Opnieuw op eigen benen na een lange relatie
- Onderwerp starter Mulan
- Startdatum
Fucking hell het afzetten op school op de dag van de wissel hakt er serieus in zeg.
Kon me nog net inhouden om niet op de speelplaats in tranen uit te barsten, maar eens thuis volledig gebroken.
Nu is het huis pas leeg.
Dat zal ook wel beteren zeker...
Kon me nog net inhouden om niet op de speelplaats in tranen uit te barsten, maar eens thuis volledig gebroken.
Nu is het huis pas leeg.
Dat zal ook wel beteren zeker...
Nijntje
Active member
Head down en focus op wat belangrijk is: uwe kleine.
Wij kennen elkaar persoonlijk van vroeger dus sta me zo vrij om u een goede tip te geven: harder worden.
Het leven is soms kak maar steek jezelf niet in een slachtoffer rol. Het leven gaat voort.
Ook zo de hopende/vragende partij rol aannemen gaat compleet averechts werken voor uw ex-partner.
Je zou ze meer verbazen door gewoon uw leven in handen te nemen en door gewoon verder te gaan in het leven. Vrouwen willen vaak iemand die controle heeft en zelfvertrouwen. Desondanks ga ik u ook gewoon eerlijk zeggen: hoop er niet op. Heeft geen nut om vast te houden aan dingen uit het verleden en de slaagkans zal ook zeer klein zijn moest het toch gebeuren. Er is iets gekrakt tussen jullie en zoiets herstel je niet zomaar. Dat gaat altijd vanop de achtergrond blijven spelen. Focus op de zaak en focus op uw zoon. Je gaat verbaasd zijn wat het leven nog op uw pad gaat brengen. Besef dat het nu even kut zal zijn maar daarna 'the only way is up'.
Hier ook met de uitbouw van het bedrijf moeilijke periodes gehad met mijn vrouw: ik was altijd moe, zelden thuis, altijd zeer laat thuis, weinig energie om dan op zondag samen is iets te doen, ... Bij momenten toch ook nipt geweest maar ik was duidelijk in wat de prioriteit was hier. Nu is het schade inhalen maar ik snap van waar je komt.
Goede afspraken maken voor uw kind is prioriteit, week om week bijvoorbeeld. Is een zeer goeie manier. Heb je altijd wat tijd om uw eigen privé leven weer wat op de rails te krijgen en terug uit te bouwen maar toch veel tijd te spenderen ook de andere week met uw kind.
Dat en uw zaak, de rest volgt vanzelf wel.
Veel succes alvast!
@Nijntje Klopt makker inderdaad.
Het ging de laatste weken wel wat beter hoor, de avonden dat ik vrij was spendeerde ik in het casino, terug aan het pokeren
Maar dan de verhuis en nu week / week hakt er wel weer eventjes in. Over 2 weken nog de trouwdatum passeren en dan is de grootste shit normaal wel helemaal voorbij tot er eens een nieuwe vent passeert
Dusja, leven in de loods en in het casino 2 weken per maand
En de tijd dat ik over heb verder mijn huis afwerken, die verbouwing die al 10 jaar stil ligt sinds we er wonen. Plinten overal afwerken, schilderen en doen, de finale afwerking... De zondagen duren ongelofelijk lang heb ik al gemerkt, dus kan daar mijn energie insteken. En als ik het dan ooit toch zou verkopen is het wel 100% van mij.
Het ging de laatste weken wel wat beter hoor, de avonden dat ik vrij was spendeerde ik in het casino, terug aan het pokeren
Maar dan de verhuis en nu week / week hakt er wel weer eventjes in. Over 2 weken nog de trouwdatum passeren en dan is de grootste shit normaal wel helemaal voorbij tot er eens een nieuwe vent passeert
Dusja, leven in de loods en in het casino 2 weken per maand
En de tijd dat ik over heb verder mijn huis afwerken, die verbouwing die al 10 jaar stil ligt sinds we er wonen. Plinten overal afwerken, schilderen en doen, de finale afwerking... De zondagen duren ongelofelijk lang heb ik al gemerkt, dus kan daar mijn energie insteken. En als ik het dan ooit toch zou verkopen is het wel 100% van mij.
