Mentaal Welzijn

[Tonerider]

Echt, dat simplistische 'ga sporten, dat gaat u helpen' is even erg als mijn tante die zei dat ik wat meer kersen moest eten (kan ook een andere fruitsoort zijn geweest) omdat daar de juiste stoffen in zitten. Moest het zo simpel zijn, dan zouden ze in de psychiatrie enkel nog loopbanden en roeitoestellen moeten hebben staan. En kersen...
Mijn ex was sportief en die heeft serieuze depressies gehad.
Ik ben door haar depressie ook in een depressie gesukkeld: wandelen, zwemmen: het hielp me geen bal. Integendeel: het gaf me nog wat tijd om na te denken.

Een arts hoort niet hard te zijn en vanuit zijn perspectief te praten. Het is de bedoeling dat hij zich in uw schoenen plaatst en u begeleidt, niet omgekeerd dat gij in zijn schoenen gaat staan en uzelf nog wat depressiever maakt door u attent te maken om het mogelijks mislukken van een therapie. Als ge alles al zwart ziet, moet er niet nog ene bijkomen die dat minuscule lichtpuntje waar je eigenlijk al zelf niet veel in gelooft, ook nog gaat uitdoven.

 

[Gonzo the Great]

Echt, dat simplistische 'ga sporten, dat gaat u helpen' is even erg als mijn tante die zei dat ik wat meer kersen moest eten (kan ook een andere fruitsoort zijn geweest) omdat daar de juiste stoffen in zitten. Moest het zo simpel zijn, dan zouden ze in de psychiatrie enkel nog loopbanden en roeitoestellen moeten hebben staan. En kersen...
Mijn ex was sportief en die heeft serieuze depressies gehad.
Ik ben door haar depressie ook in een depressie gesukkeld: wandelen, zwemmen: het hielp me geen bal. Integendeel: het gaf me nog wat tijd om na te denken.

Een arts hoort niet hard te zijn en vanuit zijn perspectief te praten. Het is de bedoeling dat hij zich in uw schoenen plaatst en u begeleidt, niet omgekeerd dat gij in zijn schoenen gaat staan en uzelf nog wat depressiever maakt door u attent te maken om het mogelijks mislukken van een therapie. Als ge alles al zwart ziet, moet er niet nog ene bijkomen die dat minuscule lichtpuntje waar je eigenlijk al zelf niet veel in gelooft, ook nog gaat uitdoven.

Individuele sporten zoals solo gaan wandelen, zwemmen of fietsen zou ik inderdaad afraden, want daar gaat de molen nog meer malen zoals je zegt. U inschrijven in een club om samen een sportief spel te spelen is iets helemaal anders. Ik snap dat zo'n stap zetten naar een club voor iemand die depressief is moeilijk is, dus het zou denk ik wel helpen moest de psychiatrie een soort van VDAB voor amateur sportclubs spelen ook, mensen peilen naar hun interesses en ze zo kunnen "plaatsen" (ik weet het, ook weer simplistisch gezegd, maar je snapt het idee). Nu krijg ik vooral de indruk dat psychiatrie meer banden heeft met de pharma dan wat anders. Ik snap dat medicatie soms nodig is, maar dan wel als laatste hulpmiddel. De 'van horen zeggen's die ik opvang wijzen er eerder op dat ze dat als eerste hulpmiddel zien ipv het laatste. En dat je met relatief lichte klachten bij de eerste consult al met een voorschrift van toch wel zware medicatie met serieuze bijwerkingen kan buitenstappen. Wat tegengas geven op dat vlak mag dus ook wel vind ik.

En neen, ik vind niet dat een arts je moet vertellen wat je wil horen. Dan kan je beter bij mijn tante op visite gaan die je in alles gelijk geeft. Een arts moet je net zijn eerlijk en professioneel advies geven en niet gaan voor de populariteitsprijs. De manier waarop kon hier waarschijnlijk vele beter, het is niet de bedoeling dat de patient dichtklapt, maar ergens moet je de eerlijkheid van die man apprecieren. Ook de zorgsector is een vorm van commerce (dan denk ik niet aan verplegend personeel, maar eerder aan sommige psy's), als hij dan dacht dat X of Y hier weinig bang for the buck zou zijn, is dat nuttige info. Vragen naar andere referenties waar men wel beter terecht kan met zulke klachten kan dan ook nog altijd, maar dat bespreekt men zoals al gezegd hier beter eens met de huisarts.

