Waarom is Dead Rising één van mijn favoriete games, twee decennia na de oorspronkelijke lancering ervan? Zombie-belevenissen had je gedurende de zevende generatie bij de vleet, maar er bestonden geen alternatieven die dezelfde doelstellingen voor ogen hadden. Tuurlijk, het heeft veel te danken aan Romero’s Dawn of the Dead – iets wat Capcom zelve destijds op de boxart van de Xbox 360-versie ‘bekende’ – en toch gaf het de geboorte aan een unieke videogame die weinig ontwikkelaars voor mij konden evenaren. Hoewel het geavanceerde concept de meningen toen (en sindsdien) verdeelde, was het in mijn ogen een uitstekend begin, niettegenstaande diens ruwere kanten. Later leverde hun Canadese partner (het inmiddels failliete Blue Castle Games) een lucratief vervolg, maar de twee afschuwelijke sequels die men daarna uitpompte, deed de serie zogezegd de das om. Dat Capcom dit jaar weer interesse in Dead Rising zou tonen, verwachtte ik niet, laat staan dat men een gemoderniseerde remaster voor ons in petto zou hebben.
Deze Deluxe Remaster is eerlijk gezegd een rare situatie: dit is de eerste Dead Rising, precies zoals fans het zullen herinneren. Frank West in de hoofdrol, oftewel een journalist met de assertieve drang om (via z’n coverage van een doofpotoperatie te Willamette) beroemd te worden, wie exact dezelfde narratieve gebeurtenissen meemaakt. De lay-out van de winkel, de overlevenden die het gebouw herbergt, de items die je voor offensieve of defensieve doeleinden kunt gebruiken, de aanstekelijke deuntjes die door de ruimtes galmen, et cetera, zijn eveneens identiek hetzelfde. Iemand zoals mij voelde zich met andere woorden meteen thuis in het shoppingcentrum waarin ik al talloze malen vertoefde. Mij ga je niet horen klagen over Capcoms trouwheid aan het originele formaat, maar zo’n fixatie alleen kan in dit geval nooit de prijsvraag van minstens € 50 rechtvaardigen, hoe we het draaien of keren.
Omdat ik het originele spel als m’n broekzak ken, was het wel boeiend om zulke wijzigingen te observeren, hoe groot of klein ze ook waren. Het aquatische thema in Paradise Plaza plus de physics van het water als je er doorheen ploetert, de ladder bij het luik van een bepaalde shortcut, de regionale plakkaten in de ondergrondse parking en dergelijke nieuwe decoraties vielen meteen op. Ik vreesde ervoor dat een onverschillige Capcom (alweer) overal gele verf zou kladderen, nadat ik zoiets al bij het eerste baasgevecht zag, maar dat was godzijdank de uitzondering, in tegenstelling tot moderne Resident Evils. Dit terwijl men het kitscherige ‘realisme’ van de oorspronkelijke versie volledig intact hield, gaande van de onvermijdbare advertenties tot de referenties zoals Jill’s Sandwiches of het Mega Man-horloge. Geen reden voor paniek dus, want de remaster is Dead Rising 1 van kop tot teen!
Enkel twee van Capcoms ‘correcties’ wil ik vlug even bespreken: dat de psychopaat Cliff, oftewel een getraumatiseerde militaire veteraan, je nu een “mol” noemt in plaats van “Vietcong,” en dat de sekteleden niet meer bidden. Oorspronkelijk behandelde men de ex-soldaat als een slachtoffer die wegens z’n PTSD niet meer helder kan denken, en dat veel inwoners van het land bovendien geobsedeerd zijn door godsdienst, is “as American as apple pie.” Dead Rising 1 uitte geregeld enige kritiek over niet alleen de uit de hand gelopen consumptie in de Verenigde Staten, maar klaarblijkelijk ook de gevolgen van onder meer religieuze invloeden of een onzinnige oorlog. In de Deluxe Remaster ervaar je nog steeds hetzelfde narratief dat niet van zulke politieke of maatschappelijke onderwerpen schuwt, dus iets waar men toen niet over grapte een beetje weg schrobben, vind ik nutteloos. Specifiek die laatste twee punten zijn kortom onnodige misstappen, hoewel ik waardeer dat men nog altijd serieus omspringt met de ernstige commentaar, wat ik als één van Dead Risings sterkste aspecten blijf beschouwen.
