Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[Cerv.Be]

En als laatste, hoe kan je in godsnaam al je kinderen even graag zien? Ik weet wel dat ze dat zeggen, maar ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik even stapelzot ga lopen van een mogelijke tweede als dat ik nu zot ben van mijn dochter da's ook een gevoel waar ik me moeilijk over kan zetten.

Dat is praat van ouders met 1 kind , dat is ook iets wat je alleen kan ervaren als je meerdere kinderen hebt. Als vader van 2 kinderen vind ik het zelfs een heel rare uitspraak/vraag of ik mijn kinderen 'even graag zie'. Die zijn een totaalpakket zoals Killalot zegt, ik maak daar geen onderscheid in.

Mijn vrije tijd is alleszins niet veranderd van 1 naar 2 kinderen. Wij hebben daar thuis nog altijd dezelfde afspraken met elkaar over, wat perfect lukt. Ik ben ook iemand die echt me-time nodig heeft of goed te blijven functioneren. Die eerste 1-2 jaar als ze nog baby/klein zijn natuurlijk heel intensief, dat kan ook niet anders. Heel die babyperiode is ook niet mijn favoriete periode als vader. Wel eerlijk: wij hadden wel het geluk dat nummertje 2 een droombaby was, doorslapen na 4 weken en amper last met dat kind (in ruil hadden wij dan alles in de volle Corona periode, wat zeker niet evident was).

Ik wou vroeger zelf ook maar 1 kind, maar ik ben achteraf eigenlijk heel blij dat we voor 2 gegaan zijn. Verder moet iedereen zijn eigen keuze daar over maken, laat u niets opdringen door anderen. Maar laat u nu ook geen angst aanpraten.

 

[oxbow1]

Hier gaat het bij 1 blijven, ik wil wel een tweede, maar eerlijk is eerlijk. Ik ben veel te weinig thuis dus alles komt op mijn vrouw neer.
Ze mag van mij wel gerust een jaar of 2 thuisblijven dan, maar de zwangerschap zelf, en stel dat het niet gezond is.. of een miskraam, ze ziet het nogal negatief in..
(het is nu allemaal prima, dus tja ik kan er best mee leven)

Nu de kleine richting 4 gaat, word het steeds makkelijker, en financieel loopt alles prima.
Dus ik kan aan een leuke hobby voor mezelf denken.

 

[anders.]

Hier dus bewust eentje terwijl de papa er meer wou, maar net omwile van kutzwangerschap (9m zwangerschapsslapeloosheid, 17 weken dag en nacht kotsen, vanaf week 32 platte rust door bekkeninstabiliteit en harde buiken) en de eerste 2j ziekenhuis in, ziekenhuis uit met haar en elke nacht 3-5x moeten opstaan (wij sliepen in shiften, dus de papa heeft daar zeker ook zijn deel in opgenomen).
Aangezien bijna alles op mijn schouders viel, was daar in mijn hoofd ook geen discussie over.
Ondertussen gescheiden: hij hoopt nog steeds met iemand die kinderwens verder in te kunnen vullen en ik ben nog steeds verdomd blij dat ik er maar eentje heb.
Hier was de motivatie om bij eentje te blijven dus niet "ga ik nog hobby's kunnen uitvoeren?" maar eerder "ga ik dat allemaal nog eens kunnen doen zonder gigantisch te crashen?" en geen haar op mijn hoofd dat er aan twijfelde dat het antwoord daarop "neen!" was. Maar misschien zou een 2de een droomzwangerschap geweest zijn met een super baby... Don't know, don't care!

Het is dubbel voor jou he, als jullie er nu voor gaan, heb je "alle miserie" in 1x. Dus idd enkele jaren weinig ruimte voor jezelf. Maar ze gaan ook beide op hetzelfde moment zelfstandiger worden. Dat "geen tijd voor jezelf"-ding is ook echt wel maar tijdelijk hè.

Hier om dezelfde reden ook maar 1. Ik kan gewoon niet nog eens door heel die eerste periode...

 

[Avondland]

Ik denk eerlijk gezegd dat een tweede kind héél nefast zal zijn voor onze relatie, dus we houden het op één kind. Soms knaagt het wel dat ze "maar alleen" is, zeker als we zien spelen met haar neefjes en nichtjes (of ander kinderen). Maar opnieuw door die intense babyperiode gaan ... dat zie ik niet zitten.

