Mentaal Welzijn

[Screw2020]

Als je 2020 hebt overleefd mag je wel stellen dat niets verloren is Fijn om te horen dat je de stap gezet hebt en de nodige motivatie hebt om aan jezelf of whatever te werken! Want uiteindelijk ben jij het die het gaat moeten doen... medicatie is geen wondermiddel maar een hulpmiddel, iets wat je kan gebruiken op weg vooruit. En daar heb je wel wat karakter of motivatie voor nodig, dus ik zou zeggen goed begonnen en nu volhouden!

Thanks! De tinnitus maakt het wel heel lastig (werkt echt fysiek in op m'n maag etc.).

Misschien moet ik een tinnitustopic openen, als dat nog niet bestaat tenminste.

 

[glashelder]

Bij gebrek aan topic vraag ik het maar hier
Kent er iemand goede boeken over emotieregulatie, coping mechanisms etc? Mag gerust wat theoretisch zijn.

Zoek eens wat op over dialectische gedragstherapie (van Linehan). Dat heeft mij ongelofelijk geholpen.

 

[Squidward]

Ik moet mij ontspannen. Maar nu voel ik een enorme druk om de tijd die ik ‘gekregen’ heb ten volle te gebruiken. Hetgeen, denk ik, een beetje het tegenovergestelde is van wat de dokter bedoelde. Ik zit ook volledig blok met het ‘doe iets wat je graag doet’ want ik lig eigenlijk gewoon in de zetel. Check af en toe online eens iets. Maar verder lig ik dus gewoon te liggen. Ik heb alles gekocht om te tekenen, het ligt daar te liggen. Ik heb een stapel boeken, ze liggen daar. Ik heb ook geen zin om iets te doen, kan niks bedenken, zit gewoon met dat gedacht ‘ik wil niet meer’ en daar blijft het bij. En ik ben bang dat de dokter zal zeggen dat het maar normaal is en dat ik mijn sokken gewoon moet optrekken.

 

[Screw2020]

Ik moet mij ontspannen. Maar nu voel ik een enorme druk om de tijd die ik ‘gekregen’ heb ten volle te gebruiken. Hetgeen, denk ik, een beetje het tegenovergestelde is van wat de dokter bedoelde. Ik zit ook volledig blok met het ‘doe iets wat je graag doet’ want ik lig eigenlijk gewoon in de zetel. Check af en toe online eens iets. Maar verder lig ik dus gewoon te liggen. Ik heb alles gekocht om te tekenen, het ligt daar te liggen. Ik heb een stapel boeken, ze liggen daar. Ik heb ook geen zin om iets te doen, kan niks bedenken, zit gewoon met dat gedacht ‘ik wil niet meer’ en daar blijft het bij. En ik ben bang dat de dokter zal zeggen dat het maar normaal is en dat ik mijn sokken gewoon moet optrekken.

Dat werkt duidelijk niet. Die dokter is geen psychiater vermoed ik?

Heb je iets aan 'opdrachten' of deadlines. Ik noem maar iets, je tekent graag, geen idee wat jou ligt als onderwerp maar is een 'opdracht' zoals teken eens één of meerdere heel blije kittens die aan het spelen zijn. Ik zeg maar iets.
Is er een link tussen het tekengerei en die boeken en kan je die combineren tot iets creatief of staan die los van elkaar?

Ik probeer het even praktischer te benaderen. De 'opdrachten' van anderen zetten jou aan het werk en misschien krijg je op die manier er terug plezier in?

 

[Mulan]

Ik moet mij ontspannen. Maar nu voel ik een enorme druk om de tijd die ik ‘gekregen’ heb ten volle te gebruiken. Hetgeen, denk ik, een beetje het tegenovergestelde is van wat de dokter bedoelde. Ik zit ook volledig blok met het ‘doe iets wat je graag doet’ want ik lig eigenlijk gewoon in de zetel. Check af en toe online eens iets. Maar verder lig ik dus gewoon te liggen. Ik heb alles gekocht om te tekenen, het ligt daar te liggen. Ik heb een stapel boeken, ze liggen daar. Ik heb ook geen zin om iets te doen, kan niks bedenken, zit gewoon met dat gedacht ‘ik wil niet meer’ en daar blijft het bij. En ik ben bang dat de dokter zal zeggen dat het maar normaal is en dat ik mijn sokken gewoon moet optrekken.

