Mentaal Welzijn
- Onderwerp starter glashelder
- Startdatum
CardinalSplatter
New member
Hallo iedereen,
Aangezien ik niet goed wist waar dit thuishoort zet ik het maar hier.
Long shit-post incoming.
Omdat de bewoners van dit forum mogelijks ervaring hebben met mijn problematiek, lijkt dit me de beste plaats om hierop een antwoord te vinden. Ik ben een 38-jarige man met een lichte vorm van autisme. Ik heb meer chance in mijn leven gehad dan de meeste mensen en toch ben ik ongelukkig. Door mijn beperking heb ik een aangepast schooltraject gevolgd, met GON. Daarna ben ik aan de slag gegaan als medewerker bij het Openbaar Ministerie, dit onder een speciaal statuut. Maar ik doe wel hetzelfde werk als de andere collega's. De laatste tijd loopt de verstandhouding tussen mij en de leidinggevende moeilijk, doorgroeimogelijkheden zijn onbestaande en ik krijg een steeds minder gevarieerd takenpakket. En weggaan is ook niet onmiddellijk een optie, gezien de huidige arbeidsmarkt. Ondanks dat ik toch een diploma van het secundair onderwijs met een 7de specialisatiejaar (boekhouden) heb behaald, wordt dit blijkbaar niet erkend door de werkgever. De vakbond kan mij (of wil mij) hierbij ook niet helpen. Op zijn zachtst gezegd loop ik hier ambetant van.
Een andere kwestie is dat ik wel enkele oude schoolvrienden heb, maar dat contact is stilaan aan het verwateren. Ik heb gelukkig veel hobby's, zo speel ik gitaar (sinds enkele jaren ook in de kunstacademie), lezen, gamen, technologie, zeg maar de 'nerdy' interesses. Ik kan mij dus goed op mezelf bezig houden, maar ik vind het jammer dat ik die interesses niet echt met iemand kan delen. Zo is het lastig voor mij om de motivatie te vinden om ergens nog tijd en energie in te steken. Bijvoorbeeld het schrijven van reviews: dat zou ik kunnen doen, maar waarom eigenlijk, what's the point? In de academie zijn de contacten wel goed, maar eerder oppervlakkig. Ook op het werk zijn de contacten eerder zakelijk, nog iets gaan drinken de vrijdag bijvoorbeeld komt nooit voor omdat de meeste mensen een gezin en kinderen hebben. Ik neem wel zelf initiatieven (bv. dansles) maar die leiden zelden of nooit tot een tastbaar resultaat (= een blijvend contact) . Ik besef dat veel afhangt van hoe ik mezelf opstel, de meeste mensen hebben mij ook graag, dus heb ik dan gewoon ongelofelijk veel pech? Ik ben ook in behandeling bij een psycholoog, maar dit is eerder wat vrijblijvend. Ik weet dat dit eigenlijk first-world problems zijn. Ik besef ook dat ik hierdoor veel persoonlijke info prijsgeef, maar hopelijk kan iemand mij raad of advies geven.
Thx
Aangezien ik niet goed wist waar dit thuishoort zet ik het maar hier.
Long shit-post incoming.
Omdat de bewoners van dit forum mogelijks ervaring hebben met mijn problematiek, lijkt dit me de beste plaats om hierop een antwoord te vinden. Ik ben een 38-jarige man met een lichte vorm van autisme. Ik heb meer chance in mijn leven gehad dan de meeste mensen en toch ben ik ongelukkig. Door mijn beperking heb ik een aangepast schooltraject gevolgd, met GON. Daarna ben ik aan de slag gegaan als medewerker bij het Openbaar Ministerie, dit onder een speciaal statuut. Maar ik doe wel hetzelfde werk als de andere collega's. De laatste tijd loopt de verstandhouding tussen mij en de leidinggevende moeilijk, doorgroeimogelijkheden zijn onbestaande en ik krijg een steeds minder gevarieerd takenpakket. En weggaan is ook niet onmiddellijk een optie, gezien de huidige arbeidsmarkt. Ondanks dat ik toch een diploma van het secundair onderwijs met een 7de specialisatiejaar (boekhouden) heb behaald, wordt dit blijkbaar niet erkend door de werkgever. De vakbond kan mij (of wil mij) hierbij ook niet helpen. Op zijn zachtst gezegd loop ik hier ambetant van.
