Mentaal Welzijn

[Hellsdinner]

Wat @glashelder zegt. Als je het al eens probeert neer te schrijven puur voor jezelf, dan kan je dat nadien ook gebruiken in mogelijke gesprekken met psycholoog/therapeut/psychiater.

 

[MisterV]

In afwachting van een mega post van me wil ik even een vraag stellen.

Ik ben 9-10 maand geleden een paar keer naar een psychologe geweest ivm m'n burn-out. In samenspraak met haar gestopt omdat het beter ging.
maar een deel was toen "schone schijn". Vooral naar mezelf toe, maar ik heb ook zaken verzwegen, en zelfs gelogen over bepaalde gevoelens en gedachten tegen die psychologe, vooral omdat ik ze niet durfde uitspreken. Achteraf gezien was die psychologe eigenlijk niet goed voorin denk ik. Ze ging vlot mee in mijn goed nieuws show en daagde me niet uit of vroeg niet door over bepaalde zaken. Terwijl ik dat echt wel nodig heb. Ik moet iemand hebben die alles er uit sleurt. Zij was eerder een cheerleader voor mij. "Maar ge zijt goed bezig, ik ben zo fier op u,..."

Maar sinds een 5-tal maand ben ik steeds dieper en dieper aan het afglijden. Ik heb die burn-out totaal verkeerd aangepakt en ben zeker dat ik er een depressie bij heb.
Alle tips die ze me toen gegeven had helpen langs geen kanten meer.

Nu wil ik terug stappen nemen richting herstel voor ik drastische dingen in de verkeerde richting zou doen.

Maar ik weet niet wat doen.
Ofwel terug naar diezelfde psychologe, waar ik al een deel van m'n verhaal gedaan heb waardoor de drempel voorij veel lager is. Maar vrees dat die dus niet "matcht". Tenzij ik vanaf het begin duidelijk maak dat ze moet doorvragen en alles eruit gaat moeten sleuren.
Of op zoek gaan naar een andere psycholoog, maar dan moet ik terug vanaf 0 beginnen. Hierbij kan ik wel via m'n werk rondkijken. En zijn de eerste x-sessies gratis.


Ik denk/vrees echter dat ik er niet door ga geraken met enkel psychologische ondersteuning, en dat ik misschien wel gebaat zou kunnen zijn met medicatie. Maar een psycholoog kan/mag dat niet voorschrijven.

M'n vraag is nu eigenlijk, wat wordt er normaal gedaan als iemand bij een psycholoog gaat en na enkele gesprekken blijkt dat er medicatie nodig zou zijn. Geeft de psycholoog dat door aan de huisarts, of wordt er doorverwezen naar bvb een psychiater? Want ik denk dat een huisarts op basis van het verslag van een psycholoog mss niet de beste medicatie zou voorschrijven, (mss direct een veel te zware dosis of zo), en dat er dan niet voldoende opvolging is.

Ik heb echter totaal geen zin om eerst mijn verhaal bij een psycholoog te doen, en erna alles nog eens opnieuw zou moeten doen bij een psychiater.

Ik weet niet of rechtstreeks naar een psychiater gaan eigenlijk een optie is, doen die ook aan psychologische bijstand, of schrijven die direct medicatie voor na 1 gesprek? (Wat ik niet wil voor alle duidelijkheid)

Of ga ik best eens naar m'n huisarts zodat die me kan doorverwijzen naar de juiste hulpoptie?

Medicatie kan op zich ook bij de huisarts. Met daar te vertellen dat je naar een psycholoog gaat i.v.m. depressie is normaal al voldoende, je gaat daar niet nog eens heel uw verhaal moeten doen. Het blijft wel een hulpmiddel dat de symptomen een beetje afvlakt waardoor je de achterliggende problematiek kan aanpakken.

Dat je bij die eerste psychologe niet eerlijk was kan aan de omstandigheden indertijd liggen of aan het feit dat het niet goed matcht. Moeilijk om dat op een forum in te schatten. Maar het feit dat je bij iemand nieuw terug van 0 moet beginnen hoeft niet negatief te zijn, die kijkt dan misschien ook met een frisse blik naar de situatie. Diezelfde huisarts kan u mogelijk doorverwijzen naar een psycholoog geschikt voor uw problematiek en met een doorverwijzing kan je er mogelijk ook sneller terecht. Ze kunnen u ook doorverwijzen naar een eerstelijnspsycholoog, dat is goedkoper maar ook beperkt tot een aantal sessies. Mogelijk kan je wel naar dezelfde persoon blijven gaan aan het duurdere tarief.

Succes alvast!

 

[Mulan]

@Waelvis bij mij heeft er NOOIT een psycholoog (heb er meer dan 5 gehad de voorbije 12 jaar) medicatie voorgesteld.
Volgens mij om 2 redenen: enerzijds omdat het niet "erg genoeg" was in hun ogen om ermee te starten en anderzijds omdat ze ook patiënten kunnen verliezen door het te vermelden. Zeker de "iets oudere" die nog het beeld hebben dat medicatie je zal veranderen in een verslaafde zombie.
Na enkele maanden wekelijks bij de psycholoog zonder enige vooruitgang in mijn burn-out heeft mijn huisarts me voor medicatie doorgestuurd naar een psychiater. Die gaf gewoon zelf aan: "Ik kan u iets voorschrijven, maar ik ben geen specialist. Ik stuur u liever door naar een specialist hiervoor." Het was ook nodig want ik reageer heel snel heel fout op medicatie en het heeft 5 verschillende soorten medicatie gekost om een goede match te vinden. De combinatie ADHD - antidepressiva kan namelijk nog eens voor extra problemen zorgen. Ik had geluk dat mijn huisarts me bij een goede psychiater binnen kreeg die wekelijks telefonisch contact had met mij ivm de bijwerkingen. Ook daarin moet je geluk hebben.

Wat betreft de psycholoog: je geeft zelf al aan dat je niet verwacht dat deze je voldoende zal kunnen begeleiden. Je moet de kans wel vergroten op een goede match, bespreek dat dus zeker met je huisarts.
Ik had de medicatie trouwens nodig om vooruitgang te KUNNEN maken in de psychotherapie. De medicatie was dus ook een kantelpunt in mijn herstel.