 

[Sylverscythe]

Ik moet ook zeggen, de tantes en ouders van mijn vrouw zouden niet liever hebben dan dat we meer kinderen maken. Dat is natuurlijk het wereldbeeld van vijftigers (uit Mexico, dus qua visie op sommige zaken eerder zeventigers hier), maar die komen dan af met argumenten zoals "jamaar dan spelen ze met elkaar en heb je minder werk", "later als je oud bent komen al jullie problemen anders bij een kind terecht", "ze gaat eenzaam zijn".

Het idee dat je kinderen moet maken om voor je te zorgen op je oude dag is gewoon zuiver egoïsme natuurlijk, maar die andere argumenten houden iets meer steek. Anderzijds, ik ben een serieuze nakomer (broer is 13.5 jaar ouder), dus op vlak van opvoeding ben ik ook wel "pseudo-enig kind", en ik heb niet de indruk dat ik eenzaam was ofzo. Ja, ik speelde alleen met mijn lego bij momenten, maar je kan ook wel sociaal contact hebben met andere kinderen dan je broers/zussen.

 

[Holocene]

Hier ook wel wat stress nu dat #2 dichterbij komt maar dan vooral de "wat als"

Is het een huilbaby, slechte gezondheid, misschien slaapt het maanden/jaren niet door, etc


Maar ik probeer het makkelijk te counteren door te denken dat het evengoed het tegenovergestelde kan zijn



Krampjes periode zie ik wel immens op tegen. ik zie mij nog staan onder de dampkap met haar enigste manier waar ze rustig van werd.

 

[Sylverscythe]

Hier ook wel wat stress nu dat #2 dichterbij komt maar dan vooral de "wat als"

Is het een huilbaby, slechte gezondheid, misschien slaapt het maanden/jaren niet door, etc


Maar ik probeer het makkelijk te counteren door te denken dat het evengoed het tegenovergestelde kan zijn

Ongeloofelijk herkenbaar, was hier net hetzelfde toen mijn vrouw zwanger was. En het is dan (hout vasthouden) heel goed meegevallen.

Als er één waarheid is, is dat "ouder zijn" gelijk staat aan je zorgen maken over je kind. Vroeger deed allerhande slecht nieuws me niets, als ik nu nieuws hoor over een vermiste/mogelijk ontvoerde kleuter, of een kind dat kanker krijgt, krijg ik mits wat vermoeidheid gewoon de tranen in mijn ogen.

 

[Creeping Death]

Een vraag hier voor degene met meerdere kinderen (of degene met bewust maar één kind).

Onze dochter is nu 11 maand, en mijn vrouw wil graag langzaam denken aan een tweede. Ik heb niet persé iets tegen een tweede, maar toch kan ik er momenteel geen ja op zeggen. Mijn dochter is een zalig kind op vlak van doorslapen, heel goedlachs en vrolijk, dus echt wel chance daarmee.
Ik heb schrik dat de tweede volledig tegenovergesteld gaat zijn.

Ook zit ik ergens met de vrees dat bij een tweede de (beperkte) vrije tijd helemaal weg gaat zijn. Nu krijgen we het nog wel geregeld dat elk zijn hobby's heeft en dat er iemand eens een dag weg is in het weekend, maar dat zie ik met twee kinderen toch minder vlot gebeuren. Ik heb echt wel nood aan dat stukje "ik-tijd", maar wil mijn vrouw ook niet opzadelen met alle lasten.

Da's allemaal een kwestie van plannen imo. Hier kan ieder van ons, eens perfect een avond er tussen uit plannen. Hell, uiteindelijk liggen ze hier alle drie in bed om kwart na acht, dus dan is het eigenlijk helemaal gemakkelijk.
Gewoonte doet ook veel: m'n vriendin was verpleegkundige, dat was dus in shiften werken. Je went daar heel snel aan om dan alleen met 3 kinderen thuis te zijn. Nu is ze van job veranderd en dat betekent 1 avonddienst elke week en om 4 weken 1 dag in't weekend werken.
In 't begin denkt ge wel van "oei, gaat dat wel lukken" maar daar rolt ge heel snel in en dan is dat geen probleem meer.
Nu ze ouder zijn, is het nog minder werk.

