pak ze wel mee. Tot 15u mee op café geweest (mijn cafébazin heeft wat boekjes waar ze mee kan prullen maar uiteindelijk is zo goed als alles prima op die leeftijd denk ik) tot ik merk dat ze moe begint te worden. 10 minuten later staan we thuis, ik doe ze ne slaapzak aan en dan is die weer 2u onder zeil.
Ik heb het lang niet willen toegeven maar sinds de kinderen er zijn is oudjaar toch echt verworden tot een verplicht nummertje waar mijn vrouw en ik (maar vooral mijn vrouw) al wekenlang tegenop kijken.
We zitten in een bende van 5 koppels waarvan iedereen intussen kinderen heeft. Voor 2 koppels is het weliswaar hun eerste oudjaar met kinderen. Maar "we" blijven gewoon doen alsof er nog steeds geen kinderen zijn:
- Pas afspreken tegen aperitieftijd (18u) dus de kinderen kunnen maar een uurtje spelen en er moet al gegeten worden en voorbereidingen getroffen om ze in bed te steken. Meestal moeten ze nog wat ontdooien, dus komt er voor hen nooit een leuke fase.
- Iedereen blijft slapen, met een steeds groter logistiek probleem tot gevolg. Een heel gezeul met bedden, matrassen en ander slaapgerief. Wie krijgt welke kamer? De ene wil zus. De ander wil zo. Een psychologisch trekken en sleuren.
- Slapen allemaal dicht op elkaar dus heel onrustige nacht
- Gedurende de avond een constant spanningsveld tussen amusement en plezier, maar toch niet te luid (lachen, muziek, roepen, vuurwerk, ...) om de kinderen niet wakker te maken.
- Etc.
Echt een hel wanneer uw kinderen de enigen zijn die zo slecht (in)slapen.
En ikzelf kan dat nog wel een beetje plaatsen en relativeren. Maar mijn vrouw kan daar echt op flippen. Dus voor mij wordt het ook weer een avond tussen hamer en aambeeld: enerzijds mij ook wat proberen amuseren samen met de vrienden maar anderzijds toch proberen ook de groep wat in te tomen en rekening doen houden met onze slechte slapers. En op het einde van de avond zal ik voor niemand goed gedaan hebben: de partypooper voor mijn vrienden en de slechte echtgenoot voor mijn vrouw.
Joepie. Feest.
Lijkt mij toch ook alsof het merendeel van de problemen van praktische aard zijn waar mits wat goede wil wel een mouw aan te passen valt. Stel gewoon voor om het volgend jaar anders aan te pakken he, positieve aanpak enzo. Huur desnoods ergens een huis in de Ardennen voor volgend jaar waar de woonruimte goed gescheiden wordt van het slaapgedeelte zodat ge niet continu het gevoel hebt dat ge moet fluisteren. Of begin wat vroeger en vier nieuwjaar in New York met de kinderen er bij en laat dat blijven slapen voor wat het is, tis toch donker om 18u 's avonds, wat boeit het uiteindelijk.
@Tha_nOn
Wij vieren ook gewoon thuis, waarschijnlijk halen we ook 24u niet. Hebben ook overwogen om te gaan dineren bij vrienden (ook met jonge kinderen) maar mijn madam vindt het gewoon te veel gedoe en voor mij hoeft het ook niet per se. Ik ga nog wel eens regelmatig (alleen) op stap, mijn vriendin heeft daar niet zo'n nood aan en die krijgt toch alleen maar stress dat de kleine niet goed zou slapen of ze heeft geen zin om nog eens de extra vermoeidheid mee te sleuren van zo'n avond laat gaan slapen bovenop al de rest en dat is ook prima.