Wat een pijnlijke en vreselijke situatie zeg
maar die omgeving moet nu effe heel snel de linkerbaan nemen en oprotten. Waar waren al die mensen toen je jarenlang die ellende hebt moeten ondergaan?
Zoals Mulan zei, daad bij het woord voeren en actie ondernemen. Probeer zsm een eigen plekje te regelen al was het maar een studio oid, ergens waar je even lichamelijk en geestelijk tot rust kunt komen en ga dan zo veel mogelijk juridisch advies inwinnen, meestal zijn de eerste consulten gratis of neem pro deo advocaat want die vrouw van je lijkt me geen gemakkelijke tante die zich zonder slag of stoot opzij gaat laten zetten.
Niets of niemand is het waard om je zo te laten opbreken/kapotmaken en dat je dat nu beseft is al heel wat.
Sterkte hoor!
Ik kan de omgeving (zowel de mijne als de hare) niets kwalijks nemen. Naar de buitenwereld toe waren we gewoon een mooi en gelukkig gezinnetje, ook al zullen heel wat mensen haar bazige karakter wel kennen en ook wel van mening zijn dat ik me soms wat liet doen, zonder daarom te beseffen dat het echt ZO diep gaat en zit. Er zijn nu eenmaal heel wat relaties waar de vrouw de touwtjes in handen heeft zonder dat dat daarom problematisch wordt dus ik snap heus wel dat niemand ooit de reflex had te zeggen van "oei oei dit kan niet he!".
Ik heb gewoon nooit de moed gehad om zelf aan de alarmbel te trekken en erover te praten met mensen uit onze omgeving (enkel hier of daar eens meer online contacten die op dat vlak meer buitenstaander zijn) dus ik kan het ook niemand kwalijk nemen dat ze er "niet waren voor mij".
Ivm regeling huis, kinderen, ... heb ik eigenlijk geen schrik van haar. Ik ben (al zeg ik het zelf) nu eenmaal een superpapa en zowel in haar als mijn omgeving kan en zal niemand dat tegenspreken, er is dus geen enkel reden waarom ik schrik zou moeten hebben dat ze niet akkoord zou gaan met een 50/50-regeling voor ons zoontje, laat staan dat als ze toch moeilijk zou doen een rechter haar daar gelijk in zou geven.
Heel die praktische regelingen zullen gewoon een moeilijke periode zijn, maar dat is bij elke breuk waar een huis en kinderen bij betrokken zijn wel zo, is gewoon een bittere pil waar ge even door moet. Het probleem is gewoon dat mensen dan wel moeten gaan aanvaarden dat die bittere pil er aan zal komen en de hoop dus opgeborgen moet worden.
@Phoenix nu geef je zelf al een waarom je zou "moeten" blijven. Huur een appartement. Zo simpel is het. Hou de gemeenschappelijke rekening nog aan, betaal de huur èn hypotheek daarvan, win juridisch advies in over je rechten en plichten maar.ga.weg!
Duidelijk signaal naar haar èn diegene die vinden dat je hun mening maar gaat volgen.
Het begint al he: ze komt je een half stapje tegemoet (ik heb me geïnformeerd en...) Om vervolgens duidelijk te maken dat het een werk van lange adem zal worden (je "moet" blijven) "voor iedereen zijn welzijn".
Omring je met mensen (familie, collega's, therapeut,...) Die je BLIJVEN duidelijk maken wat in JOUW belang is. Ik was enorm blij dat ik een groot ondersteunend netwerk had toen ik de beslissing nam weg te gaan, want een ander blijft idd maar dingen uit zijn/haar hoed toveren om duidelijk te maken dat je een egoïst bent/niet hard genoeg probeerde/een gezin kapot maakt, whatever!
Zie bovenstaande. Doordat ik zelf nooit aan de alarmbel heb getrokken (vorig jaar dan wel bij haar, maar daar hebben zowel zij als ik toen amper of niet over gepraat met anderen) komt het voor onze omgevingen nu eenmaal over als een enorme verrassing, en wellicht wat impulsieve reactie van mij waar ik niet tegoei over nagedacht heb. Zowel haar familie als bv m'n eigen mama zijn van mening dat het probleem zich niet puur tussen haar en mij bevindt, maar dat ik zélf wellicht gewoon depressief ben en alles daardoor veel te zwartgallig zie. Zelf ervaar ik dat alleszins totaal niét zo. Voor de buitenwereld komt het gewoon over als een ondoordachte beslissing waar ik niet genoeg over nagedacht heb, terwijl ik er echt al maanden, om niet te zeggen jaren (in het begin mss zelf niet bewust genoeg) over heb nagedacht. Maarja dat kan ik mensen dus niet verwijten aangezien ik zelf altijd de schijn hoog heb gehouden (wat ergens wellicht ook juist weer een gevolg is van het probleem).
Ik denk dat je die drempel niet mag onderschatten waar hij over moet geraken. Wie al door zo'n scheidingsproces is moeten gaan lijkt het eenvoudig: door de bittere pil heen bijten en dat is uiteindelijk beter voor iedereen. Een kleuter beseft het nog niet zo goed wat er gebeurt en kan uiteindelijk wel vrede nemen met die situatie, voor beide partners zal het een enorme last van de schouders zijn - want ik kan toch niet afleiden uit het bericht dat er van haar kant nog veel liefde en genegenheid bestaat naar hem toe, buiten het feit dat ze de lakens hebben gedeeld voor een tweede kind.