Deze vakantie bv op m'n ééntje met drie bengels naar de dierentuin gegaan. Ne maat van mij liep er ook rond met zijn dochter. Hij vond dat mega vermoeiend en vroeg zich af hoe ik dat met drie deed. En om eerlijk te zijn was dat denk ik minder moeite en gedoe dan met ééntje. Net omdat ze elkaar entertainen mee trekken.

En als laatste, hoe kan je in godsnaam al je kinderen even graag zien? Ik weet wel dat ze dat zeggen, maar ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik even stapelzot ga lopen van een mogelijke tweede als dat ik nu zot ben van mijn dochter da's ook een gevoel waar ik me moeilijk over kan zetten.

Daar moet ge u geen zorgen over maken. Dat komt gewoon van zelf.

 

[anders.]

Ik moet ook zeggen, de tantes en ouders van mijn vrouw zouden niet liever hebben dan dat we meer kinderen maken. Dat is natuurlijk het wereldbeeld van vijftigers (uit Mexico, dus qua visie op sommige zaken eerder zeventigers hier), maar die komen dan af met argumenten zoals "jamaar dan spelen ze met elkaar en heb je minder werk", "later als je oud bent komen al jullie problemen anders bij een kind terecht", "ze gaat eenzaam zijn".

Het idee dat je kinderen moet maken om voor je te zorgen op je oude dag is gewoon zuiver egoïsme natuurlijk, maar die andere argumenten houden iets meer steek. Anderzijds, ik ben een serieuze nakomer (broer is 13.5 jaar ouder), dus op vlak van opvoeding ben ik ook wel "pseudo-enig kind", en ik heb niet de indruk dat ik eenzaam was ofzo. Ja, ik speelde alleen met mijn lego bij momenten, maar je kan ook wel sociaal contact hebben met andere kinderen dan je broers/zussen.

Dat is imo echt zo'n fabeltje dat verteld wordt. Mijn broer heeft 3 kinderen, en die spelen helemaal niet samen. Af en toe spelen die "hetzelfde" spelletje, maar dan is het 5 minuten later ruzie. Zelf heb ik geen enkele herinnering van samen met mijn broer iets te spelen. Wij deden elk ons eigen ding...

In onze vriendenkring begint het nu een "dingetje" te worden om kinderen te krijgen tot je het geslacht hebt dat je wilt.
3 koppels nu zwanger van een 2e nadat ze al een zoontje hadden, waarbij die alle 3 toevallig ook een jongetje gaan krijgen. Er zijn er nu al 2 die gezegd hebben dat ze dan voor een 3e gaan omdat ze een meisje willen... Dat is écht iets dat mijn verstand compleet te boven gaat.

En dan is er nog de zus van die 3e vriendin, die nu ook 2 jongetjes heeft, die letterlijk zei "als jij nu een meisje had gehad, dan was ik wel héél kwaad geweest"... crazy people.

 

[Holocene]

Goh ik denk dat dit (logisch) echt wel van gezin tot gezin afhangt.

Sommige spelen inderdaad apart meer dan zie ik in mijn omgeving wel broers/zussen die samen spelen... Maar je mag er inderdaad niet vanuit gaan dat dit een evidentie is

 

[Sylverscythe]

In onze vriendenkring begint het nu een "dingetje" te worden om kinderen te krijgen tot je het geslacht hebt dat je wilt.
3 koppels nu zwanger van een 2e nadat ze al een zoontje hadden, waarbij die alle 3 toevallig ook een jongetje gaan krijgen. Er zijn er nu al 2 die gezegd hebben dat ze dan voor een 3e gaan omdat ze een meisje willen... Dat is écht iets dat mijn verstand compleet te boven gaat.

En dan is er nog de zus van die 3e vriendin, die nu ook 2 jongetjes heeft, die letterlijk zei "als jij nu een meisje had gehad, dan was ik wel héél kwaad geweest"... crazy people.

Amai, ik dacht dat dit iets van vroeger was. Bij mijn vrouw thuis heeft het tot de zesde geduurd voor het een jongen was...