De eerste weken na mijn burnout dacht ik ook dat mijn ziektebriefje gelde als "tegen dan hoor je gezond te zijn". Tot ze door kreeg dat dit me enorme stress bezorgde. Toen legde ze me uit dat dit gewoon een einddatum is om opvolging te verzekeren. Dus na 2x2 weken kreeg ik ineens 2 maand (die 2 maand liepen gelijk met de zomervakantie en stond toen ook voor de klas) maar wel 2wekelijks een opvolg afspraak.

Van de psycholoog moest ik werken met een kookwekkertje. Ik mocht maximaal 1u dezelfde activiteit doen en dan rustpauze. Ik moest ook zaken inplannen op structuur in mijn dag te brengen. Dus effectief op een agenda noteren 9-10u; wandelen met de hond. 10-11u; Netflix. 11-12u: eten klaarmaken. 12-13u; middagdutje. 13-14u: huishoudelijk werk,... Misschien helpt dat voor jou ook?

In jouw regio kan ik als therapeut Vicky Veys aanraden, helaas had ze te weinig ruimte in haar agenda enkele jaren terug om me voldoende op te kunnen volgen (had wekelijkse opvolging nodig maar ze kon me maar maandelijks inplannen), maar wat een absolute schat van een psycholoog is dat! Enorm rustig, leert je lief te zijn voor jezelf, onze leeftijd ook,...

 

[Squidward]

@Mulan en @Screw2020
Ik zou gewoon zo graag even kunnen triestig zijn. Een dag of week of maand, ik weet het niet maar ik zou zo graag gewoon even kunnen zo gebroken zijn als ik mij voel. De kinderen zijn nu ziek, overgenomen van de papa, en al zeker half de week thuis. Een triestige mama, dat kan ik hen niet aandoen dus gaat het masker weer op. Ik ben het masker zo moe. Ik wil alleen zijn en ongelukkig, voor een beetje. Dat voelt dom en egoïstisch.

 

[Tonerider]

het is nooit dom en egoïstisch om gewoon een mens te zijn

 

[Mulan]

Je moet jezelf de ruimte gunnen om jezelf te zijn. Daarom niet volcontinu want daar kunnen jouw jongens idd geen plaats aan geven.

Maar ook ik zeg soms, zonder schuldgevoel ondertussen, dat mama te moe is om mee te spelen en even moet rusten.
Of dat mama graag een knuffel wil omdat ze wat droevig is, maar dat dat niet haar schuld is.

Het is, zo te lezen, iets wat je gewoon moet leren. Jezelf zijn is een recht, schat. Niemand wordt beter van volcontinu een masker te zien of te dragen.

 

[Screw2020]

@Mulan en @Screw2020
Ik zou gewoon zo graag even kunnen triestig zijn. Een dag of week of maand, ik weet het niet maar ik zou zo graag gewoon even kunnen zo gebroken zijn als ik mij voel. De kinderen zijn nu ziek, overgenomen van de papa, en al zeker half de week thuis. Een triestige mama, dat kan ik hen niet aandoen dus gaat het masker weer op. Ik ben het masker zo moe. Ik wil alleen zijn en ongelukkig, voor een beetje. Dat voelt dom en egoïstisch.

Ik ben emotioneel ook redelijk geblokkeerd. 't Is ondertussen al meer dan 6,5 jaar geleden dat ik nog eens echt geweend heb. Maar dat wenen op zich is eigenlijk al een traumatische ervaring omdat het zo intens is. Ik link wenen met opluchten en daarom denk ik ook dat, mocht ik af en toe kunnen wenen, ik wat emotionele ballast overboord zou kunnen gooien. Ik heb zo de analogie dat m'n ogen waterdammen zijn en al m'n tranen ophouden tot die dam barst. Alleen weet ik nooit wanneer die dam zal barsten. Dat zou moeten volgen uit een situatie die evenzeer intens is waardoor ik een overflow of meltdown zou hebben.
Best gek is dat ik vroeger echt een blijter was...

Heb je de kinderen week op week? Waar zou je echt iets aan hebben mochten op de momenten dat je niet voor jouw kinderen moeten zorgen?