Daarnaast heb ik ook een traject gevolgd in een psychiatrisch dagziekenhuis: voornamelijk mensen die al enkele maanden thuis zaten met depressie, die al een intensieve behandeling voor verslaving hadden gevolgd of mensen met een burn-out. Geen "bende zotten" dus maar allemaal normale mensen die met wat extra hulp terug een normaal leven gingen gaan oppikken. Puur qua tijdspanne heb ik daar het meeste vooruitgang gemaakt. Verschillende soorten therapiën waarvan ik er een 3-4tal per week volgde. Ik ging maximaal 2 volle dagen per week en vond dat enorm verrijkend!
Ik geef het gewoon mee omdat het heel drastisch kan klinken maar in praktijk dus gewoon groepstherapie was voor mensen met gelijkaardige problemen.

 

[Mulan]

Ja ik ga nu ook al een tijd naar een psycholoog en neem medicatie, maar ik heb niet de indruk dat we echt grote vorderingen maken.
De medicatie helpt wel tegen, maar ook moeilijk om te zeggen hoeveel.

Ik zou ook wel eens groepstherapie willen volgen, maar ben bang dat daar mensen zitten die me in de slechte zin naar beneden zouden meetrekken. Ik ben nogal gevoelig voor doem verhalen.

Het voordeel van het ziekenhuis waar ik ging, was dat je zelf volledig vrije keuze had in de therapie die je wou volgen. 1x zat ik in een groep waar ik voelde dat ik zelf de rol van hulpverlener aan het opnemen was en niet bezig was met mijn eigen herstel maar met dat van anderen. Na 3 sessies een gesprek aangevraagd en gezegd dat ik daarom wou stoppen met die therapie, was geen probleem.

En waar ik ging heb ik modules zelfzorg, rouwverwerking, lichaamswerk, relaxatie en beeldend werken gevolgd. De eerste 2 waren zeker pittig naar verhalen van anderen toe, maar de laatste 3 waren veel luchtiger en toch had ik er heel veel aan naar zelfinzicht toe. Om maar aan te geven dat de ene groepstherapie de andere niet is.

 

[Jipser]

Heel lang verhaal dat ik in spoilers ga zetten, hopelijk helpt het wat om dit neer te typen.

Spoiler: Situatie A

Mijn grootmoeder. Ik heb niet de makkelijkste jeugd gehad, en mijn grootmoeder/vader hebben heel vaak voor mij gezorgd. Hele goede band mee gehad, tot enkele jaren geleden de grootmoeder cognitief achteruit ging. Ikzelf werk in de zorg, en herkende de symptomen van dementie nogal snel. Alsook enkele van de andere kleinkinderen merkten snel op dat er moest ingegrepen worden. Lang verhaal kort is er veel te laat ingegrepen in dit proces en heb ik hierin vaak het voortouw genomen, met alle stress en familieruzies tot gevolg. We waren al geen te close familie, maar mijn band met een aantal familieleden is sindsdien helemaal verbroken. Klassieke verhaal van de kinderen die veel te laat inzien dat er hulp nodig is. En een afschuwelijk slechte huisarts. Maar wat gebeurd is...

An sich een verhaal dat al enkele jaren duurt, en waarbij mijn grootmoeder pas, veel te laat, in een WZC is beland. De zorgvolmacht voor mijn grootmoeder ligt bij mijn grootvader en de kinderen en het laatste jaar in het WZC heb ik alles wat kunnen 'loslaten'. Toch blijft dit een constante stressfactor die heel subtiel sluimert bij mij, zeker omdat ik weet dat het de laatste momenten zijn met mijn grootmoeder.

Drie weken geleden nog eens op bezoek geweest. Was een heel kort bezoek, en ze was heel erg afwezig. Maar op zich was ze rustig, maar bij mij is ze steeds rustiger dan bij de rest. Hoogstwaarschijnlijk omdat ik er ook beter mee om kan gaan dan de rest van de familie, of het gedrag toch beter kan plaatsen. Na mijn vorig bezoek heb ik nog op een mooie manier afscheid genomen want ik had het gevoel dat het 'voor elk moment' kan zijn.

Spoiler: Situatie B

Mijn studies. Ik ben niet de beste planner, ook nooit geweest. De laatste 2 maand is, na een zeer stressvolle periode, even een periode geweest van uitblazen. Heeft veel deugd gedaan, en met volle moed begon ik terug aan de blok. Me drie weken opsluiten om al de achterstallige leerstof in te halen zoals ik het altijd doe. Het is niet het moeilijkste examen, dus zou wel moeten lukken.

Spoiler: Hoe komt dit nu alles samen? Een veel te lange tekst...

Een goeie drie weken geleden start ik aan de blokperiode (uiteraard eerste dagen niks gedaan, zoals steeds). Ik begon goed 'op gang' te komen en besloot om mezelf echt te verplichten van te studeren want de vorige examens waren met de hakken over de sloot. Ik zit in een speciaal traject waarbij niet slagen voor een examen eigenlijk geen optie is. Ik begon, naar mijn doen, eigenlijk wel op tijd met studeren zodat ik dit weekend (7 dagen voor het examen) naar een festival kon gaan waar ik al een heel jaar naar uitkeek en in de tussentijd waren er nog 2 activiteiten waar ik echt naartoe wou.

Twee dagen in de blokperiode kreeg ik plots telefoon. Grootmoeder gevallen in WZC en heupfracteur. Situatie is wat het is, ik besluit van even voor mezelf te 'kiezen' en me niet te gaan bemoeien in wat er gebeurd is. Ik weet wel als 'ervaringsdeskundige' dat dit in haar situatie betekend dat het nog enkele weken gaat duren en er buiten pijnstilling niet veel meer kan worden gedaan. Toch word er de keuze gemaakt om haar een operatie te geven (92 jaar, zwaar dementerend, ondanks dat ze mobiel is/was wandelt ze zo goed als niet meer). So far so good, ik ben aan het studeren en weet dat er in het ziekenhuis beter voor haar gezorgd gaat worden dan in het WZC op dit moment. Maar iedereen die het concept 'kwetsbaarheid bij ouderen' kent weet wat dit gaat betekenen.

