Soms verschijnt er een game waarbij je ertegen opziet om aan de review te beginnen. Zie je, games komen er in alle vormen en maten. Soms heb je een aangename verrassing, soms heb je een meesterwerkje dat je geloof in triple-A-gaming weet te herstellen, soms heb je goedkoop gemaakte shovelware. Dat is allemaal makkelijk om te recenseren. Soms echter krijg je ook een game als dit, die overduidelijk met tonnen liefde en ambitie is gemaakt, maar waarbij de uitwerking schromelijk tekortschiet. Bye Sweet Carole is echt het soort titel waarbij je je als reviewer haast een lul voelt wanneer je vertelt dat de game eigenlijk gewoon niet al te goed is.
En geloof me vrij, ik had het dolgraag anders gezien, alleen al wegens het feit dat de makers de lat op artistiek vlak torenhoog leggen. Je kan dan ook niet om de look van het ding heen, hè. Ik hoorde initieel vertellen dat de handgetekende animatie doet denken aan die van Disney uit de Silver Age, zo rond de tijd van Sleeping Beauty en Alice in Wonderland. Mij deed het echter eerder denken aan de donkere, griezelige animatie die Disney in de jaren tachtig hanteerde met films als The Black Cauldron. De game voelt esthetisch erg hard geïnspireerd door het vroege werk van Don Bluth, wat uiteraard wel goed past bij het enge sfeertje waar Bye Sweet Carole
voor gaat. Het spel ziet er dus uit als een oude VHS-tape die de kinderen in de jaren tachtig in de videospeler duwden. Misschien is het daarom passend dat de gameplay ouderwets en versleten aanvoelt.
Dat die spelenderwijs echter al snel vervaagt, maakt het des te pijnlijker. De initiële gameplay is standaard 2D-platformen, maar dan aan een erg traag tempo, met controls die ontzettend wankel aanvoelen. Het voelt niet goed aan en frustreert al snel, omdat je het gevoel krijgt dat de game je bij de hand neemt en alles wat ook maar enigszins interactief in de omgeving is, door je strot ramt. God verhoede dat je ook maar iets van het verhaal zou missen, nietwaar?
Op papier is dat een soort horror-trope die we wel vaker gezien hebben, maar Bye Sweet Carole haalt er enkel frustratie uit, geen angst. De zwakke besturing gooit gewoon te veel roet in het eten, wat interacties met monsters een sleur maakt waar je steeds tegenop kijkt. Het culmineert allemaal in gameplay die het grootste deel van de tijd het spelplezier tegenwerkt. Niet alles is echter verschrikkelijk. De mogelijkheid die je later krijgt om in een konijn te veranderen en sneller te lopen en te springen helpt wel degelijk, en enkele puzzels die je oplost met de hulp van een secundair speelbaar personage voelen zelfs geïnspireerd aan. Het zijn elementen die de teleurstelling misschien nog groter maken, omdat ze enkel verder in de verf zetten dat het potentieel voor een sterke game er wel degelijk was.
En geloof me vrij, ik had het dolgraag anders gezien, alleen al wegens het feit dat de makers de lat op artistiek vlak torenhoog leggen. Je kan dan ook niet om de look van het ding heen, hè. Ik hoorde initieel vertellen dat de handgetekende animatie doet denken aan die van Disney uit de Silver Age, zo rond de tijd van Sleeping Beauty en Alice in Wonderland. Mij deed het echter eerder denken aan de donkere, griezelige animatie die Disney in de jaren tachtig hanteerde met films als The Black Cauldron. De game voelt esthetisch erg hard geïnspireerd door het vroege werk van Don Bluth, wat uiteraard wel goed past bij het enge sfeertje waar Bye Sweet Carole
Ouderwets op alle vlak
Laat me, voor we echt inhakken op de gameplay, nog even positief blijven en nog wat bij de het grafisch aspect van het ding blijven. Kijk, het is de raison d'être van Bye Sweet Carole, en initieel werkt het audiovisuele plaatje ook aardig om je erin te trekken. Denk een beetje aan een gedisneyficeerde versie van games als Limbo en Little Nightmares, waar je personage Lana door een prachtige handgetekende 2D-wereld beweegt, en je weet exact wat je kan verwachten. De handgetekende animaties, de sfeervolle muziek ... het laat een betoverende eerste indruk achter.Bye Sweet Carole ziet er spectaculair uit, maar laat steken vallen op vlak van gameplay.
