Dexels
Well-known member
Is idd ook op dit onderwerp redelijk van toepassing...Ik dacht oprecht de eerste keer dat ik deze las, dat ik in dit topic zat!
Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Green Mamba
Well-known member
De halve maan met storm op zee voelde opeens erg realistisch aan.Zijn jullie nu effectief geweest vandaag? Leek me toch mission impossible
Avondland
Well-known member
Ja hoor. Redelijk wat attracties gesloten door de wind, vooral de achtbanen dus al bij al niet te veel moeten missen. Maar we hebben ons weer goed geamuseerd. Sprookjesboomtheater is niet open, maar Roodkapje en Wolf doen wel een fijne show aan de Sprookjesboom.Zijn jullie nu effectief geweest vandaag? Leek me toch mission impossible
Veel wind, beetje regen en een gelukkige kleuter.
taste like summer
Active member
Waarom willen jullie geen creche of onthaalmoeder?
Mijn dochter is nu bijna 14 maand en tegen 9-10u ligt ze weer in haar bed voor een eerste dutje dus ja er is dat tochMornings are for coffee and contemplation. Helaas geldt dat niet voor mensen met jonge kinderen. Ik kijk uit naar het moment dat mijn dochter tot 10u in haar bed blijft liggen, dan kan ik mijn rustige ochtend weer opeisen. Koffie, stilte, boek, geluk.
Dexels
Well-known member
Als ze 14 zijn begint dat te lukken, hoewel... Mijn 11 jarige zoon heeft daar nu al geen moeite mee. Die moet ik regelmatig om 10u uit zijn nest sleuren.Mornings are for coffee and contemplation. Helaas geldt dat niet voor mensen met jonge kinderen. Ik kijk uit naar het moment dat mijn dochter tot 10u in haar bed blijft liggen, dan kan ik mijn rustige ochtend weer opeisen. Koffie, stilte, boek, geluk.
Avondland
Well-known member
Je hebt de avonden natuurlijk, maar dan ben je meestal moe en staat de tv op. Ik kijk zelf amper tv en we kijken er ook amper samen naar, buiten hier en daar eens een programma. Maar goed, de avonden gebruiken we dan ook om tot onze plooi te komen. Ik heb daar een boek voor nodig en mijn vrouw TLC.
De laatste tijd komt onze dochter knuffelen in bed, dat zijn wel fijne momentjes. Helaas soms ook om 3u 's nachts.
De laatste tijd komt onze dochter knuffelen in bed, dat zijn wel fijne momentjes. Helaas soms ook om 3u 's nachts.
Wall of tekst incoming...
Sinds een dikke maand zijn wij bezig aan een estafette ziektemarathon. Eerst onze oudste ziekjes, dan onze jongste (moest aan de antibiotica). Daarna mijn vrouw een week ziek, direct gevolgd door onze oudste die ook aan de antibiotica moest. Toen zij beter was, kon ik niet achterblijven en lag ik een week in de lappenmand met -u raadt het nooit- antibiotica. Allemaal keelpijn. Hetzelfde beestje. Dokter zei dat eenmaal binnen in het huis, het geen kwestie is van óf je het krijgt, maar van wanneer. Dat was twee weken geleden.
Eergisteren deed ik de vroege shift met onze jongste. Was 's ochtends wakker geworden omdat hij een pakketje had gedaan. Hij had de voorgaande dagen al wat last van diarree, maar de dag ervoor was het terug vast geworden. We dachten dat hij tandjes begon te krijgen. Nu had hij zijn romper ook vuilgemaakt. Ik ververs, maar een kwartier later doet hij terug hetzelfde. We steken hem even in bad en hij speelt vrolijk. Eenmaal uit bad, begint hij opeens over te geven en wordt hij zo slap als een vod. Blijft maar vuile pampers maken en overgeven. Wilt niet slapen. Alles geprobeerd wat we hebben qua medicatie en vocht geven, maar niets helpt. Tegen de middag dan maar besloten om naar de pediaterie te gaan van het plaatselijke ziekenhuis en die beslissen om hem op te nemen. Een infuus prikken lukt niet wegens uitgedroogd. Dan maar een sonde. Kan 's nachts niet slapen, blijft vocht verliezen. Eerst was in het bloed niets te zien, maar dan zien ze toch iets. Blijven proberen. Sonde slaat niet aan, dus zitten ze met vijf verplegers te zoeken om toch een infuus te plaatsen. Er wordt zelfs een infuus in zijn hoofdje gestoken, mocht het nodig zijn. Gisteren heeft hij af en toe een opflakkering, maar blijft diarree maken en gewicht verliezen. Hij stond begin deze week op 10kg, maar heeft al rond de anderhalve kilo verloren. Om den duur begin je aan het ergste te denken. Het is irrationeel, ik weet het, maar toch.