Een andere kwestie is dat ik wel enkele oude schoolvrienden heb, maar dat contact is stilaan aan het verwateren. Ik heb gelukkig veel hobby's, zo speel ik gitaar (sinds enkele jaren ook in de kunstacademie), lezen, gamen, technologie, zeg maar de 'nerdy' interesses. Ik kan mij dus goed op mezelf bezig houden, maar ik vind het jammer dat ik die interesses niet echt met iemand kan delen. Zo is het lastig voor mij om de motivatie te vinden om ergens nog tijd en energie in te steken. Bijvoorbeeld het schrijven van reviews: dat zou ik kunnen doen, maar waarom eigenlijk, what's the point? In de academie zijn de contacten wel goed, maar eerder oppervlakkig. Ook op het werk zijn de contacten eerder zakelijk, nog iets gaan drinken de vrijdag bijvoorbeeld komt nooit voor omdat de meeste mensen een gezin en kinderen hebben. Ik neem wel zelf initiatieven (bv. dansles) maar die leiden zelden of nooit tot een tastbaar resultaat (= een blijvend contact) . Ik besef dat veel afhangt van hoe ik mezelf opstel, de meeste mensen hebben mij ook graag, dus heb ik dan gewoon ongelofelijk veel pech? Ik ben ook in behandeling bij een psycholoog, maar dit is eerder wat vrijblijvend. Ik weet dat dit eigenlijk first-world problems zijn. Ik besef ook dat ik hierdoor veel persoonlijke info prijsgeef, maar hopelijk kan iemand mij raad of advies geven.
Thx
Laatst bewerkt:
Wat betreft je loopbaan: al eens loopbaancoaching overwogen? Zeker als je autisme hebt zijn er verschillende mogelijkheden, bvb begeleiding via GTB of een auticoach of zo.
Eenzaamheid is onder autisten wel een bekend iets. Zeker een soort existentiële eenzaamheid omdat je je op de één of andere manier buiten gesloten voelt, alsof je er nooit écht bij hoort. Heb je iets zoals PAS(S)-groepen al eens overwogen? Ze zijn ook digitaal aanwezig op Discord.
CardinalSplatter
New member
Dank voor je reactie.
Loopbaancoaching heb ik reeds achter de rug: hier heb ik veel geleerd over mezelf en wat belangrijk is voor mij om me goed te voelen in een job, en specifiek wat mijn zoekcriteria moeten zijn. Maar uiteindelijk is het aan mijzelf om hierin een beslissing te maken. Misschien is het geen slecht idee om eens te kijken voor een gespecialiseerde aanpak. In het verleden heb ik ook ervaring met de PASS-groepen, hier vond ik ook niet direct een klik met iemand, maar dit kan je ook niet forceren, it happens or it doesn't.
Ik ben ook naar meetings van de VVM (Vereniging voor Verlegen Mensen) geweest, hier was het een opluchting dat heel veel mensen hier ook problemen mee ervaren. Vandaar dat ik dit ook hier post, omdat velen vermoedelijk met dezelfde problemen struggelen.
Het kan zijn dat dit hier al eerder aan bod is gekomen, maar om nu alle topics te gaan doorspitten: ain't nobody got time for that!
Noscoped420
Well-known member
Begonnen met Seroquel paar dagen terug.
Buiten dat je +-30 min na inname wilt slapen ook al ben je net wakker is even doorbijten, maar voor de rest pure bliss.
Knock on wood maar enige bijwerkingen tot nu toe is droge mond en verminderd libido, al heb ik dat laatste ook gehad bij zowat elk anti depressiva wat ik ooit heb genomen dus niets nieuw.
Buiten dat je +-30 min na inname wilt slapen ook al ben je net wakker is even doorbijten, maar voor de rest pure bliss.
Knock on wood maar enige bijwerkingen tot nu toe is droge mond en verminderd libido, al heb ik dat laatste ook gehad bij zowat elk anti depressiva wat ik ooit heb genomen dus niets nieuw.
Je kan het ook gewoon 's avonds nemen?
Ivan4you
Active member
Ik zou willen overstappen naar een ander middel voor mijn ptss.Momenteel gebruik ik Deanxit,en wil overstappen naar een middel meer specifiek voor ptss.
Maar als ik eerst moet stoppen met Deanxit dan ga ik door het diepste van de hel.
Of gebeurt een overgang geleidelijk?
Maar als ik eerst moet stoppen met Deanxit dan ga ik door het diepste van de hel.
Of gebeurt een overgang geleidelijk?
