Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

[MisterV]

Je zou bijv. wel aan jouw zussen kunnen meegeven dat je het liever niet weet dat ze met haar zijn weggegaan omdat ze al genoeg nog in je leven aanwezig is en je het er psychisch toch moeilijk mee hebt. Hopelijk gaan ze dat toch wel begrijpen.

Dat is nu net heel mijn irritatie vandaag (tis te zeggen, irritatie, ben eerlijk gezegd een beetje pissed). Ze doen met mekaar wat ze willen maar ik hoef geen halve fotoreportage in de familie whatsapp te zien passeren wanneer ze op trot zijn met de ex-schoonzus.

Ik zou ook denken dat dat contact met jouw zussen wel uitdooft, maar aangezien jullie ook reeds een jaar gescheiden zijn duurt dat misschien toch wat langer dan verwacht?

Zus 1 die ferm pissed was op de ex nadat ze heel mijn verhaal had gehoord spreekt er nu wel regelmatig mee af Ik snap de logica niet maar swat, dat is hun probleem. Ik zie dat contact eerlijk gezegd niet afzwakken de komende tijd.

Het steekt wel dat ik weer degene ben die maar moet plooien/zwijgen voor de goede vrede. Mijn ouders en broer bewaken die grens veel strikter en gaan ook rapper checken of iets ok is.

Ik had daar een zeer hechte band mee en mis die mensen op zich wel, maar hoe mijn ex-schoonvader zich gedragen heeft tijdens de scheiding heeft mij teveel pijn gedaan om bij die mensen nog over de vloer te komen.

Op zich heeft die ex-schoonfamilie zich wel proper gedragen naar mij toe, behalve de ex-schoonbroer. Maar de fysieke afstand zorgt al voor weinig behoefte om daar eens efkes over de vloer te komen, heen en terug is dat drie uur rijden. Plus dat ik ook constant waakzaam moet zijn dat ik mijn ex niet op de één of andere subtiele manier over mijn grenzen laat gaan. Ook nog eens contact onderhouden met de ex-schoonfamilie zou dat nog complexer maken. En het maakt het ook eenvoudiger om dat hoofdstuk mentaal af te sluiten.

 

[nestorius]

Langs de andere kant is het wel leuker zo dan continue ambras te hebben natuurlijk. Ook voor uw kinderen. Ik heb beide gezien toen ik kind was en mijn ouders gescheiden zijn en als kind teken ik toch voor zulke dingen dan families die niet anders doen dan kwaad spreken over elkaar.

 

[Deleted member 3056]

Zeg dit tegen je zussen en vraag of ze zo'n dingen voortaan privé delen met elkaar omdat niet iedereen de behoefte heeft om ongevraagd een hele hoop foto's te ontvangen.
Voor de rest zou ik zeggen, geef het nog wat tijd. Een jaartje is ook nog wel wat kort om dit allemaal te plaatsen. Gun jezelf nog wat tijd en dan ga je het hopelijk allemaal wat sneller leren loslaten.

 

[Doxie]

Ook wel niet gemakkelijk voor uw ex. G verhuist voor de liefde ver weg, krijgt kinderen en kunt na scheiding niet terug verhuizen naar uw familie/vrienden door de kinderen. Ik snap wel dat die dan de weinige contacten wil houden

 

[Sond]

Misschien ben ik daar te "braaf" in maar ik heb altijd zoiets van het is niet omdat het tussen u en u ex niet meer loopt dat u vrienden/familie die ook een goeie band hebben met hem/haar die dan ook moeten laten vallen uit een soort van loyaliteit met u.
Als zij niks fout heeft gedaan naar hen toe zie ik ook niet in waarom.

Een van mijn beste vriendinnen was getuige om mijn ex haar 2e trouw. Die heeft vlak na onze scheiding haar gedacht gezegd over de situatie tussen ons en daarna was voor haar de kous af. Mij niet gelaten uiteindelijk. Het enige waar rekening mee gehouden wordt is dat we niet samen uitgenodigd worden op (kleine) feestjes/bbq's etc.

Maar ik ben iemand die niet graag conflicten heeft en aangezien ik enig kind ben kan ik ook enkel redeneren vanuit het vrienden standpunt. Misschien dat het inderdaad nog lastiger ligt als het over broers en zussen gaat.