 

[Be-Li]

Als je goeie afspraken maakt met je partner hoeft er mijn inziens niet zoveel te veranderen in je hobby's/vrije tijd. Hier zit er net geen 13 maanden tussen de kinderen. Heel pittige periode, maar wij deden nog steeds dezelfde hobby's en gingen nog regelmatig samen of apart met vrienden weg. Dit betekende dat we regelmatig avonden met de kinderen alleen waren. Voor ons zorgde dat er wel voor dat onze batterijen telkens weer wat opgeladen waren, door die tijd voor jezelf.
Als ons 2de kind 4 weken oud was, is de papa zelfs op weekend geweest met zijn vrienden. Heeft hier lang over getwijfeld, maar heb hem gezegd mee te gaan. Was dat een pittig weekend voor mij? Ja. Maar niets onoverkomelijk voor mij persoonlijk.

 

[Cerv.Be]

Da's allemaal een kwestie van plannen imo. Hier kan ieder van ons, eens perfect een avond er tussen uit plannen. Hell, uiteindelijk liggen ze hier alle drie in bed om kwart na acht, dus dan is het eigenlijk helemaal gemakkelijk.
Gewoonte doet ook veel: m'n vriendin was verpleegkundige, dat was dus in shiften werken. Je went daar heel snel aan om dan alleen met 3 kinderen thuis te zijn. Nu is ze van job veranderd en dat betekent 1 avonddienst elke week en om 4 weken 1 dag in't weekend werken.
In 't begin denkt ge wel van "oei, gaat dat wel lukken" maar daar rolt ge heel snel in en dan is dat geen probleem meer.
Nu ze ouder zijn, is het nog minder werk.

Deze vakantie bv op m'n ééntje met drie bengels naar de dierentuin gegaan. Ne maat van mij liep er ook rond met zijn dochter. Hij vond dat mega vermoeiend en vroeg zich af hoe ik dat met drie deed. En om eerlijk te zijn was dat denk ik minder moeite en gedoe dan met ééntje. Net omdat ze elkaar entertainen mee trekken.

Mijn vrouw werkt in de zorg en ik ben 2 weekavonden (en 2 ochtenden) alleen thuis met de mannen, ze werkt ook 1 op 3 weekends (zowel za-zo). Dat lukt allemaal inderdaad allemaal, ook toen ze baby waren. Dat ben je direct gewoon. Ik ga ook dikwijls ergens naar toe met hun als ik alleen ben in het weekend, ik vind daar eigenlijk niets lastig aan - integendeel. Nu de jongste ouder wordt vind ik het ook veel gemakkelijker zelfs, want ze trekken inderdaad elkaar mee.

Hier is sinds kort ook een nieuw tijdperk gekomen, nu kunnen we eindelijk naar een speeltuin of wat dan ook gaan en rustig op terras gaan zitten om iets te drinken en met elkaar te babbelen. I.p.v. er constant met rond te sleuren op die speeltuin. Dat is wel zalig moet ik zeggen .

 

[Oldschool_Chemist]

Een vraag hier voor degene met meerdere kinderen (of degene met bewust maar één kind).

Onze dochter is nu 11 maand, en mijn vrouw wil graag langzaam denken aan een tweede. Ik heb niet persé iets tegen een tweede, maar toch kan ik er momenteel geen ja op zeggen. Mijn dochter is een zalig kind op vlak van doorslapen, heel goedlachs en vrolijk, dus echt wel chance daarmee.
Ik heb schrik dat de tweede volledig tegenovergesteld gaat zijn.

Ook zit ik ergens met de vrees dat bij een tweede de (beperkte) vrije tijd helemaal weg gaat zijn. Nu krijgen we het nog wel geregeld dat elk zijn hobby's heeft en dat er iemand eens een dag weg is in het weekend, maar dat zie ik met twee kinderen toch minder vlot gebeuren. Ik heb echt wel nood aan dat stukje "ik-tijd", maar wil mijn vrouw ook niet opzadelen met alle lasten.

En als laatste, hoe kan je in godsnaam al je kinderen even graag zien? Ik weet wel dat ze dat zeggen, maar ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik even stapelzot ga lopen van een mogelijke tweede als dat ik nu zot ben van mijn dochter da's ook een gevoel waar ik me moeilijk over kan zetten.

Nog mensen die dit hadden en hoe hebben jullie die knop omgedraaid (of niet omgedraaid) en wat heeft de doorslag gegeven?

Hier een dochter van 2j5m en een zoon van 4m. De dochter is een echte mamaplakker, waardoor ik er als vader wel vaak voor spek en bonen heb bijgezeten (dat is nu zelfs nog niet helemaal weg). Bovendien is ze een 'moeilijke' slaper, die pas moe wordt tussen 9 en 10. Momenteel hebben we dus weinig 'ik-tijd' zonder de andere met een hele klus op te zadelen. Het is wel tijdelijk, daar houden we ons wat aan recht.

