Klopt. Doe ik nu ook. Al doe ik de wortelen wel direct bij de aardappelen als ik puree ervan maak.
Wat is eigenlijk de logica in het verschil van bereiden tussen groenten boven en onder de grond?
Papa's die niet met kinderen om kunnen gaan
- Onderwerp starter Horse
- Startdatum
Wat is eigenlijk de logica in het verschil van bereiden tussen groenten boven en onder de grond?
Mr.Anderson
Well-known member
De pampers verversen, opstaan 's nachts om een flesje te geven, wat later dan de eerste groentenpapjes koken, wassen en strijken, zijn zaken die ik gewoon gedaan heb en waar ik wel ergens trots op ben. Het was voor mij een fijn gevoel om de zorg van onze kinderen te dragen, samen met m'n vrouw.
Maar 't was godverdomme zwaar.
Maar 't was godverdomme zwaar.
Ik vermoed dat die onder de grond over het algemeen veel minder water in zich hebben en de hitte zich langzamer verspreidt, dus als je die in kokend water steekt gaat de buitenkant overgaar zijn en de binnenkant nog hard.
Daar waar boven de grond groenten meestal bladeren of vruchten zijn eigenlijk en direct doorgaren.
Avondland
Well-known member
Maar het moment waar op die kleintjes op je borst met hun mond open in slaap vallen als je in de zetel ligt, dat maakt het allemaal toch wel waard. Zo'n klein pakske warmte dat ligt te ronken ... Alleen daarvoor al zou ik een tweede willen overwegen, maar we gaan het toch maar bij eentje houden denk ik. Tenzij mijn vrouw toch "per accident" zwanger zou geraken, dan gaan we dat uiteraard behouden en het kind met liefde ontvangen.
Ik wou ook absoluut zo'n papa zijn. Die kan zeggen "ga maar een weekend met je vriendinnen weg, ik red me wel". Ik werkte het eerste jaar vanwege ouderschapsverlof 4/5de en zou dat direct opnieuw doen. Voor de band, maar ook voor het leren om papa te zijn. Zo ben je ook voorbereid wanneer er iets met de vrouw gebeurt.
Mr.Anderson
Well-known member
Waar er in mijn ietwat conservatieve vriendenkring soms eens wat mee gelachen werd. Vooral omdat ik ook de strijk deed, want ja, dat is iets voor vrouwen hé. Zo moest mijn vrouw 3 weken naar Uganda voor 't werk. Vrouw vertrok zonder zorgen omdat ze wist dat ik m'n plan kon trekken.
Fulltime werken, het huishouden, zorg voor de kinderen en elke dag sporten. Ik zou ze het graag zien doen.
Ons zoontje van 18 maanden is altijd goedgezind, supergezond en een zalig ventje. Alleen slaapt hij nogal moeilijk/laat waardoor we doorgaan weinig kunnen uitblazen en herbronnen.
Zelfs een quasi ideaal kind is loodzwaar om groot te brengen. Wij werken beide fulltime, ik heb een uitdagende job met veel stress en we hebben beide ambitie om een sociaal leven te onderhouden. Al die dingen proberen te combineren met het feit dat we goed willen zorgen voor hem is nu eenmaal pittig.
Die periode waarbij je kind actief en avontuurlijk is maar tegelijk geen sikkepit luistert is gewoon zwaar. Mentaal én fysiek. Maar je moet erdoor. En als je dat combineert met medische zorgen en andere problemen, dan word je gewoon genekt. Slecht slapen 's nachts en overdag constant 'aan' moeten staan is een hel.
Maar goed, je moet dat wel samen aanpakken. Ik ga mijn verantwoordelijkheid thuis niet uit de weg, wij gunnen elkaar avondjes weg met vrienden en we proberen op tijd hem eens naar de grootouders te brengen om de batterijen weer op te laden. Ik ken weinig mensen die zorgenloos door die tijden hebben kunnen surfen.
Het intens geluk van vaderschap staat vaak in schril contrast met de mentale en fysieke strain die je dag na dag moet bekampen. Ik beschouw mijzelf als gelukkig, maar ik merk meer dan ooit dat ik ergens ook wel vlakbij een inzinking sta. En ook ik zal op sommige momenten er uit zien alsof ik naar de kloten ben. Maar het is het 100% waard. Het is niet anders bij al mijn vrienden die eveneens recent papa zijn geworden.