Laatst bewerkt:
Nijntje
Active member
Beetje context toch: poker speel je tegen spelers. Kan perfect gebeat worden als je weet wat je doet. (Heel andere discussie)
@Chickenlal was in het verleden een ervaren speler met de nodige successen dus daar moet je je geen zorgen over maken.
Het is pas problematisch als je iemand naar roulette, blackjack of slots ziet lopen
peppe
Active member
Beetje context toch: poker speel je tegen spelers. Kan perfect gebeat worden als je weet wat je doet. (Heel andere discussie)
@Chickenlal was in het verleden een ervaren speler met de nodige successen dus daar moet je je geen zorgen over maken.
Het is pas problematisch als je iemand naar roulette, blackjack of slots ziet lopen
Context was echt nodig. Ik dacht ook al, gaat dieje 2x per maand gokken
kinxton
Active member
Moh @Chickenlal 'k wist dat niet, casino Blankenberge dan? Je daar nog niet gezien als ik er was (als leverancier, dus 'k mag niet meespelen). Dus das goed tekenBeetje context toch: poker speel je tegen spelers. Kan perfect gebeat worden als je weet wat je doet. (Heel andere discussie)
@Chickenlal was in het verleden een ervaren speler met de nodige successen dus daar moet je je geen zorgen over maken.
Het is pas problematisch als je iemand naar roulette, blackjack of slots ziet lopen
In Blankenberge is gezn poker meer helaas.Moh @Chickenlal 'k wist dat niet, casino Blankenberge dan? Je daar nog niet gezien als ik er was (als leverancier, dus 'k mag niet meespelen). Dus das goed teken
Nieuwe pokerroom in Middelkerke casino
@Nijntje danku voor de context en de credit
Hier een hele lange tijd meegelezen en de recente verhalen hier voelen allemaal vrij herkenbaar. Nu wil ik het toch ook eens allemaal neerschrijven.
Ik was 16 jaar samen met mijn partner, 3 kids (2,4 en 7 op moment van scheiding)
Naar mijn gevoel had ik de perfecte relatie. Wij hadden geen ruzie, spendeerden veel tijd samen (zowel als ouders en als partners)
Mijn partner was thuisblijfouder en ik werkte (bijna) voltijds van thuis uit. Dit zorgde ervoor dat we zo goed als stressvrij konden leven. We hadden nog wat verbouwplannen en waren daar volop voor aan het sparen. Ik had in Maart-April 2024 al eens aangegeven aan mijn partner dat de verhouding te ver zoek was. Ik werkte voltijds, maakte de kids klaar in de ochtend, bracht ze naar school, zorgde voor eten `s middags en avonds, haalde de kids van school, deed de tuin en stofzuigde/dweilde. Mijn ex zat toen vaak tot de middag in haar pyjama op haar GSM bezig, terwijl ze op de jongste oplette. Ze kreeg dan ook nog zin om terug te gaan studeren dus dat hadden we ook opgestart.
Net voor de aanvang van de verbouwing ben ik me neerslachtiger beginnen voelen en in een depressie gesukkeld. Teveel hooi op mijn vork, te weinig rust. Begonnen met psychologe en antidepressiva. Tegelijkertijd opperde mijn ex om de relatie open te gooien. We zijn beide al samen sinds einde middelbaar en ze was ‘nieuwsgierig’. Ze had het nodig om gelukkig te zijn (en uiteindelijk wil je het geluk van je partner niet ontzeggen, toch?). Regels werden afgesproken.
Wat volgde waren maanden van liegen, gaslighting, manipuleren, … Voorbeelden zoals, berichten verwijderen en zeggen dat het aan mijn anti-depressiva lag dat ik dingen inbeelde etc. Op ons etentje voor onze 16 jaar samen te vieren kreeg ze plots een berichtje van één van haar, euh, connecties, dat zijn hond zijn medicatie volledig had opgegeten. Mijn ex heeft mij toen thuis afgezet en is naar hem gereden. Ik heb letterlijk gesmeekt om dat niet te doen maar helaas mocht dat niet baten. We kregen vaker ruzie over hem, discussies, …
Ze stelde voor om aan birdnesting te doen. Fancy woord maar kwam er dan wel op neer dat ik 2 huizen moest betalen. Ons huis, dat afbetaald moest worden en een huurhuis waar wij zouden switchen. Aangezien ik toen al eventjes thuis zat en we een grote verbouwing hadden gedaan kon ik dat gewoon niet financieel dragen. Ook de gedachte om telkens te moeten geconfronteerd worden met rommel, ondergoed, … in de andere woning leek me niet ideaal.