De ontwikkelaars van weleer besteedden bijzonder veel aandacht aan dit onrealistische scenario in een banale speelomgeving, boordevol even alledaagse voorwerpen waarmee jij jezelf kunt verdedigen. Willamette als een sandbox-achtige locatie – zonder dat het een open wereld is à propos – geeft je veel vrijheid om hachelijke omstandigheden te overmeesteren, ten voordele van de gameplay loop. De psychopaten kun je met eender wat verslaan, de route van de ene queeste naar de andere bepaal jij zelf, en welke overlevenden je al dan niet helpt, laat de game ook aan jou over. Alles is tegelijkertijd onderworpen aan een universeel tijdslimiet doorheen drie dagen, waardoor je soms noodgedwongen een creatieve oplossing moet verzinnen om een aanvaarde opdracht alsnog in goede banen te leiden. Men moedigt denkbeeldigheid zelfs aan door middel van de plaatsing van verborgen items, of amper gesignaleerde beloningen die je geïmproviseerde planning drastisch kunnen omvormen. Het is gewoon een geniale formule voor een zombie survival game, met daarenboven een hoop replay value.
Natuurlijk schuilen er ook addertjes onder het gras waar het spel je niet over zal waarschuwen, dus sta paraat om spontaan op negatieve wendingen te reageren. Stresserende uitdaging zou ik nimmer van Dead Rising afzonderen; het overwinnen van die multi-tasking balans vond ik heerlijk, deels dankzij de graad van mogelijke interacties die je kunnen begunstigen. Pakweg een rauwe pizza zal een gewonde Frank lichtjes genezen, maar het zal hem beter smaken als je die (vooraleer het vervalt) nog in de microgolfoven steekt. Kijk eens wat je in de fitness kunt doen, of bedenk waarvoor je een stoof in een restaurant zou benutten. De speelomgeving is bijlange niet zo statisch als je zou vermoeden, zeker voor een game dat aanvankelijk in 2006 het daglicht zag!
De Quality-of-Life features vergroten namelijk dit sneeuwbal-effect, al zijn ze in isolatie (en objectief gezien) welkome toevoegingen. NPC-gesprekken die je nu naar hartelust kunt skippen, klinkt onbeduidend, maar je wint hierdoor véél tijd terug, vooral bij overlevenden die (net als ik) ellenlang blijven zeuren. Dat je tijdens het escorteren minder op ze moet letten, zal velen wellicht verheugen, maar je kon vroeger al consistente plannen rondom ze bouwen met fatsoenlijke items en als je hun A.I.-personaliteiten (lafaards, agressieve vechters, …) snapte. Je mag nu bewegen wanneer je met een geweer mikt, maar dit verzwakt de minder intimiderende bosses des te meer. Het spel verklapt de locaties van de 100 PP-stickers in een menu, maar hun PP-waarde vermenigvuldigde men ook vijfmaal, waardoor Frank veel sneller in PP-level kan stijgen. Ik bespaar je het lot om meer van zulke fijnere nuances te lezen, maar kort samengevat? Als je destijds van Dead Risings brutale moeilijkheid genoot, dan zal de Deluxe Remaster je alles behalve op een geschikte manier bedienen. Hopelijk overweegt Capcom voor een post-launch Hardcore Mode waar men het merendeel van zulke luxes eruit haalt of terugschroeft, om zo de masochiste puristen tussen de fans te behagen.
Tot nu toe stelt de Deluxe Remaster me grotendeels tevreden, op een resem subjectieve kleinigheden na. Toch vraag ik me af waarom men knoeide met de stemmen van de personages, wat ik even hard als het verlies van de vroegere difficulty betreur. Voor de originele Dead Rising huurde men een sterrencast in op het gebied van voice-acting. Kris Zimmerman-Salter bijvoorbeeld, een voice director met een gerenommeerde carrière en iemand wie betrokken was bij onder meer titels van Hideo Kojima, Grasshopper Interactive en PlatinumGames. Kim Mai Guest en John Kassick? Wie kent ze nu niet als respectievelijk Mei Ling (Metal Gear Solid) en Monsoon (Metal Gear Rising)? Bill Farmer en Steve Blum? Disney’s Goofy en voor velen de Engelstalige Spike Spiegel uit de Cowboy Bebop-anime. Terence J. Rotolo (Frank West), T.J. Storm (Brad Garrison) en Alex Fernandez (Carlito) waren volgens mij ook onafscheidelijke keuzes voor hun rollen, om nog maar te zwijgen dat de meeste van deze professionals massa’s ervaring in de TV-, film- of animatie-industrie hadden.