 

[C11]

Maar ik snap zijn uitspraken wel ergens. Bij trauma's kan emotioneel ontladen werken door te praten met psychologen, en bij zware depressies of stoornissen gaan psychiaters dan weer vooral medicatie voorschrijven. Ik snap dat ventileren altijd wel oplucht en fijn is en wat zal helpen, maar als je niet bij die categorieen hoort, is het een vrij duur luisterend oor, en gaan ze je misschien toch dingen voorschrijven die meer kwaad dan goed doen op termijn. Dus op dat vlak gaf hij een vrij eerlijk antwoord, ipv je daar naar de mond te praten.

Dat zijn toch wel een hoop ongenuanceerde uitspraken...

Therapie verengen tot praten, ventileren en een luisterend oor toont aan dat je een beperkte kijk hebt op het ruime hulpverleningsaanbod. Er bestaan honderden therapieën, waarbij in sommigen zelfs helemaal niet gepraat wordt over de moeilijkheden. Je doet uitschijnen dat als een mens iets meemaakt hij dit even kan dumpen bij een hulpverlener en daarna weer verder kan. Het is een stuk ingewikkelder dan dat en de hulpverlener doet eigenlijk maar een heel klein deel van het werk.

Zeggen dat therapeuten voor mensen die niet tot die categorieën behoren (wat dat zelfs mag betekenen, wanneer is iets een trauma voor je?) gewoon een duur luisterend oor zijn is eerder schadelijk en kan ontradend werken voor mensen die juist wél erg nood hebben aan begeleiding.

Je mag, zoals je het zelf zegt, als non-professional gerust een luchtige post schrijven. Hou het dan echter wel een beetje correct.

 

[Gonzo the Great]

Dat zijn toch wel een hoop ongenuanceerde uitspraken...

Therapie verengen tot praten, ventileren en een luisterend oor toont aan dat je een beperkte kijk hebt op het ruime hulpverleningsaanbod. Er bestaan honderden therapieën, waarbij in sommigen zelfs helemaal niet gepraat wordt over de moeilijkheden. Je doet uitschijnen dat als een mens iets meemaakt hij dit even kan dumpen bij een hulpverlener en daarna weer verder kan. Het is een stuk ingewikkelder dan dat en de hulpverlener doet eigenlijk maar een heel klein deel van het werk.

Zeggen dat therapeuten voor mensen die niet tot die categorieën behoren (wat dat zelfs mag betekenen, wanneer is iets een trauma voor je?) gewoon een duur luisterend oor zijn is eerder schadelijk en kan ontradend werken voor mensen die juist wél erg nood hebben aan begeleiding.

Je mag, zoals je het zelf zegt, als non-professional gerust een luchtige post schrijven. Hou het dan echter wel een beetje correct.

Jaja, klopt, er zijn vele vormen van begeleiding, en het is niet mijn bedoeling daarnaar de drempel te verhogen uiteraard.
Maar de psychologen waar je wekelijks een uurtje gaat je hart luchten over bvb je slechte relatie en die niet veel meer doen dan luisteren en dan met een paar kinderlijke adviezen of wat huiswerk afkomen (noteer eens een hele week dit of dat)... ze bestaan echt wel. Of psychiaters die gewoon zwaar schrijven voor het minste...

En het ging hier om een specifiek geval he, waarvan die dokter blijkbaar vond dat het wat tussen stoel en bank viel: problemen waarvan de dokter vond dat de psychologen niet veel aan kunnen verhelpen (want het spectrum van hulp dat je aanhaalt wordt zeker niet bij alle psychologen gebruikt), en niet zwaar genoeg voor een psychiater die al eens direct naar zwaardere middelen durft grijpen.
Ik weet het, het is weer weinig genuanceerd, het zijn nu eenmaal slechts een paar zinnen, en geen essay Maar je snapt het idee.

Een kleine waarschuwing daaromtrent mag toch ook, zonder dat dat de drempel verhoogt?