Ik ben eind 2024 er achter gekomen dat ze vaker naar hem ging dan dat ze zei… Avondje uit met vriendinnen? Daarvoor ging ze eerst uitgebreid douchen, scheren, andere lingerie, … Wandelen in het bos? Was met hem, … Ik ben er dan eens naartoe gereden en meneer stond mij op te wachten, achter de deur, met een dumbell boven zijn hoofd, klaar om te slaan. Ik heb hem toen ontwapend en schreeuwend, huilend naar huis gegaan. Achteraf zegt mijn ex hiervan dat ze zeker nog geen affaire had met hem, maar op het moment dat ik hem een slag had gegeven ze inzag hoe graag ze hem zag en zijn ze een relatie begonnen.
Reden voor de scheiding? Wisselde elke keer en die kon ik ook telkens weerleggen.
Ze is uiteindelijk in feb 2025 uit de woning vertrokken. Tegen iedereen zegt ze dat ik haar uit huis heb gezet, wat mss technisch wel klopt (We zaten aan tafel, ik vroeg haar als er een optie was dat ze dit nog een kans gaf, ze zei nee en toen zei ik ‘Dan heb ik liever dat je iets anders zoekt en vertrekt), maar niet eerlijk aanvoelt.
Sinds feb is het spelletje van haar kant uit met aantrekken en afstoten begonnen.. Ze kan poeslief zijn, hoop geven om die daarna weer helemaal af te pakken. Zo heeft zich 2 maand terug het volgende afgespeeld
En nu? Nu zijn we 80+ psycholoog/huisarts/MCT sessies verder, leven gaat met ups en downs en de EOT is 2 weken terug eindelijk getekend geraakt. De gedeelde omgeving zegt dat het met haar slechter en slechter gaat en met mij beter en beter. Soms voelt het wel zo dat het beter gaat, soms ook niet. Je blijft inderdaad ergens wel hoop houden, al besef ik maar al te goed dat de situatie toxisch was, naar het narcistische toe. Mijn depressieve gedachten zijn ‘verbeterd’ de moment dat zij verhuisd is. Alsof mijn lichaam al aanvoelde wat ik zelf nog niet wist.
We zitten nu in co ouderschap. Ik kan het huis houden. Maar het is toch verdomd lastig om je kinderen te moeten missen de helft van de tijd, door een scheiding waarbij, naar mijn gevoel, ik meer reden had om die te pushen dan zij. Voelt allemaal zo oneerlijk en frustrerend aan.
En nu, nu heeft ze plotseling overal gedeblokkeerd en stuurde ze ’hoe is het met jou nog?’. Mijn hart schreeuwt om het allemaal eruit te gooien. Maar ze heeft mijn vertrouwen al zo vaak geschonden dat ik dan maar gereageerd heb met ‘Hier alles ok’. Niets teruggevraagd. Koud, objectief antwoord. En toch kreeg ik hier ergens weer een klein beetje hoop door… Gaat dat ooit weg? Wanneer gaat mijn gevoel mijn verstand volgen?
Ik was 16 jaar samen met mijn partner, 3 kids (2,4 en 7 op moment van scheiding)
Naar mijn gevoel had ik de perfecte relatie. Wij hadden geen ruzie, spendeerden veel tijd samen (zowel als ouders en als partners)
Mijn partner was thuisblijfouder en ik werkte (bijna) voltijds van thuis uit. Dit zorgde ervoor dat we zo goed als stressvrij konden leven. We hadden nog wat verbouwplannen en waren daar volop voor aan het sparen. Ik had in Maart-April 2024 al eens aangegeven aan mijn partner dat de verhouding te ver zoek was. Ik werkte voltijds, maakte de kids klaar in de ochtend, bracht ze naar school, zorgde voor eten `s middags en avonds, haalde de kids van school, deed de tuin en stofzuigde/dweilde. Mijn ex zat toen vaak tot de middag in haar pyjama op haar GSM bezig, terwijl ze op de jongste oplette. Ze kreeg dan ook nog zin om terug te gaan studeren dus dat hadden we ook opgestart.