Paar dagen gaan voorbij, en ik ga naar mijn eerste activiteit. Niks speciaals, tot ik, na een paar drankjes, plots een enorme zweetaanval krijg, en het gevoel heb dat m'n hart aan 100 in't uur gaat. Zo extreem dat ik op een bepaald moment op het punt stond om een ambulance te bellen voor mezelf. Paar vrienden hebben me wat gekalmeerd, en na een uurtje was het over en heb ik eigenlijk de rest van de avond een toffe avond gehad.

Dag erna opgestaan, niks aan de hand, gewoon terug naar de les geweest en alles was normaal. Paar dagen erna moest ik bij een kennis van me zijn en wou ik met de fiets gaan zoals ik wekelijks doe. Fietsen ging heel vlot tot ik aan een rood licht stond. Plotseling begon ik te zweten, draaierig te worden, heel hoge hartslag, ... Terug hetzelfde als een paar dagen ervoor. Ik moest gaan zitten omdat ik schrik had dat ik ging vallen en stond, net zoals voordien, terug op het punt om een ambulance te bellen. Een tiental minuten gewacht en toen verder gefietst. Rest van de avond een heel wazig gevoel en het gevoel van 'mezelf niet te zijn'.

Ondertussen wel de druk van te moeten studeren, maar het lukte echt niet. Constant een vreemd knagend gevoel, maar we moeten erdoor.

Paar dagen erna terug van hetzelfde. Uitleg gaat wat lang zijn, maar komt erop neer dat ik tijdens het autorijden heel gevaarlijke toeren heb gedaan omdat ik me op de autosnelweg plots heel slecht begon te voelen en volop in paniek schoot omdat ik dacht dat er terug iets met m'n hart was. Gelukkig was er iemand bij me in de auto die heeft overgenomen (op de pechstrook geraakt), want ik weet niet hoe dit anders was afgelopen.

Naar de huisarts gegaan omdat ik het allemaal niet vertrouwde. Symptomen die heel 'tegenstrijdig' zijn. Plots warm krijgen, duizelig, hoge bloeddruk, hypertens. De momenten waarop waren ook vreemd. Ook het gevoel van alle 'focus' kwijt te zijn. Alsof je aan het dromen bent op een vermoeide dag en die klik naar 'terug focussen' niet kunt maken. Een constante waas. Plots kwam dat op, dan was het weer weg.

Bloedname, urinestaal, EKG, afspraak bij cardioloog. Familie is wel gekend met hypertensie, maar zelf nooit echt last van gehad.
Nu wel, zelfs in rust, milde hypertensie. Urine en bloedstalen zijn allemaal goed, enkel cholesterol wat te hoog van't schoon leven. Op de EKG's is er ook niks te zien. Wel de komende weken nog een hoop onderzoeken gepland, maar eigenlijk wel tamelijk zeker dat dat niet het probleem is van mijn plotse aanvallen. Zelfs in het ziekenhuis had ik moeite met niet naar buiten te lopen omdat de gedachte dat ik een 'aanval' zou krijgen ervoor zorgde dat ik nog ongeruster werd.

In de afwachting terug aan het studeren. Ik moest er me echt doorsleuren want saaie leerstof, maar op zich lukte het wel. Tot ik plots ergens een passage zag over paniekaanvallen in de GGZ met enkele verhalen erbij van ervaringsdeskunigen. En een van die verhalen beschreef gewoon exact wat ik heb meegemaakt de laatste dagen. Ondanks dat ik over het algemeen goed tegen stress kan kan dit ook (vroeger) wel een invloed hebben op mijn lichaam. Vroeger uitte zich dat ik extreem misselijk worden. En, ondanks mijn stresstolerantie zou het wel een tamelijk logische verklaring kunnen zijn.

Laatste week loopt op zich iets beter, maar ik merk dat ik mezelf wel aan het opsluiten ben. Laatste dagen voor het festival, en ook schrik dat ik daar een 'aanval' zou krijgen. Ik heb de laatste dagen nog 2 maal een korte 'aanval' gehad tijdens het autorijden, maar ik heb het toen zelf onder controle kunnen houden en mezelf kunnen kalmeren. Ik dacht dat het zo stapje voor stapje wel in orde zou komen eenmaal de examens achter de rug zijn (eind volgende week). Ik was de leerstof voor de tweede maal aan het herhalen en alles ging best vlot.

Gisteren plots telefoon. Er is besloten van de grootmoeder naar palliatieve te brengen. Ik ben hier bijna ingestort. Het grootste gevoel van verdriet en opluchting tegelijk. Ticket voor festival verkocht omdat m'n kop er echt niet naar stond. Vandaag ging ik opstaan, en een laatste bezoek brengen aan m'n grootmoeder.

Vandaag opgestaan, wederom met een vreemd gevoel. De gedachte alleen al dat ik tot in het ziekenhuis moest rijden maakte me paniekerig. Uiteindelijk niet gegaan. Heb letterlijk de hele dag thuis gezeten. Ik krijg ook geen boek voor de examens aangeraakt. Langs de ene kant wil ik naar het ziekenhuis. Langs de andere kant zou ik liefst van al willen dat ik nu telefoon zou krijgen dat ze overleden is zodat dit eindelijk over is. Ik denk dat ik nu pas door heb hoe extreem hard dit aan mij heeft geknaagd de laatste jaren. Dat, bovenop de studieperiode nu, en alle voorgaande stressfactoren zorgen ervoor dat alle weggemoffelde problemen plots recht in m'n gezicht onploffen.

Daarnet naar de winkel gegaan omdat het wc papier op was. Ik aan het denken 'ahh, gisteren ben ik ook in de winkel geweest en was ik helemaal niet paniekerig'. Die gedachte alleen zorgde er denk ik voor dat ik juist wel in paniek schoot, en eenmaal aan de kassa heel veel moeite had om mezelf terug te kalmeren. Hartslag ging weer omhoog, tintelend gevoel overal, en vooral het gevoel dat ik zo snel als mogelijk naar buiten zou moeten lopen. Het is me wel gelukt om af te rekenen.

Volgende week examen, en nu al schrik dat ik in paniek ga geraken in het examenlokaal. Dit omdat ik de laatste lessen ook ben moeten vertrekken omdat ik met echt slecht voelde. De dag erna heb ik een nieuwe afspraak in het ziekenhuis voor een controle echo van m'n hart, en ik stress nu al over het feit dat ik -het gebouw- terug binnen moet en ik terug een paniekaanval zou krijgen. Dit terwijl er twee/drie weken geleden niks aan de hand was en ik normaal de meest stressbestendige persoon ben die ik zelf ken.

