Opnieuw op eigen benen na een lange relatie
- Onderwerp starter Mulan
- Startdatum
Hier anderhalf jaar gescheiden en geen spijt, nog altijd een goede verstandhouding met de ex. 2 jaar geleden in september ook die knoop doorgehakt, grappig wel. De periode erna was vooral zwaar omdat mijn ex-schoonouders tegenwerkten, maar bon, daar zijn we doorgeraakt.
Tonerider
Well-known member
Geen spijt van de beslissing. Is ondertussen iets meer dan twee jaar geleden. We hebben totaal geen contact meer met elkaar. Ik ben toen wel heel mijn vertrouwde wereld kwijt gespeeld, maar ondertussen heb ik werk dat ik graag doe en vooral een prachtige Tanuki om me gezelschap te houden
Ondertussen 4jaar geleden. Geen spijt van de beslissing wel spijt wat de gevolgen zijn voor mij zoon zijn. Elke keer ik hem hoor zeggen in mijn week ik mis mama breekt mijn hart ook al mag hij zoveel als hij wilt naar zijn mama bellen enz. Het leven is ook een pak moeilijker als alleenstaande ouder in de week dat u kind bij u is. Dan moet je alles alleen zitten bolwerken als je geen omgeving hebt die u kan helpen.
Mulan
Well-known member
Ik denk dat dat herkenbaar is voor enorm veel gescheiden ouders.
Ik weet dat ze het ook lastig heeft met de wissels en liefst bij mama èn papa samen zou wonen. Maar ik weet dat op lange termijn dat haar meer, maar anders, beschadigd zou hebben.
Het is niet omdat mensen wèl samen een gezin vormen dat het daarom beter/gezonder is voor het kind natuurlijk.
MisterV
Well-known member
Zeer herkenbaar. Er is hier wel iets van omgeving maar eigenlijk de hulp is vrij beperkt en ik heb een onvoldoende (stevig) sociaal netwerk. Aan mijn ouders heb ik vaak ontgoochelend weinig, ook los van de scheiding. Die mensen lijken hoe langer hoe meer in hun eigen wereldvreemde bubbel te leven. Langs de ene kant snap ik het wel met hun eigen ferme rugzak, langs de andere kant heeft een veel te groot deel van mijn leven gedraaid rond begrip en opoffering voor hun rugzak en mag ik er ook wel ontgoocheld in zijn.
Hier hebben de kinderen de scheiding wel vrij goed verteerd. De jongste (9) heeft het soms lastig als de wissel eraan komt. Voor kinderen scheelt het veel als ze niet ingezet worden als speelbal in een vechtscheiding en de dingen correct gebeuren. Al vraagt dat soms tandenbijten.
Persoonlijk blijf ik die wissels wel lastig vinden. Ik vind wel mijn draai in zowel de weken alleen als de weken met kinderen, maar dat wekelijks switchen van stilte in huis naar drukte en omgekeerd vind ik wel lastig en kinderen moeten afgeven doet elke week weer pijn. Het werkelijk alles alleen moeten regelen, uitdokteren, ... blijft moeilijk.
Ik vind dat een moeilijke om een antwoord op te geven. Voor mij voelt het niet aan alsof ik gescheiden ben maar dat ik verlaten ben. Het is niet iets waar ik een zeg in had uiteindelijk. En ik weet niet of dat ooit zal veranderen.
Voor de kinderen valt het tot hu toe relatief mee, maar zoals @MisterV zegt, dat ze elke week 1-2 dagen voor de switch al beginnen over hoe ze mij gaan missen doet serieus pijn. Ik krijg tranen in mijn ogen gewoon van het hier te typen.
Mijn ex zit nu letterlijk elke dag dat ze de kinderen niet heeft + elk weekend met de kinderen bij haar vrienden een uur hier vandaan omdat ze 'mensen rondom zich nodig heeft'. ( Voor zover ik weet woont ze daar gewoon en is in haar huis wanneer het schooldagen zijn) Maar zoals hier al eens gezegd haar vrienden waren mijn vrienden, dus ik ben nu +/- volledig alleen en dat is toch wel relatief moeilijk om alles te doen rondgaan. Maar hey, over 11 jaar zijn de kinderen +/- zelfstandig
Voor de kinderen valt het tot hu toe relatief mee, maar zoals @MisterV zegt, dat ze elke week 1-2 dagen voor de switch al beginnen over hoe ze mij gaan missen doet serieus pijn. Ik krijg tranen in mijn ogen gewoon van het hier te typen.