 

[Squidward]

Ik ben emotioneel ook redelijk geblokkeerd. 't Is ondertussen al meer dan 6,5 jaar geleden dat ik nog eens echt geweend heb. Maar dat wenen op zich is eigenlijk al een traumatische ervaring omdat het zo intens is. Ik link wenen met opluchten en daarom denk ik ook dat, mocht ik af en toe kunnen wenen, ik wat emotionele ballast overboord zou kunnen gooien. Ik heb zo de analogie dat m'n ogen waterdammen zijn en al m'n tranen ophouden tot die dam barst. Alleen weet ik nooit wanneer die dam zal barsten. Dat zou moeten volgen uit een situatie die evenzeer intens is waardoor ik een overflow of meltdown zou hebben.
Best gek is dat ik vroeger echt een blijter was...

Heb je de kinderen week op week? Waar zou je echt iets aan hebben mochten op de momenten dat je niet voor jouw kinderen moeten zorgen?

Wij zijn ‘gewoon samen’ dus kinderen zijn inderdaad ‘gewoon’ thuis. Maar tover die en mijn echtgenoot nu weg (ik wil ze niet kwijt, bedoel hypothetisch) en ik trek volkomen blanco wat te doen. Ja, het huishouden dat wel maar iets dat ik graag doe? Ik kan dus niks bedenken dat ik graag doe. Heel stom.

Vermoeidheid helpt om emoties losser te maken. Het is misschien een vreemd idee maar zou echt fysiek moe zijn kunnen helpen? Misschien dat tranen kunnen komen van puur ‘op’ zijn op de ouderwetse manier?

 

[Misterblort]

Heeft iedereen die diene poll heeft ingevuld effectief die diagnose van nen dokter gekregen of gewoon zelf gediagnosticeerd?

 

[Mulan]

Ik alvast van een psychiater, recent nog de hint dat ik "verhoogd scoor op angststoornissen" gekregen maar die niet aangeduid omdat ik het niet ervaar als een beperking op mijn leven.

@Squidward door uitputting ligt je creatief brein stil want zit je op overlevingsmodus. Goed mogelijk dus dat je te uitgeput bent om zaken te verzinnen om te doen of om je emoties echt te kunnen voelen.

 

[bloemtak]

Zaterdag ochtend had ik zo'n intense drang naar zelfmoord. Overdosis amphetamine genomen. Op spoed beland. Ik bleef maar bloed overgeven. Een infuus om hartslag/bloeddruk naar beneden te halen maar het hielp maar niet om het te doen zakken onder de 160. Naast hard zweten, hevige hartkloppingen, voelde ik mij erg misselijk en draaierig. Mijn mond was zo extreem droog dat het pijn deed. Ik kon niks drinken zonder onmiddellijk over te geven. Ondertussen is mijn toestand gestabiliseerd.

Ik voel me zo eenzaam en een teleurstelling. Ik schaam me diep.

 

[Chizm]

das hard, ben geen psycholoog maar bezie het als rock bottom, hopelijk stapje per stapje beter vanaf nu

 

[Screw2020]

Wij zijn ‘gewoon samen’ dus kinderen zijn inderdaad ‘gewoon’ thuis. Maar tover die en mijn echtgenoot nu weg (ik wil ze niet kwijt, bedoel hypothetisch) en ik trek volkomen blanco wat te doen. Ja, het huishouden dat wel maar iets dat ik graag doe? Ik kan dus niks bedenken dat ik graag doe. Heel stom.

Vermoeidheid helpt om emoties losser te maken. Het is misschien een vreemd idee maar zou echt fysiek moe zijn kunnen helpen? Misschien dat tranen kunnen komen van puur ‘op’ zijn op de ouderwetse manier?

Hmmm. Da's een lastige natuurlijk. Je zou even een weekendje bijvoorbeeld op jezelf kunnen zijn waarbij jouw man en kinderen zelf op weekend gaan. Maar als je dan enkel 't huishouden te doen hebt lijkt me dat geen strak plan. Je zou, denk ik, beter op voorhand ontdekken wat je in zo'n 'vrij' weekend zou kunnen doen. En net daar knelt het schoentje blijkbaar.

