Yerba Buena betekent zoveel als goed kruid, en is verrassend passend voor een game die zich situeert in San Francisco. Zie je, voor de Verenigde Staten de boel annexeerde, was San Fran onderdeel van Mexico en door de overdaad aan planten was Yerba Buena dus de naam van de heuvelachtige stad. Gezien de rol die Frisco tijdens de flowerpowerperiode van de jaren 60 speelde, is Yerba Buena tegenwoordig een bijnaam die alludeert naar de meer druggy geschiedenis van de stad. Het is een treffende titel voor een kleine indie die niet enkel San Francisco als setting heeft, maar ook een paar trippy aspecten implementeert.
De game situeert zich in de jaren zeventig en laat je spelen als Barb. Het loopt allemaal niet exact op rolletjes voor haar. Door een platte band aan haar fiets miste ze een belangrijke sollicitatie en nu komt ze in een wel heel penibele situatie terecht: haar bestie Russel wordt namelijk gecarjackt door een bikergang en als gijzelaar gehouden. In een stad die te maken krijgt met een mysterieus fenomeen genaamd The Glitch en een gewetenloze techmiljardair die het park vol wil stouwen met gebouwen en een grote tv-antenne, lopen de zaken dus niet bepaald goed voor de inwoners. Barb vindt echter een koffertje achtergelaten door de biker, dat een apparaat genaamd The Oscillator bevat. Het zou weleens exact kunnen zijn wat ze nodig heeft om de zaken terug recht te zetten.
Qua gameplay is dit een puzzle-platformer waarin de mogelijkheden van The Oscillator centraal staan. Met dat ding kan je objecten in de spelwereld manipuleren door eigenschappen te kopiëren. Beweging bijvoorbeeld. Als je een object dat op en neer beweegt kopieert en de eigenschappen op een ander object toepast, dan gaat dat ook op en neer bewegen. Klinkt vrij simpel tot dusver. Tot je diverse bewegingen op verschillende objecten gaat plakken uiteraard. Een tweede functie is de massa van een object aanpassen. Solide of gasvormig, later zelfs bouncy... het is pure physics die hun weg vinden in de manier waarop je platformend je weg vindt. Nou zijn er uiteraard beperkingen om het allemaal wat geordend te houden. Je kan enkel objecten die geglitched zijn manipuleren en slechts één manipulatie tegelijk in je Oscillator hebben om te gebruiken. Dat zorgt voor een game die initieel vrij simpel voelt. Een blokkade omzeilen? Dat kan je doen door auto’s als een geïmproviseerde ladder te stapelen of gewoon een gebouw wat dichter te schuiven. Het is trippy, maar het voelt eenvoudig te behappen wat de Oscillator je laat doen binnen de context van de spelwereld. Later wordt de game echter wat complexer.
Zodra de bouncy elementen in de game geïntroduceerd worden, gaat de moeilijkheidsgraad ook bouncy. Puzzels bestaan uit meer bewegende deeltjes die je exact goed moet hebben om tot de juiste oplossing te komen en vergen hier en daar wat backtracking en frustrerende elementen zoals lasers en bodemloze putten. Binnen de context van het verhaal past het volledig dat de toon wat shift, maar de speelse fun gaat er tegelijk ook wat uit op dat moment. Wat de game ook wat fnuikt, zijn de ruwe kantjes. De frustratie van de grotere uitdaging in de tweede helft van de game wordt bijvoorbeeld onnodig stevig aangedikt door de frequente laadschermen die op de meest onlogische plekken opduiken. Voor Yerba Buena had ik in elk geval nog nooit een laadscherm gezien midden in een cutscene. Wat ook niet helpt, is dat de puzzels steeds langer worden, en je jezelf tijdens het uitzoeken in situaties kan plaatsen die je onmogelijk nog kan rechttrekken. Het enige wat je dan nog kan doen, is de puzzel herstarten, door terug naar het main menu te gaan en de hele omgeving terug van nul te beginnen. Het voelt enorm omslachtig en ouderwets aan.
Dat is jammer, want de game heeft dus ook wel wat charmante gekke kantjes en een geinige cartooneske look. Je merkt aan de wat knullige lipsync en stroeve animaties weliswaar dat het budgettair wat cheaper is, maar omdat het om een game binnen een game gaat, valt het esthetisch niet uit de toon. Het werkt uiteindelijk voor een game die fun en charme afwisselt met ruwe kantjes en frustratie.
De game situeert zich in de jaren zeventig en laat je spelen als Barb. Het loopt allemaal niet exact op rolletjes voor haar. Door een platte band aan haar fiets miste ze een belangrijke sollicitatie en nu komt ze in een wel heel penibele situatie terecht: haar bestie Russel wordt namelijk gecarjackt door een bikergang en als gijzelaar gehouden. In een stad die te maken krijgt met een mysterieus fenomeen genaamd The Glitch en een gewetenloze techmiljardair die het park vol wil stouwen met gebouwen en een grote tv-antenne, lopen de zaken dus niet bepaald goed voor de inwoners. Barb vindt echter een koffertje achtergelaten door de biker, dat een apparaat genaamd The Oscillator bevat. Het zou weleens exact kunnen zijn wat ze nodig heeft om de zaken terug recht te zetten.
