Eindelijk. Gamers met een Xbox Series X|S of Nintendo Switch 2 hebben er wat langer op moeten wachten, maar nu is het middenluik in de Final Fantasy VII Remake-trilogie ook voor hen beschikbaar. Eindelijk is de review er ook, een onderneming die heel wat voeten in de aarde had. Na het spelen van het eerste deel dacht ik namelijk helemaal klaar te zijn voor meer van hetzelfde. Dat bleek dus een schromelijke onderschatting. Het is een game die de horizon verbreedt en bij momenten intimiderend groots aanvoelt. Dit Final Fantasy VII Rebirth is kortom een mastodont van een game die tientallen uren van je tijd vraagt. Gelukkig dan maar dat het al die tijd respecteert door verdomd goed te zijn.
Toen indertijd werd aangekondigd dat de ultieme klassieker Final Fantasy VII een remake zou krijgen die in drie delen zou worden opgesplitst, was het makkelijk om het door een cynische bril te bekijken. Nu we bij het middelpunt zijn aangekomen, is van cynisme echter al lang geen sprake meer. Het is duidelijk dat de ontwikkelaars bij Square Enix dit als een passieproject beschouwen en hun stinkende best gedaan hebben om verder te bouwen op de fundering van een monument om er de ultieme versie van te presenteren voor een nieuwe generatie. Het feit dat deze games zoveel aanpassingen en extra content op tafel weten te leggen, die allemaal binnen de context van Final Fantasy VII passen, voelt dan ook als een tour de force.
Op papier klinkt het een beetje ‘Ubisoft’, met een map gevuld met dingen om te doen, maar het voelt zelden als louter opvulling in dit Rebirth. De sidequests leggen nagenoeg steeds gewicht in de schaal en alle afleidingen die aan je mouw trekken tijdens het spelen zorgen voor de nodige textuur. Je kan het meeste van wat de game je in de marge biedt volledig negeren en de focus op het verhaal leggen, maar het voelt allemaal te kwalitatief sterk aan om dat te doen. Dit is dan ook het soort game waar je op je gemakje richting je doel trekt, maar op natuurlijke wijze afgeleid wordt in de zoektocht naar een reliek.
Tenslotte moeten we het uiteraard ook over de streamlined progression hebben. Ik stipte eerder al aan dat de game erg hard haar best doet om nieuwere gamers het makkelijk te maken, maar die streamlined progression is meer dan dat. Het is in feite een soort God-modus die je toelaat in het optiemenu de uitdaging volledig te nuken. Wil je constant max damage zodat je zelfs de grootste bosses kan insta-killen? Constant het maximum aan HP of de mogelijkheid om consequent je meest sterke abilities te spammen? Final Fantasy 7 Remake had deze feature ook al in haar Intergrade versie en Rebirth heeft het dus ook. Ik raad aan om het niet te misbruiken, omdat het de ervaring eigenlijk voor een deel teniet doet ... maar als de game te overweldigend of uitdagend is, zijn er dus opties. Het zorgt er in elk geval voor dat iedereen van dit monumentale spel kan genieten, ongeacht skill level of ervaring.
Toen indertijd werd aangekondigd dat de ultieme klassieker Final Fantasy VII een remake zou krijgen die in drie delen zou worden opgesplitst, was het makkelijk om het door een cynische bril te bekijken. Nu we bij het middelpunt zijn aangekomen, is van cynisme echter al lang geen sprake meer. Het is duidelijk dat de ontwikkelaars bij Square Enix dit als een passieproject beschouwen en hun stinkende best gedaan hebben om verder te bouwen op de fundering van een monument om er de ultieme versie van te presenteren voor een nieuwe generatie. Het feit dat deze games zoveel aanpassingen en extra content op tafel weten te leggen, die allemaal binnen de context van Final Fantasy VII passen, voelt dan ook als een tour de force.
De wereld opent zich
Omdat dit het tweede deel in de trilogie is, en het dus van vrij vitaal belang is dat je de eerste Remake hebt gespeeld, hoeven we er geen doekjes om te winden, hè. Was je helemaal mee met het eerste deel, dan ga je intens genieten van deze continuatie van het verhaal. Soms is het gewoon zo simpel. Einde review ... 9 als cijfer. Oké, misschien moet ik mezelf er niet zo eenvoudig van afmaken en wat context geven over waar de sterktes liggen bij dit Rebirth. Het is bijvoorbeeld stukken minder lineair dan de voorganger. Dit is namelijk het segment in het verhaal waar de horizon een stuk breder wordt en je met een paar open werelden te maken krijgt. Het voelt allemaal vrij geloofwaardig aan, met dorpjes die bruisen van het leven en graslanden die je doorkruist op de rug van een Chocobo. Er valt ook veel meer te beleven dan gewoon de narratieve stappen volgen. Je hebt torens om te beklimmen, zodat je nieuwe points of interest kan bepalen, sidequests om te vervullen, races met Chocobo's om te winnen, een tactisch gevechtstoernooi met robots, een verrassend diepgaande card game en zo veel meer.Final Fantasy VII Rebirth heeft enorm veel om je af te leiden, maar verliest nooit de centrale verhalende kern uit het oog.
