Heb ik ook gedaan. Gezegd dat ik dat liever niet had en heb zelf ook nog maar amper foto's van dochterlief online gezwierd.
de mama mag zelf de buggy of winkelkar niet vooruit duwen. Ook weigeren om te stappen en steeds "komen komen!" gecombineerd met woedeaanvallen is het vrij pittig.
Pakawi Park is inderdaad wel oké. Het park heeft in het verleden wat gesukkeld, maar best wel aangenaam om rond te lopen. Dierenrijk in Mierlo bij Eindhoven is ook wel aangenaam voor een kleinschalig park.
Geen foto's doorsturen via gelijk welke 'social media' app is de regel hier in theorie.
Kleine lifehack: winkelkar achterstevoren duwen en ze zelf laten "sturen"De voorkeur voor papa ipv mama begint echt op een irritant level te geraken
Ik weet wel "big feelings" enzo maar toch, frustrerend
Haha doen we al maar nog steeds een drama als mama het doetKleine lifehack: winkelkar achterstevoren duwen en ze zelf laten "sturen"
Een vraag hier voor degene met meerdere kinderen (of degene met bewust maar één kind).
Onze dochter is nu 11 maand, en mijn vrouw wil graag langzaam denken aan een tweede. Ik heb niet persé iets tegen een tweede, maar toch kan ik er momenteel geen ja op zeggen. Mijn dochter is een zalig kind op vlak van doorslapen, heel goedlachs en vrolijk, dus echt wel chance daarmee.
Ik heb schrik dat de tweede volledig tegenovergesteld gaat zijn.
Ook zit ik ergens met de vrees dat bij een tweede de (beperkte) vrije tijd helemaal weg gaat zijn. Nu krijgen we het nog wel geregeld dat elk zijn hobby's heeft en dat er iemand eens een dag weg is in het weekend, maar dat zie ik met twee kinderen toch minder vlot gebeuren. Ik heb echt wel nood aan dat stukje "ik-tijd", maar wil mijn vrouw ook niet opzadelen met alle lasten.
En als laatste, hoe kan je in godsnaam al je kinderen even graag zien? Ik weet wel dat ze dat zeggen, maar ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik even stapelzot ga lopen van een mogelijke tweede als dat ik nu zot ben van mijn dochter
Nog mensen die dit hadden en hoe hebben jullie die knop omgedraaid (of niet omgedraaid) en wat heeft de doorslag gegeven?
. En hobby's, we hebben altijd proberen tijd vrijmaken voor hobby's, niet altijd evident geweest maar nu...ik heb tijd over en dan zijn het nog geen tieners die vooral niet willen in het openbaar gezien worden met hun ouders en dus alles alleen gaan doen. Die tijd komt er ook aan. 
Vat het niet verkeerd op, maar het klinkt voor mij nogal als "doe maar, komt wel goed". En dat zal jouw ervaring dan wel zijn, maar uiteindelijk geef je zelf aan dat het levenslang zorgen maken is, dus het lijkt me evengoed een argument om het bij een of twee te houden als een argument om voor meer te gaan.Ik heb er drie, in een periode van 3.5 jaar op de wereld gezet. Slechte slapers, nachten lang gedoold, rond gereden met buggy's om ze in slaap te krijgen, met maxi cosi's staan wiegen tussen mijn benen om ze in slaap te krijgen, kapot in de zetel liggen met een hand op het wippertje om ze toch maar in slaap te wiegen, kortom...twaren heftige jaren
zoals steeds en alles: het.is.een.fase.
Zelf snap ik niet zo goed het argument "ik heb schrik dat het kind niet zal doorslapen terwijl we nu zo een goedje hebben". Tjah, nu mijn dochter zelfstandig met de fiets rond crosst heb ik eerlijk waar iedere keer schrik dat ze omver geknald zal worden door een of andere zatte kloot in een opgefokte johnycar. Niet dat dat mij zal weerhouden om kinderen te hebben. Angst lijkt mij de slechtse raadgever. Kinderen zijn zorgen, is dat nu een of zijn dat er 15, je zal altijd zorgen hebben en er mee bezig zijn, hopen dat ze goed terechtkomen. De eerste jaren gaat dat over flesjes, patatjes, schoon kakske, schoon pufke en slapen, vooral slapen en geleidelijk aan schuift dat op naar school, goede vriendjes, zelf op stap gaan, studeren, juiste of foute liefjes, eerste werkervaring, etc...
Mijn vader zegt dat al jaren, je bent altijd vader en je blijft dat en de dag dat je ziet dat je kinderen "er zijn" dan beginnen ze aan kleinkinderen en heb je schrik dat er met hen iets zal gebeuren.
Is dat een kwelling. Helemaal niet, tegenover de angst staat onvoorwaardelijke wederzijdse liefde.
Het verlies van vrije tijd...tjah, gedurende een periode is het inderaad zwaar maar wat veranderd is het impulsief dingen doen, dat lukt niet meer, als je plant lukt al de rest wel. Wij gaan elk afzonderlijk nog op weekend met de vrienden, ook toen ze klein waren. En dan zit je eens met drie kinderen thuis waaronder een baby indertijd. Dat lukt hoor
En als laatste, hoe kan je in godsnaam al je kinderen even graag zien? Ik weet wel dat ze dat zeggen, maar ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik even stapelzot ga lopen van een mogelijke tweede als dat ik nu zot ben van mijn dochter
Nog mensen die dit hadden en hoe hebben jullie die knop omgedraaid (of niet omgedraaid) en wat heeft de doorslag gegeven?
)
Net een driftbui omdat ik sokken aanhadDe voorkeur voor papa ipv mama begint echt op een irritant level te geraken
Ik weet wel "big feelings" enzo maar toch, frustrerend
In sandalen lijkt me dat de enige juiste reactie.Net een driftbui omdat ik sokken aanhad
Bewust voor 4 kinderen gekozen? Ook niet evident lijkt me. Gewoon al het praktische van een auto te kopen waar iedereen in past bijvoorbeeld.
Toen ik met de vrouw de babbel hadden over kinderen krijgen was mijn "eis" meer dan 1. Ik ben zelf enig kind en wou dat niet voor mijn eigen kind.
Respect, want het is allesbehalve evident.
Nu dit is mijn aanvoelen, die van de vrouw gaat anders zijn.