Als outsider zonder kindjes zal die ervaring compleet alien en onbegrijpelijk lijken.
Zelfs een quasi ideaal kind is loodzwaar om groot te brengen. Wij werken beide fulltime, ik heb een uitdagende job met veel stress en we hebben beide ambitie om een sociaal leven te onderhouden. Al die dingen proberen te combineren met het feit dat we goed willen zorgen voor hem is nu eenmaal pittig.
Die periode waarbij je kind actief en avontuurlijk is maar tegelijk geen sikkepit luistert is gewoon zwaar. Mentaal én fysiek. Maar je moet erdoor. En als je dat combineert met medische zorgen en andere problemen, dan word je gewoon genekt. Slecht slapen 's nachts en overdag constant 'aan' moeten staan is een hel.
Maar goed, je moet dat wel samen aanpakken. Ik ga mijn verantwoordelijkheid thuis niet uit de weg, wij gunnen elkaar avondjes weg met vrienden en we proberen op tijd hem eens naar de grootouders te brengen om de batterijen weer op te laden. Ik ken weinig mensen die zorgenloos door die tijden hebben kunnen surfen.
Het intens geluk van vaderschap staat vaak in schril contrast met de mentale en fysieke strain die je dag na dag moet bekampen. Ik beschouw mijzelf als gelukkig, maar ik merk meer dan ooit dat ik ergens ook wel vlakbij een inzinking sta. En ook ik zal op sommige momenten er uit zien alsof ik naar de kloten ben. Maar het is het 100% waard. Het is niet anders bij al mijn vrienden die eveneens recent papa zijn geworden.
Als outsider zonder kindjes zal die ervaring compleet alien en onbegrijpelijk lijken.
Laatst bewerkt:
Avondland
Well-known member
Ik denk dat het toch anders moet zijn voor gezinnen van wie een van de ouders halftijds werkt. Financieel is dat lang niet evident, maar het kan een gezin heel wat gemoedsrust brengen. Minder huishoudelijke verplichtingen als de kinderen in bed liggen, meer tijd voor mentale en fysieke zelfzorg, meer tijd met de kinderen, minder stress.
Vroeger was het logisch dat de vrouw thuisbleef voor de kinderen en het huishouden. Al die ouders die mentaal en fysiek erdoor zitten is dan toch een recent fenomeen en vooral van toepassing op ouders die én full-time werken én een huishouden in orde willen krijgen én bezig willen zijn met hun kinderen én een sociaal leven willen hebben én hobby's onderhouden én me-time willen hebben én .... Zeker met jonge kinderen die vrijwel continu aandacht nodig hebben vanaf ze wakker zijn is dat én-én verhaal gewoon niet haalbaar.
Vroeger was het logisch dat de vrouw thuisbleef voor de kinderen en het huishouden. Al die ouders die mentaal en fysiek erdoor zitten is dan toch een recent fenomeen en vooral van toepassing op ouders die én full-time werken én een huishouden in orde willen krijgen én bezig willen zijn met hun kinderen én een sociaal leven willen hebben én hobby's onderhouden én me-time willen hebben én .... Zeker met jonge kinderen die vrijwel continu aandacht nodig hebben vanaf ze wakker zijn is dat én-én verhaal gewoon niet haalbaar.
Ja fijn bakken met arachideolie, tot je dochter een ernstige pinda-allergie heeft!
sneeuwzwart
Well-known member
Maar je ziet vermoedelijk zelf toch wel wat er fout gaat. Je wilt fulltime werken én een stressvolle job én partner die fulltime werkt én kinderen én sociaal leven. Het leven is nu eenmaal keuzes maken, je kunt niet alles.
Muscleduck
Well-known member
Ja en je maakt die keuzes, maar dat sociale leven bijvoorbeeld is ook noodzakelijk en kan je draaiende houden.
Zelfs gewoon volle bak op de kinderen focussen en enkel dat doen met een modale 9-5 erbij is loodzwaar. Een kind vereist gewoon heel veel zorg en aandacht als je alles goed wilt doen.
Je staat zelf in voor de balans. Heb je iets van nut van die stressvolle job bv? Is het een uitlaatklep? Kan je het combineren met je partner? Hoe kan je dat sociale leven beleven etc? Maar het is niet zo simpel als "Stop gewoon met a/b/c en je zit gebakken", helaas.