Mijn ex zit nu letterlijk elke dag dat ze de kinderen niet heeft + elk weekend met de kinderen bij haar vrienden een uur hier vandaan omdat ze 'mensen rondom zich nodig heeft'. ( Voor zover ik weet woont ze daar gewoon en is in haar huis wanneer het schooldagen zijn) Maar zoals hier al eens gezegd haar vrienden waren mijn vrienden, dus ik ben nu +/- volledig alleen en dat is toch wel relatief moeilijk om alles te doen rondgaan. Maar hey, over 11 jaar zijn de kinderen +/- zelfstandig
Jij zit natuurlijk dan nog eens in Noorwegen, met mensen die zo mogelijk nog geslotener zijn dan hier. Lijkt me zeker niet eenvoudig als de familie hier woont en je het je kinderen niet echt kan/wil aandoen om terug te komen. Ik weet niet of er al een ouder van jou op pensioen is, maar kan die niet wat komen logeren? Als je er wat aan hebt natuurlijk.Ik vind dat een moeilijke om een antwoord op te geven. Voor mij voelt het niet aan alsof ik gescheiden ben maar dat ik verlaten ben. Het is niet iets waar ik een zeg in had uiteindelijk. En ik weet niet of dat ooit zal veranderen.
Voor de kinderen valt het tot hu toe relatief mee, maar zoals @MisterV zegt, dat ze elke week 1-2 dagen voor de switch al beginnen over hoe ze mij gaan missen doet serieus pijn. Ik krijg tranen in mijn ogen gewoon van het hier te typen.
Mijn ex zit nu letterlijk elke dag dat ze de kinderen niet heeft + elk weekend met de kinderen bij haar vrienden een uur hier vandaan omdat ze 'mensen rondom zich nodig heeft'. ( Voor zover ik weet woont ze daar gewoon en is in haar huis wanneer het schooldagen zijn) Maar zoals hier al eens gezegd haar vrienden waren mijn vrienden, dus ik ben nu +/- volledig alleen en dat is toch wel relatief moeilijk om alles te doen rondgaan. Maar hey, over 11 jaar zijn de kinderen +/- zelfstandig
Mulan
Well-known member
Jij zit natuurlijk nog in een totaal andere fase waarin er nog veel uitgezocht en afgesproken moet worden etc.
Zolang dat proces nog lopende is en er geen duidelijke, definitieve regeling over alles is getroffen, zit je in de moeilijkste fase vind ik zelf.
Pas wanneer die duidelijkheid er is, kan het verwerken beginnen...
Voor jullie kinderen is dat nu anders, jouw meisjes hun leven is al "definitief" een nieuwe fase ingegaan.
En hun verdriet versterkt waarschijnlijk jouw emoties ook nog eens enorm.
Dat is niet echt het probleem. Er is ook niet echt een probleem in het dagdagelijkse, het is meer dat constant gevoel van onzekerheid. Wat als er plots een grote file is op weg van huis, wat als het plots begint te sneeuwen, .. dat soort zaken. Geen idee hoe ik dat ga opvangen wanneer het gebeurt.
Mulan
Well-known member
Dan moet je zorgen dat je dat wèl al kan opvangen in je hoofd.
Dochter heeft zo eens aangegeven dat ze schrik heeft om vergeten te worden, dat niemand haar komt ophalen.
Ik heb labels laten maken met mijn telefoonnummer op en die plakken op haar drinkflessen nu. Ook in haar jassen en mutsen/zonnehoedjes staat naast haar naam, mijn nummer op de labels. Ze weet dat ze dan aan de verantwoordelijke moet vragen om mama te bellen. Of dat nu op school, speelpleinwerking of eender waar is, zo iets simpel geeft haar gemoedsrust.
Dus vraag op school gewoon eens na wat er in zo een gevallen gebeurt. Of spreek een ouder aan van een ander kindje in hun klas of zij in nood de meisjes kunnen opvangen, en zorg dat je hun nummer hebt.
Dat is ook absoluut geen onlogische gedachte en herkenbaar voor velen van ons.