Zeg dit tegen je zussen en vraag of ze zo'n dingen voortaan privé delen met elkaar omdat niet iedereen de behoefte heeft om ongevraagd een hele hoop foto's te ontvangen.

Dit lijkt mij ook de beste oplossing. Als je het meent dat het enige dat je effectief stoort de fotoreportage is moet je dat idd gewoon zeggen tegen u zussen. Die zullen daar wel rekening mee houden en gewoon privé afspreken als ze dat nog willen en klaar.

 

[MisterV]

Misschien ben ik daar te "braaf" in maar ik heb altijd zoiets van het is niet omdat het tussen u en u ex niet meer loopt dat u vrienden/familie die ook een goeie band hebben met hem/haar die dan ook moeten laten vallen uit een soort van loyaliteit met u.
Als zij niks fout heeft gedaan naar hen toe zie ik ook niet in waarom.

Niemand hoeft van mij te breken met de ex-schoonfamilie, ik hoef alleen niet op de hoogte gehouden te worden van hun activiteiten samen. Neemt niet weg dat het wel voor een dubbel gevoel zorgt dat ik er ook wel bij mag nemen bovenop de andere shit. Het is m.a.w. weer maar eens plooien voor andermans pleziertjes.

Zeg dit tegen je zussen en vraag of ze zo'n dingen voortaan privé delen met elkaar omdat niet iedereen de behoefte heeft om ongevraagd een hele hoop foto's te ontvangen.

Vandaar de irritatie dus, ze weten dat al.

 

[Pikachu]

Dat is nu net heel mijn irritatie vandaag (tis te zeggen, irritatie, ben eerlijk gezegd een beetje pissed). Ze doen met mekaar wat ze willen maar ik hoef geen halve fotoreportage in de familie whatsapp te zien passeren wanneer ze op trot zijn met de ex-schoonzus.

Zus 1 die ferm pissed was op de ex nadat ze heel mijn verhaal had gehoord spreekt er nu wel regelmatig mee af Ik snap de logica niet maar swat, dat is hun probleem. Ik zie dat contact eerlijk gezegd niet afzwakken de komende tijd.

Hier hetzelfde toen we nog met advocaten bezig waren had mijn advocaat me aangeraden dat mijn kant van de familie niet omging met men ex. Dus dit persoonlijk gemeld bij men broer en schoonzus maar was dus blijkbaar een uitnodiging om het wel te doen bij men schoonzus...

 

[MisterV]

Hier hetzelfde toen we nog met advocaten bezig waren had mijn advocaat me aangeraden dat mijn kant van de familie niet omging met men ex. Dus dit persoonlijk gemeld bij men broer en schoonzus maar was dus blijkbaar een uitnodiging om het wel te doen bij men schoonzus...

Toen we nog bezig waren met verdeling centen en uitkoopsom en zo heb ik ze ook gevraagd om contact af te houden tot dat rond was. Ook al omdat de ex vuil spel speelde met ondanks afspraken daarover haar familie erin te betrekken.

 

[Enj0i^]

Ik had tot een tijdje terug nooit van mijn leven gedacht dat ik dit topic ooit nodig ging hebben, maar nog maar eens blijkt dat het leven heel onvoorspelbaar is.

Mijn vriendin heeft na 9 jaar onlangs laten weten dat ze niet meer gelukkig is en dat ze niet echt een oplossing ziet. Ik heb gisteren nog een laatste poging gedaan, maar ik vrees dat er niks meer aan te doen is. Zij voelt nu eenmaal hoe ze zich voelt. Onze relatie van 9 jaar zit er dus op.

We zijn altijd heel gelukkig geweest, maar de laatste 2 jaar ben ik enorm beginnen sukkelen met mijn mentale (en daardoor fysieke) gezondheid. Ik heb enorm diep gezeten en dat heeft het laatste jaar ons echt uit elkaar geduwd. Mijn focus lag enorm op mezelf en hoe ik beter kon worden, en ik heb onze relatie daarbij te weinig aandacht gegeven. Ik voelde ook het laatste jaar dat ik ze ergens emotioneel kwijt was, maar ik kon er niks meer aan doen want ik wist ook niet hoe. Ik zag gewoon dag na dag hoe we verder uit elkaar groeiden.