TLDR: Een hele hoop factoren die nu in m'n gezicht ontploffen en ik zelfs niet deftig uitgetypt krijg. Maar ik vrees dat ik voor de eerste maal in m'n leven echt paniekaanvallen heb gehad. En het probleem zit er in dat ik het deels wel onder controle krijg, maar deels ook niet. En dat de paniekaanvallen me heel wat lichamelijke klachten geven waar ik nu onderzoeken voor krijg. Maar die onderzoeken zijn zowiezo eens niet slecht.

En ik ben momenteel niet aanwezig op een festival waar ik al een jaar naar uitkeek. Het feit dat het heel het weekend gaat regenen beurt me wel wat op. Sorry not sorry.

Ik ben ook helemaal niet het type persoon om dit soort dingen te delen, maar het lucht wel even op. Ik ga ontzettend blij zijn als binnen een week mijn examens gedaan zijn en mijn grootmoeder hopelijk zonder al te veel pijn is gegaan. Als ik dan nog van die aanvallen krijg moet ik ook wel dringend eens hulp gaan zoeken.

 

[Enj0i^]

Heel lang verhaal dat ik in spoilers ga zetten, hopelijk helpt het wat om dit neer te typen.

Spoiler: Situatie A

Mijn grootmoeder. Ik heb niet de makkelijkste jeugd gehad, en mijn grootmoeder/vader hebben heel vaak voor mij gezorgd. Hele goede band mee gehad, tot enkele jaren geleden de grootmoeder cognitief achteruit ging. Ikzelf werk in de zorg, en herkende de symptomen van dementie nogal snel. Alsook enkele van de andere kleinkinderen merkten snel op dat er moest ingegrepen worden. Lang verhaal kort is er veel te laat ingegrepen in dit proces en heb ik hierin vaak het voortouw genomen, met alle stress en familieruzies tot gevolg. We waren al geen te close familie, maar mijn band met een aantal familieleden is sindsdien helemaal verbroken. Klassieke verhaal van de kinderen die veel te laat inzien dat er hulp nodig is. En een afschuwelijk slechte huisarts. Maar wat gebeurd is...

An sich een verhaal dat al enkele jaren duurt, en waarbij mijn grootmoeder pas, veel te laat, in een WZC is beland. De zorgvolmacht voor mijn grootmoeder ligt bij mijn grootvader en de kinderen en het laatste jaar in het WZC heb ik alles wat kunnen 'loslaten'. Toch blijft dit een constante stressfactor die heel subtiel sluimert bij mij, zeker omdat ik weet dat het de laatste momenten zijn met mijn grootmoeder.

Drie weken geleden nog eens op bezoek geweest. Was een heel kort bezoek, en ze was heel erg afwezig. Maar op zich was ze rustig, maar bij mij is ze steeds rustiger dan bij de rest. Hoogstwaarschijnlijk omdat ik er ook beter mee om kan gaan dan de rest van de familie, of het gedrag toch beter kan plaatsen. Na mijn vorig bezoek heb ik nog op een mooie manier afscheid genomen want ik had het gevoel dat het 'voor elk moment' kan zijn.

Spoiler: Situatie B

Mijn studies. Ik ben niet de beste planner, ook nooit geweest. De laatste 2 maand is, na een zeer stressvolle periode, even een periode geweest van uitblazen. Heeft veel deugd gedaan, en met volle moed begon ik terug aan de blok. Me drie weken opsluiten om al de achterstallige leerstof in te halen zoals ik het altijd doe. Het is niet het moeilijkste examen, dus zou wel moeten lukken.

Spoiler: Hoe komt dit nu alles samen? Een veel te lange tekst...

Een goeie drie weken geleden start ik aan de blokperiode (uiteraard eerste dagen niks gedaan, zoals steeds). Ik begon goed 'op gang' te komen en besloot om mezelf echt te verplichten van te studeren want de vorige examens waren met de hakken over de sloot. Ik zit in een speciaal traject waarbij niet slagen voor een examen eigenlijk geen optie is. Ik begon, naar mijn doen, eigenlijk wel op tijd met studeren zodat ik dit weekend (7 dagen voor het examen) naar een festival kon gaan waar ik al een heel jaar naar uitkeek en in de tussentijd waren er nog 2 activiteiten waar ik echt naartoe wou.

Twee dagen in de blokperiode kreeg ik plots telefoon. Grootmoeder gevallen in WZC en heupfracteur. Situatie is wat het is, ik besluit van even voor mezelf te 'kiezen' en me niet te gaan bemoeien in wat er gebeurd is. Ik weet wel als 'ervaringsdeskundige' dat dit in haar situatie betekend dat het nog enkele weken gaat duren en er buiten pijnstilling niet veel meer kan worden gedaan. Toch word er de keuze gemaakt om haar een operatie te geven (92 jaar, zwaar dementerend, ondanks dat ze mobiel is/was wandelt ze zo goed als niet meer). So far so good, ik ben aan het studeren en weet dat er in het ziekenhuis beter voor haar gezorgd gaat worden dan in het WZC op dit moment. Maar iedereen die het concept 'kwetsbaarheid bij ouderen' kent weet wat dit gaat betekenen.

Paar dagen gaan voorbij, en ik ga naar mijn eerste activiteit. Niks speciaals, tot ik, na een paar drankjes, plots een enorme zweetaanval krijg, en het gevoel heb dat m'n hart aan 100 in't uur gaat. Zo extreem dat ik op een bepaald moment op het punt stond om een ambulance te bellen voor mezelf. Paar vrienden hebben me wat gekalmeerd, en na een uurtje was het over en heb ik eigenlijk de rest van de avond een toffe avond gehad.