Afsluiten doen we met algemene observaties. Met de gemiddelde grafische performantie zit het snor en men rustte het corresponderende menu uit met ettelijke instellingen, hoewel de optie om de chromatische aberratie af te zetten, hier ontbreekt. De afwezigheid van shader pre-compilation is overigens bizar, omdat Capcom dit reeds aan sommige oudere titels (zie Street Fighter 6 of Kunitsu-Gami) verschafte. Tijdelijke framerate-haperingen zullen bij deze sowieso opduiken, ongeacht je pc-hardware. Gamepads of toetsenbord en muis configureren is even uitgebreid als bij hun andere games en de remaster speelt vlotter dan voordien in zowel de Classic- als de nieuwe Standard-besturing, maar ze herhaalden specifieke vergissingen die ik in het verleden al aanwees. Onder meer aim acceleration die je niet kunt uitschakelen, geen aparte sensitivity-meters voor de verticale en horizontale camera, plus een tekort van deadzone-gerelateerde settings. Net als bij de Resident Evil 4-remake, terwijl Exoprimal nochtans vanaf het begin hier iets aan deed. En de typische black crush is uiteraard weer van de partij, wat ook hier het donkere kleurengamma enigszins verpest. Misschien eens het moment om deze repetitieve kwalen voor eens en voor altijd te elimineren, Capcom?
Deze Deluxe Remaster is eerlijk gezegd een rare situatie: dit is de eerste Dead Rising, precies zoals fans het zullen herinneren. Frank West in de hoofdrol, oftewel een journalist met de assertieve drang om (via z’n coverage van een doofpotoperatie te Willamette) beroemd te worden, wie exact dezelfde narratieve gebeurtenissen meemaakt. De lay-out van de winkel, de overlevenden die het gebouw herbergt, de items die je voor offensieve of defensieve doeleinden kunt gebruiken, de aanstekelijke deuntjes die door de ruimtes galmen, et cetera, zijn eveneens identiek hetzelfde. Iemand zoals mij voelde zich met andere woorden meteen thuis in het shoppingcentrum waarin ik al talloze malen vertoefde. Mij ga je niet horen klagen over Capcoms trouwheid aan het originele formaat, maar zo’n fixatie alleen kan in dit geval nooit de prijsvraag van minstens € 50 rechtvaardigen, hoe we het draaien of keren.
“Weeeeeeeeell …”
Capcom begreep dit ook en daarom dat ze de oudere MT Framework (die ze her en der nog hanteren) vervingen met de RE Engine, de basis achter bijna iedere recente aanbieding van hen. Hiermee opende de firma de figuurlijke deur naar verscheidene technologische evoluties, terwijl men simultaan allerlei Quality-of-Life features integreerde. Die gaan we eventueel ook bespreken, maar het is makkelijker om allereerst de overduidelijke grafische verbeteringen op een rij te zetten. Alle personages kregen om te beginnen een opknapbeurt dankzij gloednieuwe modellen, welke bovendien meer gelaatsuitdrukkingen tijdens de tussenfilmpjes vertonen. Materialen, kledij en objecten genieten nu van betere textures, terwijl men de visuele kwaliteit van de even overvloedige zombies naar omhoog krikte. De fundamentele architectuur liet men quasi onaangeroerd, maar men voorzag de individuele districten met cosmetische renovaties, meer dynamische belichting en kersverse contextuele details.Capcom demonstreert dat ze de charme van de eerste Dead Rising verstaan, terwijl de Deluxe Remaster eveneens van degelijke makelij is.
Omdat ik het originele spel als m’n broekzak ken, was het wel boeiend om zulke wijzigingen te observeren, hoe groot of klein ze ook waren. Het aquatische thema in Paradise Plaza plus de physics van het water als je er doorheen ploetert, de ladder bij het luik van een bepaalde shortcut, de regionale plakkaten in de ondergrondse parking en dergelijke nieuwe decoraties vielen meteen op. Ik vreesde ervoor dat een onverschillige Capcom (alweer) overal gele verf zou kladderen, nadat ik zoiets al bij het eerste baasgevecht zag, maar dat was godzijdank de uitzondering, in tegenstelling tot moderne Resident Evils. Dit terwijl men het kitscherige ‘realisme’ van de oorspronkelijke versie volledig intact hield, gaande van de onvermijdbare advertenties tot de referenties zoals Jill’s Sandwiches of het Mega Man-horloge. Geen reden voor paniek dus, want de remaster is Dead Rising 1 van kop tot teen!
