zwarten
Well-known member
twas zeker gene metallica danPrachtige vogelspin, ook redelijk zeldzaam geloof ik.
Met welke fobie leef jij?
- Onderwerp starter DiffieHM
- Startdatum
DiffieHM
Well-known member
Green Mamba
Well-known member
Van heel deze lijst werkelijk niks. Ik voel me bijna abnormaal.
Yep, i memberoeoe ik weet nog een tof spinverhaal. @Tomski om te confirmeren. Toen we heel jonge snaken waren in onze garage achteraan zat er ooit een joekel van een wolfspin.
Zo eentje dus. Ik weet niet wie op het lumineuze idee gekomen was om de aansteker van de papa te nemen, een random spuitbus en die spin vlamwerpergewijs de pijp uit te blazen. Maar toen die spin in brand stond liep dat beest echt mega super snel al brandend over de muur. Een brandend vuurbolletje aan echt zeker 10-15km/h. We hebben alletwee ook wel een sprongske acheruit gedaan vant verschieten.
Ej, maar ik heb dat ook. Kan niet zeggen dat ik hoogtevrees heb maar ook altijd dat "wat als ik er nu afspring" gevoel... ben ook niet echt suicidal aangelegd of zo. Gewoon zo een lichte drang om eraf te springen. Very scary. Laatste keer had ik dat op die hangbrug aan de geisterklamm op vakantie. Weird shit.aaargh iets superraar meegemaakt.
Laatste hotel sliepen we op het 7e verdiep. De lift stopte op een gang met een glazen ballustrade die uitkeek op de lobby die uiteraard 7 verdiepen lager lag. Ik heb wel een lichte vorm van hoogtevrees. Maar nu komt het rare.... Ik had echt de 'urge' om naar beneden te springen. Een klein maar toch wel doortastend stemmetje die zei.. "spring". Ik heb geen zelfmoordneigingen uiteraard en snachts heb ik de kamerdeur vastgedraaid, het slot erop gehangen uit angst dat ik al slaapwandelend naar beneden zou springen. (die balustrade was amper op 3 meter van ons hotelkamer.)
Kheb er nog net een foto van durven trekken.
ugar
Well-known member
Over die wat grotere spinnen, misschien niets voor mensen met arachnofobie. Een Franse collega van me had de kans om in onze Zuid-Amerikaans operations te gaan werken Getrouwd, geen kinderen. Zijn vrouw gaat een beetje tegen haar zin mee omdat die plek echt wel moeilijk bereikbaar is en de meest nabije grote 3 u verderop is met de wagen, maar het is een fikse promotie voor haar man, dus ze stemt in.
Ik was per toeval op bezoek in die site toen hij nog niet zolang verhuisd was, en vroeg hem hoe de verhuis hem meeviel.
Hij vertelde dat er al een eerste crisis achter de rug was.
Vrouw gaat naar de badkamer en staat dus oog in oog met één of andere tarantula. Vrouw begint te gillen, mijn collega gaat kijken wat er mis is, ziet die spin, gaat een bezem halen om ze dood te kloppen, maar, zo zegt hij, die dingen zijn verdomd snel, hij slaat er dus naast en de spin loopt de badkamer uit, recht de slaapkamer in. Zijn vrouw wordt helemaal hysterisch en stelt Olivier voor een ultimatum : die spin is over enkele minuten dood of wij gaan terug naar Europa. Hij heeft ze niet veel later doodgeklopt, maar wist nog te vertellen dat zo'n grote spin wel heel wat smurrie achterlaat op de vloerbekleding en dat hij dat ook nog had mogen opkuisen.
Ik was per toeval op bezoek in die site toen hij nog niet zolang verhuisd was, en vroeg hem hoe de verhuis hem meeviel.
Hij vertelde dat er al een eerste crisis achter de rug was.