Ik zou persoonlijk ook meer vertrouwen hebben in een instelling (dagopnames, sessies...) dan een individuele psy. Of me toch niet generen om een psy na 1 of 2 sessies te vervangen door een andere als het maar zozo lijkt.

 

[glashelder]

Misschien moet je Waelvis zijn post nog eens lezen... Het is een controlearts die hem niet liet uitspreken, met veralgemende nietszeggende dingen kwam, zijn toestand vergelijkt met 'zijn kinderen die examens moeten doen ipv vakantie' (??), niet eens een attest van een neuroloog heeft gezien en op basis van euh, niets, besluit dat een psycholoog niks voor Waelvis is want 'zijn kind is niet gestorven' (hij zou het niet eens weten moest het wel zo zijn...).

Waelvis post hier over paniekaanvallen, een neurologische aandoening en ik zie hem al jaren zo schrijven. En dan heb je het over 'psychologen waar je wekelijks een uurtje je hart lucht over bvb je slechte relatie', ik bedoel...

Dat komt echt heel denigrerend over. Heb je zelfs al de andere posts van Waelvis gelezen?

 

[Gonzo the Great]

Misschien moet je Waelvis zijn post nog eens lezen... Het is een controlearts die hem niet liet uitspreken, met veralgemende nietszeggende dingen kwam, zijn toestand vergelijkt met 'zijn kinderen die examens moeten doen ipv vakantie' (??), niet eens een attest van een neuroloog heeft gezien en op basis van euh, niets, besluit dat een psycholoog niks voor Waelvis is want 'zijn kind is niet gestorven' (hij zou het niet eens weten moest het wel zo zijn...).

Waelvis post hier over paniekaanvallen, een neurologische aandoening en ik zie hem al jaren zo schrijven. En dan heb je het over 'psychologen waar je wekelijks een uurtje je hart lucht over bvb je slechte relatie', ik bedoel...

Dat komt echt heel denigrerend over. Heb je zelfs al de andere posts van Waelvis gelezen?

Denigrerend overkomen is het laatste dat ik wil. Laat ons zeggen dat ik 99% even verontwaardigd ben als jij over de uitspraken van die dokter. Maar laten we ook niet blind wezen voor de 1% waar die dokter op doelde. Dat die 1% daarna het gros van mijn post inneemt kan misleiden, maar de 99% wist men al.

En ik weet ook wel dat Waelvis' geval waarschijnlijk niet te vergelijken is met een "slechte relatie". En dat deed ik dus ook niet he! Ik bedoel...
Ik beschreef beide uitersten, om te tonen wat die dokter bedoelde met niet echt het ene of het andere. Welk stukje van de puzzel Waelvis net aan deze dokter voorgelegd heeft weten jij noch ik, dat werd niet vermeld in zijn post.

Een heeeeel klein beetje nuance, dat is alles wat ik wou aangeven, en voor een klein stuk verklaren waar die dokter op doelde, want daar was Waelvis toch even niet goed van blijkbaar. En inderdaad controlearts, wiens kerntaak vooral een eerdere diagnose van een andere dokter niet tegenspreken is (dat is not done onder dokters), en mensen ontvangen die tegen hun eigen wil tot bij hem komen. Nuff said, dus ten overvloede: beter huisarts inderdaad, die zal je beter op weg zetten. Maar ook die controlearts was een arts, dus pik daarvan toch die kleine raad mee, door even alle verontwaardiging over zijn onbeschoftheid of desinteresse terzijde te laten: de hulp die bij Waelvis past vind je dus waarschijnlijk niet bij elke psy op de hoek van de straat, maar hij zal op de juiste spy of instelling moeten vallen om iets van return te krijgen voor zijn geld. Terwijl andere voorbeelden volgens die dokter blijkbaar wel duidelijker in een bepaalde tak van de hulpverlening vallen.

 

[Slyke]

Maar laten we ook niet blind wezen voor de 1% waar die dokter op doelde. Dat die 1% daarna het gros van mijn post inneemt kan misleiden, maar de 99% wist men al.

