Als trouwe fan van de Legacy of Kain-serie hield ik Legacy of Kain: Ascendance al een tijdje in de gaten. De grote vraag is natuurlijk of dit het vervolg is waar fans op hebben gewacht of gewoon weer een nostalgische naam die op iets … anders is geplakt. Helaas moet ik beginnen met een beetje teleurstelling: dit is niet de Legacy of Kain die we ons herinneren.
Het verhaal van Legacy of Kain: Ascendance grijpt terug op de bekende thema’s van het lot, corruptie en de verscheurde tijdlijn van Nosgoth, en volgt opnieuw Kain en Raziel terwijl ze worden meegesleurd in weer een nieuw, realiteitsvervormend conflict. Hoewel het de filosofische diepgang aansnijdt waar de serie om bekendstaat, bereikt het nooit helemaal hetzelfde niveau als de voorgaande titels.
De gameplay lijdt hier het meest onder. Gevechten worden al snel repetitief, zo erg zelfs dat je na slechts twee levels waarschijnlijk het gevoel hebt dat je alles al gezien hebt wat het te bieden heeft. Vijanden zijn ook niet bijzonder uitdagend, maar de frustratie sluipt erin door technische problemen. Je kunt bijvoorbeeld nog steeds schade oplopen tijdens aanvalsanimaties, wat minder aanvoelt als een bewuste ontwerpkeuze en meer alsof het spel dat je nog een keer natrapt terwijl je al op de grond ligt. Dan zijn er vijanden die eindeloos messen gooien, waardoor je keer op keer dezelfde duikaanval moet uitvoeren. Blijkbaar had variatie een dag vrij tijdens de ontwikkeling.
Dat gezegd zijnde, is het niet allemaal kommer en kwel. Een lichtpuntje is de mogelijkheid om de moeilijkheidsgraad om te zetten naar de ‘verhaalmodus’. Als je hier vooral bent om het verhaal te beleven, ook al is dat niet bepaald wereldschokkend, is het fijn dat de game je daarbij niet in de weg staat. Het is een klein, maar gewaardeerd gebaar naar fans die gewoon willen zien hoe het verhaal verder gaat. Wat echter wel oprechte lof verdient, is de duidelijke liefde en het respect dat de ontwikkelaars hebben voor de franchise. Dat voel je doorheen de game ... alleen niet altijd in de gameplay.
De soundtrack van Celldweller is een ander hoogtepunt en leunt sterk op fanservice – op een goede manier. Het legt de donkere, sombere sfeer vast waar de serie bekend om staat, en eerlijk gezegd zou je de muziek op Spotify kunnen zetten zonder de game ooit aan te raken en je toch ondergedompeld voelen in de wereld van Legacy of Kain. Dat zegt veel.
Kortom, Ascendance voelt minder als een echte evolutie van de serie en meer als een vereenvoudigd nevenproject dat de naam Legacy of Kain draagt. Als je een diepgaand, sfeervol vervolg verwacht, loop je misschien teleurgesteld weg. Maar als je het behandelt als een luchtige, nostalgische side-scroller met een vertrouwd jasje, valt er in ieder geval wel wat plezier te beleven, verwacht alleen niet dat het uit de as herrijst zoals Kain zelf. Alles bij elkaar genomen is Ascendance uiteindelijk toch een teleurstellende ervaring als je had gehoopt op een echt, volwaardig vervolg op de serie. Het voelt meer als een nevenproject dan als een betekenisvol vervolg. Als je een diehard fan bent, is er nog steeds iets voor je te vinden – vooral in de acteerprestaties en de sfeer. Maar voor alle anderen, of iedereen die het volgende grote hoofdstuk in de Legacy of Kain-saga verwacht, kun je dit spel waarschijnlijk beter links laten liggen.
Het verhaal van Legacy of Kain: Ascendance grijpt terug op de bekende thema’s van het lot, corruptie en de verscheurde tijdlijn van Nosgoth, en volgt opnieuw Kain en Raziel terwijl ze worden meegesleurd in weer een nieuw, realiteitsvervormend conflict. Hoewel het de filosofische diepgang aansnijdt waar de serie om bekendstaat, bereikt het nooit helemaal hetzelfde niveau als de voorgaande titels.
Retro op de foute manier
Een nieuw personage, Elaleth, wordt geïntroduceerd als een mysterieuze figuur die verbonden is met de instabiliteit van de wereld. Ze heeft potentieel en brengt een frisse dynamiek in het verhaal, maar is helaas niet diepgaand genoeg uitgewerkt om een blijvende indruk achter te laten. Net zoals haar personage niet volledig tot zijn recht komt, voelt ook de gameplay aan als een uitgeklede versie van wat de reeks ooit was. In plaats van de rijke, meeslepende 3D-werelden en diepgaande verhaallijnen waar de serie bekend om staat, speelt Ascendance meer als een Game Boy Advance-titel. We hebben het hier over strikt tweedimensionale bewegingen – links, rechts, springen en een besturingsschema dat zo eenvoudig is dat het bijna smeekt om slechts twee knoppen: A om te springen, B om aan te vallen. Dat klinkt misschien charmant retro, maar in de praktijk ontneemt het veel van wat de originele games zo boeiend maakten.De gameplay lijdt hier het meest onder. Gevechten worden al snel repetitief, zo erg zelfs dat je na slechts twee levels waarschijnlijk het gevoel hebt dat je alles al gezien hebt wat het te bieden heeft. Vijanden zijn ook niet bijzonder uitdagend, maar de frustratie sluipt erin door technische problemen. Je kunt bijvoorbeeld nog steeds schade oplopen tijdens aanvalsanimaties, wat minder aanvoelt als een bewuste ontwerpkeuze en meer alsof het spel dat je nog een keer natrapt terwijl je al op de grond ligt. Dan zijn er vijanden die eindeloos messen gooien, waardoor je keer op keer dezelfde duikaanval moet uitvoeren. Blijkbaar had variatie een dag vrij tijdens de ontwikkeling.
