Ik kan letterlijk een boek schrijven over mijn muzikale evolutie, maar zo'n soort topic is ooit al gemaakt en daar heb ik destijds ook in gereageerd.
Hier wil ik het - uiteraard - houden op de periode waar dit topic voor bedoeld is
(EDIT: maar het is dus nog steeds een half boek geworden 
):
Pre-stoner & doom
Ik had een jaar voor het "officeel" ontdekken al veel naar
Kyuss geluisterd (
Blues Red Sun en een paar losse tracks zoals
Gardenia). Ik kende toen alleen nog maar de term
stoner rock (dankzij Kyuss ook) en kende ook helemaal geen andere bands in het genre (behalve
QOTSA dan (waarvan ik tot dan ook niet wist dat ze hiertoe behoorden, noch dat Josh Homme voordien nog bij Kyuss had gespeeld. Broer en zeker vader grote QOTSA-fans. Ik vond ze wel best ok, maar het deed mij niet wat Kyuss met me deed.) De term "Doom metal" kende ik toen nog helemaal niet.
Toen er nog mainstreamplatenwinkels bestonden vond ik blind cd's kopen wel leuk. Zo kocht ik op een avond
Master Of Reality van
Black Sabbath. Geen idee wat ik hierop te horen zou krijgen, want behalve
Children Of The Grave en
Into The Void (de cover van Soundgarden) kende ik geen andere nummers op deze plaat. En wát voor een gok. Het album werd meteen heel vaak gedraaid, en dan had ik het ook nog in de herfst van dat jaar gekocht. Kon er een betere periode zijn? Dit was voor mij op dat moment het beste dat ik al van BS had gehoord.
Sweat Leaf, After Forever, Solitude en
Into The Void zijn mij altijd het meest bijgebleven. Ik vind de plaat tegenwoordig nog altijd even goed.
Vanaf ik goed en wel ingeburgerd raakte op YouTube (lees: de YouTube die nog een leuke profielenwebsite was waarop je alles kon personaliseren en mensen comments op je profiel kon laten posten) begon het met de bekendere sleazy hardrock (onder andere
Guns 'n' Roses) en hier en daar wat thrash zoals
Megadeth (wat "bekende" tracks zoals
Holy Wars... en
Hangar 18) en wat obscuurdere platen van
Metallica (
Ride The Ligtening bleef toen het meest hangen).
Ik begon steeds meer belang te hechten aan onbekender materiaal van bekendere bands en gewoon onbekendere bands op zich. Dankzij YouTube liet ik de "mainstream" meer en meer links liggen.
Ik kreeg voor mijn Kerst dat jaar mijn eerste platenspeler cadeau en de oude platencollectie van mijn pa. Het waren zoveel platen dat ik toen eerst afging op de artiesten die ik kende, en daarna puur op de covers. Zo zaten er
Judas Priest -
Sad Wings Of Destiny bij, een plaat die ik nog niet kende van hen. Tot mijn grote verrassing hoorde ik dat zij vooral tijdens opener
Victim Of Changes ooit Sabbath-achtige riffs hadden, en dat stond mij nogal aan. Ik draaide die plaat even grijs en misschien nog grijzer dan mijn pa destijds. Die genoemde opener had dan ook de meeste haperingen en geruis van allemaal, dus het was duidelijk ook de favoriet van mijn vader. (Ik heb dat nummer dus "zo" leren kennen. Telkens ik die plaat zo terug hoor doet dat iets met mij.)
Ik zag ook een plaat met een vreemd figuur op de cover. De kleuren waren eerder aards en ook het lettertype viel mij op, ik vond het best mooi.
Jethro Tull - Aqualung stond erop. Bijzondere namen. Ik ging er door die cover vanuit dat dit ook een stevige band zou zijn; wat volgens mijn vader dus helemaal niet het geval was. Inderdaad, integendeel zelfs: het klonk erg mystiek. Dit had ik nog nooit eerder gehoord. Het moest niet altijd stevig zijn. Nog een blijver.
Ook de debuutplaat van BS leerde ik zo beter kennen en heb ik ook vaak gedraaid.
Pentagram
Het jaar daarna, waarin het zou "gebeuren", was ik verder bezig met wat nummers van de wat onbekendere metal (thrash, prog). Mijn intussen talrijke groep "YouTube-muziekvrienden" stuurden heel vaak muziekvideo's door naar mijn inbox, toen de term delen nog niet bestond.
Ook een band als
Rainbow maakte indruk op mij, en nadien het album
The Devil You Know dat
Heaven & Hell (Dio met Black Sabbath) pas had uitgebracht (dat was dan eens een recent album).
En een jaar later was hij er niet meer...