Dag erna opgestaan, niks aan de hand, gewoon terug naar de les geweest en alles was normaal. Paar dagen erna moest ik bij een kennis van me zijn en wou ik met de fiets gaan zoals ik wekelijks doe. Fietsen ging heel vlot tot ik aan een rood licht stond. Plotseling begon ik te zweten, draaierig te worden, heel hoge hartslag, ... Terug hetzelfde als een paar dagen ervoor. Ik moest gaan zitten omdat ik schrik had dat ik ging vallen en stond, net zoals voordien, terug op het punt om een ambulance te bellen. Een tiental minuten gewacht en toen verder gefietst. Rest van de avond een heel wazig gevoel en het gevoel van 'mezelf niet te zijn'.

Ondertussen wel de druk van te moeten studeren, maar het lukte echt niet. Constant een vreemd knagend gevoel, maar we moeten erdoor.

Paar dagen erna terug van hetzelfde. Uitleg gaat wat lang zijn, maar komt erop neer dat ik tijdens het autorijden heel gevaarlijke toeren heb gedaan omdat ik me op de autosnelweg plots heel slecht begon te voelen en volop in paniek schoot omdat ik dacht dat er terug iets met m'n hart was. Gelukkig was er iemand bij me in de auto die heeft overgenomen (op de pechstrook geraakt), want ik weet niet hoe dit anders was afgelopen.

Naar de huisarts gegaan omdat ik het allemaal niet vertrouwde. Symptomen die heel 'tegenstrijdig' zijn. Plots warm krijgen, duizelig, hoge bloeddruk, hypertens. De momenten waarop waren ook vreemd. Ook het gevoel van alle 'focus' kwijt te zijn. Alsof je aan het dromen bent op een vermoeide dag en die klik naar 'terug focussen' niet kunt maken. Een constante waas. Plots kwam dat op, dan was het weer weg.

Bloedname, urinestaal, EKG, afspraak bij cardioloog. Familie is wel gekend met hypertensie, maar zelf nooit echt last van gehad.
Nu wel, zelfs in rust, milde hypertensie. Urine en bloedstalen zijn allemaal goed, enkel cholesterol wat te hoog van't schoon leven. Op de EKG's is er ook niks te zien. Wel de komende weken nog een hoop onderzoeken gepland, maar eigenlijk wel tamelijk zeker dat dat niet het probleem is van mijn plotse aanvallen. Zelfs in het ziekenhuis had ik moeite met niet naar buiten te lopen omdat de gedachte dat ik een 'aanval' zou krijgen ervoor zorgde dat ik nog ongeruster werd.

In de afwachting terug aan het studeren. Ik moest er me echt doorsleuren want saaie leerstof, maar op zich lukte het wel. Tot ik plots ergens een passage zag over paniekaanvallen in de GGZ met enkele verhalen erbij van ervaringsdeskunigen. En een van die verhalen beschreef gewoon exact wat ik heb meegemaakt de laatste dagen. Ondanks dat ik over het algemeen goed tegen stress kan kan dit ook (vroeger) wel een invloed hebben op mijn lichaam. Vroeger uitte zich dat ik extreem misselijk worden. En, ondanks mijn stresstolerantie zou het wel een tamelijk logische verklaring kunnen zijn.

Laatste week loopt op zich iets beter, maar ik merk dat ik mezelf wel aan het opsluiten ben. Laatste dagen voor het festival, en ook schrik dat ik daar een 'aanval' zou krijgen. Ik heb de laatste dagen nog 2 maal een korte 'aanval' gehad tijdens het autorijden, maar ik heb het toen zelf onder controle kunnen houden en mezelf kunnen kalmeren. Ik dacht dat het zo stapje voor stapje wel in orde zou komen eenmaal de examens achter de rug zijn (eind volgende week). Ik was de leerstof voor de tweede maal aan het herhalen en alles ging best vlot.

Gisteren plots telefoon. Er is besloten van de grootmoeder naar palliatieve te brengen. Ik ben hier bijna ingestort. Het grootste gevoel van verdriet en opluchting tegelijk. Ticket voor festival verkocht omdat m'n kop er echt niet naar stond. Vandaag ging ik opstaan, en een laatste bezoek brengen aan m'n grootmoeder.

Vandaag opgestaan, wederom met een vreemd gevoel. De gedachte alleen al dat ik tot in het ziekenhuis moest rijden maakte me paniekerig. Uiteindelijk niet gegaan. Heb letterlijk de hele dag thuis gezeten. Ik krijg ook geen boek voor de examens aangeraakt. Langs de ene kant wil ik naar het ziekenhuis. Langs de andere kant zou ik liefst van al willen dat ik nu telefoon zou krijgen dat ze overleden is zodat dit eindelijk over is. Ik denk dat ik nu pas door heb hoe extreem hard dit aan mij heeft geknaagd de laatste jaren. Dat, bovenop de studieperiode nu, en alle voorgaande stressfactoren zorgen ervoor dat alle weggemoffelde problemen plots recht in m'n gezicht onploffen.

Daarnet naar de winkel gegaan omdat het wc papier op was. Ik aan het denken 'ahh, gisteren ben ik ook in de winkel geweest en was ik helemaal niet paniekerig'. Die gedachte alleen zorgde er denk ik voor dat ik juist wel in paniek schoot, en eenmaal aan de kassa heel veel moeite had om mezelf terug te kalmeren. Hartslag ging weer omhoog, tintelend gevoel overal, en vooral het gevoel dat ik zo snel als mogelijk naar buiten zou moeten lopen. Het is me wel gelukt om af te rekenen.

Volgende week examen, en nu al schrik dat ik in paniek ga geraken in het examenlokaal. Dit omdat ik de laatste lessen ook ben moeten vertrekken omdat ik met echt slecht voelde. De dag erna heb ik een nieuwe afspraak in het ziekenhuis voor een controle echo van m'n hart, en ik stress nu al over het feit dat ik -het gebouw- terug binnen moet en ik terug een paniekaanval zou krijgen. Dit terwijl er twee/drie weken geleden niks aan de hand was en ik normaal de meest stressbestendige persoon ben die ik zelf ken.

TLDR: Een hele hoop factoren die nu in m'n gezicht ontploffen en ik zelfs niet deftig uitgetypt krijg. Maar ik vrees dat ik voor de eerste maal in m'n leven echt paniekaanvallen heb gehad. En het probleem zit er in dat ik het deels wel onder controle krijg, maar deels ook niet. En dat de paniekaanvallen me heel wat lichamelijke klachten geven waar ik nu onderzoeken voor krijg. Maar die onderzoeken zijn zowiezo eens niet slecht.