De zoon is echter een fantastische slaper, die kan je gewoon in zijn bed kwakken en die doet zijn ogen dicht, zalig!

I.v.m. dat graag zien: bij onze eerste had de mama haar constant vast, dus die eerste maanden had ik (soms) een baby: slap, kan niets, weent, ... Tjah, wat heb je daar aan?
Ik heb meer het gevoel dat ik sneller een band heb met de jongste nu. Ik weet waar hij nu staat en waar hij naartoe groeit, terwijl ik dat bij de oudste helemaal niet goed kon plaatsen. Maar ik zie ze alle2 doodgraag!

 

[eniac]

Ik heb schrik dat de tweede volledig tegenovergesteld gaat zijn.

Wij hadden dat ook. Daarom ook een paar jaar het bij 1 kind gehouden, tot het stilaan toch begon te rijpen. Zowel van onszelf (gezinnetje met 4 leek toch wel wat) als voor onze oudste dochter. Persoonlijk heb ik zelf veel aan mijn 2 broers, en mijn vrouw heeft op jonge leeftijd haar zus verloren en is daar nooit echt helemaal over geraakt, wat voor haar ook meespeelde.

De tweede was als baby ook gemakkelijk, is nu wel een explosief temperamentvol geval maar met een hart van goud en ik zou het niet anders willen dan dat ze erbij is.

Ook zit ik ergens met de vrees dat bij een tweede de (beperkte) vrije tijd helemaal weg gaat zijn. Nu krijgen we het nog wel geregeld dat elk zijn hobby's heeft en dat er iemand eens een dag weg is in het weekend, maar dat zie ik met twee kinderen toch minder vlot gebeuren. Ik heb echt wel nood aan dat stukje "ik-tijd", maar wil mijn vrouw ook niet opzadelen met alle lasten.

Enerzijds: planning. Maar anderzijds is dat ook zo'n tijdelijke situatie he. Kinderen blijven geen extreem zorgafhankelijke hulpeloze wezens tot ze volwassen zijn. Ja, in het begin is dat aanpassen, dat zeker wel, maar ook daar valt het leven wel in een plooi vroeger of later.

En als laatste, hoe kan je in godsnaam al je kinderen even graag zien? Ik weet wel dat ze dat zeggen, maar ik kan me oprecht niet voorstellen dat ik even stapelzot ga lopen van een mogelijke tweede als dat ik nu zot ben van mijn dochter da's ook een gevoel waar ik me moeilijk over kan zetten.

Mogelijk zeer persoonsgebonden, maar hier is dat echt geen issue. Dat komt vanzelf.

 

[Nineshots]

Wij hebben nu eentje van een maand oud en eentje van anderhalf jaar. En de baby is voorlopig nog geen goede slaper (zowel overdag als 's nachts). Dus op dit moment is het echt heel pittig. Maar we weten waarvoor we het doen.
Buiten die frustratiemomenten in het holst van de nacht wanneer de jongste weer eens niet wilt gaan slapen, hebben we er nog geen spijt van gehad.
We weten dat dit normaalgezien een tijdelijke periode is.

En de financiële klap zal wel nog komen in de periode dat beide kindjes in de creche zitten, ons spaarvermogen zal denk ik bijna volledig verdwijnen

 

[horste]

Bedankt voor alle antwoorden! Opt gemak alles eens laten bezinken we zien wel wat de toekomst brengt.

 

[Put_met_keren]

Een kennis is een tweetal weken terug bevallen van haar eerste kindje. Nu post die op instagram foto’s van de baby maar met een emoji voor het gezichtje. Een , tot daaraan toe, maar ik zag ook al het boze oog

Ik zie daar echt het nut niet van in, post dan gewoon niks op social media hé. Ik post nu niet super veel op instagram maar als ik dan eens een foto post van de kinderen, dan mag dat toch gezien worden

Onlangs ook iemand die op haar eigen instagram steevast een bloemetje over haar dochters gezicht plakte. Die had een privé
account op instagram aangemaakt voor die baby ‘zodat mensen toch haar mooie snoetje konden bewonderen’

Een paar jaar terug kreeg de broer van een vriendin een baby en die brachten dat kind altijd onherkenbaar in beeld, bv. het achterhoofd maar je zag nooit een gezicht. Op de duur vroegen mensen aan die vriendin en oma of er misschien iets mis was met de baby, die dachten dat het ‘t syndroom van down had of één of andere handicap.