Er is natuurlijk nog veel meer nuance na 9 jaar, maar dat doet er hier nu ook niet toe.

Ik mis ze enorm en ergens ben ik natuurlijk heel kwaad, maar ik kan haar niet verwijten dat ze niet gelukkig is natuurlijk. Zij verdient het ook van gelukkig te zijn.

Ik val echt in een enorm gat op dit moment. Ik ging er nooit van uit dat we ooit echt uit elkaar gingen gaan, ik had haar dan ook in 2022 ten huwelijk gevraagd, maar door mijn problemen is het huwelijk er nooit van gekomen.

Het voelt raar om nu bijna 40 jaar te zijn en opeens terug alleen in het leven te staan. Heel eenzaam voel ik me.
Ik heb echt een rottige 2 jaar achter de rug en iedere dag is nog altijd een strijd om mezelf beter te voelen. Ik hoop dat ik hier ook door kan en wie weet er ooit sterker terug uit kom.

Het enige geluk is dat ik als student lang alleen heb gewoond en ik perfect alleen kan wonen.

Het voelt raar om zoiets persoonlijk hier te delen met een hoop onbekenden (dat hoop ik toch dat niemand mij hier kent), maar ik voel me heel erg eenzaam en dit lucht toch ergens een beetje op.

 

[Mulan]

Die eerste maanden zijn de ergste, heel veel sterkte in elk geval!

 

[MisterV]

Ik had tot een tijdje terug nooit van mijn leven gedacht dat ik dit topic ooit nodig ging hebben, maar nog maar eens blijkt dat het leven heel onvoorspelbaar is.

Mijn vriendin heeft na 9 jaar onlangs laten weten dat ze niet meer gelukkig is en dat ze niet echt een oplossing ziet. Ik heb gisteren nog een laatste poging gedaan, maar ik vrees dat er niks meer aan te doen is. Zij voelt nu eenmaal hoe ze zich voelt. Onze relatie van 9 jaar zit er dus op.

We zijn altijd heel gelukkig geweest, maar de laatste 2 jaar ben ik enorm beginnen sukkelen met mijn mentale (en daardoor fysieke) gezondheid. Ik heb enorm diep gezeten en dat heeft het laatste jaar ons echt uit elkaar geduwd. Mijn focus lag enorm op mezelf en hoe ik beter kon worden, en ik heb onze relatie daarbij te weinig aandacht gegeven. Ik voelde ook het laatste jaar dat ik ze ergens emotioneel kwijt was, maar ik kon er niks meer aan doen want ik wist ook niet hoe. Ik zag gewoon dag na dag hoe we verder uit elkaar groeiden.

Er is natuurlijk nog veel meer nuance na 9 jaar, maar dat doet er hier nu ook niet toe.

Ik mis ze enorm en ergens ben ik natuurlijk heel kwaad, maar ik kan haar niet verwijten dat ze niet gelukkig is natuurlijk. Zij verdient het ook van gelukkig te zijn.

Ik val echt in een enorm gat op dit moment. Ik ging er nooit van uit dat we ooit echt uit elkaar gingen gaan, ik had haar dan ook in 2022 ten huwelijk gevraagd, maar door mijn problemen is het huwelijk er nooit van gekomen.

Het voelt raar om nu bijna 40 jaar te zijn en opeens terug alleen in het leven te staan. Heel eenzaam voel ik me.
Ik heb echt een rottige 2 jaar achter de rug en iedere dag is nog altijd een strijd om mezelf beter te voelen. Ik hoop dat ik hier ook door kan en wie weet er ooit sterker terug uit kom.

Het enige geluk is dat ik als student lang alleen heb gewoond en ik perfect alleen kan wonen.

Het voelt raar om zoiets persoonlijk hier te delen met een hoop onbekenden (dat hoop ik toch dat niemand mij hier kent), maar ik voel me heel erg eenzaam en dit lucht toch ergens een beetje op.