Ik lees hier op deze pagina heel veel dat eigenlijk weinig betrekking heeft op het verhaal van onze vriend @Waelvis (los van het feit of bepaalde beweringen kloppen, want de ervaringsdeskundigen hier op het forum hebben in dit topic toch heel wat andere zienswijzen over bijvoorbeeld medicatie en het nut van mentale zorgverlening).
Vergeet echter niet dat een controlearts, in dit geval, vooral de taak heeft om vast te stellen in welke mate een patiënt het werk zou kunnen hervatten of niet.
Als je dan een arts voor u zitten hebt die de mening is toegedaan dat je enkel en alleen bepaalde symptomen veinst om 'zogezegd van dienst te kunnen veranderen', dan komt dit hard aan.

Het constant woorden in de mond leggen, wat die arts deed, is wel herkenbaar.
Ik heb er ook zo één meegemaakt die controles deed ifv de groepsverzekering en dan is het echt niet makkelijk om hierin een juiste houding aan te nemen.
Je wil gewoon de waarheid vertellen, maar je voelt dat ze hun medisch bilan, bij wijze van spreken, al op voorhand hebben opgemaakt.

Anderzijds is het een bepaalde techniek die ze gebruiken om te zien hoe iemand al dan niet reageert op een bepaalde uitspraak.
Hetzelfde fenomeen kom je ook wel eens tegen op jobinterviews.
Maar dan moet je verdorie toch al sterk verbaal in uw schoenen staan om op de juiste manier te reageren, wetende dat je op dat moment nog altijd patiënt bent met een bepaalde mentale aandoening, die zich bovendien in een stresssituatie bevindt tijdens dat onderzoek.

En inderdaad controlearts, wiens kerntaak vooral een eerdere diagnose van een andere dokter niet tegenspreken is (dat is not done onder dokters)

Hmmm, dat zou ik niet onmiddellijk durven beweren.
De controlearts zal toch wel kritische vragen stellen aan de patiënt om zodoende de diagnose van de behandelende arts(en) (of andere zorgverleners) bevestigd te zien. Blindelings volgen en niet 'tegenspreken' lijkt mij nogal kort door de bocht, tbh.
Daarmee bedoel ik niet dat hij in het bijzijn van de patiënt een eerder gestelde diagnose in vraag moet stellen of kritiek moet geven op de behandelende arts(en), want dat zou deontologisch dan weer niet correct zijn.

 

[Mulan]

Aangezien psychotherapie, al dan niet gecombineerd met medicatie als beste remedie tegen depressie wordt gezien, kennen zowel jij als die controle-arts er duidelijk niets van.

Die therapie dient niet om efkes uw hart te luchten maar om structuren te zien in jouw gedrag: wat veroorzaakt bepaalde reacties, hoe kan je hierop reageren en hoe kan je het voorkomen.

Treatment - Depression in adults

Find out how depression in adults is treated. Treatment depends on how severe your depression is, but usually involves a combination of self-help, talking therapies and medicine.

www.nhs.uk

Netjes alles uitgelegd en geen website waarbij je de bron al dan niet kan wegwuiven als "niet al te geloofwaardig".

 

[Gonzo the Great]

Aangezien psychotherapie, al dan niet gecombineerd met medicatie als beste remedie tegen depressie wordt gezien, kennen zowel jij als die controle-arts er duidelijk niets van.

Die therapie dient niet om efkes uw hart te luchten maar om structuren te zien in jouw gedrag: wat veroorzaakt bepaalde reacties, hoe kan je hierop reageren en hoe kan je het voorkomen.

Dat is een heel hard oordeel over een arts die je enkel kent na het lezen van 1 post van 1 patient die hem bezocht. Dat die man empathie maar zever vindt is duidelijk, maar dat "hij er niets van kent" is een straffe uitspraak. En dat ik er niets van ken? Op dat vlak ben ik als Columbo, onderschat me gerust, geen probleem mee

Ook zei ik nergens dat medicatie niet kan, enkel dat men daar ook voorzichtig moet mee zijn. Dat je bij een psychiater na 1 consult met een voorschrift voor iets zwaar kan buitenstappen vind ik niet uit, probeer het zelf eens zou ik zeggen. Ik stel mij daar vragen bij, en het is dus ook een beetje aan de patient zelf om daar niet TE snel in mee te gaan of om in eerste instantie met de zo licht mogelijkste medicatie te beginnen. In vergelijking met enkele van onze buurlanden hebben onze dokters gemiddeld gezien nu eenmaal een meer "schrijf" cultuur dan een persoonlijke of luister cultuur.
Klik

En inderdaad, dat "huiswerk" waar ik van sprak om dingen te noteren gedurende de week is om structuren te ontdekken. We zullen dat een toevalstreffer noemen dat ik dat wel wist

 

[Mulan]

Het is niet alsof mensen met een milde depressie buiten komen bij een psychiater met een voorschrift voor Haldol hè.