Net voor de aanvang van de verbouwing ben ik me neerslachtiger beginnen voelen en in een depressie gesukkeld. Teveel hooi op mijn vork, te weinig rust. Begonnen met psychologe en antidepressiva. Tegelijkertijd opperde mijn ex om de relatie open te gooien. We zijn beide al samen sinds einde middelbaar en ze was ‘nieuwsgierig’. Ze had het nodig om gelukkig te zijn (en uiteindelijk wil je het geluk van je partner niet ontzeggen, toch?). Regels werden afgesproken.
Wat volgde waren maanden van liegen, gaslighting, manipuleren, … Voorbeelden zoals, berichten verwijderen en zeggen dat het aan mijn anti-depressiva lag dat ik dingen inbeelde etc. Op ons etentje voor onze 16 jaar samen te vieren kreeg ze plots een berichtje van één van haar, euh, connecties, dat zijn hond zijn medicatie volledig had opgegeten. Mijn ex heeft mij toen thuis afgezet en is naar hem gereden. Ik heb letterlijk gesmeekt om dat niet te doen maar helaas mocht dat niet baten. We kregen vaker ruzie over hem, discussies, …
Ze stelde voor om aan birdnesting te doen. Fancy woord maar kwam er dan wel op neer dat ik 2 huizen moest betalen. Ons huis, dat afbetaald moest worden en een huurhuis waar wij zouden switchen. Aangezien ik toen al eventjes thuis zat en we een grote verbouwing hadden gedaan kon ik dat gewoon niet financieel dragen. Ook de gedachte om telkens te moeten geconfronteerd worden met rommel, ondergoed, … in de andere woning leek me niet ideaal.
Ik ben eind 2024 er achter gekomen dat ze vaker naar hem ging dan dat ze zei… Avondje uit met vriendinnen? Daarvoor ging ze eerst uitgebreid douchen, scheren, andere lingerie, … Wandelen in het bos? Was met hem, … Ik ben er dan eens naartoe gereden en meneer stond mij op te wachten, achter de deur, met een dumbell boven zijn hoofd, klaar om te slaan. Ik heb hem toen ontwapend en schreeuwend, huilend naar huis gegaan. Achteraf zegt mijn ex hiervan dat ze zeker nog geen affaire had met hem, maar op het moment dat ik hem een slag had gegeven ze inzag hoe graag ze hem zag en zijn ze een relatie begonnen.
Reden voor de scheiding? Wisselde elke keer en die kon ik ook telkens weerleggen.
- ‘Je was er niet voor mij 14 jaar geleden toen IK slecht in mijn vel zat’ - Schat, ik was toen net mijn vader verloren en kon toen echt niet elke dag naar jou komen
- ‘Je hebt 6 jaar geleden de oudste nooit naar de creche gedaan’ - Schat, we hadden toen maar 1 auto, ik werkte thuis en jij in Gent en de creche was op jouw baan…
- ‘Je bent een carrière man’ - Schat, ik ben elke dag thuis werk van 8-5, kook 2 keer, ga mee op school uitstappen, … Dit is echt niet de definitie van een carriereman
- ‘Je hebt me een slet genoemd toen ik die berichten had verwijderd’ - Ok, schelden is niet ok, maar snap je niet vanwaar het komt?
- …
Ze is uiteindelijk in feb 2025 uit de woning vertrokken. Tegen iedereen zegt ze dat ik haar uit huis heb gezet, wat mss technisch wel klopt (We zaten aan tafel, ik vroeg haar als er een optie was dat ze dit nog een kans gaf, ze zei nee en toen zei ik ‘Dan heb ik liever dat je iets anders zoekt en vertrekt), maar niet eerlijk aanvoelt.
Sinds feb is het spelletje van haar kant uit met aantrekken en afstoten begonnen.. Ze kan poeslief zijn, hoop geven om die daarna weer helemaal af te pakken. Zo heeft zich 2 maand terug het volgende afgespeeld
- Ze belt me op maandag, dat ze het gaat gedaan maken met die gast. Uiteindelijk bellen we 4 uur lang
- Ze belt me dinsdag, dat ze naar die gast gaat gaan en deelt haar locatie.
- Ze belt woensdag met haar ma, dat ze inziet wat ik allemaal deed en ze mij nog graag zag
- Ze komt donderdag langs, en is weer volledig gedraaid qua gedachtegang. Ik geef haar nog een brief mee, die ik op voorhand had geschreven om zeker alles te kunnen zeggen wat ik wou.