Ivan4you
Active member
Iemand die mij zou willen helpen met het lezen van dit artikel:
www.demorgen.be
Alleen bij brandwondenpatiënten is euthanasie openlijk bespreekbaar
Chirurg Raymond Peeters: 'Iedereen helpen is het gemakkelijkste om te doen, maar soms grijpen we beter niet in'
Vierkant
Well-known member
Hier te lezen: https://bibliotheek.be/krantenarchief/artikel/64f767e2-faf5-4f3e-8d90-c88de2ac1a55Iemand die mij zou willen helpen met het lezen van dit artikel:
Alleen bij brandwondenpatiënten is euthanasie openlijk bespreekbaar
Chirurg Raymond Peeters: 'Iedereen helpen is het gemakkelijkste om te doen, maar soms grijpen we beter niet in'
Laatst bewerkt:
Ik ben vorig jaar even naar een psychologe geweest, en zou nu (eindelijk) terug willen opstarten, maar bij iemand anders. (Ik heb dat hier een tijdje geleden al eens vermeld denk ik)
Ik denk eraan om naar m'n vorige psychologe te mailen om te vragen of ze mijn dossier en dus haar notities naar mij zou willen mailen, of is dat raar? (Of zal mijn nieuwe psycholoog dat evt doen?)
Het lijkt me handig dat de nieuwe psycholoog over die info zou beschikken en dan moet ik niet terug van 0 beginnen vertellen.
Of is het beter van sowieso met een blanco blad te beginnen zodat de nieuwe psycholoog niet afgaat daarop en al wat vooringenomen is?
Ik denk eraan om naar m'n vorige psychologe te mailen om te vragen of ze mijn dossier en dus haar notities naar mij zou willen mailen, of is dat raar? (Of zal mijn nieuwe psycholoog dat evt doen?)
Het lijkt me handig dat de nieuwe psycholoog over die info zou beschikken en dan moet ik niet terug van 0 beginnen vertellen.
Of is het beter van sowieso met een blanco blad te beginnen zodat de nieuwe psycholoog niet afgaat daarop en al wat vooringenomen is?
Avondland
Well-known member
Ik zou toch opteren voor een blanco blad, dat geeft jezelf de kans om je verhaal opnieuw in te richten en misschien tot andere inzichten of perspectieven te komen.
belloc
Active member
Ik heb vandaag in bib wat gebladerd in Laat je niet verpesten van Rutger Verhoeff.
Een paar zaken die me wat triggerden (parafrase omdat ik nu het boek niet bij heb):
"Tijdens de puberteit leer je communiceren met de buitenwereld. Je gaat vriendschappen aan, je doet de eerste stappen in een liefdesrelatie. Als je tijdens die jaren gepest wordt, dan worden die zaken verstoord."
Over klassieke assertiviteitstrainingen schrijft hij:
Het zijn allemaal zaken die voor mij herkenbaar zijn: het aangaan van vriendschappen of een liefdesrelatie. Het pesten dat in de klas gebeurt, is ook herkenbaar. In het tweede middelbaar was het eerder sociale uitsluiting, geïnitieerd door een paar leerlingen, maar het kwam erop neer dat ik met sociaal uitgesloten voelde door de hele klas. Ik zat het hele jaar alleen aan een lessenaar... We moesten ooit een toneelstuk voorbereiden gebaseerd op een boek naar keuze. Iedereen van de klas werkte samen in groepjes van drie tot vier, behalve ik. Ik heb een heel toneelstuk alleen gespeeld, waarbij ik alle rollen zelf speelde en zo wisselde van personage in dialogen... Het was heel stressvol voor mij. Het was op het gênante af waarschijnlijk, niet alleen voor mij maar misschien ook voor de leerkracht en de andere klasgenoten... Qua bevestiging van buitenbeetje zijn, kon dat wel tellen. Wanneer je samenwerkt aan een toneeltekst, dan kan je feedback leveren aan elkaar, je komt op met ideeën. en kom je zo hopelijk tot een resultaat waar je zelf kan achterstaan. Maar hier... Hier had ik geen feedback van anderen tijdens de voorbereidingen, hier mistte ik de interactie. Je vraagt je af of het goed gaat zijn, je legt jezelf de druk op dat je een toneelstuk moet brengen dat in de lijn ligt van wat de anderen deden, alles rust op jou... Het kwam niet bij me op om iets te maken zonder dialogen, of met slechts één personage, want het moest in mijn gedachten in dezelfde lijn zijn van wat de anderen deden. Dat idee kwam niet bij me op, net omdat ik alles van begin tot einde alleen deed. Die dialogen, waarbij ik van personage wissel, leken dan voor mij alsof ik dat moèst doen...