Wordt er door sommige artsen te veel voorgeschreven? Absoluut!
Is de opvolging hierin correct? Vaak onvoldoende!
Maar nu laat je het dan weer uitschijnen alsof psychiaters mensen bewust gaan overladen met medicatie die niet nodig is. Alsof een patiënt, zeker wiens oordeel om correcte beslissingen te nemen, vertroebeld is door zijn/haar ziektebeeld, correct kan inschatten welke medicatie nodig of gepast is.

 

[Mulan]

Het is misschien jouw bedoeling niet, maar aangezien meerdere mensen reageren, komt het wel zo over:
- therapie bij een psycholoog in geval van (lichte) depressie is zinloos. Ga maar in opname bij een psychiatrisch ziekenhuis. (Wtf?!? Daar zijn al wachtlijsten voor en absoluut overkill voor een lichte depressie die ook nog eens redelijk recent is gediagnosticeerd. En wat doen ze daar? Jawel, medicatie opstarten en therapie geven...)
- slik niet "zomaar" de medicatie die een specialist voorschrijft. En dan leest het alsof de patiënt zèlf maar moet zeggen aan de specialist met welke medicatie die moet starten?
- ga maar gaan sporten. Maar niet zomaar sporten, het moet een groepssport zijn. Dat zal je genezen!

Dat zijn adviezen die niet compatibel zijn met de inzichten vandaag de dag.

 

[Gonzo the Great]

Het is misschien niet jouw bedoeling niet, maar aangezien meerdere mensen reageren, komt het wel zo over:
- therapie bij een psycholoog in geval van depressie is zinloos. Ga maar in opname bij een psychiatrisch ziekenhuis. (Wtf?!? Daar zijn al wachtlijsten voor en absoluut overkill voor een lichte depressie die ook nog eens redelijk recent is gediagnosticeerd.)
- slik niet "zomaar" de medicatie die een specialist voorschrijft. En dan leest het alsof de patiënt zèlf maar moet zeggen aan de specialist met welke medicatie die moet starten?
- ga maar gaan sporten. Maar niet zomaar sporten, het moet een groepssport zijn. Dat zal je genezen!

Dat zijn adviezen die niet compatibel zijn met de inzichten vandaag de dag.

En dit komt dan weer zo over als ik alles in het extreme trek in de andere richting:

- een psycholoog gaat je zeker kunnen helpen, eender hoe zwaar je depressie. Sponsor gerust de 3 skivakanties per jaar van de eerste de beste psycholoog die je tegenkomt.
- drogeer u plat en alles komt wel goed. De uitnodiging voor de pillenconferentie op de Malediven voor de psychiater is dan ook zeker in de pocket, dus win-win.
- je kan of moet er zelf helemaal niets aan doen dat zou kunnen helpen

Zonder gevoel voor nuance is inderdaad geen van beide posts compatibel...

 

[Hellsdinner]

En dit komt dan weer zo over als ik alles in het extreme trek in de andere richting:

- een psycholoog gaat je zeker kunnen helpen, eender hoe zwaar je depressie. Sponsor gerust de 3 skivakanties per jaar van de eerste de beste psycholoog die je tegenkomt.
- drogeer u plat en alles komt wel goed. De uitnodiging voor de pillenconferentie op de Malediven voor de psychiater is dan ook zeker in de pocket, dus win-win.
- je kan of moet er zelf helemaal niets aan doen dat zou kunnen helpen

Zonder gevoel voor nuance is inderdaad geen van beide posts compatibel...

Met het verschil dat Mulan dingen citeert die je hebt gezegd en hoe het overkomt terwijl jij er nu dingen bijhaalt die niemand heeft gezegd.

