Ik zit al jaren op het forum maar post dit even via een dubbelaccount (toegestaan door mods) om m'n anonimiteit toch wat meer te bewaren.. I
Ik ben dus op een punt aanbeland dat ik wellicht de meest drastische en moeilijke beslissing genomen heb in mijn leven. Ik ga proberen er geen té lange wall of text van te maken, maar wou het dus toch eens even kwijt hier, zeker omdat er komende weken/maanden wellicht nog wel de nodige zaken ga tegenkomen waarover raad en tips welkom kunnen zijn.
Mijn situatie: meer dan tien jaar samen met vriendin (niet getrouwd), een eigen huis met alles er op en er aan, een zoontje (kleuter) en later dit jaar nog een tweede kindje op komst. Klinkt dus als alles wat ge nodig hebt om een gelukkig leven te leiden, maar ik ben gewoon gaandeweg tot het besef gekomen dat het dat niet is. Ik ben de afgelopen jaren alsmaar meer gaan beseffen ik niet gelukkig genoeg ben. Het heeft denk ik heel lang geduurd tot ik écht besefte ik niet gelukkig was, maar sinds ruim een jaar geleden besefte ik wel dat ik mij echt wel “op” voel in mijn relatie.
Het vuur en passie in onze relatie was eigenlijk al heel lang uitgedoofd, zowel fysiek als in het algemeen leven we al jaren vooral als levenspartners + ouders voor ons zoontje langs elkaar maar niet als koppel. Dat op zich is echter niet het probleem want dat zijn dingen waar ge mits therapie enz nog aan kunt werken. Het probleem is vooral dat mijn vriendin heel dominant is en heel veel negativiteit in zich heeft, terwijl ik eerder introvert en teruggetrokken ben, niet vlug over m’n emoties praat, niet altijd even goed voor mezelf durf opkomen, … Dat heeft er voor gezorgd dat ik eigenlijk al die jaren haar emotioneel gezien over me heen heb laten walsen. Dat uit zich enerzijds in constant (dagelijks meerdere keren) zitten grommelen op mij over de meest banale dingen, me vaak echt wel afkraken in wat ik doe (ik ben nu niet de meest handige persoon, maar zulk gedrag maakt me alleen maar nog onzekerder en bijgevolg onhandiger), zeer impulsieve dingen doen (bv bij een vorige job ooit naar m’n werk gebeld en m’n baas de huid vol gescholden omdat ze niet akkoord ging met men werkroosters), en ook negativiteit uitstralen in het algemeen, op de meest random momenten kan ze uitvliegen over stomme dingen, zelfs al is dat op "leuke momenten".
Dat heeft er voor gezorgd dat ik eigenlijk constant leef op een soort van conflictontwijkende manier. Alles wat ik doe of zeg, deed ik altijd met in het achterhoofd “oei, wat zou ze daar van zeggen, oei hopelijk gaat ze niet grommelen”. Ik leef vaak dan soort op een soort van "eilandje" voor mezelf. 's Avonds in de zetel wat tv kijken en op gsm zitten, mezelf afsluitend van haar en blij ik gewoon rust aan m'n hoofd heb. Uiteraard is het geen zwartwit verhaal en uiteraard heb ik ook zeker en vast m’n negatieve kanten, en een van die punten is uiteraard dat ik te weinig gepraat heb, al durfde ik dat ook moeilijk door de manier waarop ze me soort van emotioneel gevangen hield. En behalve dat gedrag, waren er heus ook wel vele mooie momenten. Zeker de laatste jaren heeft ons zoontje voor veel positiviteit gezorgd.
Ik merk echter dat ik vroeger die positieve dingen gebruikte om het negatieve te vergeten en negeren, maar dat die balans in de loop der jaren alsmaar meer in de andere richting is overgegaan en elk positief gevoel weer zeer vlug werd weggeveegd door de negatieve dingen.
Ruim een jaar geleden ben ik dan tot het besef gekomen dat ik het gewoonweg niet meer kon, ik voelde aan dat ik volledig op was en niet de persoon kon zijn die ik zou moéten zijn. Ik voelde totaal geen liefde meer voor haar, het enige waar ik me nog aan optrek was m’n zoontje maar ik merkte echt dat als zij er niet meer zou zijn, ik haar echt niet zou missen als partner of persoon in m’n leven. Eind vorige zomer dan liet ik haar weten ik gewoonweg op was, ik niet meer verder kon en eigenlijk gewoon van haar weg wou. Haar eerste reactie was vooral meer een kwestie van ongeloof en doen alsof ik het niet zei, totdat ik die week bepaald moment opnieuw volledig brak en al huilend als een kind alles kon vertellen wat me dwarszat; Dat kwam wel allemaal serieus binnen bij haar. Het probleem was echter dat ze daarna emotioneel op mij is beginnen inpraten, inspelen, en ergens ook wel liet merken ze “beter haar best” wou doen. Vooral het constant benadrukken dat ik ons gezin toch niet in de steek kon laten, ons huis niet kon opgeven, ... maakte het wel moeilijk om te volharden. Dat heeft vorig najaar bij mij de moed ontnomen om die knoop écht door te hakken en te volharden, vooral ook omdat de confrontatie met de praktische kant (huis verkopen, financieel, zoontje, …) natuurlijk ook een enorm grote muur leek (ook al had ik daar heus al wel over nagedacht). Vervolgens begon bij haar haar wens voor tweede kindje weer enorm op te steken, zeker na mijn nieuws dat ik niet meer wou, zag ze dat droombeeld opeens uit elkaar spatten en heeft ze daar volop voor willen inzetten. Dat tweede kindje krijgen zat bij haar mentaal zo diep dat het zelfs een obsessie was. En ik weet dat het belachelijk klinkt en ik gewoon NEEN had kunnen zeggen, maar ik heb me daar toen emotioneel gezien gewoon opnieuw in laten meesleuren en durfde er niet tegen in te gaan, waardoor het begin dit jaar dan “prijs” was en ze zwanger was. Ik had me in mezelf er precies een beetje bij neergelegd dat ik emotioneel gezien niet sterk genoeg was om haar te verlaten, en ik maar dus de rest van m’n leven bij haar en het gezin zou zijn en daar dan maar het beste van zou moeten maken.
