MisterV
Well-known member
(Helaas) al genoeg ervaring met zowel pillen (SSRI’s) als therapie hoor.
Mentaal Welzijn
- Onderwerp starter glashelder
- Startdatum
Muñoz
Well-known member
En niets dat langdurig helpt?
Squidward
Well-known member
Ik ben ook gewoon ‘kapot’, bij mij is er ook niks dat je zou benoemen als ‘het helpt’, komt meer voor dan je zou wensen.
Muñoz
Well-known member
"Kapot" op welke manier dan?
MisterV
Well-known member
Voor sommige dingen zijn er geen magische oplossingen vrees ik. Therapie kan helpen om om te gaan met bepaalde dingen en inzicht te krijgen in uw eigen "handleiding". Maar het is niet dat je magisch verlost wordt van trauma door er met iemand over te praten, toch niet als het over complex trauma gaat dat jarenlang uw leven heeft beheersd. (minstens 15 jaar in mijn geval)
Slyke
Well-known member
Misschien vrijblijvend toch eens naar de dokter stappen?
Op die manier kan je in jouw hoofd alvast het mysterie hoe hij/zij dit ziet afsluiten, zonder dat het daadwerkelijk een verbintenis wordt.
Ik neem aan dat die dokter er wel begrip voor zal tonen dat je gewoon de mogelijkheden probeert af te tasten en dat je er tegen opziet om in één of andere 'caroussel' te belanden.
Is een korte break (ziekteperiode) van het werk geen optie, zodat die 'last' alvast voorlopig wegvalt?
Mulan
Well-known member
@MisterV ik ga wat harder voor je zijn...
Je hebt in een ander topic al aangegeven dat je ex momenteel geen goed voorbeeld is voor je jongens qua structuur etc. Ik twijfel er niet aan dat jouw jongens bij jou duidelijkheid, regelmaat, rust,.. krijgen. Maar krijgen ze op dit moment ook emotionele stabiliteit? Indien "ja" weet je zelf ook dat als je vast zit in die neerwaartse spiraal, die in het gedrang komt.
Een goede ouder is iemand die ook voor zichzelf zorgt, zonder in egocentrisch gedrag te vervallen. Mocht het niet goed gaan met je jongens, zou je niet aarzelen om gepaste hulp voor hen te zoeken. Waarom dan niet voor jezelf? Als het niet lukt om hulp in te schakelen voor jezelf, doe het dan voor je kinderen.
Je hebt in een ander topic al aangegeven dat je ex momenteel geen goed voorbeeld is voor je jongens qua structuur etc. Ik twijfel er niet aan dat jouw jongens bij jou duidelijkheid, regelmaat, rust,.. krijgen. Maar krijgen ze op dit moment ook emotionele stabiliteit? Indien "ja" weet je zelf ook dat als je vast zit in die neerwaartse spiraal, die in het gedrang komt.
Een goede ouder is iemand die ook voor zichzelf zorgt, zonder in egocentrisch gedrag te vervallen. Mocht het niet goed gaan met je jongens, zou je niet aarzelen om gepaste hulp voor hen te zoeken. Waarom dan niet voor jezelf? Als het niet lukt om hulp in te schakelen voor jezelf, doe het dan voor je kinderen.
Praattherapie is dan ook niet de manier om trauma te behandelen.
Why you can't think your way out of trauma
Probeer eens een traumapsycholoog, eventueel EMDR, pesso-psychotherapie.
Mulan
Well-known member
Kan jij iemand aanraden?
Alleen kanten van Gent, vrees ik... Ik ben daar zelf niet verder mee gegaan ook, omdat die diagnose autisme ertussen kwam wandelen, dus weet zelf ook niet in hoeverre die daar goed in zijn. Mijn auticoach werkt wel met EMDR maar da's al ten westen van Gent zelfs.
Goed, de eerste stap is gezet.
Zware terugval gehad met men depressie begin vorige jaar met zwarte gedachten.
Eerste keer dat ik het vertelde was op men 28ste dat ik al men heel leven me zo voelde.