Blijkbaar had variatie een dag vrij tijdens de ontwikkeling.
Dat gezegd zijnde, is het niet allemaal kommer en kwel. Een lichtpuntje is de mogelijkheid om de moeilijkheidsgraad om te zetten naar de ‘verhaalmodus’. Als je hier vooral bent om het verhaal te beleven, ook al is dat niet bepaald wereldschokkend, is het fijn dat de game je daarbij niet in de weg staat. Het is een klein, maar gewaardeerd gebaar naar fans die gewoon willen zien hoe het verhaal verder gaat. Wat echter wel oprechte lof verdient, is de duidelijke liefde en het respect dat de ontwikkelaars hebben voor de franchise. Dat voel je doorheen de game ... alleen niet altijd in de gameplay.
Het geluid verricht het zwaarste werk
De echte sterren van de show zijn de stemacteurs. De terugkeer van Michael Bell als Raziel en Simon Templeman als Kain is ronduit fantastisch. Vooral Templeman glijdt zo moeiteloos terug in zijn rol dat het bijna oneerlijk is, alsof hij nooit weg is geweest. Hun vertolkingen hebben een gewicht en gravitas die de rest van de game eerlijk gezegd maar moeilijk kan evenaren. Er is ook een welkome toevoeging in de vorm van Darren De Paul, een doorgewinterde stemacteur die je misschien herkent uit andere titels, en ook hij levert hier een sterke prestatie. Soms voelt het echt alsof de stemacteurs het zware werk doen en de rest van de game als een aarzelende, onervaren vampier achter zich aan slepen.De soundtrack van Celldweller is een ander hoogtepunt en leunt sterk op fanservice – op een goede manier. Het legt de donkere, sombere sfeer vast waar de serie bekend om staat, en eerlijk gezegd zou je de muziek op Spotify kunnen zetten zonder de game ooit aan te raken en je toch ondergedompeld voelen in de wereld van Legacy of Kain. Dat zegt veel.
Kortom, Ascendance voelt minder als een echte evolutie van de serie en meer als een vereenvoudigd nevenproject dat de naam Legacy of Kain draagt. Als je een diepgaand, sfeervol vervolg verwacht, loop je misschien teleurgesteld weg. Maar als je het behandelt als een luchtige, nostalgische side-scroller met een vertrouwd jasje, valt er in ieder geval wel wat plezier te beleven, verwacht alleen niet dat het uit de as herrijst zoals Kain zelf. Alles bij elkaar genomen is Ascendance uiteindelijk toch een teleurstellende ervaring als je had gehoopt op een echt, volwaardig vervolg op de serie. Het voelt meer als een nevenproject dan als een betekenisvol vervolg. Als je een diehard fan bent, is er nog steeds iets voor je te vinden – vooral in de acteerprestaties en de sfeer. Maar voor alle anderen, of iedereen die het volgende grote hoofdstuk in de Legacy of Kain-saga verwacht, kun je dit spel waarschijnlijk beter links laten liggen.
Conclusie
Legacy of Kain: Ascendance is een game die duidelijk gemaakt is met liefde voor de franchise, maar die er niet in slaagt om diezelfde kwaliteit door te trekken naar de gameplay en het verhaal. Wat we krijgen voelt eerder aan als een vereenvoudigde spin-off (deels gebaseerd op de strips die Bit Bot publiceert) dan als het volwaardige vervolg waar fans jarenlang op gehoopt hebben. De sterke voice acting en sfeervolle muziek houden het geheel nog enigszins recht, maar kunnen niet verbergen dat de gameplay repetitief en soms frustrerend is.
Voor trouwe fans is er nog net genoeg nostalgie en sfeer om er iets uit te halen, maar voor wie op zoek is naar een diepgaande, moderne Legacy of Kain-ervaring, zal dit een teleurstelling zijn.
Voor trouwe fans is er nog net genoeg nostalgie en sfeer om er iets uit te halen, maar voor wie op zoek is naar een diepgaande, moderne Legacy of Kain-ervaring, zal dit een teleurstelling zijn.
Pro
- Sterke voice acting (met terugkeer van iconische stemmen)
- Sfeervolle soundtrack die perfect bij de reeks past
- Story mode voor wie vooral het verhaal wil beleven
Con
- Zeer repetitieve en eenvoudige gameplay
- Gebrek aan diepgang in zowel mechanics als verhaal
- Frustrerende glitches
- Voelt niet aan als een volwaardig vervolg van de reeks
4
Over
Beschikbaar vanaf
31 maart 2026
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Platformer
Ontwikkelaar
- Bit Bot Media
Uitgever
- Crystal Dynamics