Dit is in zekere zin copy-paste van mijn verhaal vorig jaar, tot en met de leeftijd. Al speelde er hier nog wel wat meer dan een ex die vertrok omwille van mijn mentale toestand in het verleden. Ook al moet je door een kakperiode, zowel wat betreft uw eigen mentale gezondheid als uw relatie kan ik wel zeggen: Na die kakperiode gaat het écht beter beginnen gaan.

Zelf ben ik van het principe dat je in perioden dat het mentaal minder goed gaat moet kunnen rekenen op uw partner, toch zeker in een lange relatie. Mijn ex, en de uwe blijkbaar ook, had daar dus een ander idee over. Er kunnen daar alle mogelijke redenen voor zijn, van te weinig draagkracht hebben om uw partner te ondersteunen tot puur egoïsme. Maar neem zeker niet alle schuld op uzelf en steek het niet op "ik had maar meer mijn best moeten doen op mentaal vlak", dat gaat u geen stap vooruit helpen. (zelfreflectie en naast haar aandeel ook uw eigen aandeel in de dingen zien gaat dan weer wél helpen) Maar wat de achterliggende reden ook is: Je mag bij mentale problemen steun van een partner verwachten, daarvoor zijn ze er ook. We leven jammergenoeg niet in een ideale wereld en mentale problemen zijn (te) vaak een breekpunt in een relatie. Het is kak, nu vooral goed voor uzelf zorgen en indien mogelijk u goed omringen en hulp vragen als het nodig is.

 

[Tijdloos]

Ik had tot een tijdje terug nooit van mijn leven gedacht dat ik dit topic ooit nodig ging hebben, maar nog maar eens blijkt dat het leven heel onvoorspelbaar is.

Mijn vriendin heeft na 9 jaar onlangs laten weten dat ze niet meer gelukkig is en dat ze niet echt een oplossing ziet. Ik heb gisteren nog een laatste poging gedaan, maar ik vrees dat er niks meer aan te doen is. Zij voelt nu eenmaal hoe ze zich voelt. Onze relatie van 9 jaar zit er dus op.

We zijn altijd heel gelukkig geweest, maar de laatste 2 jaar ben ik enorm beginnen sukkelen met mijn mentale (en daardoor fysieke) gezondheid. Ik heb enorm diep gezeten en dat heeft het laatste jaar ons echt uit elkaar geduwd. Mijn focus lag enorm op mezelf en hoe ik beter kon worden, en ik heb onze relatie daarbij te weinig aandacht gegeven. Ik voelde ook het laatste jaar dat ik ze ergens emotioneel kwijt was, maar ik kon er niks meer aan doen want ik wist ook niet hoe. Ik zag gewoon dag na dag hoe we verder uit elkaar groeiden.

Er is natuurlijk nog veel meer nuance na 9 jaar, maar dat doet er hier nu ook niet toe.

Ik mis ze enorm en ergens ben ik natuurlijk heel kwaad, maar ik kan haar niet verwijten dat ze niet gelukkig is natuurlijk. Zij verdient het ook van gelukkig te zijn.

Ik val echt in een enorm gat op dit moment. Ik ging er nooit van uit dat we ooit echt uit elkaar gingen gaan, ik had haar dan ook in 2022 ten huwelijk gevraagd, maar door mijn problemen is het huwelijk er nooit van gekomen.

Het voelt raar om nu bijna 40 jaar te zijn en opeens terug alleen in het leven te staan. Heel eenzaam voel ik me.
Ik heb echt een rottige 2 jaar achter de rug en iedere dag is nog altijd een strijd om mezelf beter te voelen. Ik hoop dat ik hier ook door kan en wie weet er ooit sterker terug uit kom.

Het enige geluk is dat ik als student lang alleen heb gewoond en ik perfect alleen kan wonen.

Het voelt raar om zoiets persoonlijk hier te delen met een hoop onbekenden (dat hoop ik toch dat niemand mij hier kent), maar ik voel me heel erg eenzaam en dit lucht toch ergens een beetje op.

In mijn ogen kijk je er heel nuchter naar. Je erkent je eigen gevoel maar ook dat van haar. Dit lijkt me toch heel positief.