 

[polar bear]

Ik zal hier ook even mijn verhaal neer schrijven.
Mijn vrouw en mezelf weten momenteel ook niet echt wat te doen met onze jongste zoon.
Even de situatie schetsen.
we hebben 2 zonen 14j en 12j.
Beiden hetzelfde opgevoed uiteraard en de oudste is een plantrekker en heeft nooit zorgen en alles is een feest voor hem.
De jongste gaat nu naar het eerste middelbaar en is heel plichtsbewust, haalt zeer goede punten en legt de lat hoog voor zichzelf op alle vlak en tot nu toe lukt dit nog ook.
Hij is eigenlijk ook sociaal en heeft redelijk wat vriendjes waar hij echt zichzelf kan zijn. Hij is soms wel wat onzeker maar tot nu toe heeft dit voor weinig problemen gezorgd.
Hij heeft wel al altijd een beetje last gehad van hypogondrie en de laatste weken/maanden begint dat erger en erger te worden.
eerst voelde hij weken aan een stuk zijn 'balletjes' elke dag moesten we daar meermaals naar kijken en hem gerust stellen. Toen hij eens mee ging naar de dokter met mij en de dokter hem gerust stelde was dit op slag gedaan. Echter die week stierf Martine Tanghe en hij hoorde overal kanker dus dan zat hij de laatste tijd er zo mee in dat hij kanker ging krijgen of had. Iedere dag tot wenen toe hebben we er op in gepraat en tot op vandaag is hij daar nog mee bezig.
Vorige week had hij eens 'depressie' opgezocht en stelt hij daar nu heel de tijd vragen over.
Hij zegt dan: Ik weet wel dat ik niet depressief ben maar ik ben bang dat ik het zal worden, en constant vragen stellen die beginnen met ik denk dit... ik denk dat... ik denk dat ik denk...
Gisteren heeft hij naar de plaatselijke speelpleinwerking geweest met zijn beste vriend, hij heeft zich zot geamuseerd en hij komt thuis en zijn vriend kwam een half uur later terug naar hier om te blijven slapen.
In dat half uur heeft hij constant geweend omdat hij nu denkt dat er iets aan zijn hart is. Plotseling voelt hij het sneller en harder kloppen en nu zit dit weer in zijn hoofd. Echter eenmaal in bed slaapt hij wel goed en lang en als hij bezig is met iets of iemand zijn die gedachten er ook niet maar plots denkt hij eraan als hij stilvalt en dan kan je hem moeilijk op andere gedachten brengen.
Nu zijn we even ten einde raad wat we verder kunnen doen, eens naar de dokter gaan en zo misschien verdere hulp vinden? Eens ons gedacht zeggen tegen hem en wat harder aanpakken en zeggen waar het op staat. De zachte aanpak lijkt alleszins geen effect tee hebben tot nu toe.

 

[RidderBauknecht]

@polar bear ik zou hem gewoon eens een afspraak (eventueel twee na elkaar, afhankelijk van hoe lang de consultaties bij zijn dokter zijn qua tijd) bij de dokter geven. Omdat jullie geen medische experten zijn is de kans dat hij jullie gelooft al wat lager, maar als een arts even op hem kan inpraten en hem duidelijk kan maken dat dit allemaal, statistisch gezien, geen dingen zijn waar iemand van zijn leeftijd zich zorgen over moet maken dan kan dat misschien wel helpen.

Huisartsen zijn tegenwoordig ook echt wel opgeleid om een beetje van het mentale aspect te doen ook, dus normaal gezien gaat die dat niet erg vinden. Misschien kan je even op voorhand bellen en de situatie uitleggen.

Als dat echt hypochondrie is en dat gaat helemaal niet weg kan je nog altijd in een later stadium gaan kijken naar eventuele behandelingen, maar zo zou ik toch starten.

 

[Mulan]

Ik zou ook aankloppen bij de huisarts in eerste instantie maar ook een doorverwijzing vragen naar een kinderpsycholoog met kennis van angsten. De puberteit moet nog echt doorbreken en dat kan nog veel meer angsten triggeren want er verandert dan enorm veel fysiek ook.
Heel veel sterkte alvast.

