Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

Vanaf een bepaalde leeftijd zijn er ook steeds minder vrijgezellen met een veilige hechting en dan blijven de 'moeilijkere' gevallen over...

@touring en idd ook ik trek meestal vrouwen aan die ook een probleem hebben met hechting (het is alsof je tot elkaar toe getrokken wordt), wat het nog complexer maakt.,,
Welkom in de club zou in zeggen. D.m.v. non-verbale communicatie trek je elkaar daar toch in aan. Eens je het beseft kun je er wel iets aan doen. Zowel bij je partner als bij jezelf. Je zit tenslotte in hetzelfde bedje ziek maar de uitwerking is bij beide anders.
 
Heel anekdotisch maar ik heb van mensen die klein waren toen hun ouders scheidden alleen maar redelijk negatieve ervaringen gehoord over hoe lastig ze het vonden om wat tussen twee werelden te leven (zelf met ouders die nog deftig overeen konden komen en dat was zeker ook niet in alle gevallen zo). Dat het voor uzelf misschien ok tot plezant lijkt om wekelijks af te wisselen is 1 ding maar denk best ook eens aan dat hypothetische kind.

Ik kan dat alleen maar beamen dus please don't do it.

Door deze negatieve ervaring wil ik zelf geen kinderen.

Zo erg is het.
 
Heel anekdotisch maar ik heb van mensen die klein waren toen hun ouders scheidden alleen maar redelijk negatieve ervaringen gehoord over hoe lastig ze het vonden om wat tussen twee werelden te leven (zelf met ouders die nog deftig overeen konden komen en dat was zeker ook niet in alle gevallen zo). Dat het voor uzelf misschien ok tot plezant lijkt om wekelijks af te wisselen is 1 ding maar denk best ook eens aan dat hypothetische kind.
Ook anekdotisch maar mijn ex vriendin haar ouders zijn gescheiden toen ze heel jong was en die heeft daar nooit last van gehad. En vind het ook heel goed dat haar ouders gescheiden zijn. Kan me goed inbeelden dat de impact oa afhangt van de leeftijd van het kind (scheiden als een kind 1 jaar is en zich van niks bewust is vs scheiden als een kind 14 is en aan het puberen is).

Niet slechter dan het bij ouders blijven die elkaar niet kunnen hebben? Misschien. Niet slechter dan opgroeien zonder dat trauma? Ik betwijfel het ten zeerste.

Ik ben me er 100% van bewust dat ik gefaald heb tov mijn kinderen en dat kan ik nooit meer in orde maken, dat is iets dat altijd zal bijblijven. Ja je kan uw best doen, maar het zal altijd compenseren blijven.
Is een scheiding voor elk kind een trauma? Zal wel van nogal wat factoren afhangen (leeftijd, manier waarop ouders uit elkaar gaan..) Er zijn mega veel kinderen met gescheiden ouders, die zijn toch niet allemaal getraumatiseerd? Mijn ex vond het een goede zaak dat haar ouders gescheiden waren en had daar geen slechte gevoelens over. Maar zoals hierboven gezegd was het op jonge leeftijd en komen haar ouders komen ook nog goed met elkaar overeen. Kan me wel inbeelden dat het bij een zware vechtscheiding anders is maar dan lijkt het me eerder dat je een trauma krijgt van dat conflict, als kind gebruikt wordt als pasmunt, één van de twee ouders moet kiezen boven de ander enzoverder. Maar een scheiding hoeft toch niet zo te gebeuren :p
 
Ook anekdotisch maar mijn ex vriendin haar ouders zijn gescheiden toen ze heel jong was en die heeft daar nooit last van gehad. En vind het ook heel goed dat haar ouders gescheiden zijn. Kan me goed inbeelden dat de impact oa afhangt van de leeftijd van het kind (scheiden als een kind 1 jaar is en zich van niks bewust is vs scheiden als een kind 14 is en aan het puberen is).


Is een scheiding voor elk kind een trauma? Zal wel van nogal wat factoren afhangen (leeftijd, manier waarop ouders uit elkaar gaan..) Er zijn mega veel kinderen met gescheiden ouders, die zijn toch niet allemaal getraumatiseerd? Mijn ex vond het een goede zaak dat haar ouders gescheiden waren en had daar geen slechte gevoelens over. Maar zoals hierboven gezegd was het op jonge leeftijd en komen haar ouders komen ook nog goed met elkaar overeen. Kan me wel inbeelden dat het bij een zware vechtscheiding anders is maar dan lijkt het me eerder dat je een trauma krijgt van dat conflict, als kind gebruikt wordt als pasmunt, één van de twee ouders moet kiezen boven de ander enzoverder. Maar een scheiding hoeft toch niet zo te gebeuren :p

Ik denk trouwens niet dat je met enige zekerheid kan zeggen dat een scheiding amicaal gaat gebeuren. Je kan uiteraard ook nooit zeker zijn dat een relatie blijft duren, maar ik denk gewoon dat iedereen die kinderen heeft wel kan beamen dat zeker de beginperiode een relatietest kan zijn. Daaraan beginnen met twijfels bij de relatie is gewoon dom IMO.
 
