Ik drink géén alcohol. Nooit gedaan. Ik heb toch héél vaak commentaar gekregen hoor. Vorige maand nog op een trouwfeest, waar de man van een van mijn vrouw haar beste vriendinnen het nodig vond om toch eens echt, met de verbazing van iemand die voor het eerst een nieuwe soort ontdekt, door te vragen waarom ik niet dronk en dat niet kon geloven. En dan een pint voor mij bestelde. Ik ken die mens al 10 jaar, die weet al 10 jaar dat ik niet drink.
Uit het verleden herinner ik mij verschillende mensen die mij wouden "bekeren" en het als hun missie beschouwden om een alcoholische drank te vinden die ik zou lusten. Ik herinner mij een ober in Aalst die mij weigerde te bedienen toen mijn maten een pint bestelden en ik (als 16-jarige toen) een plat water. Hij kwam mij uiteindelijk ook een pint brengen. Ik herinner mij een feest in de fakbar van Letteren in Leuven waar een meisje mij in alle serieusheid vroeg hoe ik zonder drank plezier kon hebben (nog steeds een van de zieligste zinnen ooit tegen mij uitgesproken, denk ik). En eigenlijk elke keer ik nieuwe mensen ontmoet, dien ik mij steeds te verantwoorden waarom ik niet drink. En altijd die blikken vol ongeloof en verwondering.
Op zich ervaar ik dat niet echt als druk, dat glijdt zo van mij af, maar het is wel irritant.