Eindelijk. Na jaren van geruchten vaart de remake van Black Flag eindelijk met een fier gehesen vlag uit. Het is een bizar gegeven als je erover nadenkt. Assassin's Creed pivoteerde als reeks van stealthy action-adventure naar een weidse RPG, maar games als Valhalla en vooral het vorig jaar verschenen Shadows toonden duidelijk dat ook op die formule stevig sleet begon te komen. Wanneer de weg voorwaarts niet meer werkt, is het soms goed even terug te blikken op het pad dat je hebt afgelegd. In dat opzicht houdt het dan ook steek dat Ubisoft besloot het meest geliefde deel in de franchise volledig te herwerken.
Assassin’s Creed Black Flag Resynced
laat weliswaar de IV uit de titel vallen, maar verder is het een trouwe remake voor de fans. Want zo voelt de game ook effectief aan, als een soort bedankje voor de fans van het eerste uur. Ubisoft is dan ook niet over één nacht ijs gegaan. Het is geen remaster, het is niet gewoon diezelfde game uit 2013 met een fris likje verf. Dit Black Flag Resynced werd van de grond af opnieuw opgebouwd met graphics om te zoenen, verfijnde gameplay en nieuwe missies. De game balanceert dan ook acrobatisch op een koord en voelt tegelijk vertrouwd en fris aan. Aan alles merk je dat Ubisoft Singapore, ironisch genoeg verantwoordelijk voor de geflopte spin-off Skull and Bones, deze game wou maken.
Het voelt alsof jaren aan ervaring met games als Unity en Syndicate, maar ook recentere titels als Shadows en Mirage, hun weg gevonden hebben in dit Black Flag. Het voelt op veel vlakken als een quasi perfect amalgaam van het oude en het nieuwe. Het parkour voelt bijvoorbeeld erg schatplichtig aan wat Shadows deed en laat je met een indrukwekkende flow klauteren, glijden en springen over de daken en bomen van de Caraïben. De combat doet dan weer erg hard denken aan wat je in de straten van Parijs deed in Unity. Er is een stevige nadruk op het pareren van aanvallen en het ritme van de vlijmscherpe dans die je voert met vijanden. De grappling hook voelt dan weer zo uit Syndicate geplukt en laat je vijandige sluipschutters van daken rukken of tegenstanders 'Get over here'-gewijs naar je toe trekken tijdens gevechten. Je merkt duidelijk dat de makers zich erg bewust zijn van de bouwstenen van de reeks en duidelijk de leukste ervan geleend hebben voor deze remake.
Valt er dan niks aan te merken op deze remake? Bitter weinig eigenlijk. Van tijd tot tijd doet de draw distance wat gekke dingen met eilanden en schepen die over het water lijken te zweven, wat best een gek zicht is voor een game die er vaak bloedmooi uitziet, en je merkt af en toe het verschil in de dialogen bij nieuwe verhaalscènes. Het is erg minimaal, maar het zit hem echt in de details, zelfs met de oorspronkelijke acteur Matt Ryan terug van de partij. Maar uiteindelijk is het ook niet meer dan dat. Details in de marge, spijkers op laag water. Het vervaagt allemaal tot ruis op de achtergrond wanneer je met de Jackdaw het ruime sop kiest voor een swashbuckling avontuur dat na al die jaren nog niks aan memorabele aantrekkingskracht verloren is.
Assassin’s Creed Black Flag Resynced
Respect voor de legende van Kenway
Een groot deel van de aantrekkingskracht is uiteraard de legacy van de game. Het is inmiddels bijna dertien jaar geleden, maar ik herinner me Edward Kenway en zijn avonturen in de piraterij nog levendig. Het initiëren van scheepsgevechten, het ladderzat door Havana dwalen of de bombast van Blackbeard: Black Flag is een van die memorabele avonturen die je bijblijven. In dat opzicht is het dan ook slim dat Ubisoft de fundering intact laat en het verhaal zich op de alom bekende wijze laat ontplooien. Dat betekent dat de game nog steeds opent met Edward Kenway, die tijdens een nachtelijke storm aan boord van zijn schip in het gevecht van zijn leven terechtkomt. Hij belandt in het water nadat hij getuige was van de moord op zijn kapitein door een assassin, maar spoelt gelukkig aan op een eiland... samen met die assassin. Het is de start van een avontuur dat Kenway op een pad vol piraterij brengt, terwijl er op de achtergrond een conflict tussen assassins en tempeliers aan de gang is. Die verhaalvertelling staat na al die jaren nog steeds als een huis omdat ze voluit de clichés die we kennen van piratenfilms omarmt en tegelijk het narratief bevolkt met sterke personages als Adewale en Edward Thatch.Frisse blik op oude avonturen
Centraal staat echter nog steeds Edward Kenway, en dat blijft het meest charismatische hoofdpersonage dat de reeks ooit gehad heeft. Ja, ik weet dat er nu misschien een paar fans van Ezio staan te steigeren, maar er valt iets te zeggen voor de charmante schelm die aan het roer staat van dit Black Flag. Het is een bandiet met een moreel kompas die zichzelf wil verrijken, maar niet ten koste van de wereld om zich heen, en simpelweg een heerlijk personage om tijd mee door te brengen. Dat de avonturen die je met hem beleeft fijner dan ooit aanvoelen, werkt uiteraard ook in het voordeel van de game. Voor ik aan dit Resynced begon, waagde ik me nog een keertje aan de remaster van Rogue, kwestie van de vertrouwde gameplay nog eens in de vingers te krijgen. Als je meteen daarna aan dit Black Flag Resynced begint, ga je ten volle waarderen hoeveel grote en kleine tweaks er aan de klassieke gameplay zijn toegevoegd.Het voelt alsof jaren aan ervaring met games als Unity en Syndicate, maar ook recentere titels als Shadows en Mirage, hun weg gevonden hebben in dit Black Flag. Het voelt op veel vlakken als een quasi perfect amalgaam van het oude en het nieuwe. Het parkour voelt bijvoorbeeld erg schatplichtig aan wat Shadows deed en laat je met een indrukwekkende flow klauteren, glijden en springen over de daken en bomen van de Caraïben. De combat doet dan weer erg hard denken aan wat je in de straten van Parijs deed in Unity. Er is een stevige nadruk op het pareren van aanvallen en het ritme van de vlijmscherpe dans die je voert met vijanden. De grappling hook voelt dan weer zo uit Syndicate geplukt en laat je vijandige sluipschutters van daken rukken of tegenstanders 'Get over here'-gewijs naar je toe trekken tijdens gevechten. Je merkt duidelijk dat de makers zich erg bewust zijn van de bouwstenen van de reeks en duidelijk de leukste ervan geleend hebben voor deze remake.
