Dr. Sheldon Cooper
Well-known member
Mja, 240 euro vind ik echt wel veel geld.
Mentaal Welzijn
- Onderwerp starter glashelder
- Startdatum
Ik ook, maar ik heb zo het idee dat het alternatief me op termijn mss meer zal kosten
Dr. Sheldon Cooper
Well-known member
True. Eigenlijk zou je op mentale gezondheid geen prijs mogen plakken
Bij een gewone psycholoog betaal je ook al snel 60 € per sessie en je krijgt er niks van terug.
Ook fout, afhankelijk van je mutualiteit krijg je wel een klein bedrag terug. Soms komt ook de werkgever tussen.
Volgend jaar ben ik 40 jaar heb zo de balans opgemaakt en die is zeker negatief
Financiële domme keuzes, deels door gezondheid, grotendeel door mij en mijn vrouw.
Positief heb twee schatten van kinderen die gezond zijn
Ik weet soms echt ni waar ik naartoe wil, 20 jaar in fabriek gewerkt tja veel leer je er niet mee en nu sta ik hier met mijn oog. Alles met machines is uitgesloten.
In een game winkel werken is nog zo een droom maar dat verdwijnt stilaan .
Financiële domme keuzes, deels door gezondheid, grotendeel door mij en mijn vrouw.
Positief heb twee schatten van kinderen die gezond zijn
Ik weet soms echt ni waar ik naartoe wil, 20 jaar in fabriek gewerkt tja veel leer je er niet mee en nu sta ik hier met mijn oog. Alles met machines is uitgesloten.
In een game winkel werken is nog zo een droom maar dat verdwijnt stilaan .
Dr. Sheldon Cooper
Well-known member
Als je uzelf helemaal de dieperik in wilt gooien… Hele dagen irritante marginale klanten met hun domme vragen en hun zever.
Mijn eigen medisch lijstje
* 2017 - Epileptische aanval
* 2018 - Zware epileptische aanval (sindsdien door medicijnen 100% in remissie en gelukkig maar)
* 2020 - BOF + sarcoïdose (Ik heb zelf even de diagnose kanker verkregen maar dat bleek na veel onderzoeken niet zo te zijn)
* 2020 - Spoedoperatie wegens Glaucoom in beide ogen (Dat was toen net op tijd. Ik heb mijn zicht nog voor de volle 100%)
* 2021 - Operatie 3 dubbele hernia (geen complicaties)
* 2023 - Geopereerd aan het speen
Ik ben 49 jaar en 7 jaar geleden ben ik beginnen sukkelen met vanalles en nog wat. Het positieve is dat ik alles wel goed overleefd heb en ik anno 2024 mij terug redelijk 'goed' voel. Maar ik doe dus niet meer mee met de 'Rat race'. Ik probeer het rustiger aan te doen want het is het allemaal niet waard.
Dus ik zou zeggen: Hoofd omhoog en probeer zoveel mogelijk te doseren (werk / familie in balans houden) en probeer een beetje van het leven te genieten. Het kan soms snel gaan met de gezondheid (zowel in negatieve als in positieve zin)
Laatst bewerkt:
Dat is ook wel waar, kristof in eeklo kon het ook niet meer aan. Zeker toen die ps5 uitkwam 300 telefoons per dag.
Het is 1 van de redenen dat hij gestopt is. Andere redenen weet ik ook maar zeg ik liever in pm
Een ex-collega die hier niet al te ver vanaf woont ( en ik in geen 3 jaar gezien heb) stuurt me gisteren een bericht of ik goesting heb om Kill Team ( warhammer skirmish table top game) te proberen vandaag of volgend weekend. Ok ik heb tegen mezelf gezegd dat ik ja ga zeggen tegen zaken ipv excuses te zoeken.