Op zich is dat niet stom. Eigenlijk heb ik iets gelijkaardigs voor maar zonder partner noch kinderen. Wel thuiswonend. Ofwel hebben we onszelf nog niet ontdekt ofwel hebben we onszelf doorheen de tijd uit het oog verloren. Self-care is een belangrijk iets, daar kan je lang aan verzaken maar op den duur breekt het je toch zuur op. Ik weet niet of het herkenbaar is voor jou maar gewoon al geen fut hebben om iets te doen waardoor je verzaakt aan veel te veel. Da's op zich menselijk maar je geraakt wel niet verder.

Ik heb al bijzonder veel nagedacht over dingen die ik zou kunnen doen maar het blijft letterlijk tussen m'n oren zitten. Alhoewel, ik ben nu misschien te streng voor mezelf (zoals quasi altijd). Ik ga nu naar de VVM bijvoorbeeld. Kan je je nog dingen herinneren van vroeger waarmee je je toen kon bezighouden?

 

[Squidward]

Hmmm. Da's een lastige natuurlijk. Je zou even een weekendje bijvoorbeeld op jezelf kunnen zijn waarbij jouw man en kinderen zelf op weekend gaan. Maar als je dan enkel 't huishouden te doen hebt lijkt me dat geen strak plan. Je zou, denk ik, beter op voorhand ontdekken wat je in zo'n 'vrij' weekend zou kunnen doen. En net daar knelt het schoentje blijkbaar.

Op zich is dat niet stom. Eigenlijk heb ik iets gelijkaardigs voor maar zonder partner noch kinderen. Wel thuiswonend. Ofwel hebben we onszelf nog niet ontdekt ofwel hebben we onszelf doorheen de tijd uit het oog verloren. Self-care is een belangrijk iets, daar kan je lang aan verzaken maar op den duur breekt het je toch zuur op. Ik weet niet of het herkenbaar is voor jou maar gewoon al geen fut hebben om iets te doen waardoor je verzaakt aan veel te veel. Da's op zich menselijk maar je geraakt wel niet verder.

Ik heb al bijzonder veel nagedacht over dingen die ik zou kunnen doen maar het blijft letterlijk tussen m'n oren zitten. Alhoewel, ik ben nu misschien te streng voor mezelf (zoals quasi altijd). Ik ga nu naar de VVM bijvoorbeeld. Kan je je nog dingen herinneren van vroeger waarmee je je toen kon bezighouden?

Ik was ooit wel leuk of, eerder, ik had het ooit wel leuk. Eigen stijl, handwerkjes, lezen,… beetje fifties, chill. Ik herken die persoon nu volkomen niet meer. Draag altijd zwarte tenten, kan geen boek meer uitlezen (ben nu 1 hoofdstuk ver in vier of vijf boeken die al maanden liggen te liggen), geen zin, geen geduld, geen inspiratie,… alsof er een stenen muur rond mijn brein staat, alles ketst af.
Ik weet nog wat ik deed, ik zie mijn oude zelf maar ik sta er mijlen van af.
Self-care bijvoorbeeld snap ik totaal niet. Ik snap het idee maar als ik mij in bad zet, zit ik daar te zitten.
Ik denk dat we dit gemeen hebben: er kruipt wel een gedacht rond van ‘ik zou wel…’ maar het doet nooit wat je hoopt. Omdat we niet weten wat we hopen, denk ik.

 

[Screw2020]

Ik was ooit wel leuk of, eerder, ik had het ooit wel leuk. Eigen stijl, handwerkjes, lezen,… beetje fifties, chill. Ik herken die persoon nu volkomen niet meer. Draag altijd zwarte tenten, kan geen boek meer uitlezen (ben nu 1 hoofdstuk ver in vier of vijf boeken die al maanden liggen te liggen), geen zin, geen geduld, geen inspiratie,… alsof er een stenen muur rond mijn brein staat, alles ketst af.
Ik weet nog wat ik deed, ik zie mijn oude zelf maar ik sta er mijlen van af.
Self-care bijvoorbeeld snap ik totaal niet. Ik snap het idee maar als ik mij in bad zet, zit ik daar te zitten.
Ik denk dat we dit gemeen hebben: er kruipt wel een gedacht rond van ‘ik zou wel…’ maar het doet nooit wat je hoopt. Omdat we niet weten wat we hopen, denk ik.