Dopamine
Maar hé, er is meer. Stealth bijvoorbeeld voelt stukken organischer. Zo kan je nu gehurkt lopen. Dat klinkt als een detail, maar geloof me... dat is het niet. Sluipen voelt stukken minder frustrerend aan dan het dertien jaar geleden deed. Wederom is het buzzword verfijnd. Alleen al het feit dat je hidden blade nu automatisch beschikbaar is en je die niet eerst handmatig moet selecteren, is een heerlijk detail dat je toelaat om veel vlotter ezeltje prik te spelen met je omgeving. Ook de ship combat is wat dieper, logisch ook na alle ervaring die Ubisoft Singapore heeft opgedaan met Skull and Bones. Het speelt grotendeels hetzelfde als in je herinneringen, maar met meer wapens, mogelijkheden en grootser spektakel. Kijk, Black Flag Resynced is een visueel knappe game geworden, maar in die scheepsgevechten excelleert het helemaal. Die grote mastodonten die elkaar bestoken met kanonnen, terwijl zeewater, buskruit en houtsplinters in het rond spatten, zijn een shot audiovisuele dopamine.Nu met extra piraterij
Nieuwe stukjes gameplay zijn welkom, maar voelen niet altijd nodig. Zo zijn de missies die draaien rond het gloednieuwe personage Lucy Baldwin op zich amusant genoeg, maar je voelt dat deze sequenties wat op zichzelf zweven ten opzichte van het hoofdverhaal. Het voelt als extra content die niet altijd lekker geïntegreerd is in het narratief van Black Flag. Andere nieuwe stukjes gameplay werken dan weer wonderwel... op het geniale af. Veel spelers herinneren zich bijvoorbeeld dat ze indertijd genoeg goud bij elkaar moesten sprokkelen om een dive bell te laten installeren op hun schip. Dat kan je nog steeds... of je kan samen met Adewale een vijandig kamp infiltreren en hun dive bell stelen. Dat soort dingen geven fans van het origineel een klein kickje. Het blijft Black Flag, de sfeer en het gevoel zijn hetzelfde, maar de nieuwe invalshoeken laten het zoals gezegd dus opmerkelijk fris aanvoelen.Valt er dan niks aan te merken op deze remake? Bitter weinig eigenlijk. Van tijd tot tijd doet de draw distance wat gekke dingen met eilanden en schepen die over het water lijken te zweven, wat best een gek zicht is voor een game die er vaak bloedmooi uitziet, en je merkt af en toe het verschil in de dialogen bij nieuwe verhaalscènes. Het is erg minimaal, maar het zit hem echt in de details, zelfs met de oorspronkelijke acteur Matt Ryan terug van de partij. Maar uiteindelijk is het ook niet meer dan dat. Details in de marge, spijkers op laag water. Het vervaagt allemaal tot ruis op de achtergrond wanneer je met de Jackdaw het ruime sop kiest voor een swashbuckling avontuur dat na al die jaren nog niks aan memorabele aantrekkingskracht verloren is.
Conclusie
Assassin’s Creed Black Flag Resynced doet alles en meer wat je van een remake verwacht. Het houdt de kracht van het origineel intact, maar is ook niet bang om veranderingen aan te brengen. Door elementen van latere games uit de reeks te lenen is dit Resynced dan ook een erg verfijnde visie op een klassieker geworden die zowel vertrouwd als fris aanvoelt.
Pro
- Behoud de geest van het origineel, maar verfijnt de gameplay
- De sfeer is weergaloos goed
- Audiovisueel best indrukwekkend
- De extra gameplay is soms een fijne meerwaarde
Con
- Soms is er een gevoel van disconnectie tussen de nieuwe missies en het vertrouwde verhaal
- Een paar rare visuele gekkigheden met betrekking tot de draw distance op zee
9
Over
Beschikbaar vanaf
9 juli 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Adventure
Ontwikkelaar
- Ubisoft
Uitgever
- Ubisoft