- Vrijdag, deelt ze die brief instantly met die gast, en ze zijn terug samen…
En nu? Nu zijn we 80+ psycholoog/huisarts/MCT sessies verder, leven gaat met ups en downs en de EOT is 2 weken terug eindelijk getekend geraakt. De gedeelde omgeving zegt dat het met haar slechter en slechter gaat en met mij beter en beter. Soms voelt het wel zo dat het beter gaat, soms ook niet. Je blijft inderdaad ergens wel hoop houden, al besef ik maar al te goed dat de situatie toxisch was, naar het narcistische toe. Mijn depressieve gedachten zijn ‘verbeterd’ de moment dat zij verhuisd is. Alsof mijn lichaam al aanvoelde wat ik zelf nog niet wist.
We zitten nu in co ouderschap. Ik kan het huis houden. Maar het is toch verdomd lastig om je kinderen te moeten missen de helft van de tijd, door een scheiding waarbij, naar mijn gevoel, ik meer reden had om die te pushen dan zij. Voelt allemaal zo oneerlijk en frustrerend aan.
En nu, nu heeft ze plotseling overal gedeblokkeerd en stuurde ze ’hoe is het met jou nog?’. Mijn hart schreeuwt om het allemaal eruit te gooien. Maar ze heeft mijn vertrouwen al zo vaak geschonden dat ik dan maar gereageerd heb met ‘Hier alles ok’. Niets teruggevraagd. Koud, objectief antwoord. En toch kreeg ik hier ergens weer een klein beetje hoop door… Gaat dat ooit weg? Wanneer gaat mijn gevoel mijn verstand volgen?
Laatst bewerkt:
denikke
Member
Dit wel het laatste wat ik verwachte te lezen :O 16 jaar kan je niet samenvatten op 1 post, en alles heeft tijd nodig, maar moesten er geen kinderen in het spel zijn zou ik verwachten dat dit een salut en tot nooit meer scenario zou zijn.
Wallfish
Member
Sorry, jij werkte voltijds en deed om het nog zacht uit te drukken >50% het huishouden? Terwijl je vrouw niet werkte en ... wat deed?
Ieder zijn ding maar dit is een enorme red flag in mijn ogen.
Ofwel is ze enorm lui en profiterend, ofwel zijn er andere dingen aan de hand zoals een depressie ofzo.
Eenvoudig gezegd achteraf en als buitenstaander natuurlijk, maar dat net zij dan nog oppert om de relatie open te gooien ...
Ik heb er zelf geen ervaring mee maar ik geloof dat open relatie enkel kan werken mits goede afspraken en mits beide partijen zich goed in hun vel voelen. Maar dat laatste was blijkbaar bij beiden het geval niet. Lijkt mij alsof zij die open relatie als een manier zag om iemand anders te zoeken zonder jouw al meteen te moeten opgeven.
Zoveel als mogelijk van weg blijven zou ik zeggen.
MisterV
Well-known member
Hier staat wel het één en ander herkenbaar in (zorgen voor het grootste deel van de financiën en het huishouden, ex heeft affaire, ex wil relatie opengooien, depressie die wellicht grotendeels aan toxische relatie te wijten was, openbloeien na scheiding, ...). Maar heb ze wel nooit teruggewild. Als ik één raad kan geven: Hou het beperkt tot regelingen rond kinderen en verder niks. Geen emotionele steun, geen hopen op terugkeer of whatever. Dit is niet "neigen naar narcisme" maar vollen bak narcisme. Ze blijft proberen voeding halen uit u. Zelfs al zijn er ongetwijfeld redenen waarom ze zo is, je kan niet de empatische persoon blijven zijn en daarin uzelf compleet kwijtspelen.
Leef uw leven zonder haar, genees, probeer het co-ouderschap voor zover mogelijk goed te regelen. En probeer inzicht te krijgen in uw eigen patronen en waarom je aangetrokken raakt tot dat soort types zodat je niet nog eens zo één strikt. (been there, done that) Het leven wordt echt veel en veel beter.
Ik snap die reactie en zie nu pas in hoe die situatie is zo kunnen ontstaan.