Resultaat al uren semi paniek/stress
Maar ik ga het toch een win noemen >.>
Resultaat al uren semi paniek/stress
Maar ik ga het toch een win noemen >.>
willydrama
Well-known member
Iemand ervaring met Sint Janskruid (capsules) als bestrijding tegen slaapstoornis/stemmingswisselingen ? Echt depri zou ik het niet noemen maar de focus is vaak weg in een periode waarin ik dat niet kan permitteren, van synthethische dingen blijf ik liever weg.
Sneeuwstorm
Well-known member
Ik heb dat ooit eens gepakt vroeger , toen ik leerde autorijden, ook niet omwille van een depressie ofzo maar tegen stress en om beter te focussen, en ik voelde mij daar een beetje vrolijker/opgepept door maar kreeg dan last van migraine dus ik ben er rap mee gestopt.
Ik denk dat ik ver weg blijf van Sint-Janskruid en antidepressiva want ik reageer daar maar raar op.
Me dunkt zijt ge dan beter met Valdispert ofzo, dat is veiliger dan Sint-Janskruid.
Ik denk dat ik ver weg blijf van Sint-Janskruid en antidepressiva want ik reageer daar maar raar op.
Me dunkt zijt ge dan beter met Valdispert ofzo, dat is veiliger dan Sint-Janskruid.
Laatst bewerkt:
Een ex-collega die hier niet al te ver vanaf woont ( en ik in geen 3 jaar gezien heb) stuurt me gisteren een bericht of ik goesting heb om Kill Team ( warhammer skirmish table top game) te proberen vandaag of volgend weekend. Ok ik heb tegen mezelf gezegd dat ik ja ga zeggen tegen zaken ipv excuses te zoeken.
Resultaat al uren semi paniek/stress
En ben je daadwerkelijk gegaan? Benieuwd
Hij had zichzelf blijkbaar hier uitgenodigd, mss maar beter ook want dan kan ik moeilijker met excuses komen. Toch al 2 keer gespeeld.En ben je daadwerkelijk gegaan? Benieuwd
Door het feit dat het is doorgegaan is het op zich een grote overwinning
Je hebt het zelfs nog eens gedaan!De moeilijkste periode is tussen het afspreken en het moment dat het daadwerkelijk doorgaat... In een traject dat om angst en stress draait, is er voor mij 1 regel: Als je iets afspreekt, al is het met jezelf, dat ga je doen op de voorziene datum. Geen excuses, geen uitstel! Het maakt niet uit hoe slecht je je voelt, je moet het gewoon doen; het maakt ook niet uit of het nu goed of slecht gegaan is, enkel het feit dat je het doet telt. Stel dat je iets gaat doen en er breekt een paniekaanval door, so be it, het doel was gaan of doen en dat heb je behaald
en door herhaaldelijke exposure gaat dat beter en beter.Waarom ik er op hamer om iets af te spreken en doen dan? Als je je zo slecht voelt dat je afzegt, ga je die angst levendig in je hoofd printen en daar kom je dan een pak moeilijker van af. Stel je gaat activiteit x voor het eerst doen... Je hebt last van stress, paniek of angst omdat je niet weet wat te verwachten. Is het fijn? Kan ik rust opzoeken als het nodig is? Zijn er teveel mensen? Lopen er assholes rond?
Wel nu die angst enz kan heel intens zijn, maar die angst is gekoppeld aan het feit dat je niet weet hoe het voor jou gaat zijn! Als je nu dan afzegt omdat de angst enz veel te zwaar is, gaan je hersenen zware levendige angst koppelen aan activiteit x. Zo werkt een hoofd, alles akelig en gevaarlijk onthoud je veel beter omdat het survival instinct zegt van als we gaan overleven blijven we weg van grote gevaren.Moest jij dan op een later moment zeggen van laten we activiteit x nog eens proberen, dan gaat die levendige angst van de vorige keer opeens verschijnen en gaat het nu een pak zwaarder zijn om het deze keer wel te doen. Je hoofd denkt je een plezier te doen door je te beschermen als het ware, maar in feite wordt het probleem alleen maar erger...