Is het niet mogelijk dat er na x-aantal weken/maanden nog eens een gesprek komt wat misschien toch iets teweeg kan brengen?
Verder zou ik willen meegeven (en ik weet dat dit absoluut niet makkelijk is) om jezelf te dwingen, bijna voor te liegen om gelukkig te zijn. Ga dingen doen die je ooit gelukkig maakte, ook al doen ze dat nu niet meteen, geef het een kans.

In mijn eigen voorbeeld: Ik probeerde muziek te maken, de eerste 5 sessies waren klote. Het frustreerde me dat het niet meer lukte, het resultaat was er niet. Maar vanaf de 6de keer had ik hier en daar terug plezier, ook in mijn falen.


Sterkte in ieder geval want het is niet makkelijk. Het komt wel weer goed, ooit. Misschien samen, misschien met een ander. Maar je komt wel op je pootjes terecht!

 

[Johncleese]

Dit is in zekere zin copy-paste van mijn verhaal vorig jaar, tot en met de leeftijd. Al speelde er hier nog wel wat meer dan een ex die vertrok omwille van mijn mentale toestand in het verleden. Ook al moet je door een kakperiode, zowel wat betreft uw eigen mentale gezondheid als uw relatie kan ik wel zeggen: Na die kakperiode gaat het écht beter beginnen gaan.

Zelf ben ik van het principe dat je in perioden dat het mentaal minder goed gaat moet kunnen rekenen op uw partner, toch zeker in een lange relatie. Mijn ex, en de uwe blijkbaar ook, had daar dus een ander idee over. Er kunnen daar alle mogelijke redenen voor zijn, van te weinig draagkracht hebben om uw partner te ondersteunen tot puur egoïsme. Maar neem zeker niet alle schuld op uzelf en steek het niet op "ik had maar meer mijn best moeten doen op mentaal vlak", dat gaat u geen stap vooruit helpen. (zelfreflectie en naast haar aandeel ook uw eigen aandeel in de dingen zien gaat dan weer wél helpen) Maar wat de achterliggende reden ook is: Je mag bij mentale problemen steun van een partner verwachten, daarvoor zijn ze er ook. We leven jammergenoeg niet in een ideale wereld en mentale problemen zijn (te) vaak een breekpunt in een relatie. Het is kak, nu vooral goed voor uzelf zorgen en indien mogelijk u goed omringen en hulp vragen als het nodig is.

Achter 2 jaar weet je toch of je zo verder wilt.. je mag toch kiezen voor jezelf als echt niet meer lukt?

 

[Mulan]

Achter 2 jaar weet je toch of je zo verder wilt.. je mag toch kiezen voor jezelf als echt niet meer lukt?

Ik spreek enkel voor mezelf: als de partner inzicht heeft en hulp zoekt, heb ik veel meer geduld en begrip voor een langdurige slechte mentale toestand dan wanneer de persoon zelf de kop in het zand steekt, heel lang zorgt (niet bewust natuurlijk want "het heeft allemaal geen zin" maakt net deel uit van de symptomen) voor een situatie waarbij je als partner weinig tot geen connectie meer ervaart en uiteindelijk de liefde ook totaal "op" is omdat die persoon nog maar een schim is van diegene op wie je verliefd bent geworden en vooral een bron van stress of onbehagen is geworden.

En waar ieder zijn grens ligt daarin kan niemand op voorhand zeggen en zal van meerdere factoren afhangen.

 

[Rana0306]

als de partner inzicht heeft en hulp zoekt, heb ik veel meer geduld en begrip voor een langdurige slechte mentale toestand dan wanneer de persoon zelf de kop in het zand steekt, heel lang zorgt (niet bewust natuurlijk want "het heeft allemaal geen zin" maakt net deel uit van de symptomen) voor een situatie waarbij je als partner weinig tot geen connectie meer ervaart en uiteindelijk de liefde ook totaal "op" is omdat die persoon nog maar een schim is van diegene op wie je verliefd bent geworden en vooral een bron van stress of onbehagen is geworden.

Ik zit in zo'n situatie. En aan elk verhaal zijn twee kanten en ik weet dat ik ook bepaalde negatieve kanten heb, waar ik aan werk.