Nu na 1j en 9maanden eerste weken echt naar het crisis team geweest 3 tot 4x per week en daar na gelukkig snel plaats gevonden bij een psycholoog. Maar het gebeurd nog dat ik me soms van de ene moment op de andere heel slecht voel , al blijf ik er nu niet zo lang in hangen.
Het zou misschien helpen als ik is mensen leer kennen buiten mijn vrouw, waar ik men hard kan luchten. Maar ik heb nooit vrienden gehad dus ook geen idee hoe ik hier aan zou moeten beginnen op men 33ste.
Eerste keer dat ik het vertelde was op men 28ste dat ik al men heel leven me zo voelde.
Nu na 1j en 9maanden eerste weken echt naar het crisis team geweest 3 tot 4x per week en daar na gelukkig snel plaats gevonden bij een psycholoog. Maar het gebeurd nog dat ik me soms van de ene moment op de andere heel slecht voel , al blijf ik er nu niet zo lang in hangen.
Het zou misschien helpen als ik is mensen leer kennen buiten mijn vrouw, waar ik men hard kan luchten. Maar ik heb nooit vrienden gehad dus ook geen idee hoe ik hier aan zou moeten beginnen op men 33ste.
Mulan
Well-known member
Ja, maar een psychiater werkt totaal anders dan een psycholoog en zal geen therapie bieden.
Beetje zoals een orthopedist geen behandeling zal toepassen zoals een kinesist.
Ik heb misschien gemakkelijk praten want ik ben een sociale vrij extrovert persoon zonder mentale problemen. Maar toch hierbij wat tips: Als je een vriendschapsband wil opbouwen met iemand moet je sowieso iets gemeen hebben. Dat "iets" kan zeer breed zijn: een gedeelde hobby, een gedeelde interesse, dezelfde smaak in muziek, dezelfde liefde voor natuur, jullie kunnen beide hondenliefhebbers zijn,... Ik heb zelfs collega's die doorheen de jaren vrienden zijn geworden.
Je zal sowieso uit uw comfortzone moeten komen om de eerste stap te zetten. Schrijf u in in een sportclub, leer een muziekinstrument bespelen, zoek mensen die dezelfde games graag spelen,.... Je kan ook niet verwachten dat je na het eerste vriendelijke praatje er meteen vrienden aan over houdt. Ik hoop het voor u van wel maar zoiets moet groeien.
Hoe weet je nu wie je kunt benaderen en wie niet? Heel simpel: oogcontact. Iemand die wegkijkt zal niet graag benaderd willen worden. Er is nog een verschil tussen vriendelijk oogcontact (wat hier de bedoeling is) en creepy staren oogcontact wat vrouwen afschrikt.
Wat zeg je nu om het gesprek om gang te krijgen en blijven houden? Open vragen en geen ja/neen vragen! Vraag niet "is dat uw instrument?" maar "Tof instrument, waar heb je dat leren kennen?". Vraag niet "mag ik uw hond eens aaien" maar "welk ras is dat?". Vraag niet "houd je ook van techno?" maar "wat zijn de laatste artiesten die je ontdekt hebt?". Enz enz enz...
Sorry voor de domme vraag maar waarvoor moet je bij een psycholoog en waarvoor bij psychiater?
Mulan
Well-known member
Logische vraag, het antwoord is niet makkelijk omdat ze elkaar soms overlappen.
Grove onderscheid:
Psychiater: stelt diagnoses en schrijft medicatie voor.
Psycholoog: geeft je inzicht in je gedrag en factoren die dat beïnvloeden.
Maar er zijn psychologen die diagnoses "suggereren" (en ik zet het enkel zo omdat ze geen arts zijn, niet omdat ze er vaak naast zitten) ze mogen enkel geen medicatie voorschrijven.
En een goede psychiater zoekt evengoed naar mogelijke oorzaken van je problemen, beïnvloedende factoren,...
Afhankelijk van je problematiek zijn beide even waardevol, maar soms ook totaal niet. Je huisarts kan je doorgaans wel zeggen aan de hand van je klachten of 1 van de 2 of beide het meest is aangewezen.
Dít is dus het verschil tussen een psycholoog en een psychiater
De termen worden in de volksmond vaak door elkaar gebruikt worden, maar wat is eigenlijk echt het verschil tussen een psycholoog en een psychiater?
www.margriet.nl