En als ik nog iets mag meegeven. Het is niet omdat je met zware angsten of zo zit dat je op alles ja moet zeggen
Niet alles moet een leermoment zijn. Reduceer jezelf niet tot angst en het rehabiliteren daarvan, op de eerste plaats ben je een gewoon persoon die sommige dingen niet graag kan doen en die op momenten ook gewoon rust nodig heeft. En rust is enorm belangrijk of dat nu een dag, een week of maand. Angsten enz zijn een constante strijd, ze kosten altijd energie... dus rust ook als het kan, het is geen sprint maar een marathon.Dit komt niet uit boekjes, dit is mijn persoonlijke ervaring
Ik kom van heel ver, maar ik ben nog altijd onderweg
In afwachting van een mega post van me wil ik even een vraag stellen.
Ik ben 9-10 maand geleden een paar keer naar een psychologe geweest ivm m'n burn-out. In samenspraak met haar gestopt omdat het beter ging.
maar een deel was toen "schone schijn". Vooral naar mezelf toe, maar ik heb ook zaken verzwegen, en zelfs gelogen over bepaalde gevoelens en gedachten tegen die psychologe, vooral omdat ik ze niet durfde uitspreken. Achteraf gezien was die psychologe eigenlijk niet goed voorin denk ik. Ze ging vlot mee in mijn goed nieuws show en daagde me niet uit of vroeg niet door over bepaalde zaken. Terwijl ik dat echt wel nodig heb. Ik moet iemand hebben die alles er uit sleurt. Zij was eerder een cheerleader voor mij. "Maar ge zijt goed bezig, ik ben zo fier op u,..."
Maar sinds een 5-tal maand ben ik steeds dieper en dieper aan het afglijden. Ik heb die burn-out totaal verkeerd aangepakt en ben zeker dat ik er een depressie bij heb.
Alle tips die ze me toen gegeven had helpen langs geen kanten meer.
Nu wil ik terug stappen nemen richting herstel voor ik drastische dingen in de verkeerde richting zou doen.
Maar ik weet niet wat doen.
Ofwel terug naar diezelfde psychologe, waar ik al een deel van m'n verhaal gedaan heb waardoor de drempel voorij veel lager is. Maar vrees dat die dus niet "matcht". Tenzij ik vanaf het begin duidelijk maak dat ze moet doorvragen en alles eruit gaat moeten sleuren.
Of op zoek gaan naar een andere psycholoog, maar dan moet ik terug vanaf 0 beginnen. Hierbij kan ik wel via m'n werk rondkijken. En zijn de eerste x-sessies gratis.
Ik denk/vrees echter dat ik er niet door ga geraken met enkel psychologische ondersteuning, en dat ik misschien wel gebaat zou kunnen zijn met medicatie. Maar een psycholoog kan/mag dat niet voorschrijven.
M'n vraag is nu eigenlijk, wat wordt er normaal gedaan als iemand bij een psycholoog gaat en na enkele gesprekken blijkt dat er medicatie nodig zou zijn. Geeft de psycholoog dat door aan de huisarts, of wordt er doorverwezen naar bvb een psychiater? Want ik denk dat een huisarts op basis van het verslag van een psycholoog mss niet de beste medicatie zou voorschrijven, (mss direct een veel te zware dosis of zo), en dat er dan niet voldoende opvolging is.
Ik heb echter totaal geen zin om eerst mijn verhaal bij een psycholoog te doen, en erna alles nog eens opnieuw zou moeten doen bij een psychiater.
Ik weet niet of rechtstreeks naar een psychiater gaan eigenlijk een optie is, doen die ook aan psychologische bijstand, of schrijven die direct medicatie voor na 1 gesprek? (Wat ik niet wil voor alle duidelijkheid)
Of ga ik best eens naar m'n huisarts zodat die me kan doorverwijzen naar de juiste hulpoptie?