Nu ik erover schrijf, kan ik me weer voor de geest halen hoe ik me toen voelde tijdens de voorbereiding, tijdens dat toneel, en erna.
In de jaren daarop kwam ik in een nieuwe klas terecht, en werd ik opnieuw gepest, vooral in het derde middelbaar. Daarna minderde dat, al voelde ik me altijd een buitenbeetje. Ik heb ook de adviezen gekregen om assertiviteitstraining te volgen (ik heb ooit één zo'n sessie gevolgd). Ik heb in het middelbaar (zes jaar Latijn-wiskunde) altijd ongeveer in dezelfde klas gezeten.
Met de ergste ervan heb ik van het derde middelbaar t.e.m. het zesde middelbaar in dezelfde klas gezeten. Die had zo'n grote mond, die moest altijd het middelpunt van de aandacht zijn van de klas, altijd de grapjas uithangen, de leerkrachten en de andere leerlingen die daarin mee gingen...
Over dat laatste citaat van Rutger vraag ik me af of zo'n training in de klas geholpen zou hebben. Ik heb er gemengde gevoelens bij. Ik zou het toen wellicht gênant gevonden hebben. Ik zou niet om kunnen gaan dat die training in de klas door mij plaatsvinden. Ik zou niet om kunnen gaan met die opeens die extra aandacht. Wat denken jullie?
(Ik ben op m'n 28ste gediagnosticeerd met autisme en bipolaire stoornis type 2, voor de achtergrond.)
Een paar zaken die me wat triggerden (parafrase omdat ik nu het boek niet bij heb):
"Tijdens de puberteit leer je communiceren met de buitenwereld. Je gaat vriendschappen aan, je doet de eerste stappen in een liefdesrelatie. Als je tijdens die jaren gepest wordt, dan worden die zaken verstoord."
Over klassieke assertiviteitstrainingen schrijft hij:
Bij het hoofdstukje over mogelijke oplossingen:
Het zijn allemaal zaken die voor mij herkenbaar zijn: het aangaan van vriendschappen of een liefdesrelatie. Het pesten dat in de klas gebeurt, is ook herkenbaar. In het tweede middelbaar was het eerder sociale uitsluiting, geïnitieerd door een paar leerlingen, maar het kwam erop neer dat ik met sociaal uitgesloten voelde door de hele klas. Ik zat het hele jaar alleen aan een lessenaar... We moesten ooit een toneelstuk voorbereiden gebaseerd op een boek naar keuze. Iedereen van de klas werkte samen in groepjes van drie tot vier, behalve ik. Ik heb een heel toneelstuk alleen gespeeld, waarbij ik alle rollen zelf speelde en zo wisselde van personage in dialogen... Het was heel stressvol voor mij. Het was op het gênante af waarschijnlijk, niet alleen voor mij maar misschien ook voor de leerkracht en de andere klasgenoten... Qua bevestiging van buitenbeetje zijn, kon dat wel tellen. Wanneer je samenwerkt aan een toneeltekst, dan kan je feedback leveren aan elkaar, je komt op met ideeën. en kom je zo hopelijk tot een resultaat waar je zelf kan achterstaan. Maar hier... Hier had ik geen feedback van anderen tijdens de voorbereidingen, hier mistte ik de interactie. Je vraagt je af of het goed gaat zijn, je legt jezelf de druk op dat je een toneelstuk moet brengen dat in de lijn ligt van wat de anderen deden, alles rust op jou... Het kwam niet bij me op om iets te maken zonder dialogen, of met slechts één personage, want het moest in mijn gedachten in dezelfde lijn zijn van wat de anderen deden. Dat idee kwam niet bij me op, net omdat ik alles van begin tot einde alleen deed. Die dialogen, waarbij ik van personage wissel, leken dan voor mij alsof ik dat moèst doen...
Nu ik erover schrijf, kan ik me weer voor de geest halen hoe ik me toen voelde tijdens de voorbereiding, tijdens dat toneel, en erna.
In de jaren daarop kwam ik in een nieuwe klas terecht, en werd ik opnieuw gepest, vooral in het derde middelbaar. Daarna minderde dat, al voelde ik me altijd een buitenbeetje. Ik heb ook de adviezen gekregen om assertiviteitstraining te volgen (ik heb ooit één zo'n sessie gevolgd). Ik heb in het middelbaar (zes jaar Latijn-wiskunde) altijd ongeveer in dezelfde klas gezeten.