Is een scheiding voor elk kind een trauma? Zal wel van nogal wat factoren afhangen (leeftijd, manier waarop ouders uit elkaar gaan..) Er zijn mega veel kinderen met gescheiden ouders, die zijn toch niet allemaal getraumatiseerd? Mijn ex vond het een goede zaak dat haar ouders gescheiden waren en had daar geen slechte gevoelens over. Maar zoals hierboven gezegd was het op jonge leeftijd en komen haar ouders komen ook nog goed met elkaar overeen. Kan me wel inbeelden dat het bij een zware vechtscheiding anders is maar dan lijkt het me eerder dat je een trauma krijgt van dat conflict, als kind gebruikt wordt als pasmunt, één van de twee ouders moet kiezen boven de ander enzoverder. Maar een scheiding hoeft toch niet zo te gebeuren :p

Maar jij vergelijkt "ouders die slecht overeen komen" vs " ouders die elk apart minder ruzie veroorzaken". Maar dat is de verkeerde vergelijking eh, je moet vergelijken met "ouders die gewoon goed overeenkomen"
 
Hier ondertussen ook al weer een paar weken verder en denk nu 4 weken zeker dat we echt in de week week regeling zitten en dat ze in haar appartement woont. En bijna 3 maanden dat we uit elkaar zijn en elkaar amper zien.

Blijft toch nog lastig, overdag valt mee. 's avonds is lastig, ben weinig thuis. Slaap niet zo veel, kan niet in bed liggen om te slapen, moet in slaap vallen met een serie op de achtergrond. Maar allé, het dagelijks huilen is toch al een tijdje voorbij. Vorig weekend nog wel eens een goeie huilpartij gedaan 's avonds in de zetel, moet kunnen.

De wissels zijn heel ongemakkelijk, ben altijd nerveus als ik ga, er komt echt geen small talk, gewoon de nodige dingen worden gezegd en gedaan. Ik weet amper hoe ik me moet gedragen eigenlijk. Zeer vervelend, ik vraag me af als ze echt zo weinig emotie heeft of toch ook een beetje facade opzet om zeker geen hoop te geven.

Toch gek hoe je 13 jaar met iemand samen bent en 100% jezelf kan zijn en dan opeens compleet niet meer.


Edit

Ik voel ook nogsteeds niet alsof we uit elkaar zijn, echt raar. Na 3 maanden, ik leef mijn leven, een beetje alsof ze even op reis is of even met de kleine naar disneyland voor een dag of 3.

Is dat omdat ik nog in ons huis woon? Ik weet het niet. Als ik over haar praat zeg ik ook meestal nog “mijn madam” ipv “mijn ex” :/


Oh ja en facebook is a bitch
“10 jaar geleden … en nu …”
 
Laatst bewerkt:
Bon, had niet direct verwacht dat ik hier ging mogen posten, maar hier zijn we dan.
7,5 jaar relatie, twee kinderen van 4,5 en 2.

Blijkbaar was het voor haar gewoon op en had ze niets meer om te geven. Ik heb een aantal signalen gemist, wat ik ook wil toegeven, maar ik had dus totaal niet door dat het zo diep bij haar zat.
Geen idee wat ik moet aanvangen met mezelf op dit moment. Ze was op zo veel vlakken mijn ideale vrouw, van de vriendin die ze voor mij was tot de mama die ze voor onze kinderen was.
 
Bon, had niet direct verwacht dat ik hier ging mogen posten, maar hier zijn we dan.
7,5 jaar relatie, twee kinderen van 4,5 en 2.

Blijkbaar was het voor haar gewoon op en had ze niets meer om te geven. Ik heb een aantal signalen gemist, wat ik ook wil toegeven, maar ik had dus totaal niet door dat het zo diep bij haar zat.
Geen idee wat ik moet aanvangen met mezelf op dit moment. Ze was op zo veel vlakken mijn ideale vrouw, van de vriendin die ze voor mij was tot de mama die ze voor onze kinderen was.
Klinkt als mijn situatie 3 maanden geleden. “Het is op” hoorde ik ook.

Ik heb 2 maanden alle dagen geweend. Nu ween ik minder, 1x per week gemiddeld.

Ik weet ook nogsteeds niet hoe het verder moet.

Sterkte. Het wordt draaglijk, ook al begrijp je het niet. Ik begrijp het ook nog niet, maar de mijn is te dragen en het piekeren gaat zich beperken tot de avonden.
 