Tot ik op een dag iets van
Pentagram toegestuurd kreeg. Best een toepasselijke naam voor een metalband, maar waarom had ik er dan nog nooit van gehoord? Vreemd. Hoe dan ook beviel mij wat ik hoorde, heel erg zelfs. Ze waren net als BS actief sinds de jaren '70. Hun '70s geluid was zoals verwacht doorspekt van de blues, maar niet enkel op een BS-achtige, maar soms ook ook Blue Cheer en zelfs Jethro Tull-achtige manier. Vanaf de eighties zouden ze dan de duistere en doomy kant opgaan, hun periode waar ik het eerst into raakte. Ik had nog nooit eerder zoiets gehoord. Ja, het deed misschien wel denken aan BS, maar toch was het veel duisterder en meer doomy; dit deed mij meer dan BS mij eigenlijk al had gedaan. Toen ontdekte ik ook de term "Doom Metal". (Het is zonde dat ik toen nog geen lastfm-profiel had omdat ik 2009 als mijn meest interessante muziekjaar aanschouw.)
Het album
Relentless draaide ik meteen grijs met sommige tracks die de bovenhand voerden (
All Your Sins, The Ghoul, Sign Of The Wolf (Pentagram) en vooral
Sinister). Sinds Pentagram zou ik bij mijn vader ook bekendstaan als "dochter die niet naar
normale muziek luistert" en verder zou staan op muzikaal gebied dan hij. (Soms vind ik het toch wel jammer voor hem dat zijn generatie zonder internet opgegroeid is.) Nadien volgden er nog een paar andere albums van Pentagram.
Het was mij duidelijk dat deze band en dit geluid meer deden dan de andere muziek die ik voordien had ontdekt, en dat het blijvend zou zijn. Al mijn vorige periodes zijn fases geweest. Ik denk er graag aan terug, zeker wel, maar die muziek van toen is mij niet bijgebleven zoals deze muziek. Het was alsof ik mijn "voornaamste" genre had gevonden eigenlijk.
Nadien volgde
Solitude Aeturnus, een andere tak in het genre dat ze Epic Doom Metal noemen, maar er zouden ook andere namen volgen die opnieuw in het traditionele liggen zoals
The Obsessed,
Spirit Caravan, Saint Vitus,... Hoe dan ook zou dit een genre zijn dat in tegenstelling tot alles wat ik daarvoor al had gehoord zou blijven hangen.
16 jaar later (de helft van mijn leven) ben ik nog steeds een even grote fan van muziek die hieronder valt en dat is toch wel dankzij Pentagram geweest. Daarom is dit een memorabele periode geweest op mijn muzikale CV.
Hawkwind
Via - opnieuw - een online kennis werd mij het advies gegeven dat IK
ECHT naar
Hawkwind moest luisteren, een band waarin Lemmy Kilmister (RIP) vóór zijn Motörhead-carrière blijkbaar nog bassist was geweest, en hier en daar vocalist. (Het geluid van Hawkwind heeft dan ook helemaal niets vandoen met dat van Motörhead.) "Space Rock".
Waar ik bij Pentagram al het gevoel had dat ik "nog nooit zoiets had gehoord", was dit gevoel hierbij wel helemaal compleet. Dit zijn simpelweg pioniers en ik heb geen enkele andere band geweten die hun tijd zo ver vooruit was als Hawkwind. Psychedelisch, maar dan op een "vuile" manier, maar toch geen garage; verre van zelfs. Regelmatig het geluid van een opstijgende raket. Soms repetitief, met vaak herhalende lyrics. Wat mij betreft is dit de voorloper van elektronische muziek, en we spreken hier dus over begin jaren '70. Ik raakte into
In Search Of Space en dit keer was het mijn moeder die vond dat ik naar rare muziek luisterde (maar helaas was dat in tegenstelling tot mijn vader niet echt als compliment bedoeld
al ben ik mijn moeder wel dankbaar dat mij altijd mijn gang heeft laten gaan met mijn rare muziek).
Doremi Fasol Latido, S/T, Hall Of The Mountain Grill en later ook
Warrior On The Edge Of Time volgden. Het ontmoeten van iemand die nog grotere fan was dan mezelf hielp hier uiteraard niet bij.
Het is geen band die ik nog vaak draai, maar toch hebben ze veel betekend, ook op het gebied van algemene smaak. Ik kreeg een visuele interesse voor het heelal en ik wilde de inrichting van mijn kamer veranderen. Het werd een hippie-achtige bedoening met oranje en paarse kussens, een zwart tapijt met ornamenten, een oranje sfeerlampje en wierook.
Maar die smaak is nooit meer weggegaan.
Enerzijds het duistere en onheilspellende van Pentagram en anderzijds het rommelige, spacy, psychedelische geluid van Hawkwind. Deze 2 bands hebben mijn verdere muzieksmaak het meest bepaald.