Deze nacht slaapt hij redelijk goed, maar blijft ontlasting tegen de sterren op maken. Bij de ochtendronde zegt de dokter dat ze eindelijk weten wat hij heeft; een zware salmonellabesmetting. We weten niet waar die besmetting vandaan komt. Kan zijn van in de crèche omdat er daar een paar kinderen ook last van hadden. Kan bij ons thuis of ergens anders van komen. Onze oudste had de afgelopen dagen ook wat last van darmen en kreeg niet veel eten binnen. Ook ik heb een dag wat last gehad. Hij kruipt nu ook overal rond en sabbelt op alles, dus ja. Heeft ook geen zin om met de vinger te wijzen. Positieve is dat we weten wat het is en dat er gerichte medicatie kan komen. Hij krijgt nu continu pijnstilling, maar moet de voorgaande dagen toch al serieus krampen en buikpijn gehad hebben. Hier hebben we echter niets van gemerkt. Grellig om te zien hoe snel hij zo achteruit kan gaan. Was alsof iemand op een knop drukte. Ronduit beangstigend. Hij moet nog even blijven tot het over is. Koffiedik kijken hoe lang het gaat duren. Kan een week zijn, kunnen er twee zijn...
Ook voor onze oudste is het niet gemakkelijk. Ze is de laatste weken wat lastiger als haar broer ook thuis is en wil dan vaak niet luisteren. Ze heeft het -100% begrijpelijk- wat moeilijker met het feit dat hij ook veel aandacht vraagt en krijgt van ons. Gelukkig werkt ze dat niet uit op hem, want zij is dol op hem en omgekeerd. Eergisteren hebben we dan een uitstap naar de dierentuin moeten schrappen. Gisteren was het heel hectisch en moest ze dan twee keer naar mijn ouders gaan omdat ik naar het ziekenhuis moest. Ze mist haar broer enorm, maar we gaan het niet riskeren om haar aan al die bacillen en ziektekiemen op de pediatrie bloot te stellen, dan staan we er over een week terug met haar. Vandaag gaat ze op uitstap georganiseerd door de gemeentelijke jeugddienst. Haar neefje gaat ook mee en iemand die ze goed kent is ook mee als begeleidster. Toch was ze heel de tijd aan het huilen dat ze niet wou gaan en dat ze bij mij wou blijven. Pfff....
Mijn vrouw is grotendeels in het ziekenhuis, ondersteund door haar moeder. Ik kom als ik kan, maar zorg thuis voor onze oudste. Rationeel weet ik dat onze zoon in goede handen is -moederinstinct is op vlak qua ziektes toch juister en beter imo- en dat iemand voor onze dochter thuis moet zijn, zorgen dat het huishouden blijft draaien, maar toch voelt het enorm moeilijk dat ik niet daar kan zijn. Je voelt je ronduit machteloos en schuldig dat jij -relatief gerust- in je eigen bed kan slapen, terwijl je partner in zo'n ziekenhuisbed zit en amper een oog kan dichtdoen.
Er zit in mijn hoofd een stemmetje te zeggen dat ik niet mag klagen. Er zijn in dit topic jammer genoeg ouders die erger hebben meegemaakt of meemaken. Op één uur rijden zijn er meer ziekenhuizen dan je op twee handen kan tellen. Onze gezondheidszorg is van goede kwaliteit. Je moet in het ziekenhuis niet bang zijn dat er een bom op je kop valt zoals in Gaza. Dat we in deze situatie in vergelijking met minstens 95% van de wereld beter af zijn. Maar ach, zo kan je alles kapot relativeren zeker?