Psychedelische kruidbestuiving
Yerba Buena is een rare game, en of dat een voor- of nadeel is, hangt een beetje af van hoe je zelf staat ten opzichte van gekke concepten. Yerba Buena is namelijk een videogame. Nee, maar echt. Die glitches, waarschuwingen wanneer je out of bounds gaat in de stad en het feit dat iedereen in cirkels aan het rijden is. Je bent gewoon een NPC. Die biker die je vriend ge-GTA’d heeft? Dat is dus de gast die de game aan het spelen is, en jij hebt zijn wapen. Klinkt dat allemaal een tikje als die Ryan Reynolds-film Free Guy? Alleen is het hier dus allemaal wat psychedelischer met oude hippies die om de een of andere reden platformpuzzels in elkaar flansen, berichten van de fictionele developers van de game en een plot over een AI die wat te ijverig uit de hoek komt. Het voelt allemaal behoorlijk bric-à-brac, maar de chaos en de van de pot gerukte mengelmoes aan ideeën weet je wel geboeid te houden.Yerba Buena heeft een plezant concept, maar laat wat steken vallen in de uitwerking.
Qua gameplay is dit een puzzle-platformer waarin de mogelijkheden van The Oscillator centraal staan. Met dat ding kan je objecten in de spelwereld manipuleren door eigenschappen te kopiëren. Beweging bijvoorbeeld. Als je een object dat op en neer beweegt kopieert en de eigenschappen op een ander object toepast, dan gaat dat ook op en neer bewegen. Klinkt vrij simpel tot dusver. Tot je diverse bewegingen op verschillende objecten gaat plakken uiteraard. Een tweede functie is de massa van een object aanpassen. Solide of gasvormig, later zelfs bouncy... het is pure physics die hun weg vinden in de manier waarop je platformend je weg vindt. Nou zijn er uiteraard beperkingen om het allemaal wat geordend te houden. Je kan enkel objecten die geglitched zijn manipuleren en slechts één manipulatie tegelijk in je Oscillator hebben om te gebruiken. Dat zorgt voor een game die initieel vrij simpel voelt. Een blokkade omzeilen? Dat kan je doen door auto’s als een geïmproviseerde ladder te stapelen of gewoon een gebouw wat dichter te schuiven. Het is trippy, maar het voelt eenvoudig te behappen wat de Oscillator je laat doen binnen de context van de spelwereld. Later wordt de game echter wat complexer.
De complexe maalstroom der frustratie
Zodra de bouncy elementen in de game geïntroduceerd worden, gaat de moeilijkheidsgraad ook bouncy. Puzzels bestaan uit meer bewegende deeltjes die je exact goed moet hebben om tot de juiste oplossing te komen en vergen hier en daar wat backtracking en frustrerende elementen zoals lasers en bodemloze putten. Binnen de context van het verhaal past het volledig dat de toon wat shift, maar de speelse fun gaat er tegelijk ook wat uit op dat moment. Wat de game ook wat fnuikt, zijn de ruwe kantjes. De frustratie van de grotere uitdaging in de tweede helft van de game wordt bijvoorbeeld onnodig stevig aangedikt door de frequente laadschermen die op de meest onlogische plekken opduiken. Voor Yerba Buena had ik in elk geval nog nooit een laadscherm gezien midden in een cutscene. Wat ook niet helpt, is dat de puzzels steeds langer worden, en je jezelf tijdens het uitzoeken in situaties kan plaatsen die je onmogelijk nog kan rechttrekken. Het enige wat je dan nog kan doen, is de puzzel herstarten, door terug naar het main menu te gaan en de hele omgeving terug van nul te beginnen. Het voelt enorm omslachtig en ouderwets aan.Dat is jammer, want de game heeft dus ook wel wat charmante gekke kantjes en een geinige cartooneske look. Je merkt aan de wat knullige lipsync en stroeve animaties weliswaar dat het budgettair wat cheaper is, maar omdat het om een game binnen een game gaat, valt het esthetisch niet uit de toon. Het werkt uiteindelijk voor een game die fun en charme afwisselt met ruwe kantjes en frustratie.
Conclusie
Yerba Buena heeft een geinig concept en leuke ideeën, maar stoot gaandeweg op een combinatie van ruwe kantjes die niet goed matchen met de grotere moeilijkheidsgraad. Het voelt dan ook jammer dat de luchtige toon en het geinige gevoel voor humor en fun gaandeweg vervangen wordt voor meer sérieux en uitdaging, omdat het gewoon minder goed werkt voor de game.
Pro
- Amusant concept
- Leuke puzzels
- De cartoony look werkt
Con
- Puzzels worden gaandeweg te complex voor de funfactor van de game
- Frequente laadschermen
- Wat goedkope animaties
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
26 mei 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Platformer
- Puzzle
Ontwikkelaar
- Mad About Pandas
Uitgever
- Focus Entertainment