De extra moeilijkheid is het feit dat zijn vriendin zwanger is - de stempel "man die zwangere vrouw in de steek laat" is moeilijk van je af te schudden, bovenop het feit dat je al een kind hebt en een huis moet afbetalen. Dat laatste is zelfs niet eens zo belangrijk: huizen en spullen kan je verdelen of verkopen. Een kind is geen ding dat je zomaar kan verdelen, dat is écht een onomkeerbaar gegeven dat je heel je leven met je meeneemt.
Mss heb ik me het door de hele rant in m'n eerste bericht op dat vlak wat te negatief voorgesteld. Ik wil zeker niet beweren dat ze een onmens is. Ze heeft absoluut wel haar goede kanten. Zeker als mama voor ons zoontje is ze echt wel top, dat ga ik nooit ontkennen, en ze heeft een heel zorgzaam karakter (werkt dan ook in de zorg). En we hebben heus ook wel vaak genoeg mooie momenten samen als gezin. Het is echter gewoon haar karakter in het algemeen dat me zo is gaan tegensteken, die constante negativiteit die altijd en overal tussensluipt. Zelfs als we in het weekend ergens iets leuks gaan doen met ons drietjes, ben ik altijd op m'n hoede voor plotse grommelbuien, gemekker, geklaag, woede-uitbarstingen. Uiteraard is zo'n karakter er niet zomaar. Ik wéét op zich ook wel waar dat voor groot deel van dan komt, ze is zelf ook zo opgegroeid met een vader die ook zo is als haar en dat zal dus haar sporen achter gelaten hebben en haar zo gemaakt hebben. Daarnaast heeft ze in de loop der jaren ook wel wat tegenslagen gekend (miskraam, grootouders die veel sukkelen met gezondheid, problemen bij haar thuis ook al woont ze er niet meer, ...) De oorzaken van haar gedrag en karakter ken en snap ik dus echt wel en daar heb ik op zich nog wel "begrip" voor, maar ik ben gewoon van mening dat een oorzaak daarom geen excuus mag zijn, en zeker geen excuus waar ik dan maar vrede mee moet nemen "want tja, ze is nu eenmaal zo he, ze kan daar zelf ook niks aan doen".
Iedereen is er ook maar van overtuigd dat ik het gewoon nog een kans moet geven "want ze zal haar best doen en veranderen". En ik wil ook best wel geloven dat ze oprecht WIL veranderen en ik wéét ook wel dat ze me oprecht wél graag ziet, dat laatste is dus zeker het probleem niet. Maar na die tien jaar weet ik echt wel zeker dat die negativiteit in haar ZO diepgeworteld dat dat nooit of te nooit gaat verdwijnen. Het gaat heus wel zo veel dieper en verder dan "eens overdreven kwaad reageren omdat ik niet goed genoeg gestofzuigd heb", zoals haar familie het soms wat te simplistisch probeert voor te stellen. Iedereen is gewoon van mening dat ik niet aan mezelf moet denken maar wel aan haar, het huis, de kinderen, de familie en vrienden die enorm lijden onder deze stress, ... Aan alles en iedereen dus behalve aan mezelf. Terwijl dat net de kern van het probleem is: ik heb al die jaren te weinig aan mezelf gedacht waardoor ik niet volledig mezelf ben kunnen zijn.
OM het procentueel voor te stellen: Op een geluks-schaal scoor ik nu mss 60%, soms mss richting 70%. Ik ben er echter van overtuigd dat ge in het leven op dat vlak 80-90% moet nastreven, en al eens aan de alarmbel moogt trekken als uw geluksgevoel dreigt af te zwakken naar 70% of minder. Ik wil dus niet de rest van m'n leven rond die 60% blijven schommelen waarbij ik het beste in mij niet naar boven kan laten komen...
Het woord relatietherapie is overigens ook al genoeg gevallen hoor de laatste tijd: "ga gewoon in relatietherapie, als ge er samen aan werkt dan komt ge er wel!"... Ik ben enkele dagen nadat de bom hier opnieuw ontploft was, langsgeweest bij haar therapeut (want ze is al een jaar in therapie voor zichzelf) en heb daar mijn verhaal gedaan, gewoon mijn verhaal zonder het plan "we gaan aan jezelf of de relatie werken". En die therapeute zei ook van dat in eerste instantie ook wel therapie zou voorstellen bij zoiets, maar gaandeweg m'n verhaal wel al aanvoelde dat ik dié fase al heel lang voorbij was en dit mss +5 jaar geleden nog baat had kunnen hebben, maar nu niet meer. Ik ben ook altijd van mening geweest dat zo'n relatietherapie enkel helpt als ge er béiden de wil voor heb, en die wil en geloof is er bij mij absoluut niet. Ik wil en kan er gewoonweg niet meer aan werken, het is OP. Alhoewel zij wellicht wél nog genoeg liefde voor mij voelt (maar dat mss niet altijd liet merken), is die liefde langs mijn kant gewoon volledig op, en al veel langer dan vandaag (maar dat heb ik de voorbije jaren mss niet altijd beseft of aan mezelf kunnen toegeven).
Het is wel niet iedereen gegeven om een appartement te huren + kosten, een hypotheek af te betalen, meubels/stuff voor zichzelf te moeten kopen in 1 keer, en alle kosten die vroeger gemeenschappelijk waren plots alleen te dragen...
@Phoenix Is dat iets dat financieel uberhaupt haalbaar is?
Neen... Alleen huren + vaste kosten op alle kosten dragen zal al moeilijk genoeg zijn, laat staan dat ik daar ook nog eens de helft van de hypotheek van moet betalen. En alhoewel zij aanzienlijk meer dan mij verdient, wil ik haar ook niet voor blok zetten door de hypotheek alleen te laten dragen voor een tijd, zeker niet nu ze zwanger is en dus financieel ook wat moet inleveren tijdelijk.