Sorry als het wat op zelfbeklag lijkt, maar de afgelopen dagen waren een rollercoaster. Voelt goed om het even af te schrijven en hier te delen. Heb doorheen de jaren op verschillende vlakken al enorm veel aan dit topic gehad.
Wat een kaksituatie. Zowel letterlijk als figuurlijk.
Sinds een dikke maand zijn wij bezig aan een estafette ziektemarathon. Eerst onze oudste ziekjes, dan onze jongste (moest aan de antibiotica). Daarna mijn vrouw een week ziek, direct gevolgd door onze oudste die ook aan de antibiotica moest. Toen zij beter was, kon ik niet achterblijven en lag ik een week in de lappenmand met -u raadt het nooit- antibiotica. Allemaal keelpijn. Hetzelfde beestje. Dokter zei dat eenmaal binnen in het huis, het geen kwestie is van óf je het krijgt, maar van wanneer. Dat was twee weken geleden.
Eergisteren deed ik de vroege shift met onze jongste. Was 's ochtends wakker geworden omdat hij een pakketje had gedaan. Hij had de voorgaande dagen al wat last van diarree, maar de dag ervoor was het terug vast geworden. We dachten dat hij tandjes begon te krijgen. Nu had hij zijn romper ook vuilgemaakt. Ik ververs, maar een kwartier later doet hij terug hetzelfde. We steken hem even in bad en hij speelt vrolijk. Eenmaal uit bad, begint hij opeens over te geven en wordt hij zo slap als een vod. Blijft maar vuile pampers maken en overgeven. Wilt niet slapen. Alles geprobeerd wat we hebben qua medicatie en vocht geven, maar niets helpt. Tegen de middag dan maar besloten om naar de pediaterie te gaan van het plaatselijke ziekenhuis en die beslissen om hem op te nemen. Een infuus prikken lukt niet wegens uitgedroogd. Dan maar een sonde. Kan 's nachts niet slapen, blijft vocht verliezen. Eerst was in het bloed niets te zien, maar dan zien ze toch iets. Blijven proberen. Sonde slaat niet aan, dus zitten ze met vijf verplegers te zoeken om toch een infuus te plaatsen. Er wordt zelfs een infuus in zijn hoofdje gestoken, mocht het nodig zijn. Gisteren heeft hij af en toe een opflakkering, maar blijft diarree maken en gewicht verliezen. Hij stond begin deze week op 10kg, maar heeft al rond de anderhalve kilo verloren. Om den duur begin je aan het ergste te denken. Het is irrationeel, ik weet het, maar toch.
Deze nacht slaapt hij redelijk goed, maar blijft ontlasting tegen de sterren op maken. Bij de ochtendronde zegt de dokter dat ze eindelijk weten wat hij heeft; een zware salmonellabesmetting. We weten niet waar die besmetting vandaan komt. Kan zijn van in de crèche omdat er daar een paar kinderen ook last van hadden. Kan bij ons thuis of ergens anders van komen. Onze oudste had de afgelopen dagen ook wat last van darmen en kreeg niet veel eten binnen. Ook ik heb een dag wat last gehad. Hij kruipt nu ook overal rond en sabbelt op alles, dus ja. Heeft ook geen zin om met de vinger te wijzen. Positieve is dat we weten wat het is en dat er gerichte medicatie kan komen. Hij krijgt nu continu pijnstilling, maar moet de voorgaande dagen toch al serieus krampen en buikpijn gehad hebben. Hier hebben we echter niets van gemerkt. Grellig om te zien hoe snel hij zo achteruit kan gaan. Was alsof iemand op een knop drukte. Ronduit beangstigend. Hij moet nog even blijven tot het over is. Koffiedik kijken hoe lang het gaat duren. Kan een week zijn, kunnen er twee zijn...