En ik ben momenteel niet aanwezig op een festival waar ik al een jaar naar uitkeek. Het feit dat het heel het weekend gaat regenen beurt me wel wat op. Sorry not sorry.

Ik ben ook helemaal niet het type persoon om dit soort dingen te delen, maar het lucht wel even op. Ik ga ontzettend blij zijn als binnen een week mijn examens gedaan zijn en mijn grootmoeder hopelijk zonder al te veel pijn is gegaan. Als ik dan nog van die aanvallen krijg moet ik ook wel dringend eens hulp gaan zoeken.

Klinkt heel herkenbaar allemaal die fysieke gewaarwording bij een paniekaanval. Ik had ook echt dagen/weken lang een ongemakkelijk gevoel en altijd op het randje van echt instorten. Ik durfde nergens meer naartoe gaan uit angst.

Klinkt cliché maar ademhalingstechnieken hebben me hier wel mee geholpen. Eens naar een kiné geweest die me wat tips gegeven heeft en dan appje geïnstalleerd en dan regelmatig die oefeningen doen. Het heeft me veel moeite gekost, het was met vallen en opstaan maar iedere dag dag ik die oefeningen deed voelde ik ook beterschap.

Het is natuurlijk geen oplossing die voor alles en iedereen goed is, maar bij mij heeft het echt geholpen.

 

[Jipser]

Gisteren dus niet ´de moed´ gevonden om naar het ziekenhuis te gaan. Hele dag niks gedaan, ook geen boek aangeraakt. Voelde me precies wel een pak rustiger sinds ik wist dat ze op palliatieve ligt.

Deze middag plots telefoon dat het overlijden dit weekend is ´voorspeld´. Alle moed bijeen geraapt en toch naar het ziekenhuis geweest. In de tussentijd voelde ik wel paniek opkomen maar kon ik het goed onder controle houden. Zonder in detail te treden is de rest van de namiddag heel vreemd geweest, maar wel heel mooi.

Daarna even naar huis geweest en heb me in weken niet meer zo rustig gevoeld. Ik hoop dat ik morgen telefoon krijg dat ze deze nacht rustig is ingeslapen.

Rest van de dag nog in een paar situaties geweest waar ik een week geleden in volle paniek was, maar nu mezelf wel onder controle kon houden. Vreemd wat onderliggende stress met mensen kan doen.

 

[Kas de Kalebas]

Gisteren mijn diagnose ADD binnengekregen, en ben er behoorlijk blij mee. Die diagnose werpt een nieuw licht op alle redenen waarom ik al sinds mijn jeugd een minderwaardigheidscomplex meezeul. Studie die mislukte, jobs waar ik ongelukkig was en ben. Mijn algemene moeite om om te gaan met de complexiteit van het leven... Hopelijk de start van een langdurig proces waar ik beetje bij beetje de uitdagingen in mijn leven kan overwinnen, mijn verleden kan verwerken, en gelukkiger kan zijn met mijn job en persoonlijke situatie.

Daarnaast is het ook de bedoeling om EMDR-therapie op te starten om jeugdtrauma's te verwerken, vooral gerelateerd aan pesten en uitsluiting.

Wat ben ik blij dat ik eindelijk de stap heb gezet om psychologische hulp te zoeken, na de helft van mijn leven gedacht te hebben dat ik infeite 'normaal ben, maar gewoon alles een beetje minder goed kan dan een ander'.

 

[Sneeuwstorm]

Gisteren dus niet ´de moed´ gevonden om naar het ziekenhuis te gaan. Hele dag niks gedaan, ook geen boek aangeraakt. Voelde me precies wel een pak rustiger sinds ik wist dat ze op palliatieve ligt.

Deze middag plots telefoon dat het overlijden dit weekend is ´voorspeld´. Alle moed bijeen geraapt en toch naar het ziekenhuis geweest. In de tussentijd voelde ik wel paniek opkomen maar kon ik het goed onder controle houden. Zonder in detail te treden is de rest van de namiddag heel vreemd geweest, maar wel heel mooi.

Daarna even naar huis geweest en heb me in weken niet meer zo rustig gevoeld. Ik hoop dat ik morgen telefoon krijg dat ze deze nacht rustig is ingeslapen.

Rest van de dag nog in een paar situaties geweest waar ik een week geleden in volle paniek was, maar nu mezelf wel onder controle kon houden. Vreemd wat onderliggende stress met mensen kan doen.

Het is vooral onzekerheid. Als iets zeker is, kan je zoeken naar een plan of een oplossing. Als iets onzeker blijft moet je constant meerdere oplossingen in gedachten houden.
Als er dan te veel onzekerheden zijn op één bepaald moment/korte termijn dan zorgt dat voor stress en paniek.

 

[Muñoz]

Bump

“Deze medicijnen zijn onmisbaar”: twee antidepressiva uit Belgische handel wegens verlieslatend, experten trekken aan alarmbel
Toch wel raar dat tricyclische antidepressiva nog altijd in zo'n grote getale worden voorgeschreven. Je zou denken dat artsen tegenwoordig alleen nog maar SSRI's of SNRI's voorschrijven, en slechts in uitzonderlijke gevallen waarbij die niet helpen overgaan tot oudere types van antidepressiva met véél meer side-effects.
Heb tijdens covid een tijdje escitalopram geslikt (wat zogezegd de AD is met de "minste" (kans op) bijwerkingen), en dat was al living hell.

Nu zo'n 2 jaar later voel ik mij terug mentaal kiplekker, met dank aan mindfulness, veel sporten en een meer laid back manier van denken. Jaren aan een stuk antidepressiva slikken, zoals de meerderheid dat blijkbaar doet, mag er niet aan denken.

 

[zarathustra]

Hoe doen mensen dat?

Ik heb dus 5 vriendjes van mijn dochters uitgenodigd + hun ouders voor morgen. Hoe doen mensen dat zonder volledig aan stress ten onder te gaan >.> Ik moet het in mijn hoofd krijgen dat het niet aan mij is om mensen te entertainen, volwassen mensen, die kunnen zelf tegen elkaar praten. Maar omg.

"ga uit uw comfortzone" zeggen ze dan.. fucking comfort zone is al in geen mijlen meer te bespeuren.