“He ain't my boy, but the brother is heavy!”
Wat over de ‘controverse’ rondom enkele diepere visuele modificaties? Ja, men verwijderde de mogelijkheid voor erotische kiekjes, iets wat ‘past’ bij het beroep van paparazzi, maar het was veruit de zeldzaamste categorie (met nauwelijks een handvol opportuniteiten) tegenover de resterende. Laat staan dat je vroeger vooral perverse foto’s zou nemen van wandelende lijken of overlevenden die er nooit akkoord mee gingen. Op één uitzondering na, waar een model expliciet de toestemming hiervoor geeft, en die sidequest bestaat trouwens nog steeds in de Deluxe Remaster. Larry de slager heeft nu ook een ander voorkomen; helemaal mee eens, omdat hij vroeger op een racistische karikatuur leek. Capcom van ‘censuur’ verwijten, zoals sommigen dat elders reeds doen? Ammehoela, en in mijn opinie flauwekul.Enkel twee van Capcoms ‘correcties’ wil ik vlug even bespreken: dat de psychopaat Cliff, oftewel een getraumatiseerde militaire veteraan, je nu een “mol” noemt in plaats van “Vietcong,” en dat de sekteleden niet meer bidden. Oorspronkelijk behandelde men de ex-soldaat als een slachtoffer die wegens z’n PTSD niet meer helder kan denken, en dat veel inwoners van het land bovendien geobsedeerd zijn door godsdienst, is “as American as apple pie.” Dead Rising 1 uitte geregeld enige kritiek over niet alleen de uit de hand gelopen consumptie in de Verenigde Staten, maar klaarblijkelijk ook de gevolgen van onder meer religieuze invloeden of een onzinnige oorlog. In de Deluxe Remaster ervaar je nog steeds hetzelfde narratief dat niet van zulke politieke of maatschappelijke onderwerpen schuwt, dus iets waar men toen niet over grapte een beetje weg schrobben, vind ik nutteloos. Specifiek die laatste twee punten zijn kortom onnodige misstappen, hoewel ik waardeer dat men nog altijd serieus omspringt met de ernstige commentaar, wat ik als één van Dead Risings sterkste aspecten blijf beschouwen.
“Gave away my possessions and moved in to a Chevy”
Capcom contrasteerde dit met een net zo effectief gevoel voor humor. Hoe de horde undead via de centrale ingang van het winkelcentrum binnendrongen bijvoorbeeld, is belachelijk cheesy. De menselijke tragedie? Toestanden met een vleugje donkere of ironische komedie. Een sarcastische opmerking van Frank tegenover een centraal personage landt des te beter als hij ze met een dwaas paardenmasker op z’n hoofd zit op te jutten, vooral wanneer de spanningen hoog oplopen. Het is moeilijk om niet te lachen als de sullige rivaal Kent bij aanvang van de campagne aan z’n elitaire speech start… en een seconde later door z’n eigen sprong plat op zijn rug valt. Omsingeld zijn door zombies is op momenten zeer gevaarlijk, maar ga je daar altijd zo over voelen als je ze ooit doet uitglijden met kauwgomballen, of als een taart op hun gezicht blijft plakken nadat je het gooide?Ik wenste dat men voorzichtiger te werk ging met het herkalibreren van de difficulty, want de Deluxe Remaster durft nauwelijks door te bijten.
De ontwikkelaars van weleer besteedden bijzonder veel aandacht aan dit onrealistische scenario in een banale speelomgeving, boordevol even alledaagse voorwerpen waarmee jij jezelf kunt verdedigen. Willamette als een sandbox-achtige locatie – zonder dat het een open wereld is à propos – geeft je veel vrijheid om hachelijke omstandigheden te overmeesteren, ten voordele van de gameplay loop. De psychopaten kun je met eender wat verslaan, de route van de ene queeste naar de andere bepaal jij zelf, en welke overlevenden je al dan niet helpt, laat de game ook aan jou over. Alles is tegelijkertijd onderworpen aan een universeel tijdslimiet doorheen drie dagen, waardoor je soms noodgedwongen een creatieve oplossing moet verzinnen om een aanvaarde opdracht alsnog in goede banen te leiden. Men moedigt denkbeeldigheid zelfs aan door middel van de plaatsing van verborgen items, of amper gesignaleerde beloningen die je geïmproviseerde planning drastisch kunnen omvormen. Het is gewoon een geniale formule voor een zombie survival game, met daarenboven een hoop replay value.