Hmmm, kan je ergens terecht voor therapie? Al dan niet in combinatie met medicatie via een psychiater? (mogelijks heb ik er eerder overgelezen)

Heb je enig idee wat die omslag teweeggebracht heeft? De verandering van jouw vorige versie naar jouw huidige.

Ik snap het concept van self-care wel maar ik heb daar ook problemen mee om me er te kunnen inleven. Da's een moeilijke.

Ik hoop dat ik eindelijk uit m'n huidige en reeds lang bestaande versie kan breken. Ik ben decennialang blijven hangen in m'n no-life en ik maak het mezelf niet gemakkelijk want de laatste maand(en) zijn er wel fysieke lasten bijgekomen of toch verergerd. Tinnitus is ook zo'n leuke waar ik nu manieren voor mag zoeken om ermee om te gaan zodat ik er niet fysiek noch mentaal onder lijdt (m'n maag kruipt soms letterlijk samen etc).

Ik hoop altijd op iemand om samen dingen mee te doen maar da's waarschijnlijk veel te veel gevraagd in de huidige situatie. Ik weet wel welke doelen ik enigszins heb maar ik zie de kleine stapjes ernaartoe niet. Ik wil van A naar Z maar de stapjes ertussen zijn te vaag, niet concreet genoeg om ze te vervullen. Nuja, de algemene tendens is dat ik het mezelf bijzonder moeilijk maak

 

[Buon]

Zaterdag ochtend had ik zo'n intense drang naar zelfmoord. Overdosis amphetamine genomen. Op spoed beland. Ik bleef maar bloed overgeven. Een infuus om hartslag/bloeddruk naar beneden te halen maar het hielp maar niet om het te doen zakken onder de 160. Naast hard zweten, hevige hartkloppingen, voelde ik mij erg misselijk en draaierig. Mijn mond was zo extreem droog dat het pijn deed. Ik kon niks drinken zonder onmiddellijk over te geven. Ondertussen is mijn toestand gestabiliseerd.

Ik voel me zo eenzaam en een teleurstelling. Ik schaam me diep.

Moet je nooit schamen om menselijk zijn. Alhoewel ik je niet ken ben ik blij dat je hier nog bent en ik wens je veel beterschap toe.

 

[Tweak37]

Zaterdag ochtend had ik zo'n intense drang naar zelfmoord. Overdosis amphetamine genomen. Op spoed beland. Ik bleef maar bloed overgeven. Een infuus om hartslag/bloeddruk naar beneden te halen maar het hielp maar niet om het te doen zakken onder de 160. Naast hard zweten, hevige hartkloppingen, voelde ik mij erg misselijk en draaierig. Mijn mond was zo extreem droog dat het pijn deed. Ik kon niks drinken zonder onmiddellijk over te geven. Ondertussen is mijn toestand gestabiliseerd.

Ik voel me zo eenzaam en een teleurstelling. Ik schaam me diep.

Dat is heftig. Dit gewoon lezen is al intens, het doormaken gaat des te dieper. Goed dat je dit hier kan vertellen en dat je toestand stabiel is. Zijn er nog plaatsen waar je kan praten? Heb je (psychiatrische) hulp, therapie? Je kan tijdens een crisismoment zoals zaterdagochtend naar de zelfmoord lijn bellen (http://www.zelfmoord1813.be/), ze 'staan' telefonisch naast jou, luisteren, nemen je serieus. Ook op andere momenten kan je bellen. Jij voelt wat je voelt, dat het eenzaamheid, schaamte en teleurstelling is, is klote. Een oordeel zal je hier niet horen en een 'je hoeft je zo toch niet voelen' ook niet. Je kan hier je hart luchten en hopelijk verkleint dit een beetje de stap naar verdere ondersteuning.

 

[Shaddix]

Zware ochtend hier. We sukkelen al maanden met onze nieuwbouw (late oplevering, aannemer is nu failliet = veel onzekerheid); maar sinds zaterdag ligt m'n vader weer in het ziekenhuis (enkele jaren geleden gediagnosticeerd geweest met ongeneeslijke kanker). Ook de vriendin zit al even thuis met burnout.

Ik had de laatste tijd de indruk dat ik het emotioneel allemaal wat beter kon verdragen, maar nu dat het weer een paar dingen tegelijk zijn is het toch zwaar om in gang te schieten met de werkweek. Ook veel last van uitstelgedrag (mails beantwoorden, scheren, ...).