De uitleg is dan vaak iets à la: dat kind kan daar nog geen toestemming voor geven of een keuze in maken. Dat is zo, maar post dan helemaal niks i.p.v. zo aanstellerig te doen.

/einde rant

 

[Mulan]

Een kennis is een tweetal weken terug bevallen van haar eerste kindje. Nu post die op instagram foto’s van de baby maar met een emoji voor het gezichtje. Een , tot daaraan toe, maar ik zag ook al het boze oog

Ik zie daar echt het nut niet van in, post dan gewoon niks op social media hé. Ik post nu niet super veel op instagram maar als ik dan eens een foto post van de kinderen, dan mag dat toch gezien worden

Onlangs ook iemand die op haar eigen instagram steevast een bloemetje over haar dochters gezicht plakte. Die had een privé
account op instagram aangemaakt voor die baby ‘zodat mensen toch haar mooie snoetje konden bewonderen’

Een paar jaar terug kreeg de broer van een vriendin een baby en die brachten dat kind altijd onherkenbaar in beeld, bv. het achterhoofd maar je zag nooit een gezicht. Op de duur vroegen mensen aan die vriendin en oma of er misschien iets mis was met de baby, die dachten dat het ‘t syndroom van down had of één of andere handicap.

De uitleg is dan vaak iets à la: dat kind kan daar nog geen toestemming voor geven of een keuze in maken. Dat is zo, maar post dan helemaal niks i.p.v. zo aanstellerig te doen.

/einde rant

De afspraak met mijn ex is ook dat de dochter niet herkenbaar online mag komen, zodat beelden niet misbruikt kunnen worden (genre de mama die op AliExpress aan het surfen was en bij een boekentas haar eigen zoontje herkende: foto van haar Instagram of zo die zonder toestemming gebruikt was, of nog erger door mensen met een zieke geest...) terwijl die kans idd klein is dat dat gebeurt.
Maar mijn dochter maakt wel deel uit van mijn leven dus die staat ook (99% beelden van haar achterhoofd) gewoon op mijn socials.
Behalve de familie die 60+ is, heeft daar nog niemand raar of ambetant over gedaan. Mijn ma weet ook dat we niet willen dat ze foto's doorstuurt naar anderen van onze dochter, maar wil ze haar gsm boven halen, dan mag ze gerust die foto's laten zien.
De ene is daar gewoon voorzichtiger in dan de andere. Toevallig wel enkel de moeders die ofwel leerkracht zijn ofwel getrouwd zijn met een IT'er die ik ken, die nooit hun kinderen duidelijk posten. Waarschijnlijk de 2 groepen mensen die iets meer "gevaar" zien in beelden die ongewild rondgaan...

 

[anders.]

De afspraak met mijn ex is ook dat de dochter niet herkenbaar online mag komen, zodat beelden niet misbruikt kunnen worden (genre de mama die op AliExpress aan het surfen was en bij een boekentas haar eigen zoontje herkende: foto van haar Instagram of zo die zonder toestemming gebruikt was, of nog erger door mensen met een zieke geest...) terwijl die kans idd klein is dat dat gebeurt.
Maar mijn dochter maakt wel deel uit van mijn leven dus die staat ook (99% beelden van haar achterhoofd) gewoon op mijn socials.
Behalve de familie die 60+ is, heeft daar nog niemand raar of ambetant over gedaan. Mijn ma weet ook dat we niet willen dat ze foto's doorstuurt naar anderen van onze dochter, maar wil ze haar gsm boven halen, dan mag ze gerust die foto's laten zien.
De ene is daar gewoon voorzichtiger in dan de andere. Toevallig wel enkel de moeders die ofwel leerkracht zijn ofwel getrouwd zijn met een IT'er die ik ken, die nooit hun kinderen duidelijk posten. Waarschijnlijk de 2 groepen mensen die iets meer "gevaar" zien in beelden die ongewild rondgaan...

Hier moeten we de grootouders toch ook duidelijk maken dat we geen foto's op facebook willen.