Dus meer willen doen is niet wat er fout gaat per se. Je moet imo je leven willen blijven leven en zo weinig mogelijk on hold zetten. Maar het is gewoon de realiteit dat een kind alles veel zwaarder maakt. Zou je gelukkiger zijn als je meer en meer schrapt? Ik zie meer mensen onderuit gaan omdat ze zichzelf zijn verloren vooral. Ontwaken uit je winterslaap wanneer je kind 15-16 wordt en beseffen dat je heel je leven hebt stopgezet is ook een flinke kater.
Ik weet zelfs niet of er per se iets fout gaat. Ouderschap is zwaar. Je moet aanvaarden dat je soms in de frontlinie gaat zitten. Maar het is ook énorm mooi. Het is niet en eenzijdig verhaal.
Muscleduck
Well-known member
Wisselen he, bij ons is over 't algemeen de ene thuis als de andere weg is. Soms zijn we samen weg en dan is het met kleine of soms slaapt hij dan bij meter of bij meme en pepe.
Het is zeker offer maken en samen weg gaan is daar 1 van.
Ik vond dat ook wel de moeilijkste leeftijd. Die van 12-18 maanden. Het eerste jaar was ook zwaar achteraf gezien, maar op het moment zelf ging je gewoon en dacht ik er weinig bij na. Vanaf 1 jaar is ze praktisch een halfjaar non-stop ziek geweest. Daar zaten weken bij dat je een hele avond bezig was om haar in slaap te krijgen of wekenlang nachten waar ze wakker was van 2-5u. Dat was wel pittig. En het was niet dat ze weende, maar gewoon wakker en niks hielp. Dat was echt zwaar. Dankzij preventieve medicatie en buisjes in haar oor is het enorm verbeterd.
Nu is ze net 3 geworden en is het een fantastisch kind. Ze is ook liever geworden tegen mij
. En ze weet u ook goed te bespelen. Ze mag elke avond een boekje kiezen dat we lezen voor het slapen gaan en gisteren was het "mijn papa is de allerliefste" 
. En bij het weg gaan "papa, ik hou van jou". Dat zijn van die momenten dat die zware periodes geen hol meer uitmaken (achteraf natuurlijk ).
Muscleduck
Well-known member
Buisjes waren hier ook echt een life saver. Super blij dat we dat gedaan hebben.
Bij de dochter zijn ze er al uit en laatst weer een ontsteking. Dus binnenkort hebben we weer een afspraak om te kijken of ze er opnieuw nodig heeft.
Bij mijn dochter was het het wegnemen van haar neuspoliepen dat echt een wondermiddel was. Van 12 dubbele oorontstekingen (met echt van die ranzige looporen) op evenveel maanden naar sindsdien eigenlijk nog nauwelijks echt ziek geweest.
Mr.Anderson
Well-known member
Als het een troost kan zijn: je zal langzaam aan terug meer adem beginnen krijgen.
Wij werken ook beiden full-time, stress op 't werk, we sporten beiden veel, willen op onze voeding letten en het heeft +4 jaar geduurd vooraleer ze doorsliepen. En dan bedoel ik: 2x opstaan per nacht was de hemel, we kwamen van 8-5x, elke nacht. Maar daar was meer aan de hand en heb ik hier al eens neergeschreven. Daarbovenop hebben we met ons dochter die toen 6 maanden was heel ons huis beginnen verbouwen en leefden we op de slaapkamer.
Ze zijn nu 8 en 5 jaar en die vrijheid begint stillaan terug te keren, ze kunnen al goed hun plan trekken, slapen goed, enz. Het 'kleine kindjes kleine zorgen, grote kindjes grote zorgen' aspect moeten we nog ontdekken. We zitten in een tussenfase waarbij alles gewoon goed loopt.
Het gevoel van: 't is het 100% waard wordt sterker en sterker, elke dag.
Wij hebben de kinderen heel weinig weggedaan. Achteraf bekeken moesten we dat misschien wat meer gedaan hebben om terug een goede mama en papa te kunnen zijn. Tot op vandaag doen we dat eigenlijk nog steeds niet zo graag, maar zelfzorg is toch een must.
June
Active member
Ooit eens gedacht aan een melkallergie? Een van mijn kinderen heeft een lichte melkallergie en vermijdt al, uit zichzelf, jaren melkproducten.
Edit: sindsdien is hij van zijn oorontstekingen af.
Laatst bewerkt:
Vergelijkbare onderwerpen
- Artikel