/end rant

 

[Squidward]

Vandaag 10 jaar geleden en het is nog niks anders. Het zal ook nooit beter worden, denk ik.

 

[Noscoped420]

In het begin van dit jaar dacht ik van " mmmm chill gaat eigenlijk zo slecht niet"

Maar de laatste weken merk ik weer enorme swings en BPD episodes die komen en gaan en waar ik geen lijn kan op trekken.
Sommige duren slechts een halve dag, andere keren ben ik soms bijna 3 dagen non stop wakker, en soms is het zelfs 4x wisselend op een dag waar ik sochtends heel low zit, smiddags en namiddag ok en savonds en snachts terug rock bottom.

Deels in gang gezet denk ik door mijn nogal slechte resultaten de laatste tijd op dating apps, wat enorm fucked met mijn zelfbeeld, wat dan weer een golf van nutteloosheid doet opkomen, wat dan weer mij triggered.

Anderzijds in typische "myself" fashion begin ik een lerares van mij weer een beetje te leuk te vinden wat dan weer loopt in een crush ( het woord verliefd geloof ik niet snel meer in ) wat dan weer loopt in " shit ik ga die nooit duren uit vragen of dergelijke want mijn huidige self image is 0 momenteel en ik wil ook geen Nee horen "

Wat zich op zijn beurt dan weer vertaald naar een crap gevoel, want ik moet dan elke keer weer iemand zien die geen idee heeft dat ik haar leuk vind en die niet weet hoe kut dat eigenlijk voelt en waar zij ook helemaal niets kan aan doen.
Meanwhile zit ik hier dan weer te denken aan hoe het zou kunnen zijn moesten we klikken maar dat het niet meer is dan fantasie.
Als ik geluk heb blijft het bij crushen maar mijzelf kennende gaat dat gwn weer unrequited love worden ooit.

Een beetje "She never left his mind, but he never crossed hers."

Of "And so he thinks of what could be, but will never happen.
What he wants, but will never have.
And it will linger, condemning his mind in every silent moment."

Nu de upside ( wat je zo kan noemen ) is dat in mijn huidig project er 24/7 psychologische hulp is.
Ofwel via een dedicated chat kanaal op mn werk pc, ofwel via telefoon ofwel face to face sessies met een persoon, en daarboven op zijn wij het enige project in heel het bedrijf voor wie dat ook nog eens volledig gratis is.

Anyway ze gingen me Maandag een berichtje sturen wanneer ik overdag een face to face sessie kan hebben met de onside psycholoog, gelukkig zijn er meerdere dus zou nog voor Vrijdag moeten lukken.

Geen idee wat ik er eigenlijk van wil want heb al die coping 101 etc al gehad en gedaan, maar misschien als ik nog eens bij iemand kan uitstorten kan ik ook mijn huidig xtc gebruik naar beneden krijgen ( ja ik gebruik om een paar uur te kunnen vergeten en gwn te viben op de muziek en niet specifiek als ik uit ga )

 

[Tjiftjaf]

In het begin van dit jaar dacht ik van " mmmm chill gaat eigenlijk zo slecht niet"

Maar de laatste weken merk ik weer enorme swings en BPD episodes die komen en gaan en waar ik geen lijn kan op trekken.
Sommige duren slechts een halve dag, andere keren ben ik soms bijna 3 dagen non stop wakker, en soms is het zelfs 4x wisselend op een dag waar ik sochtends heel low zit, smiddags en namiddag ok en savonds en snachts terug rock bottom.

Deels in gang gezet denk ik door mijn nogal slechte resultaten de laatste tijd op dating apps, wat enorm fucked met mijn zelfbeeld, wat dan weer een golf van nutteloosheid doet opkomen, wat dan weer mij triggered.

Anderzijds in typische "myself" fashion begin ik een lerares van mij weer een beetje te leuk te vinden wat dan weer loopt in een crush ( het woord verliefd geloof ik niet snel meer in ) wat dan weer loopt in " shit ik ga die nooit duren uit vragen of dergelijke want mijn huidige self image is 0 momenteel en ik wil ook geen Nee horen "

Wat zich op zijn beurt dan weer vertaald naar een crap gevoel, want ik moet dan elke keer weer iemand zien die geen idee heeft dat ik haar leuk vind en die niet weet hoe kut dat eigenlijk voelt en waar zij ook helemaal niets kan aan doen.
Meanwhile zit ik hier dan weer te denken aan hoe het zou kunnen zijn moesten we klikken maar dat het niet meer is dan fantasie.
Als ik geluk heb blijft het bij crushen maar mijzelf kennende gaat dat gwn weer unrequited love worden ooit.

Een beetje "She never left his mind, but he never crossed hers."

Of "And so he thinks of what could be, but will never happen.
What he wants, but will never have.
And it will linger, condemning his mind in every silent moment."

Nu de upside ( wat je zo kan noemen ) is dat in mijn huidig project er 24/7 psychologische hulp is.
Ofwel via een dedicated chat kanaal op mn werk pc, ofwel via telefoon ofwel face to face sessies met een persoon, en daarboven op zijn wij het enige project in heel het bedrijf voor wie dat ook nog eens volledig gratis is.

Anyway ze gingen me Maandag een berichtje sturen wanneer ik overdag een face to face sessie kan hebben met de onside psycholoog, gelukkig zijn er meerdere dus zou nog voor Vrijdag moeten lukken.

Geen idee wat ik er eigenlijk van wil want heb al die coping 101 etc al gehad en gedaan, maar misschien als ik nog eens bij iemand kan uitstorten kan ik ook mijn huidig xtc gebruik naar beneden krijgen ( ja ik gebruik om een paar uur te kunnen vergeten en gwn te viben op de muziek en niet specifiek als ik uit ga )

Zou het niet kunnen dat je moodswings en irreguliere slaappatroon een direct gevolg is van je XTC-gebruik?

 

[Noscoped420]

Zou het niet kunnen dat je moodswings en irreguliere slaappatroon een direct gevolg is van je XTC-gebruik?

Nee, eerder andersom.
Ik heb nooit xtc gebruikt voor 2024 maar ik heb soortgelijke moodswings en heel irregulier slaappatroon hier al zeker minstens 1,5 jaar geleden ook al vermeld.