Ik ben 9-10 maand geleden een paar keer naar een psychologe geweest ivm m'n burn-out. In samenspraak met haar gestopt omdat het beter ging.
maar een deel was toen "schone schijn". Vooral naar mezelf toe, maar ik heb ook zaken verzwegen, en zelfs gelogen over bepaalde gevoelens en gedachten tegen die psychologe, vooral omdat ik ze niet durfde uitspreken. Achteraf gezien was die psychologe eigenlijk niet goed voorin denk ik. Ze ging vlot mee in mijn goed nieuws show en daagde me niet uit of vroeg niet door over bepaalde zaken. Terwijl ik dat echt wel nodig heb. Ik moet iemand hebben die alles er uit sleurt. Zij was eerder een cheerleader voor mij. "Maar ge zijt goed bezig, ik ben zo fier op u,..."
Maar sinds een 5-tal maand ben ik steeds dieper en dieper aan het afglijden. Ik heb die burn-out totaal verkeerd aangepakt en ben zeker dat ik er een depressie bij heb.
Alle tips die ze me toen gegeven had helpen langs geen kanten meer.
Nu wil ik terug stappen nemen richting herstel voor ik drastische dingen in de verkeerde richting zou doen.
Maar ik weet niet wat doen.
Ofwel terug naar diezelfde psychologe, waar ik al een deel van m'n verhaal gedaan heb waardoor de drempel voorij veel lager is. Maar vrees dat die dus niet "matcht". Tenzij ik vanaf het begin duidelijk maak dat ze moet doorvragen en alles eruit gaat moeten sleuren.
Of op zoek gaan naar een andere psycholoog, maar dan moet ik terug vanaf 0 beginnen. Hierbij kan ik wel via m'n werk rondkijken. En zijn de eerste x-sessies gratis.
Ik denk/vrees echter dat ik er niet door ga geraken met enkel psychologische ondersteuning, en dat ik misschien wel gebaat zou kunnen zijn met medicatie. Maar een psycholoog kan/mag dat niet voorschrijven.
M'n vraag is nu eigenlijk, wat wordt er normaal gedaan als iemand bij een psycholoog gaat en na enkele gesprekken blijkt dat er medicatie nodig zou zijn. Geeft de psycholoog dat door aan de huisarts, of wordt er doorverwezen naar bvb een psychiater? Want ik denk dat een huisarts op basis van het verslag van een psycholoog mss niet de beste medicatie zou voorschrijven, (mss direct een veel te zware dosis of zo), en dat er dan niet voldoende opvolging is.
Ik heb echter totaal geen zin om eerst mijn verhaal bij een psycholoog te doen, en erna alles nog eens opnieuw zou moeten doen bij een psychiater.
Ik weet niet of rechtstreeks naar een psychiater gaan eigenlijk een optie is, doen die ook aan psychologische bijstand, of schrijven die direct medicatie voor na 1 gesprek? (Wat ik niet wil voor alle duidelijkheid)
Of ga ik best eens naar m'n huisarts zodat die me kan doorverwijzen naar de juiste hulpoptie?
Chelark007
Well-known member
Als je al niet eerlijk kunt zijn, zoek je een andere waar het wel mee klikt... Daar stopt het al eigenlijk, dan kun je geen stappen zetten..
Ivm medicatie geen ervaring. Heb dat afgeblokt 2j geleden. En ook al 2x verandert van therapeut.
Ivm medicatie geen ervaring. Heb dat afgeblokt 2j geleden. En ook al 2x verandert van therapeut.
Sommige psychiaters doen ook gesprekstherapie (die van mij bijvoorbeeld, maar die zit in Latem).
En idd, eerlijk zijn. Zou het helpen om het op papier te zetten evt?
En idd, eerlijk zijn. Zou het helpen om het op papier te zetten evt?