Op papier klinkt het een beetje ‘Ubisoft’, met een map gevuld met dingen om te doen, maar het voelt zelden als louter opvulling in dit Rebirth. De sidequests leggen nagenoeg steeds gewicht in de schaal en alle afleidingen die aan je mouw trekken tijdens het spelen zorgen voor de nodige textuur. Je kan het meeste van wat de game je in de marge biedt volledig negeren en de focus op het verhaal leggen, maar het voelt allemaal te kwalitatief sterk aan om dat te doen. Dit is dan ook het soort game waar je op je gemakje richting je doel trekt, maar op natuurlijke wijze afgeleid wordt in de zoektocht naar een reliek.
Het oude elegant verwoven met het nieuwe
De verhaalvertelling, toch wel de centrale as van deze games, zet gelukkig de sterke lijn van de voorganger verder. Het behoudt de emotionele kern van het verhaal en recreëert alle memorabele setpieces en narratief resonerende momenten van het origineel, maar is nooit een glimmende copy-paste. Het is, als je er stil bij staat ... een elegante dans op een slap koord terwijl het brandende fakkels jongleert. Het moet namelijk het memorabele oude vermengen met nieuwe verhalende elementen, zonder dat het uit de toon valt. Dat Rebirth daarin slaagt, is ronduit indrukwekkend. Personages als Cloud, Tifa, Aerith en Barrett zijn stukken diepgaander uitgewerkt, waardoor de kalme emotionele momenten vaak evenveel indruk maken als het grootse spektakel. Maar ... dat spektakel is er uiteraard dus wel. Er zitten baasgevechten in de game die je naar adem doen happen. Alleen is het dus niet de grote aantrekkingskracht van de game, dat blijft de volledig geloofwaardige wereld en de personages die het bevolken. Het is tegelijk ook een game van excessen. Het gooit tonnen sidequests en afleidingen op je verhalende pad dat op zichzelf al groots aanvoelt.Toegankelijk overweldigend
Final Fantasy VII Rebirth is intimiderend groot op alle vlakken, maar het doet tegelijk wel zijn uiterste best om je thuis te laten voelen in zijn wereld. Zo kan je weliswaar uren besteden aan het uitbouwen van je party en het onder de knie krijgen van het hybride vechtsysteem, of de moeilijkheidsgraad zo tweaken dat je primair op verhaal en beleving kan inzetten. Final Fantasy VII Rebirth is erg belonend als je er de tijd in steekt om dingen als transmutation, Limit Breaks en Materia combinations onder de knie te krijgen, maar laat je niet in de steek als je gewoon het avontuur wil ervaren. Final Fantasy VII Rebirth is dan ook een game die zelfs toegankelijk is voor gamers die weinig affiniteit hebben met dit soort diepgaande RPG's.Herboren op Xbox
Dit brengt ons tenslotte bij de prestaties van deze port naar Xbox. De game maakt vlot de overstap, met de gekende twee modes waarvan de dertig frames per seconde aftikkende graphics-modus gek genoeg de voorkeur krijgt. Ik weet dat sommigen onder ons al schuimbekken bij het idee van alles onder de zestig frames ... maar de game ziet er gewoon beter uit. De op prestaties mikkende modus voelde tijdens het testen nog wat te grillig om aan te bevelen, met graphics die er duidelijk iets fletser uitzien en een framerate die dipt tijdens drukke momenten.Tenslotte moeten we het uiteraard ook over de streamlined progression hebben. Ik stipte eerder al aan dat de game erg hard haar best doet om nieuwere gamers het makkelijk te maken, maar die streamlined progression is meer dan dat. Het is in feite een soort God-modus die je toelaat in het optiemenu de uitdaging volledig te nuken. Wil je constant max damage zodat je zelfs de grootste bosses kan insta-killen? Constant het maximum aan HP of de mogelijkheid om consequent je meest sterke abilities te spammen? Final Fantasy 7 Remake had deze feature ook al in haar Intergrade versie en Rebirth heeft het dus ook. Ik raad aan om het niet te misbruiken, omdat het de ervaring eigenlijk voor een deel teniet doet ... maar als de game te overweldigend of uitdagend is, zijn er dus opties. Het zorgt er in elk geval voor dat iedereen van dit monumentale spel kan genieten, ongeacht skill level of ervaring.
Conclusie
Final Fantasy VII Rebirth is ook op Xbox Series X een ronduit indrukwekkende game die op magistrale wijze het oude met het nieuwe weet te verenigen. Het pad dat Remake indertijd startte, vertakt zich verder in een spelwereld die zo ontzettend vol verhaal en verwondering zit dat eraan weerstaan haast onmogelijk wordt.
Pro
- Zet de sterke lijn van remake verder
- Enorm veel te zien en te doen
- Audiovisueel lekker bombastisch
- Erg diepgaand en tegelijk ook toegankelijk
Con
- Her en der wat stijve animaties
- De framerate dipt wat in performance mode
9
Over
Beschikbaar vanaf
3 juni 2026
Gespeeld op
- Xbox Series X|S
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- RPG
Ontwikkelaar
- Square Enix
Uitgever
- Square Enix