“Yeah man, that's the master plan!”
Herspeelbaarheid? Hoezo? Dead Rising fungeert in principe als een roguelite, zonder dat het daadwerkelijk ééntje is. Des te meer opdrachten je succesvol voltooit, des te meer Prestige Points (PP) en statistische levels je verdient. ‘Experience’ als het ware die Frank stapsgewijs verbeteren: meer HP, hogere attack power, extra ruimte in je inventaris, nieuwe manoeuvres en nog van dat soort upgrades. Franks onderzoek betreffende het Willamette-incident kan vroegtijdig eindigen als je niet punctueel bent, maar een mislukte hoofdzaak betekent niet zozeer een traditionele Game Over. Zelfs wanneer je geen vordering meer kunt boeken op het vlak van narratief bewijsmateriaal, mag je gerust verder blijven gaan als je dit wilt, want de klok zal dan verder tikken. Is je kennis omtrent de districten onvoldoende? Verken ze dan tijdens de uren die overblijven! Red wat te redden valt, om zo Frank te versterken. Experimenteer met het arsenaal dat letterlijk op de grond of in de winkelrekken ligt. Wie weet schakel je ook een unieke narratieve conclusie vrij, waarvan er in totaal zeven bestaan. Eens je zover bent, kun je de vergaarde PP naar een volgende playthrough overdragen, nu met veel meer kennis over hoe alles in elkaar zit.Natuurlijk schuilen er ook addertjes onder het gras waar het spel je niet over zal waarschuwen, dus sta paraat om spontaan op negatieve wendingen te reageren. Stresserende uitdaging zou ik nimmer van Dead Rising afzonderen; het overwinnen van die multi-tasking balans vond ik heerlijk, deels dankzij de graad van mogelijke interacties die je kunnen begunstigen. Pakweg een rauwe pizza zal een gewonde Frank lichtjes genezen, maar het zal hem beter smaken als je die (vooraleer het vervalt) nog in de microgolfoven steekt. Kijk eens wat je in de fitness kunt doen, of bedenk waarvoor je een stoof in een restaurant zou benutten. De speelomgeving is bijlange niet zo statisch als je zou vermoeden, zeker voor een game dat aanvankelijk in 2006 het daglicht zag!
“Drive to the woods and eat corn out the can!”
Wat ik ook in de Deluxe Remaster deed, alles functioneerde zoals in de originele versie, inclusief nagenoeg iedere abstracte strategie waar ik ooit aan dacht. Het verantwoordelijke team snapte de DNA van Dead Rising en tot mijn verbazing vergat men zelfs de kleinste obscuriteiten niet. Na de immens ontgoochelende derde en vierde delen ben ik daar zeer dankbaar voor! Desondanks wenste ik dat men voorzichtiger te werk ging met het herkalibreren van de difficulty, want de Deluxe Remaster durft nauwelijks door te bijten. De talrijke Quality-of-Life features die dadelijk in deze recensie aan bod komen, zijn één ding, maar zelfs zonder deze aanwinsten is het spel aanzienlijk makkelijker dan voordien. Nieuwe magazines die dikwijls krachtig zijn – op zich geen probleem – en drie daarvan kun je gedurende de eerste twintig minuten ontdekken. Zombies die de overlevenden minder vastgrijpen, ook al geef je deze helemaal geen hulpmiddelen. Bosses die vlugger het loodje leggen, of waarvan hun individuele mechanics de speler bij een fout minder straffen. Sommigen kregen ten minste aanpassingen waarvan ze baten, zoals hoe de A.I. van de terroriserende gevangenen ditmaal zichzelf amper klem rijdt, maar dit is helaas niet voldoende compensatie …Dat men die lastige betonblok net buiten de schuilplaats sloopte, zodat de overlevenden niet meer over elkaar struikelen? Een geschenk uit de hemel!