Vrouw gaat naar de badkamer en staat dus oog in oog met één of andere tarantula. Vrouw begint te gillen, mijn collega gaat kijken wat er mis is, ziet die spin, gaat een bezem halen om ze dood te kloppen, maar, zo zegt hij, die dingen zijn verdomd snel, hij slaat er dus naast en de spin loopt de badkamer uit, recht de slaapkamer in. Zijn vrouw wordt helemaal hysterisch en stelt Olivier voor een ultimatum : die spin is over enkele minuten dood of wij gaan terug naar Europa. Hij heeft ze niet veel later doodgeklopt, maar wist nog te vertellen dat zo'n grote spin wel heel wat smurrie achterlaat op de vloerbekleding en dat hij dat ook nog had mogen opkuisen.
ugar
Well-known member
Ik heb dat soms wanneer ik met de wagen rijd
CerumenCrevice
Well-known member
blij dat er nog mensen zijn hier, want uiteindelijk is dit iets dat zeer moeilijk te vatten valt voor hondenliefhebbers (begrijpelijk). En die zijn er in belgie met hopen , elders ook. Als ik ze aan de leiband zie, wandel ik nog voorbij, maar het kost enige moeite. Zonder leiband, dan ben ik al andere routes aan het uitstippelen.
mensen met honden op de bus of trein. geen probleem als ze wat ver weg zitten, wel een keertje een oudere madam met een keffer die mijn voeten aan het humpen was. toen toch ne keer vriendelijk gezegd, zou ge uw hond onder controle kunnen houden aub. die dag is mijn hart niet meer gekalmeerd geraakt. en die hond was niet groter dan mij voet, dus de grootte maakt echt niks.
Call of the void noemen ze dat.
DiffieHM
Well-known member
BrusselmanHermans
Well-known member
ja of op de autostrade aan 120 vlammen en denken ' wat als ik nu mijn sleutel er uit zou trekken, zou ik hem er even snel terug in krijgen" of wat als ik hem nu plotseling in achteruit zou steken ( ik weet ook wel dat buiten een kapotte boite er geen effect is maar het triggert soms), voorts ne gelukkige mens zonder ook er een einde aan te willen maken.
De enige echte fobie/angs, diepwatervrees....ik voel mij absoluut niet op mijn gemak in een zee of meer.
Mulan
Well-known member
Ik ben blijkbaar de uitzondering dan, want als ik iemand kruis, dan moet hij gaan zitten van mij. Meter of 10-5 op voorhand krijgt hij dat commando van mij.
2 redenen: alles is overzichtelijker voor iedereen én de andere kant ziet dat ik mijn hond onder controle heb en die veilig kan passeren.
Ik krijg daar van veel mensen dankbare reacties/appreciatie voor. (8/10 x?) want ik weet dat zo een mechelaar, al is het voor mij de liefste, schattigste puppy EVER
voor de helft een kwaadaardig, woest monster kan lijken 
ugar
Well-known member
Dat is dus exact wat ik dan denk
Général Zantas
Well-known member
Ik heb dat vooral als ik ga fietsen. Al paar keer voorgehad op de boerenbuiten hier in Polen dat ik aan het fietsen ben en dat er plots vanop een boerderij een hond komt afgelopen. Dat zijn dan net de momenten dat ik mijn beste tijden haal op Strava.
Toen ik naar Kaliningrad fietste in 2018 ook, gewoon aan het fietsen langs de weg naar de stad. Ik kom langs een vrijstaand huis in the middle of nowhere met vrij hoog gras overal en plots 2 middelgrote honden die rechtstaan uit dat gras, beginnen te blaffen gelijk ne zot en mij beginnen te achtervolgen. Nog nooit zoveel schrik gehad. Gelukkig hielden die op een gegeven moment (aan de grens van dat woonerf wrs) in en moest ik niet van onderbroek wisselen. Op de terugweg serieus veel zenuwen gehad om weer langs diezelfde weg naar huis te fietsen, maar bon, daar was maar 1 weg dus ik moest wel. Gelukkig zaten ze niet buiten.
R@ndom
Active member
Lang nagedacht of ik dit wou posten, heb dit tekst file al een paar maanden op de desktop opgeslagen.
Welke fobie het is? Ik weet het niet maar het is alles behalve prettig te noemen.
Hou je vast hier komt een brok tekst, ga gerust even zitten.
Wie gaat er niet graag op reis? Ik, de mooiste tijd van het jaar nochtans, in mijn geval meerdere keren per jaar, is voor mij een marteling die ik enkel onderga om mijn vrouw een plezier te doen.
Hoe is dit allemaal begonnen? Een jaar of 15 geleden zaten we op de vlieger richting een Turks resort, mijn slogan ik moet het beter hebben dan thuis anders ga ik niet op vakantie in de praktijk. De stewardess biedt ons een glaasje champi aan, blijkt veredelde kattenpis met bubbels te zijn, mijn vrouw geeft haar glas aan mij. Ik drink beide snel uit om er van af te zijn. Effect alcohol op grootte hoogte, ik val flauw. Ik kom een paar minuten later(externe bron) bij met een zuurstofmasker op mijn gezicht. Trauma is in de maak.