Bon, had niet direct verwacht dat ik hier ging mogen posten, maar hier zijn we dan.
7,5 jaar relatie, twee kinderen van 4,5 en 2.

Blijkbaar was het voor haar gewoon op en had ze niets meer om te geven. Ik heb een aantal signalen gemist, wat ik ook wil toegeven, maar ik had dus totaal niet door dat het zo diep bij haar zat.
Geen idee wat ik moet aanvangen met mezelf op dit moment. Ze was op zo veel vlakken mijn ideale vrouw, van de vriendin die ze voor mij was tot de mama die ze voor onze kinderen was.
Wat waren die signalen dan precies?
 
Wat waren die signalen dan precies?
We hebben het er vrij lang over gehad en ze kon concrete momenten benoemen dat ze zaken aangehaald heeft.
Ik heb naar mijn gevoel die momenten maar half mee gehad (bv. twee dingen op hetzelfde moment bezig oid), maar als ik er achteraf over nadenk had ik ze gewoon moeten zien.
 
We hebben het er vrij lang over gehad en ze kon concrete momenten benoemen dat ze zaken aangehaald heeft.
Ik heb naar mijn gevoel die momenten maar half mee gehad (bv. twee dingen op hetzelfde moment bezig oid), maar als ik er achteraf over nadenk had ik ze gewoon moeten zien.

Zo mag je niet denken. Het was aan haar om duidelijk te communiceren ipv onduidelijke signalen te geven en je daar nadien op af te rekenen.
 
Zo mag je niet denken. Het was aan haar om duidelijk te communiceren ipv onduidelijke signalen te geven en je daar nadien op af te rekenen.
Tja, zo onduidelijk als ze voor mij waren, zo duidelijk waren ze misschien voor haar.
Op het einde van de rit vertrekt ze omdat ik de signalen niet gezien heb, en dat neem ik mezelf enorm kwalijk. Ik voel me gefaald als papa, gefaald als partner en gefaald als vriend. Op het einde van de rit zit ik 's avonds alleen in de zetel and there's that.
 
Zo mag je niet denken. Het was aan haar om duidelijk te communiceren ipv onduidelijke signalen te geven en je daar nadien op af te rekenen.
Hij zegt letterlijk dat ze concrete momenten kon benoemen dat ze zaken aangehaald heeft.. Lijkt me dan toch ook wel iets meer dan 'onduidelijke signalen' ?
 
Hij zegt letterlijk dat ze concrete momenten kon benoemen dat ze zaken aangehaald heeft.. Lijkt me dan toch ook wel iets meer dan 'onduidelijke signalen' ?
Wat voor de ene duidelijk en concreet is, is dat niet perse voor de andere. Als Voidski zegt vaag te herinneren dat hij toen met meerdere dingen tegelijk bezig was, dan had zijn vrouw zijn aandacht beter moeten trekken. Je kan toch gerust even vragen 'stop met waar je mee bezig bent, ik wil even x uitklaren'.

Zo heb ik ook al discussies gehad met mijn vrouw hoor, dat ik met iets bezig ben en zij begint ondertussen tegen mij te praten en me achteraf verwijt dat ik niet aandachtig genoeg was. Ja hallo, ik ga niet elke keer alles direct laten vallen als je iets tegen mij zegt want dat gebeurt 300x per dag en 9/10 is hetgeen ze zegt iets onbelangrijks als 'het is koud vandaag hé' en dan kan ik gerust antwoorden zonder mijn bezigheid te stoppen. Als ze dan wel eens iets belangrijks zegt, ja dan heb ik niet altijd meteen door dat het écht belangrijk is voor haar en dat ik best even 100% luister.

Ik ken de concrete situatie natuurlijk niet, maar als er sprake is van 'signalen missen' - sorry maar als man die waarschijnlijk dikwijls kleine signalen mist: wees verdomme eens duidelijk dan. Het is toch algemeen bekend dat mannen dikwijls signalen van vrouwen niet detecteren? Dat kan frustrerend zijn voor de vrouw, dat begrijp ik best. Maar als die frustratie tot zo'n hoog niveau oploopt dat je de relatie breekt, had je toch al veel eerder duidelijk kunnen zeggen 'kom, we gaan NU samen aan tafel zitten want ik zit met iets dat me frustreert en zo kan het niet verder'.
Als zulk gesprek wel plaatsvond maar de andere partij luistert nog steeds niet, ja dan is het hopeloos.
Het is nu ook niet de bedoeling om de madam zwart te maken. Zij zal effectief wel denken dat ze alle moeite gedaan had om haar probleem duidelijk te maken en dat er niet geluisterd werd.

Maarja, om het met een eeuwenoud cliché te zeggen: praat erover. Het is een cliché voor een reden.