Maar mijn partner heeft een angststoornis en is heel negatief. In de acute fase van de angststoornis heeft hij hulp gezocht omdat het voor hem dan ook te veel impact had op zijn leven. Maar nu is het weer "genormaliseerd" en ziet hij de problemen niet meer. Hij legt alles buiten zichzelf, het is meestal de schuld van een ander, zijn problemen zouden opgelost zijn als: er een andere regering zou zijn, het weer beter zou zijn, we zouden emigreren enzovoort...
Heel vaak moet ik horen dat hij niet gelukkig is met zijn leven, maar er wordt ook geen enkele stap ondernomen (vb. Hulp zoeken, uit elkaar gaan). Om maar te zwijgen over hoe vermoeiend het is voor mij om hem altijd maar te moeten geruststellen.

Ik zit in een fase dat in het opgegeven heb om mijn gevoelens te uiten omdat ik weet dat het toch niet doordringt. Of dat het zal eindigen in verwijten naar mij toe.
Ik weet nog steeds niet of ik bij hem wil blijven. Want we zijn ook goede periodes en dan is het weer zoals vroeger.

Dus zoals Mulan zegt: in de periode dat er wel zelfinzicht was en hij actief hulp kreeg, ging het veel beter tussen ons. Waarschijnlijk ook omdat ik niet alles "alleen" moest (ver)dragen.

 

[MisterV]

Ik zit in zo'n situatie. En aan elk verhaal zijn twee kanten en ik weet dat ik ook bepaalde negatieve kanten heb, waar ik aan werk.

Ik ga zeker niet zeggen dat iemand verplicht is voor eeuwig en altijd bij een partner met mentale problemen te blijven omdat je nu eenmaal in goede en kwade dagen voor elkaar zorgt. Ieders draagkracht heeft zijn limieten, al zeker wanneer de partner met de mentale problemen daar weinig inzicht in heeft en/of er weinig tot niks mee doet.

Zelf heb ik ook te lang gewacht met professionele hulp in te schakelen hoor. Wat ik mijn ex wel kwalijk nam is dat ze vooral zichzelf als slachtoffer zag en dat ook zo naar mij toe uitte en mij daarnaast nog wat dieper duwde "want voor mij is het ook lastig hoor". Dat al vanaf de beginfase. Dat is het laatste waar je op zo'n moment op zit te wachten, dat is nog een extra last die erbij komt en heeft alles veel langer doen aanslepen.

 

[Rana0306]

Ik ga zeker niet zeggen dat iemand verplicht is voor eeuwig en altijd bij een partner met mentale problemen te blijven omdat je nu eenmaal in goede en kwade dagen voor elkaar zorgt. Ieders draagkracht heeft zijn limieten, al zeker wanneer de partner met de mentale problemen daar weinig inzicht in heeft en/of er weinig tot niks mee doet.

Zelf heb ik ook te lang gewacht met professionele hulp in te schakelen hoor. Wat ik mijn ex wel kwalijk nam is dat ze vooral zichzelf als slachtoffer zag en dat ook zo naar mij toe uitte en mij daarnaast nog wat dieper duwde "want voor mij is het ook lastig hoor". Dat al vanaf de beginfase. Dat is het laatste waar je op zo'n moment op zit te wachten, dat is nog een extra last die erbij komt en heeft alles veel langer doen aanslepen.

Ik begin dat ook bij mezelf te zien: dat ik mezelf misschien te veel als slachtoffer zie. Of te veel klaag dat het voor mij ook lastig is, zijn "gezaag" over zijn angsten. Als ik een vermoeiende dag op het werk heb gehad en ik wil thuis gewoon ontspannen, kan ik soms enorm kwaad worden als hij begint over mogelijke ziektes die hij denkt te hebben. Het is soms ook moeilijk te begrijpen als je zelf niet angstig bent voor zo'n zaken. Soms verwijt ik hem dat ik ook nood heb aan mentale steun maar me steeds moet wegcijferen voor hem (wat hij eigenlijk niet vraagt, maar wat in zelf doe).
Ik ben zeker akkoord met wat je zegt. Dat bedoelde ik met "elk verhaal heeft zijn twee kanten".