Ook voor onze oudste is het niet gemakkelijk. Ze is de laatste weken wat lastiger als haar broer ook thuis is en wil dan vaak niet luisteren. Ze heeft het -100% begrijpelijk- wat moeilijker met het feit dat hij ook veel aandacht vraagt en krijgt van ons. Gelukkig werkt ze dat niet uit op hem, want zij is dol op hem en omgekeerd. Eergisteren hebben we dan een uitstap naar de dierentuin moeten schrappen. Gisteren was het heel hectisch en moest ze dan twee keer naar mijn ouders gaan omdat ik naar het ziekenhuis moest. Ze mist haar broer enorm, maar we gaan het niet riskeren om haar aan al die bacillen en ziektekiemen op de pediatrie bloot te stellen, dan staan we er over een week terug met haar. Vandaag gaat ze op uitstap georganiseerd door de gemeentelijke jeugddienst. Haar neefje gaat ook mee en iemand die ze goed kent is ook mee als begeleidster. Toch was ze heel de tijd aan het huilen dat ze niet wou gaan en dat ze bij mij wou blijven. Pfff....
Mijn vrouw is grotendeels in het ziekenhuis, ondersteund door haar moeder. Ik kom als ik kan, maar zorg thuis voor onze oudste. Rationeel weet ik dat onze zoon in goede handen is -moederinstinct is op vlak qua ziektes toch juister en beter imo- en dat iemand voor onze dochter thuis moet zijn, zorgen dat het huishouden blijft draaien, maar toch voelt het enorm moeilijk dat ik niet daar kan zijn. Je voelt je ronduit machteloos en schuldig dat jij -relatief gerust- in je eigen bed kan slapen, terwijl je partner in zo'n ziekenhuisbed zit en amper een oog kan dichtdoen.
Er zit in mijn hoofd een stemmetje te zeggen dat ik niet mag klagen. Er zijn in dit topic jammer genoeg ouders die erger hebben meegemaakt of meemaken. Op één uur rijden zijn er meer ziekenhuizen dan je op twee handen kan tellen. Onze gezondheidszorg is van goede kwaliteit. Je moet in het ziekenhuis niet bang zijn dat er een bom op je kop valt zoals in Gaza. Dat we in deze situatie in vergelijking met minstens 95% van de wereld beter af zijn. Maar ach, zo kan je alles kapot relativeren zeker?
Sorry als het wat op zelfbeklag lijkt, maar de afgelopen dagen waren een rollercoaster. Voelt goed om het even af te schrijven en hier te delen. Heb doorheen de jaren op verschillende vlakken al enorm veel aan dit topic gehad.
Wat een kaksituatie. Zowel letterlijk als figuurlijk.
Visenya
Well-known member
Iemand een idee hoe je het onderstel (het draaiende gedeelte) van een AxissFix kunt proper maken? Braaksel van melk is niet de meest aangename geur in de auto en we kunnen er niet aan om het schoon te maken.*zet dochter in de auto*
Dochter:
Weetje van de dag: een kinderzitje is geen waterdichte kuip - alles loopt erdoor en dat onding is haast onmogelijk proper te maken
Wel geen onderstel maar de gewone autostoelen altijd gekuist door zoveel mogelijk uit elkaar te halen en te wassen met water en azijn.
Ge zit daarna wel effe met de scherpe azijn geur maar dat overtreft wel de geur van kots.
Mulan
Well-known member
Ik zou alles eruit halen en letterlijk in bad steken.
Chelark007
Well-known member
Zeker de kleine er uit halen!Ik zou alles eruit halen en letterlijk in bad steken.
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
De auto bedoelt ge?
pardal
Well-known member
Of de kleine, tenzij ge ene besteld hebt met de overgeef optie. Dan misschien beter terug binnenbrengen om beter af te stellen.
Visenya
Well-known member
Dank je voor de tips.Ik zou alles eruit halen en letterlijk in bad steken.
No joke, heb ik al aan gedacht. Maar die stoel is nog maar goed 2 maand in gebruik en daarvoor heeft die teveel gekost.
Chelark007
Well-known member
Kost idd wel geld. Maar is wel een gerief. Hadden er hier 1 nieuwe en 1 2dehands.