Edit: En praten betekent: elkaars taal proberen spreken. De signalentaal die de ene gebruikt is anders dan die van de andere, dus als je merkt dat jouw signalen niet ontvangen / begrepen * worden, gebruik dan een andere manier van praten. Zoals duidelijke woorden op een moment dat je 100% zeker bent dat de andere 100% aandachtig is.

* ga er ook steeds vanuit dat de andere jouw signalen gewoon niet opvangt. Als je begint te denken dat hij ze wel begrijpt maar gewoon negeert, dan is dat het begin van het einde.
 
Laatst bewerkt:
Feit blijft dat zijn madam nu WEL een manier gevonden heeft om aan de alarmbel te trekken en duidelijk te maken hoe diep het zit.
Ze had ook eerder die manier kunnen vinden.
't Is makkelijk om te zeggen dat de overkant het niet ziet. Hoe kan je iemand kwalijk nemen om iets niet te zien? Het zien en er niets mee doen, dat is een ander verhaal.
 
Ik vind het gewoon nogal kort door de bocht om direct te gaan zeggen "Het was aan haar om duidelijk te zijn ipv onduidelijk te zijn en je daarop af te rekenen" terwijl we hier quasi niets over de situatie weten. Voidski zegt zelf dat hij bepaalde signalen niet of maar half gezien heeft, dat ze erover gepraat hebben en dat zij kon aanhalen wanneer ze dingen aanhaalde. How in the hell kunnen we dan besluiten dat het 'haar schuld' is??

"Mannen missen nu eenmaal signalen dus vrouwen moeten maar duidelijker zijn" is ook zever. Je kan beiden nen effort doen om duidelijk te communiceren. Vrouwen kunnen zeker beter gewoon letterlijk zeggen wat er scheelt ipv een of andere silent treatment of wat dan ook, maar als man kan je ook af en toe eens checken bij je partner en letterlijk vragen hoe ze zich voelt in de relatie, of alles nog ok is, een situatie creëren waarin ze op het gemak kan zeggen hoe ze zich voelt en frustraties kan uiten. Zeker als je weet dat je soms signalen mist als man.

Om maar te zeggen, zo'n situaties zijn heel vaak met wat missers van beide kanten, en niet perse de vrouw die maar duidelijk moet zijn.

En niet voor 't een en 't ander maar bij sommige mensen kunt ge ook echt letterlijk zeggen "Ik zie het niet meer zitten want X en Y en als dat niet verandert ben ik weg' en dan nog dringt het niet door tot ge effectief vertrekt. (Aan't gebeuren bij een vriendin van mij momenteel)

Niets tegen u trouwens, Voidski, vind het erg jammer voor jou en hoe het voor jou gelopen is, gewoon de reacties hier die direct met de vinger gaan wijzen vind ik weer erg voorbarig.
 
@Tanuki_ heeft gelijk. Vingerwijzen lost toch niks op. Als zij het gevoel heeft dat voor haar de communicatie duidelijk was, en ik heb dat gevoel totaal niet, dan zal de waarheid gewoon in het midden liggen.

Het enige wat ik niet kan begrijpen, en waar ik mateloos mij van opvreet, is waarom ze niet eerder een "sit down" heeft gedaan en een serieus gesprek is aangegaan. Nu is ze gewoon weg terwijl in essentie, nuchter bekeken, de problemen die we hadden zo eenvoudig waren om op te lossen puur door een deftig gesprek aan te gaan. Nu is alles gewoon weg.
 
@Tanuki_ heeft gelijk. Vingerwijzen lost toch niks op. Als zij het gevoel heeft dat voor haar de communicatie duidelijk was, en ik heb dat gevoel totaal niet, dan zal de waarheid gewoon in het midden liggen.

Het enige wat ik niet kan begrijpen, en waar ik mateloos mij van opvreet, is waarom ze niet eerder een "sit down" heeft gedaan en een serieus gesprek is aangegaan. Nu is ze gewoon weg terwijl in essentie, nuchter bekeken, de problemen die we hadden zo eenvoudig waren om op te lossen puur door een deftig gesprek aan te gaan. Nu is alles gewoon weg.
Dat heeft ze net in haar beleving wel al gedaan...

Vrouwen en mannen communiceren gewoon heel anders, is nu eenmaal zo.
Best in het begin proberen duidelijk af te spreken, wil je mijn volle aandacht => vraag er eerst even achter ipv uw verhaal al te beginnen.
 
Ik denk nu eerlijk gezegd ook niet dat Voidski zoveel baat heeft bij alle schuld bij zijn ex te leggen. Het is een normale reactie, zeker op een forum waar je “one of us” wilt steunen. Maar zeker als hij zelf aanhaalt dat hij zaken gemist heeft is het soms ook gewoon niet leuk om te horen dat het toch enkel aan de andere partij ligt.

Hoe je het draait of keert, je bent nog altijd met twee in het verhaal.
 
Terug
Bovenaan