Sidsdien is reizen voor mij een zeer zware opgave, wil het nu lukken dat wij uit alle kosten zijn en dus een aanzienlijk reisbudget hebben(DINKS) en ik voor mijn werk regelmatig op de vlieger moet (moest) stappen...
Als ik op reis vertrek, of het nu met de auto of de vlieger is maakt niet uit, ben ik dikwijls al een dag of 2 op voorhand Alprazolam aan het nemen (1/2 pilletje per dag) om de ergste symptomen te onderdrukken en toch iets te "genieten".
Dit is me voorgeschreven door mijn huisarts.
Om een idee te geven hoe erg het is, bij vertrek zet ik een timer aan die aftelt of ben ik in mijn geest aan het rekenen hoe lang nog, als we 1 week weg gaan weet ik exact wanneer we over de helft zijn en zakt de spanning een beetje want "het is aan't korten".
Dat korten is ook relatief want als het aan mij alleen lag zou ik de laatste dag liefst overslaan en een dag eerder vertrekken.
Onverwachte zaken komen binnen als een bom en de angst om niet terug thuis te raken steekt de kop op en vergalt alles.
Mijn vrouw voelt dat uiteraard aan dat ik gespannen ben maar ik camoufleer het voor haar zo veel mogelijk anders heeft zij ook geen vakantie, het liefst van al zou ik thuis blijven maar ik ben niet alleen.
De maanden van thuis uit werken hebben er geen goed aan gedaan en ik heb de indruk dat het verergert is.
Er zijn een paar plaatsen in Europa waar ik al meerdere keren geweest ben en me op mijn gemak voelde maar dit jaar had ik ook daar de drang om naar huis te gaan.
De alprazolam neem ik enkel gedurende mijn verlof en ik neem er nooit ook maar een pil van tijdens het jaar als ik thuis ben.
Idem als ik voor het werk op reis moet gaat de Alprazolam mee op reis en stop ik er mee na de reis.
Nochtans heb ik een bucketlist van reizen die ik nog wil doen, inderdaad we kiezen niet de gemakkelijkste weg integendeel om de fobie te pesten plan ik nog reizen op de koop toe en verre reizen jaja we doen het expres en blijven de moeilijke weg kiezen.
Om u een idee te geven van een van die bucketlist reizen, die vertrekt in Hawai aan het monument van de USS Arizona (misschien rinkelt er een belletje bij Pearl Harbor?) en gaat langs Guadal Canal, Iwo Jima, Tarawa, Saipan, Okinawa ...
Welke fobie het is? Ik weet het niet maar het is alles behalve prettig te noemen.
Hou je vast hier komt een brok tekst, ga gerust even zitten.
Wie gaat er niet graag op reis? Ik, de mooiste tijd van het jaar nochtans, in mijn geval meerdere keren per jaar, is voor mij een marteling die ik enkel onderga om mijn vrouw een plezier te doen.
Hoe is dit allemaal begonnen? Een jaar of 15 geleden zaten we op de vlieger richting een Turks resort, mijn slogan ik moet het beter hebben dan thuis anders ga ik niet op vakantie in de praktijk. De stewardess biedt ons een glaasje champi aan, blijkt veredelde kattenpis met bubbels te zijn, mijn vrouw geeft haar glas aan mij. Ik drink beide snel uit om er van af te zijn. Effect alcohol op grootte hoogte, ik val flauw. Ik kom een paar minuten later(externe bron) bij met een zuurstofmasker op mijn gezicht. Trauma is in de maak.
Sidsdien is reizen voor mij een zeer zware opgave, wil het nu lukken dat wij uit alle kosten zijn en dus een aanzienlijk reisbudget hebben(DINKS) en ik voor mijn werk regelmatig op de vlieger moet (moest) stappen...
Als ik op reis vertrek, of het nu met de auto of de vlieger is maakt niet uit, ben ik dikwijls al een dag of 2 op voorhand Alprazolam aan het nemen (1/2 pilletje per dag) om de ergste symptomen te onderdrukken en toch iets te "genieten".