De Quality-of-Life features vergroten namelijk dit sneeuwbal-effect, al zijn ze in isolatie (en objectief gezien) welkome toevoegingen. NPC-gesprekken die je nu naar hartelust kunt skippen, klinkt onbeduidend, maar je wint hierdoor véél tijd terug, vooral bij overlevenden die (net als ik) ellenlang blijven zeuren. Dat je tijdens het escorteren minder op ze moet letten, zal velen wellicht verheugen, maar je kon vroeger al consistente plannen rondom ze bouwen met fatsoenlijke items en als je hun A.I.-personaliteiten (lafaards, agressieve vechters, …) snapte. Je mag nu bewegen wanneer je met een geweer mikt, maar dit verzwakt de minder intimiderende bosses des te meer. Het spel verklapt de locaties van de 100 PP-stickers in een menu, maar hun PP-waarde vermenigvuldigde men ook vijfmaal, waardoor Frank veel sneller in PP-level kan stijgen. Ik bespaar je het lot om meer van zulke fijnere nuances te lezen, maar kort samengevat? Als je destijds van Dead Risings brutale moeilijkheid genoot, dan zal de Deluxe Remaster je alles behalve op een geschikte manier bedienen. Hopelijk overweegt Capcom voor een post-launch Hardcore Mode waar men het merendeel van zulke luxes eruit haalt of terugschroeft, om zo de masochiste puristen tussen de fans te behagen.
“Yeah I gave it all away, the hard rock band …”
Niet ieder idee is een slechte Quality-of-Life inclusie, ter verduidelijking. Dat men die lastige betonblok net buiten de schuilplaats sloopte, zodat de overlevenden nu de trap op kunnen zonder over elkaar te struikelen? Een geschenk uit de hemel! Het Survivor Affinity-systeem is een logische innovatie voor de formule en wil ik gerust in een hypothetische opvolger terugzien, weliswaar met een tikkeltje meer complexiteit. Een zichtbare laser wanneer bepaalde bosses (die vanuit een lange afstand kunnen toeslaan) je bespieden, daar heb ik ook geen bezwaar tegen. De relatieve striktheid om sommige mêlee-manoeuvres uit te voeren, versoepelde men eveneens. Je kunt het verloop van de tijd bespoedigen bij plekken waar je mag opslaan. Iedere overlevende NPC spreekt nu, wat hen meer karakter geeft, al waren ze voor mij té gretig met hun vocale advies. De in-game kaart is overzichtelijker. Rinkelt de walkie-talkie wanneer de sympathieke Otis je dringend oproept, dan word je nu niet meer door het minste stootje onderbroken, én tijdens het beantwoorden ervan mag je zelfs terugvechten! Iemands hand vasthouden is geen frequente frustratie meer, want de NPC’s hebben nu een stevigere grip. Te veel handige veranderingen om ze spontaan op te sommen, om eerlijk te zijn.Tot nu toe stelt de Deluxe Remaster me grotendeels tevreden, op een resem subjectieve kleinigheden na. Toch vraag ik me af waarom men knoeide met de stemmen van de personages, wat ik even hard als het verlies van de vroegere difficulty betreur. Voor de originele Dead Rising huurde men een sterrencast in op het gebied van voice-acting. Kris Zimmerman-Salter bijvoorbeeld, een voice director met een gerenommeerde carrière en iemand wie betrokken was bij onder meer titels van Hideo Kojima, Grasshopper Interactive en PlatinumGames. Kim Mai Guest en John Kassick? Wie kent ze nu niet als respectievelijk Mei Ling (Metal Gear Solid) en Monsoon (Metal Gear Rising)? Bill Farmer en Steve Blum? Disney’s Goofy en voor velen de Engelstalige Spike Spiegel uit de Cowboy Bebop-anime. Terence J. Rotolo (Frank West), T.J. Storm (Brad Garrison) en Alex Fernandez (Carlito) waren volgens mij ook onafscheidelijke keuzes voor hun rollen, om nog maar te zwijgen dat de meeste van deze professionals massa’s ervaring in de TV-, film- of animatie-industrie hadden.