Haar gedrag van de voorbije tien jaar is, ondanks ze in het najaar hier en daar mss wel liet werken haar best te willen doen, nooit veranderd en die negativiteit is al die tijd zichtbaar gebleven in vele kleine details. De voorbije maanden kwam m’n gevoel van vorig jaar (of ja de jaren voordien) weer volledig terug en besefte ik opnieuw dat ik écht gewoon op ben en niet op die manier wil blijven verder leven. Voor het eerst in die tien jaar moest ik dus écht even m’n eigen geluk op de eerste plaats zetten en de meest moeilijke beslissing ooit in m’n leven nemen. Enkele weken geleden heb ik haar dan opnieuw verteld ik écht niet meer kan, maar dan ook écht maar écht op ben. En itt vorig jaar, merk ik dat ik er nu emotioneel wel volledig klaar mee ben en heb ik op geen enkel moment nog gedacht “oei, ben ik wel zeker dat ik dit wil?”
Maar ondanks IK het écht meen deze keer, merk ik wel dat ze het niet zomaar wil/kan aanvaarden. Ik ben zelf die week ook bij haar therapeut langsgeweest om gewoon m'n verhaal eens te doen, ook dat veranderde niks aan m'n gevoel. Zijzelf heeft er ook met haar zus en ouders over gepraat, die vervolgens zijn komen smeken bij mij om na te denken. Ze had er op eigen initiatief ook al over gebeld met mijn moeder waardoor ik minder gepland dan verwacht daar ook mijn verhaal ben gaan doen. Mijn eigen moeder bestookt me nu echt constant met smekende berichten en telefoons waarin ze jankend smeekt dit niet te mogen doen. Maar hoe zeer iedereen ook smeekt om het nog een kans te geven, te denken aan alles wat ik op geef, ik moet vechten voor m'n gezin, dat m'n vriendin écht wil en zal veranderen, ... Ik merk dat het écht gewoon op is, ik heb sindsdien nog geen seconde een gevoel van twijfel gehad van of ik toch niet fout zit. In mijn hoofd en hart is het dus allemaal afgesloten en ik verlang er eigenlijk écht naar om te beginnen aan de moeilijke weg dien zo'n breuk nog met zich meebrengt. Maar voor mij is er dus echt wel no way back meer. Het is alleen mentaal heel vermoeiend dat zowel zij als onze omgeving (haar en mijn ouders) dat niet willen aanvaarden en zitten te zeggen ik mijn eigen gevoel niet voorop mag stellen, terwijl voor mij het hele punt juist is dat ik al die jaren mijn eigen gevoel nooit voorop heb durven stellen.
Uiteraard besef ik dat er een zeer lange lijdensweg wacht op praktisch vlak, daarom dat ik ook hier graag m'n verhaal al eens kwijt kon zodat ik hier tussendoor ook terecht zou kunnen met bepaalde issues of obstakels waar anderen mss wel goeie raad over hebben uit ervaring. Het feit dat mijn vriendin zwanger is (en ik om eerlijk te zijn tot nu toe ook heel weinig of gewoon géén verbondenheid voel met die zwangerschap) maakt het er natuurlijk allesbehalve makkelijker op. En voor de buitenwereld zal ik wellicht gewoon "de klootzak zijn die z'n vriendin laat stikken en niet wil vechten voor z'n gezin". Maar ik wil nu even puur naar m'n éigen gevoel en geluk kijken, en ik besef dat als ik het NU niet doe, ik het nooit zal kunnen en dus nog jaren in diezelfde situatie blijf hangen.
M'n grootste "zorg" momenteel is vooral hoe ik moet omgaan met de zwangerschap van m'n vriendin en dat kindje dat nog niet geboren is en ik (itt m'n zoontje) dus nog geen enkele connectie mee voel. Over praktische zaken zoals huis verkopen, verdeling spullen, ... valt er wellicht veel te praten met mensen die ook een scheidign hebben meegemaakt, maar mijn situatie nu voelt precies toch wel speciaal en uniek aan waardoor alles zo moeilijk in te schatten is... Ook al is het voor mij definitief gedaan en is er geen weg terug, uiteindelijk wil ik op zich wel nog steeds het "beste" voor haar en m'n zoontje en ongeboren kindje, het is niet dat haar létterlijk volledig in de steek wil laten. Probleem is vooral dat niemand wil aanvaarden dat het voor MIJ écht gedaan is, alles lijkt daardoor maar "on hold" te blijven staan terwijl ik écht wil beginnen aan de lange weg die we nog te gaan hebben... Geen idee hoe anderen dat aanpakken wanneer er een punt wordt gezet achter een relatie?