Je gaat samenwonen, je krijgt een gezin en verdeelt zo wat de taken. Maar zij deed haar deel nooit, dus dan maakte ik daar een opmerking over. Wat volgde was dan ruzie, met de woorden 'Ik ging net X voor jou doen/plannen/verrassen, maar door jouw reactie nu ga ik X niet doen'. Dit zorgde ervoor dat ik de volgende keer dan maar gewoon zelf haar kleren opruimde, stofzuigde, kookte, boodschappen doen, ...
Het probleem was dat ze ook gewoon af en toe echt wel iets leuks had gepland, dus je blijft 'je best doen'...
En zo waren er uiteindelijk red flags genoeg.
- Ze stofzuigde enkel als ik in slaap was gevallen in de zetel
- Bij de start van mijn depressie wou ze mee naar de huisarts en psycholoog. Zogezegd als bezorgde echtgenote, maar nu heb ik pas door dat het was om te controleren...
- ...
Als ik de pros en cons van de relatie oplijst, zijn de cons veel langer dan de pros. Maar geen 'normaal' nest meer kunnen aanbieden aan de kids en ze 50% van de tijd missen is een hel. Deze hele situatie voelt voor mij ook gewoon niet rechtvaardig aan en worstel ik nog enorm mee
Ik denk sowieso dat als je daar middenin zit, en dat stap per stap gebeurde je pas een hele tijd later alarmsignalen opmerkt dan moest je een neutrale toeschouwer zijn. Ik zou er me achteraf niet slechter om voelen, lijkt me duidelijk dat je beter af bent.
Laatst bewerkt:
Nijntje
Active member
Uw pa is ne legend.
peppe
Active member
Klinkt niet echt als de perfecte relatie MAAR ik herken de situatie met mijn ex. Geef ze niets want voor haar is het echt een spel.
Mijn ex heeft bijna hetzelfde gedaan. Telkens wanneer ik er bijna over was kwam ze terug met een verhaal dat ze inzag hoe goed onze relatie was. Mij een kleine beetje hoop geven en uiteindelijk toch bij die kerel blijven.
Het doet enorm pijn en ook al heb je kinderen, kap ermee, korte pijn is het beste. Ik heb 2 jaar haar spelletjes zitten meespelen..
Ebel
Active member
Ik ga mezelf nog eens quoten.
Zoals hierboven te lezen valt ben ik deze lente gebroken met mijn vriendin. Toch even diep gezeten deze zomer. Het waren lange maanden waarin ik haar heb gemist en waar ik me eenzaam heb gevoeld. Veel naar oude foto's gekeken en liedjes gespeeld met herinneringen, you know the drill. Mijn hobbies en vrienden hielden me gelukkig in balans.
Nu, na enkele maanden werden er verrassend genoeg opnieuw berichten uitgewisseld. De frequentie van sturen ging steeds omhoog. Eerst eerder informatief maar steeds meer inhoudelijk. In putje zomer besloten om nog eens af te spreken op een Antwerps terrasje en ze is eigenlijk nooit meer weggegaan. Vuurwerk! Het wonder is geschied en we waren opnieuw samen.
We zijn nu enkele maanden verder en waar in het begin de hormonen en de herwonnen liefde me op een roze wolk zetten begin ik nu toch meer en meer te voelen waarom het eerder niet werkte. De twijfel sluipt er overal in en ik krijg het gevoel een fout gemaakt te hebben. Ik zit de hele tijd in m'n hoofd dingen af te wegen. Ligt het echt aan haar of saboteer ik mezelf? Ga ik niet altijd op zoek zijn naar "iets beters"? Moet ik niet gewoon eens durven springen, of passen we gewoon niet bij elkaar? Ik voel me niet oprecht naar haar toe. Ik panikeer een beetje.
Daarnaast is er ook schuldgevoel. Ze wil heel graag kinderen en liefst zo snel mogelijk gezien haar leeftijd. Dit afblazen betekent voor haar misschien een toekomst zonder kinderen. Ik weet dat het niet zou mogen meespelen in mijn beslissing, maar it does.
Dus ja, ik balanceer nu al enkele dagen op de rand om het te vertellen.
Maar het is nooit het juiste moment en ik vind het gewoon moeilijk. Eenmaal gezegd is er geen weg terug.
>> Advies is moeilijk gezien de beperkte informatie, maar ik wou het even van me afschrijven.