Ik heb "geluk": ik moet zelf niet afkomen met piekergedachten, dat doet de dochter zelf wel. Enkele weken geleden was het: "Wat als jij dood gaat mama? Dan heb ik geen mama meer maar dat wil ik wél!".
Ik heb een groot probleem met mensen aan te spreken vooral als het puur is omdat ik ze nodig heb om iets te doen voor mij. In theorie werkt dat, maar in praktijk..
Anyway, meer ontwikkelingen, meer thread hijacking.
Gisteren is de hoofdzekering in de ex haar huur huis naar de vaantjes gegaan, dus ze belt of de kinderen bij mij kunnen komen slapen. En omdat ik vroeg moest vertrekken deze morgen zij ook zodat ze de kinderen kan opvangen en naar school doen.
Zit ze daar in de zetel "of ik in de stemming ben om te praten".
a) Ze ziet iemand --> "no shit" ---> "Mja nee, iemand die gij niet kent" --> Ok whatever uiteindelijk, dus ik kan stoppen met mijn moeite doen? --> Mja ik weet niet zo eigenlijk -->
En dan, zoals ik hier boven zei, ze woont basically bij een koppel vrienden nu. Dus..
b) Ah ja die vrienden gaan een verdieping op hun huis zetten en er is een idee/plan/gedachte dat zij daar gaat wonen 'permanent'/mee betalen. Wat ze voelt echt nodig te hebben, positieve atmosfeer, betere omgeving voor de kinderen, etc Wat dus 3 opties geeft
- Ik verhuis ook naar die stad, wat veel duurder is en dus basically wil zeggen dat ik ergens in een appartement moet gaan zitten komende van het huidige 250m2 huis.
- Ik zeg njet, en zij moet om de twee weken elke dag met de kinderen een uur pendelen heen en terug.
- Ik zeg njet en ik moet om de twee weken elke dag met de kinderen een uur pendelen heen en terug.
Dus nu heb ik de keuze tussen mezelf in de shit steken of MAD ( mutual assured destruction)
En het zielige is dat ik waarschijnlijk ga toegeven want dat zal het beste zijn voor de kinderen, ik weet gewoon niet hoe ik met mezelf ga kunnen leven. Jaren gaan werken om iets af te betalen dat ik niet wil
Mulan
Well-known member
Kan een school halfweg of minder ver verhuizen zonder in een dure stad te moeten gaan zitten?
Of is dat niet zo evident zoals hier in Vlaanderen?
Heel eerlijk zou ik op DIT moment nog geen grote stappen nemen in jouw plaats.
Voor hetzelfde geld is ze in januari terug op zoek naar iets anders omdat er ambras is met de vrienden of zo.
Laat haar op dit moment zelf maar de kastanjes uit het vuur halen en ten volle ervaren welke veranderingen er gepaard gaan met de scheiding, ook dat urenlange pendelen etc. Dat is absoluut kut voor de meisjes! Maar dat is HAAR keuze, jij bent niet vertrokken naar een andere omgeving.
Of is dat niet zo evident zoals hier in Vlaanderen?
Heel eerlijk zou ik op DIT moment nog geen grote stappen nemen in jouw plaats.
Voor hetzelfde geld is ze in januari terug op zoek naar iets anders omdat er ambras is met de vrienden of zo.
Laat haar op dit moment zelf maar de kastanjes uit het vuur halen en ten volle ervaren welke veranderingen er gepaard gaan met de scheiding, ook dat urenlange pendelen etc. Dat is absoluut kut voor de meisjes! Maar dat is HAAR keuze, jij bent niet vertrokken naar een andere omgeving.
Je moet naar de school gaan waar (1 van) de ouders wonen. Letterlijk als mijn huidige woonst 50 meter verder in de straat was dan moesten ze naar een andere school. Dus 1 van ons 2 zal altijd dicht bij de school wonen.
Dat betwijfel ik nu wel, daar hangt ze al 20 jaar mee samen, ik heb ook niks tegen die mensen. We zijn daar vorig jaar mee naar Portugal geweest.
Ik ga nu inderdaad geen beslissingen nemen, en voor zover ik weet als de kinderen thuis zijn is ze 'thuis', maar elk weekend en alle dagen dat de kinderen er niet zijn zit ze ginder. Ik ga het niet simpel maken voor haar, maar als de keuze is tussen ik 10+ jaar miserie en de kinderen een makkelijkere jeugd of ik iets makkelijker en de kinderen ook maar iets miserie dat ze bespaard zou kunnen worden. Dan is de keuze redelijk simpel.