 

[DarK-OnE]

Alvorens ik de vragen stel die ik heb wil ik even meedelen dat ik deze stel uit totale onwetendheid. Ik heb zelf geen enkel mentaal probleem en in mijn directe omgeving kwam dit gelukkig ook niet voor. Kwam ja...verleden tijd. Een collega waar ik al jaren heel nauw mee samenwerk, iemand die ik beschouw als kameraad én collega, komt in september terug na een paar maanden afwezigheid wegens burn-out. In samenspraak met de HR afdeling bij de klant (ik werk er als externe, hij werkt rechtstreeks voor dat bedrijf) heeft hij ervoor gekozen om ineens full-time terug te komen werken. Ik heb een NDA getekend dus veel kan ik niet zeggen over de job, maar het is een job met een gemiddeld dan hogere werkdruk. Hoe verwelkom ik hem terug en betrek ik hem terug bij het werk, zonder dat hij hervalt en vanaf oktober terug thuis zit? Alvast bedankt.

Ik heb zelf al geprobeerd de HR afdeling bij de klant te contacteren maar als externe medewerker hebben die duidelijk weinig zin om mijn vragen te beantwoorden.

Het valt mij verder ook op hoeveel jongeren bezig zijn met mentaal welzijn tegenover 15-20 jaar geleden. Iets wat ik zeker toejuich, maar het valt mij wel op. Succes aan iedereen die op eender welke manier geremd wordt door mentale problemen. Ik hoop dat jullie er allemaal uit geraken.

 

[Mulan]

Hoe verwelkom ik hem terug en betrek ik hem terug bij het werk, zonder dat hij hervalt en vanaf oktober terug thuis zit? Alvast bedankt.

Vraag het hem zelf.
De ene wil dat alles gewoon bij het oude blijft omdat dat vertrouwd is en dus makkelijker.
Een ander wil dan weer liever dat er regelmatig wordt samen gezeten om te evalueren hoe of wat.
Maar vraag persoon a wekelijks "Hoe gaat het nu met jou? Is de werkdruk haalbaar? Kan ik iets doen voor jou?" En die raakt geïrriteerd en voelt zich als een klein kind dat bepampert wordt.

Zijn burn-out kan namelijk ook veel meer zijn dan strikt werkgerelateerd. En mensen gaan zelden hun persoonlijke miserie rondvertellen op het werk...

 

[RidderBauknecht]

Hoe verwelkom ik hem terug en betrek ik hem terug bij het werk, zonder dat hij hervalt en vanaf oktober terug thuis zit? Alvast bedankt.

Door gewoon normaal te doen. Als hij terugkomt dan is dat in samenspraak met zijn behandelende mensen, en zou hij dus volledig klaar moeten zijn om opnieuw te beginnen werken. Als dat niet zo is dan heeft iemand een fout gemaakt, maar daar kan jij niet aan doen.

Je moet hem natuurlijk niet gaan begraven onder de deadlines en de stress, maar dat moet je eigenlijk nooit doen, dus ja.

Vooral niet gaan bepamperen of doen alsof hij een of ander fragiel figuurtje is waar elke dag aan moet gevraagd worden of hij het nog wel aan kan. Dat is vaak goed bedoeld, maar dat komt meestal niet goed binnen. Vermits hij een kameraad is kan je wel vragen hoe hij dat nu ziet en of hij bepaalde dingen anders wil doen, maar (tenzij hij dat zelf wilt) moet je niet te hard gaan 'helikopteren' om het zo te zeggen.

 

[DarK-OnE]

Zijn burn-out kan namelijk ook veel meer zijn dan strikt werkgerelateerd. En mensen gaan zelden hun persoonlijke miserie rondvertellen op het werk...

Ik heb hem een paar keer gezien de laatste maanden tijdens zijn afwezigheid. Zoals ik zei, hij is doorheen de jaren ook een kameraad geworden. Zijn eigen woorden waren: "ik heb geen uitlaatklep om mijn batterijen op te laden". Die kerel woont alleen, maar is afkomstig uit een andere provincie waardoor hij een beperkte sociale kring heeft rond zijn woonplaats. Hij heeft ook geen uitgesproken hobby en doet geen sport. Tijdens zijn afwezigheid van het werk heeft hij wandelen ontdekt. Het klinkt misschien banaal maar voor hem is in de natuur rustig wandelen helend. Daar haalt hij nu energie uit, zegt hij.