“The groupies, the booze, the all-night jams …”
Niemand keerde jammer genoeg terug, wat in meerdere opzichten een vreemde beslissing is; de dialogen en de bijbehorende motion capturing (voor de cutscenes) komen in de Deluxe Remaster 99% overeen met de originele Dead Rising, om te beginnen. Vele acteurs verschenen daarnaast in de credits van recente media, of hervatten jaren later zelfs hun werkrelatie met Capcom. In theorie konden ze dus hun rollen opnieuw vertolken voor de nieuwste uitgesproken lijnen in de Deluxe Remaster, terwijl Capcom idealiter de oude opnames zou bewaren, zoals Konami dat gaat doen met de Metal Gear Solid 3-remake. Geen idee waarom ze niet voor zo’n aanpak opteerden. Vat dit niet verkeerd op: het nieuwe talent dat men in dienst nam deed hun best en ze zijn verre van amateurs, maar het voelt gewoon niet ‘juist’ aan. De regie trachtte om de intonatie en de timing van de oorspronkelijke acteurs zelfs zo accuraat mogelijk na te bootsen, maar het eindresultaat liet voor mij niettemin te wensen over. Het mist gewoon de perfecte hoeveelheid campiness, of de emotionele subtiliteiten waarmee je iemands zenuwen, intensiteit of onderdrukte woede net duidelijk genoeg kon horen. Zonde van de geslaagde optredens die vooraf kwamen …De afwezigheid van shader pre-compilation is overigens bizar, omdat Capcom dit reeds aan sommige oudere titels verschafte.
Afsluiten doen we met algemene observaties. Met de gemiddelde grafische performantie zit het snor en men rustte het corresponderende menu uit met ettelijke instellingen, hoewel de optie om de chromatische aberratie af te zetten, hier ontbreekt. De afwezigheid van shader pre-compilation is overigens bizar, omdat Capcom dit reeds aan sommige oudere titels (zie Street Fighter 6 of Kunitsu-Gami) verschafte. Tijdelijke framerate-haperingen zullen bij deze sowieso opduiken, ongeacht je pc-hardware. Gamepads of toetsenbord en muis configureren is even uitgebreid als bij hun andere games en de remaster speelt vlotter dan voordien in zowel de Classic- als de nieuwe Standard-besturing, maar ze herhaalden specifieke vergissingen die ik in het verleden al aanwees. Onder meer aim acceleration die je niet kunt uitschakelen, geen aparte sensitivity-meters voor de verticale en horizontale camera, plus een tekort van deadzone-gerelateerde settings. Net als bij de Resident Evil 4-remake, terwijl Exoprimal nochtans vanaf het begin hier iets aan deed. En de typische black crush is uiteraard weer van de partij, wat ook hier het donkere kleurengamma enigszins verpest. Misschien eens het moment om deze repetitieve kwalen voor eens en voor altijd te elimineren, Capcom?
Conclusie
Capcom demonstreert met deze release dat ze de charme van de eerste Dead Rising verstaan, terwijl de Deluxe Remaster eveneens van degelijke makelij is. De RE Engine garandeert dat je weer puike beelden op het scherm zal zien en de Quality-of-Life tweaks zullen ongetwijfeld in de smaak vallen bij het wijdere publiek. Die-hard liefhebbers zullen ook appreciëren hoe nauw de remaster in de buurt blijft van de originele visie: de esthetische stijl, de gameplay-kern, de cinematografie van de tussenfilmpjes, de inhoud van het verhaal, alle gelicenseerde muziek – kuch, Lollipop Chainsaw RePOP – en zelfs de allerkleinste details. Ik ga echter niet geheel akkoord met de dure vraagprijs, dat de oorspronkelijke acteurs nergens te bespeuren zijn en dat men de moeilijkheidsgraad op extreme wijze verlaagde. Toch heb ik voorlopig weer wat vertrouwen in de relevante ideologie van de huidige ontwikkelaars, tegenover Capcoms rampzalige prioriteiten in zowel Dead Rising 3 als 4, dus hopelijk komt de firma in de toekomst met een competente sequel op de proppen.
Pro
- Een heleboel nuttige Quality-of-Life features ...
- Grafisch geëvolueerd, met quasi dezelfde art style
- Alle grote en kleine gameplay-elementen bleven intact
- Het winkelcentrum is nog steeds één van de tofste 'speelplaatsen'
Con
- ... waarvan sommigen helaas de difficulty kelderen
- De veranderde stemmen bekoorden me niet
- Bepaalde RE Engine-gerelateerde gebrekken keren terug
- Gemiste kans voor online co-op
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
19 september 2024
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Horror
- Survival
Ontwikkelaar
- Capcom
Uitgever
- Capcom
Website
Laatst bewerkt:
