Onlangs zag ik in FNAC heel wat Integraal uitvoeringen van stripreeksen liggen. "Bessy", "Safari", "De familie Snoeck", "Blake & Mortimer", "De avonturen van Kuifje". Op zich allemaal heel mooi, maar wat is juist de fascinatie van die integraal reeksen? Waarom de verhalen bundelen in een dikker boek met stijve kaft? Dat leest en hanteert toch minder makkelijk op dat formaat dan de individuele strips zoals ze bedoeld waren origineel?
Het viel me ook op dat de druk in bijna alle gevallen op niet meteen de beste kwaliteit van papier was, en de inkt ook geweldig stonk in de meeste gevallen.
Het is de laatste kans van de uitgeverijen om nog iets van profijt te halen uit die reeksen.
www.stripspeciaalzaak.be
Kijk maar eens op deze pagina, en dan moet je weten dat er in het Nederlandse taalgebied nog meer integrales zijn. In Frankrijk staan ze er pas echt ver mee. Losse albums, laat staan nieuwe albums van deze reeksen vind je -op Blake en Mortimer- niet meer bij een Fnan of Standaard Boekhandel. Enkel bij gespecialiseerde stipwinkels en dan bij tweedehands. De jeugd leest minder boeken en strips. Als ze dan strips lezen, dan zijn het eerder manga's of comics. Qua kassieke strips zijn het dan eerder een Sus en Wis, Jommeke, Kiekeboe of FC De Kampioenen en ook dat publiek loopt terug. Vraag vandaag de dag aan de gemiddelde jongere onder de 25 of ze een Guust Flater, Lucky Luke, Robbedoes, Kuifje, Buck Danny of Rode Ridder gelezen hebben of er überhaupt van gehoord hebben.
In mijn jeugd waren dat namen als een klok en ik ben godbetert van eind de jaren '80.
Het publiek dat deze namen kent, deze strips heeft gelezen, kortom het publiek dat dit koopt zijn geen kinderen of jongeren, maar boomers, Gen-X'ers of vroege millennials; mensen die ermee opgegroeid zijn en nu wat meer besteedbaar inkomen -en ruimte in de boekenkast- hebben om hun jeugdsentiment te herbeleven. Neem nu alles van Studio Vandersteen wat nu integraal wordt uitgebracht; Bessy, Rode Ridder, Biggles, De Geuzen, Safari, Robert en Bertrand,... over een jaar of twintig zal daar amper vraag naar zijn. De gemiddelde Vlaming zal dan nog amper weten wie Willy Vandersteen was, laat staan dat hij zo'n uitgebreid oeuvre had. Zelfde van de reeksen van Le Lombard, Glénat of Dupuis.