Met de ergste ervan heb ik van het derde middelbaar t.e.m. het zesde middelbaar in dezelfde klas gezeten. Die had zo'n grote mond, die moest altijd het middelpunt van de aandacht zijn van de klas, altijd de grapjas uithangen, de leerkrachten en de andere leerlingen die daarin mee gingen...
Over dat laatste citaat van Rutger vraag ik me af of zo'n training in de klas geholpen zou hebben. Ik heb er gemengde gevoelens bij. Ik zou het toen wellicht gênant gevonden hebben. Ik zou niet om kunnen gaan dat die training in de klas door mij plaatsvinden. Ik zou niet om kunnen gaan met die opeens die extra aandacht. Wat denken jullie?
(Ik ben op m'n 28ste gediagnosticeerd met autisme en bipolaire stoornis type 2, voor de achtergrond.)
Laatst bewerkt:
Mulan
Well-known member
15 jaar niets genomen, dan rilatine terug geprobeerd. Enkele dagen later een maagontsteking dus terug gestopt.
Weer een paar jaar later moeten thuiswerken en gemerkt dat dit absoluut niets voor mij is. Terug rilatine opgestart via de huisarts in combinatie met een maagbeschermer. Langzaam opbouwen en had weinig effect. Besproken met mijn psychiater en die zei dat ze wel vaker hoort van mensen die een zware burnout hebben gehad (zoals ik) dat medicatie daarna niet meer aanslaat.
Dat ondanks dat ik vroeger duidelijk effect voelde van rilatine.
Ik neem op werkdagen s'ochtends 15mg medikinet en rond de middag 30mg Equasym.
Van die medikinet heb ik als enige bijwerking dat mijn hongergevoel/eetlust volledig weg is. Dus ik moet me er elke dag aan herinneren om dit pas te nemen na het ontbijt.
Mr.Fingers
Well-known member
Op mijn 37e, eindelijk, de diagnose ADHD-PI gekregen (the artist formally known as ADD). Ik was nooit een moeilijk kind, ik was niet luidruchtig en stuiterde niet door de klas, mijn chaos zat (en zit) in mijn hoofd, en ik dagdroomde veel. Ik hoorde nooit er écht bij, en las liever boeken dan de socializen of mee te voetballen (was ik ook gewoon te onhandig voor).
Aan de ene kant blij dat het ding eindelijk een naam heeft, en er een verklaring is voor zo veel zaken die ik deed en doe... Van moeite tot het volgen van gesprekken tot slordig stofzuigen... plus dat ik nu toegang heb tot gepaste medicatie. Maar ik ben wel een half leven aan het vechten tegen iets wat men zo gemakkelijk had kunnen ontdekken toen ik 9 was, als men op het PMS niet zo vooringenomen was en mij hadden geloofd toen ik zei dat ik niet lui was en wél dingen kon afwerken, en wél graag mijn kaften op orde zou willen hebben. Wie weet welk parcours ik dan had kunnen afleggen, in plaats van de aaneenschakeling van sukkelstraatjes.
Aan de ene kant blij dat het ding eindelijk een naam heeft, en er een verklaring is voor zo veel zaken die ik deed en doe... Van moeite tot het volgen van gesprekken tot slordig stofzuigen... plus dat ik nu toegang heb tot gepaste medicatie. Maar ik ben wel een half leven aan het vechten tegen iets wat men zo gemakkelijk had kunnen ontdekken toen ik 9 was, als men op het PMS niet zo vooringenomen was en mij hadden geloofd toen ik zei dat ik niet lui was en wél dingen kon afwerken, en wél graag mijn kaften op orde zou willen hebben. Wie weet welk parcours ik dan had kunnen afleggen, in plaats van de aaneenschakeling van sukkelstraatjes.
Tjiftjaf
Member
Ik heb zelf ook de diagnose 'ADD' gekregen een paar jaar geleden. Maar, ik heb nooit echt ingezien wat het nut van dat label is buiten dat je toegang krijgt tot medicatie?
Het is uiteindelijk maar gewoon een term die je persoonlijkheid beschrijft (weinig concentratie, snel afgeleid etc.), geen ziekte.
Mr.Fingers
Well-known member
Er is wel degelijk iets biochemisch “verkeerd”, omdat er effectief een probleem is met het werkingsprincipe van neurotransmitters, met die eigenschappen tot gevolg.
Dan kun je ook zeggen dat diabetes geen ziekte is, daar zijn er ook problemen met receptoren waardoor de bloedsuikerspiegel te hoog blijft.
Dan kun je ook zeggen dat diabetes geen ziekte is, daar zijn er ook problemen met receptoren waardoor de bloedsuikerspiegel te hoog blijft.