Dat die spelenderwijs echter al snel vervaagt, maakt het des te pijnlijker. De initiële gameplay is standaard 2D-platformen, maar dan aan een erg traag tempo, met controls die ontzettend wankel aanvoelen. Het voelt niet goed aan en frustreert al snel, omdat je het gevoel krijgt dat de game je bij de hand neemt en alles wat ook maar enigszins interactief in de omgeving is, door je strot ramt. God verhoede dat je ook maar iets van het verhaal zou missen, nietwaar?
Sfeer redt de meubelen
Nou is dat verhaal op zich wel een ander hoogtepunt van de game, daar moeten we eerlijk in zijn. Het draait om het jonge weesmeisje Lana, die in de omgeving van het ronduit creepy weeshuis Bunny Hall op zoek gaat naar haar weggelopen vriendin Carole. Ze komt terecht in een mystieke wereld waar de tijd verspringt, er enge monsters jacht op haar maken, ze het aan de stok krijgt met de enge Mr. Kyn en ze zichzelf kan transformeren in een konijn. Als dat klinkt als het soort nightmare fuel dat Disney en Don Bluth serveerden aan kinderen in de jaren tachtig, dan is de game tenminste op dat vlak in zijn opzet geslaagd. De verhaalvertelling en sfeerschepping zijn, op wat zwak stemmenwerk hier en daar na, zeker het probleem niet bij Bye Sweet Carole. Al de rest wel.De frustratie primeert
Zo introduceert de game naast duf platformen ook puzzel-elementen. Echter voelt het vrij hard uit balans. In het begin zijn de puzzels namelijk zo kinderlijk eenvoudig dat het haast beledigend wordt, om later in de game te veranderen in een soort van "Waar is Wally?" naar de elementen in de omgeving die je nodig hebt om een deur drie etages lager te openen. Dat alles zou nog enigszins te slikken zijn als vieze rozijnen in een voor de rest best smakelijke koek, maar dan komen er uiteraard nog een stel monsters op de proppen. Die monsters zitten je achterna en de bedoeling is dat je je gaat verstoppen.Op papier is dat een soort horror-trope die we wel vaker gezien hebben, maar Bye Sweet Carole haalt er enkel frustratie uit, geen angst. De zwakke besturing gooit gewoon te veel roet in het eten, wat interacties met monsters een sleur maakt waar je steeds tegenop kijkt. Het culmineert allemaal in gameplay die het grootste deel van de tijd het spelplezier tegenwerkt. Niet alles is echter verschrikkelijk. De mogelijkheid die je later krijgt om in een konijn te veranderen en sneller te lopen en te springen helpt wel degelijk, en enkele puzzels die je oplost met de hulp van een secundair speelbaar personage voelen zelfs geïnspireerd aan. Het zijn elementen die de teleurstelling misschien nog groter maken, omdat ze enkel verder in de verf zetten dat het potentieel voor een sterke game er wel degelijk was.
Conclusie
Bye Sweet Carole is een game die visueel imponeert, maar waar de gameplay de ervaring ondermijnt. Het ziet er visueel dan ook uit als een duistere Disney-droom, maar speelt als een gebrekkige nachtmerrie omwille van de zwakke besturing en slecht uitgewerkte mechanismen. Bye Sweet Carole heeft hart en schoonheid, maar gaat ten onder aan de frustratie die gepaard gaat met het spelen ervan.
Pro
- Audiovisueel uniek en indrukwekkend
- Sfeervol
Con
- Ouderwetse, frustrerende gameplay
5.5
Over
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- Xbox Series X|S
Genre
- Adventure
- Horror
Ontwikkelaar
- Little Sewing Machin
Uitgever
- Maximum Entertainment
