Toch nog 70s Scorpions fans hier? Fly To The Rainbow is ook een goed album (ook met Uli Jon Roth!), maar wel zweveriger dan dit qua vibe, dus ik weet niet of dat helemaal jouw ding is. Lonesome Crow raad ik ook altijd aan, maar die zal waarschijnlijk te psychedelisch zijn in jouw geval; ze hebben ook nooit nog een album gemaakt dat daar ook nog op lijkt (jammer genoeg). (Ook nog zonder Jon Roth, maar wel met Michael Schenker.)
Hun albums daarna laat ik links liggen, heb ik niks mee. Soms vind ik het nog altijd zonde dat ze die commerciele hardrock-tour zijn opgegaan en de mensen hen ook alleen maar zo kennen.
Als ik er zo over nadenk zijn Scorpions voor mij het absolute beginpunt geweest van mijn reis richting (zwaardere) gitaarmuziek: als piepjonge snaak luisterde ik namelijk enkel naar hitparademuziek en opeens hoorde ik daar Wind of Change & vooral Send Me an Angel voorbijkomen. En ik was meteen verkocht: mijn liefde voor de (elektrische) gitaar was geboren (en is ook nooit meer weggegaan).
Later ben ik met terugwerkende kracht afgedaald in hun oeuvre en ook fan geworden van hun jaren '80- & '70-muziek (Lonesome Crow vind ik overigens wel degelijk een fenomenaal nummer, de rest van het gelijknamige album is intussen in vergetelheid verzand bij me).
Fan geworden ook van Uli Jon Roth, Michael Schenker (check ook MSG), maar ook Matthias Jabs vind ik een weergaloos fraseerder, getuige daarvan bv onderstaande solo in Dynamite:
Ook Coming Home & Concerto in V blijven overigens ook na al die tijd meer dan pruimbaar:
RIP Dolores