Maar het is nu ook niet zo dat ik 3x per week gebruik ofzo.
En ik ben me bewust dat het heel je reserves leeg put om je een burst te geven maar meer dan een beetje hoofdpijn de day after heb ik nooit.
Al zou je dan kunnen argumenteren dat een substance die heel je feel good voorraad leeg rushed op een paar uur niet het beste is voor iemand waar er al een tekort van is.

 

[Mixhell]

Onlangs zag ik op Instagram volgende quote passeren: “Do you ever feel like your body's "check engine" light is on but you're like "nah, I'll be fine?””.

Eigenlijk heb ik dit gevoel al enkele jaren…Ik kan me op bepaalde plaatsen plots heel ongemakkelijk en benauwd voelen. Alsof er plots een zwarte schijn voor mijn ogen en door mijn hoofd sluipt die ik dan uit paniek van mij moet afschudden.
Heeft volgens mij te maken met bepaalde al dan niet drukke open ruimtes. Vorm van pleinvrees?

Hoogste verdieping op het werk bijvoorbeeld, is met open “koer” in het midden en de wandelgangen langs de binnenkant. Als ik er door moet, hoop ik altijd dat ik er zo snel mogelijk ben en voel ik me al half wankel worden in mijn hoofd…Cafetaria hetzelfde, veel volk, open plafond/atrium. Mijd ik al jaren…

Vorig jaar nog twee concerten gedaan (Koning Boudewijn en Werchter) en ook daar halverwege voelde ik het opkomen. Misschien door de drukte? Misschien door de vele lichten die flashen in het donker? Misschien door het lange rechtstaan?

Met dit neer te schrijven, bedenk ik me ook mogelijke oorzaken.

• Ik ben heel gevoelig aan flauwvallen. Het minste dat er wat pijn of angst bij komt kijken, kan ik mij lichthoofdig voelen of zelfs volledig flauwvallen. Bij de tandarts, mee met de vrouw op controle bij de gynaecoloog, kleine ingreepjes die qua pijn eigenlijk niets voorstellen, fotoshoot in vlakke zon toen het veel te warm was (ook tegen warmte kan ik slecht tegen (uit schrik?))….
• Draaierigheid doordat de kristallen in mij oren niet volledig juist zitten. Vroeger wel een paar keer eens een aanval van gehad: wakker worden en volledig rondraaien alsof je 20 seconden met uw vinger op een bal daarrond hebt gelopen. Gelukkig de laatste 10 jaar ofzo geen aanval meer gehad.
• Scheve en constant verstopte neus waardoor ik minder adem binnenpak?

Ik vermoed dat de paniek/angst voor het flauwvallen mij wat aan het overnemen is en dan de twee andere punten hier zeker niet bij helpen.
Ik zit ook in zo’n periode dat ik nog verschillende concerten wil doen, maar gewoon niet durf uit schrik voor het volk en de zaal.

Hoe dan ook, ik wil er vanaf! Hopelijk heeft mijn huisarts hier oor () naar en kan het op één of andere manier opgelost of verminderd worden! Alleen nog even de moed vinden om een afspraak te maken.

 

[Cattadelic]

Hoe dan ook, ik wil er vanaf! Hopelijk heeft mijn huisarts hier oor () naar en kan het op één of andere manier opgelost of verminderd worden! Alleen nog even de moed vinden om een afspraak te maken.

Vraag ook om eens getest te worden op hyperventilatie.

Een aantal jaren geleden ook een donkere periode gehad waarbij ik vaak last had van duizeligheid. En zo gleed ik steeds verder weg in een vicieuze cirkel van duiziligheid en de angst om duizelig te worden (en op den duur kon ik niet meer werken, kwam ik niet meer buiten, enz)

Uiteraard op vanalles en nog wat getest geweest tot ik op een bepaald weer bij een andere dokter mijn verhaal aan het doen was en hij zei: "besef je dat je aan het hyperventileren bent?". En eens dat duidelijk was, therapie gevolgd om mijn ademhaling beter te controleren en dan stilaan is alles gebeterd.

Sporadisch heb ik er nog wel eens last van (stress situaties bv) maar ik herken nu zelf de symptomen en weet dan wat ik moet doen.

 

[Mixhell]

Vraag ook om eens getest te worden op hyperventilatie.

Een aantal jaren geleden ook een donkere periode gehad waarbij ik vaak last had van duizeligheid. En zo gleed ik steeds verder weg in een vicieuze cirkel van duiziligheid en de angst om duizelig te worden (en op den duur kon ik niet meer werken, kwam ik niet meer buiten, enz)

Uiteraard op vanalles en nog wat getest geweest tot ik op een bepaald weer bij een andere dokter mijn verhaal aan het doen was en hij zei: "besef je dat je aan het hyperventileren bent?". En eens dat duidelijk was, therapie gevolgd om mijn ademhaling beter te controleren en dan stilaan is alles gebeterd.

Sporadisch heb ik er nog wel eens last van (stress situaties bv) maar ik herken nu zelf de symptomen en weet dan wat ik moet doen.

Ik zou denken dat je voelt dat je hyperventileert? Of allicht is dat het punt dat je het niet bewust voelt.

 

[Cattadelic]

Ik zou denken dat je voelt dat je hyperventileert? Of allicht is dat het punt dat je het niet bewust voelt.

Hyperventilatie is eigenlijk onbewust slecht ademen. Dus nee, je kan dat niet zomaar herkennen/voelen. Komt vooral tot uiting komen via allerlei symptomen. Bij mij was dat vooral benauwdheid/duizeligheid/tintelingen in de handen. Dat zjin natuurlijk heel algemene symptomen die ook van andere zaken kunnen komen. Bij mij leidde dit tot angst/paniek hetgeen de symptomen natuurlijk nog versterkte.

 

[Mixhell]

Exact hetzelfde bij mij.

Hyperventileren lijkt bij velen het typische 'paniekerig in een papieren zakske puffen'... Maar het is eigenlijk gewoon op een verkeerde manier ademen.

Ik kreeg ook spierspanning, benauwdheid, duizeligheid, angstgevoelens, tintelingen in mijn voeten, ... allemaal door niet door te hebben dat je onbewust aan het hyperventileren bent constant

Uiteindelijk ook vanaf geraakt of verbetering?