Dit is me voorgeschreven door mijn huisarts.
Om een idee te geven hoe erg het is, bij vertrek zet ik een timer aan die aftelt of ben ik in mijn geest aan het rekenen hoe lang nog, als we 1 week weg gaan weet ik exact wanneer we over de helft zijn en zakt de spanning een beetje want "het is aan't korten".
Dat korten is ook relatief want als het aan mij alleen lag zou ik de laatste dag liefst overslaan en een dag eerder vertrekken.
Onverwachte zaken komen binnen als een bom en de angst om niet terug thuis te raken steekt de kop op en vergalt alles.
Mijn vrouw voelt dat uiteraard aan dat ik gespannen ben maar ik camoufleer het voor haar zo veel mogelijk anders heeft zij ook geen vakantie, het liefst van al zou ik thuis blijven maar ik ben niet alleen.
De maanden van thuis uit werken hebben er geen goed aan gedaan en ik heb de indruk dat het verergert is.
Er zijn een paar plaatsen in Europa waar ik al meerdere keren geweest ben en me op mijn gemak voelde maar dit jaar had ik ook daar de drang om naar huis te gaan.
De alprazolam neem ik enkel gedurende mijn verlof en ik neem er nooit ook maar een pil van tijdens het jaar als ik thuis ben.
Idem als ik voor het werk op reis moet gaat de Alprazolam mee op reis en stop ik er mee na de reis.
Nochtans heb ik een bucketlist van reizen die ik nog wil doen, inderdaad we kiezen niet de gemakkelijkste weg integendeel om de fobie te pesten plan ik nog reizen op de koop toe en verre reizen jaja we doen het expres en blijven de moeilijke weg kiezen.
Om u een idee te geven van een van die bucketlist reizen, die vertrekt in Hawai aan het monument van de USS Arizona (misschien rinkelt er een belletje bij Pearl Harbor?) en gaat langs Guadal Canal, Iwo Jima, Tarawa, Saipan, Okinawa ...
Mulan
Well-known member
Zou een gedragstherapeut niets voor jou zijn dan? Veel meer te verliezen dan wat geld heb je niet, lijkt me?
R@ndom
Active member
De eerste vliegreizen na het voorval waren een verschrikking, heel uw lichaam en een deel van uw geest zegt NEEN ik wil niet op reis, ik wil niet op de vlieger of in de auto stappen en louter wilskracht doet mij dat toch doen....zeer rare ervaring.
Straks uw advies eens door Google halen en kijken wat we kunnen doen...
Straks uw advies eens door Google halen en kijken wat we kunnen doen...
Avondland
Well-known member
Ik heb ook iets gelijkaardigs. Op zich geen echte hoogtevrees, maar als ik me over een afgrond begeef 'zie' ik mezelf ook springen en voel ik me haast door een onzichtbare kracht naar voor geduwd. Om die reden sta ik ook niet graag alleen op ladders, maar als ik voel dat die stabiel staan valt het dan weer mee.
Schaamblaas ken ik ook wel, al zou ik dat zeker niet als een "angst" beschouwen. Er is een onbesproken regel dat als er altijd een urinoir wordt vrijgelaten als meerdere mannen willen plassen, tenzij het erg druk is. Dronken zijn helpt en wanneer de nood hoog is lukt het ook, maar wanneer de nood niet zo hoog is keer ik soms "ongeledigd" terug en moet ik een ander oord opzoeken. Dus ik ben altijd content als ik een lege mannen-WC aantref.
Een ander fobie'tje waarvoor ik de term niet meteen kan vinden: angst om uit te glijden wanneer het heeft gevroren of wanneer er ijzel ligt. Vooral te voet maar begin dit jaar met de fiets toch ook gevallen door een bocht te nemen waar er ijzel lag. Een soort van valangst, maar alleen wanneer het spekglad is. Met de auto heb ik die fobie niet zozeer, al is het nooit fijn om te beseffen dat je de controle over het stuur bent verloren (en goeie winterbanden kunnen wel eens helpen).
Laatst bewerkt:
Same here .
Ik heb da zelfs als ik naar zo ne film aan't kijken ben waar ze op't einde als finale allemaal boven op zo ne wolkenkrabber staan en dan met de camera over de rand naar beneden kijken. Dan heb ik zo'n vreemde kriebel in de onderste regionen.
Op een ladder staan daarentegen stoort me zelfs niet.