Het moet ontzettend lastig zijn om je zo te voelen en niet de steun te krijgen waar je op hoopt.

 

[Enj0i^]

Ik begin dat ook bij mezelf te zien: dat ik mezelf misschien te veel als slachtoffer zie. Of te veel klaag dat het voor mij ook lastig is, zijn "gezaag" over zijn angsten. Als ik een vermoeiende dag op het werk heb gehad en ik wil thuis gewoon ontspannen, kan ik soms enorm kwaad worden als hij begint over mogelijke ziektes die hij denkt te hebben. Het is soms ook moeilijk te begrijpen als je zelf niet angstig bent voor zo'n zaken. Soms verwijt ik hem dat ik ook nood heb aan mentale steun maar me steeds moet wegcijferen voor hem (wat hij eigenlijk niet vraagt, maar wat in zelf doe).
Ik ben zeker akkoord met wat je zegt. Dat bedoelde ik met "elk verhaal heeft zijn twee kanten".

Het moet ontzettend lastig zijn om je zo te voelen en niet de steun te krijgen waar je op hoopt.

Hm dingen in je situatie klinken wel héél erg zoals die bij mij het geval was een half jaar geleden. Ik zou niet moeten beter weten, ik zou geloven dat je het over mij hebt

Soit ik denk dat het hier inderdaad heel moeilijk is om alles genuanceerd te brengen, dit zijn vaak moeilijke verhalen met heel wat context.
Ik weet van mezelf ook dat ik als alles 'normaal' is dan heel snel mijn goede voornemens opgeef. Dat is iets waar ik echt wel moet aan werken.

Ik hoop dat het voor jullie beter gaat dan het voor mij gegaan is uiteindelijk.

 

[MisterV]

Ik begin dat ook bij mezelf te zien: dat ik mezelf misschien te veel als slachtoffer zie. Of te veel klaag dat het voor mij ook lastig is, zijn "gezaag" over zijn angsten. Als ik een vermoeiende dag op het werk heb gehad en ik wil thuis gewoon ontspannen, kan ik soms enorm kwaad worden als hij begint over mogelijke ziektes die hij denkt te hebben. Het is soms ook moeilijk te begrijpen als je zelf niet angstig bent voor zo'n zaken. Soms verwijt ik hem dat ik ook nood heb aan mentale steun maar me steeds moet wegcijferen voor hem (wat hij eigenlijk niet vraagt, maar wat in zelf doe).
Ik ben zeker akkoord met wat je zegt. Dat bedoelde ik met "elk verhaal heeft zijn twee kanten".

Het moet ontzettend lastig zijn om je zo te voelen en niet de steun te krijgen waar je op hoopt.

Zo'n dingen zijn verhalen met veel nuances en zo afhankelijk van situatie en context dat het ook moeilijk te beoordelen is in hoeverre iets nog ok/gezond is en voldoende om in een relatie te blijven. Er is ook niet altijd "schuld" wanneer een relatie in zo'n geval eindigt, soms is de situatie gewoon dikke shit voor beiden. In mijn ogen is er wel een verschil tussen het niet altijd kunnen omgaan met de situatie en niet elk moment uw partner kunnen ondersteunen versus systematisch alleen met uzelf bezig zijn en uw partner neerhalen. Geen enkel persoon kan 24/7 de begripvolle partner zijn.

 

[Enj0i^]

Ik hield mezelf altijd voor dat er geen problemen waren omdat ik nog altijd heel actief was in het huishouden en daar altijd heel erg attent in ben.

Ik ga bijvoorbeeld vaak koken, zorgen dat er iets klaar is, af en toe iets extra maken voor de partner, zorgen dat er altijd lekkere dingen in huis zijn die ze graag lust ...

Ik zorg er ook altijd voor dat alles is opgeruimd, dat ik kuis dat ik alles opvolg qua huishoudbudget. Op organisatievlak en huishoudelijk vlak ben ik een duizendpoot.

Maar nu pas besef ik dat dit absoluut niet gelijk staat aan werken aan de emotionele connectie en aandacht voor wie je partner echt is.

Maar daarmee leg ik ook niet alle schuld bij mezelf hoor, zoals bij alles zal de waarheid in het midden liggen.