Green Mamba
Well-known member
Is het dan geen optie dat ze bij jou in de buurt naar school gaan en zij dan maar elke keer de ellenlange trip maakt? Geeft een mooie herinnering naar vroeger.
Tuurlijk, maar dan moeten die kinderen nog altijd elke dag 2 uur in de auto zitten en dat ga ik ze dus niet aan doen. ( Zelfs al weet ik wel dat ik het niet ben die dat beslist).
En de realiteit is dat het 'ginder' inderdaad een betere school is enzo, het zou objectief beter zijn voor de kinderen. Moesten er andere argumenten zijn dan mijn trots en gevoel van eigenwaarde zou het simpeler zijn
Mulan
Well-known member
Vreesde ik al, dacht me al zo iets te herinneren bij jou.
Er is een heel groot verschil tussen "we zijn vrienden die je uit de nood helpen" en "verhuis uw hebben en houden en kom langdurig met je gezin inwonen" natuurlijk.
Maar niemand zegt dat je nooit of te nimmer moet tegemoetkomen he.
Maar mocht ik in jouw situatie zijn, zou ik ze zeker het volledige schooljaar nog hare plan laten trekken. En ten vroegste vanaf dan overwegen om te verhuizen. En dan nog moet dat niet IN die stad zijn, toch? Als zij er woont is dat toch voldoende?
Bij ons staat trouwens expliciet in ons ouderschapsplan dat de dochter gans haar basisonderwijs zal doorlopen in school X. Aangezien ik wel nog moest verhuizen en hij al een appartement had eens de scheiding getekend was, was ik dus verplicht daar rekening mee te houden.
Rechters zullen ook daar niet zo gelukkig zijn met ouders die efkes beslissen een uur rijden verder te gaan wonen met kleine kinderen in het spel dus STEL dat het fout zou lopen om alles op papier te krijgen, sta jij in de sterkste positie door niet te verhuizen en de kinderen geen extra veranderingen te laten doormaken.
Vreesde ik al, dacht me al zo iets te herinneren bij jou.
Er is een heel groot verschil tussen "we zijn vrienden die je uit de nood helpen" en "verhuis uw hebben en houden en kom langdurig met je gezin inwonen" natuurlijk.
Ik vermoed dat ik de enige reden ben dat dat niet gebeurd is in de voorbije 5 jaar
Oh ja ik denk dat haar huur tot juli/augustus volgend jaar loopt. Dus ik ga ze zeker hun schooljaar laten uit doen. Maar realistisch gezien wil een huis verkopen, iets nieuw kopen, etc zeggen dat die beslissing ten laatste in maart ofzo moet genomen worden. En zij kan me dwingen het huis te verkopen en zij heeft ergens om te gaan wonen. Ik ben de enige die hier kan verliezen.
en tuurlijk moet dat niet IN die stad zijn, maar weerom voor de kinderen is het veel beter als ze met de fiets of te voet naar school, vrienden, activiteiten kunnen.
Ik heb echt geen goesting om er rechters en advocaten bij te betrekken maar mss komt het daar wel nog toe. Ik kan cynisch zijn en een groter deel van het huis eisen als tegemoetkoming maar meh >.<
Soit ik verwacht hier niet echt een oplossing of een hoop steun smileys, het helpt gewoon om die zaken uit te schrijven om het uit mijn hoofd te krijgen.
Mulan
Well-known member
Scheiden is ALTIJD lijden. Je zet je meisjes voorop en dat is wat telt.
Hoe het uit zal draaien zal je nog wel zien, maar zolang er niets op papier staat, zou ik niets ondernemen.
Want zij kan je evengoed een kloot afdraaien net wanneer je grote beslissingen hebt genomen. Ze klinkt in elk geval... niet zo betrouwbaar in haar beslissingen.
Hoe het uit zal draaien zal je nog wel zien, maar zolang er niets op papier staat, zou ik niets ondernemen.
Want zij kan je evengoed een kloot afdraaien net wanneer je grote beslissingen hebt genomen. Ze klinkt in elk geval... niet zo betrouwbaar in haar beslissingen.
