Mentaal Welzijn

[Be-Li]

Hier anderhalve maand geleden de diagnose adhd gekregen. Puzzelstukken vielen allemaal op hun plaats. Eindelijk een antwoord op de jarenlange zoektocht en toch voel ik me de laatste weken precies slechter dan ooit. Ik denk dat het deels te maken heeft met het feit dat het nu zwart op wit bewezen is dat er iets 'mis' is en het niet allemaal in mijn hoofd zat, waardoor ik minder ga maskeren. Daardoor komt nu precies pas naar boven hoe slecht het eigenlijk echt met mij gaat en dat vind ik wel heel confronterend.

Het voelt alsof ik voor een berg sta en met de juiste therapie en medicatie ga ik over de berg geraken. Maar op dit moment lijkt de berg hoger dan ooit en heb ik het gevoel dat ik er nooit over ga geraken.

 

[Horse]

Mijn lieve vriend, het leven stopt niet omdat je adhd hebt hé.
Ik weet niet of je deze mensen kent, maar ze hebben er zich alleszins niet door laten doen:

Michael Phelps
Justin Timberlake
Emma Watson
Linda De Mol
Richard Branson
Will Smith
Simone Biles
Justin Bieber
Katja Schuurman
....

Iedereen heeft wel iets hoor. Dat kan ik je beloven.

 

[Falafel]

Het leven stopt ook niet bij een depressie of andere mentale problemen, en daar kan je ook steeds een lijstje van bekende mensen bij duwen. Maar heb je daar daadwerkelijk iets aan als je net aan het begin van je traject staat? Ik denk het niet. Sympathie vs. empathie.

@Be-Li ik wens je heel veel goede moed. Zo te lezen heb je begeleiding. Twijfel niet om je vragen, gedachten, ... te verzamelen op papier en die voor te leggen als je ergens mee zit. Het helpt om neer te schrijven, al is het in je telefoon op het moment dat je eraan denkt, om structuur in je gedachten te brengen en zelfs al wat rust te geven. Ik hoop dat je asap al wat beterschap kan ondervinden en het gevoel alleszins hebt dat je die berg niet alleen moet beklimmen. En dat hij steeds meer op een heuveltje begint te lijken.

 

[Sir.Killalot]

Mijn lieve vriend, het leven stopt niet omdat je adhd hebt hé.
Ik weet niet of je deze mensen kent, maar ze hebben er zich alleszins niet door laten doen:

Michael Phelps
Justin Timberlake
Emma Watson
Linda De Mol
Richard Branson
Will Smith
Simone Biles
Justin Bieber
Katja Schuurman
....

Iedereen heeft wel iets hoor. Dat kan ik je beloven.

Amai, dit is echt een ongelofelijk kak antwoord zeg. Ik snap echt de mensen niet die in een topic over mentaal welzijn het nodig vinden om mensen die hun hart komen luchten te gaan kleineren.

De eerste van je lijstje heeft dan ook nog eens openlijk gesproken over het feit dat hij met een zeer zware depressie sukkelde en suïcidaal was. En er staan er daar nog in je lijstje met een verleden van (zware) mentale problemen.

 

[Sneeuwstorm]

Misschien beter om te weten wat er precies jouw problemen veroorzaakt dan verder te blijven voortsukkelen.

Iemand kan last hebben van uitstelgedrag en je kunt hem dan goede raad geven en zeggen dat hij vroeger moet beginnen, en die goede raad die werkt misschien voor de meeste mensen maar niet voor adhd'ers.

 

[Horse]

Het was eerder opbeurend bedoeld. Ik zou niet graag hebben dat die persoon nu maanden en zelfs jaren zich slécht voelt wegens een diagnose. Het is ook maar een diagnose. Nu je weet wat je hebt, kan je er aan werken. Ikzelf ken ook mijn leven voor de diagnose sociale fobie en mijn leven na de diagnose sociale fobie. Ik ben nog altijd blij dat ik mij niet heb neergelegd bij die diagnose. De bedoeling is dacht ik toch om te vechten met mentale strubbelingen neen? Bij mij was het zelfs een verademing, as in: "amai ja, dat is wat ik al jaren heb!"

 

[Likes]

Kan mij wel voorstellen dat er mensen zijn bij wie de diagnose aanvoelt als een bevrijding omdat ze eindelijk wat er gaande is .

Maar dat er ook zijn voor wie de diagnose als een brandmerk aanvoelt waaraan ze niet kunnen ontsnappen.

 

[Falafel]

Zeker als het allemaal nog heel vers is en je er misschien jaren onder geleden hebt.

Een goede vriendin van mij kreeg haar diagnose pas toen ze ver in de 30 was en jarenlange verkeerde etiketjes kreeg, of haar klachten over gerelativeerd werden. Die zaken hebben het erger gemaakt en voor andere mentale problemen gezorgd die er misschien niet waren geweest als ze sneller juiste hulp had gekregen.

Dat is ook een stuk frustratie, en die mag er ook zijn.

 

[Sir.Killalot]

Het was eerder opbeurend bedoeld. Ik zou niet graag hebben dat die persoon nu maanden en zelfs jaren zich slécht voelt wegens een diagnose. Het is ook maar een diagnose. Nu je weet wat je hebt, kan je er aan werken. Ikzelf ken ook mijn leven voor de diagnose sociale fobie en mijn leven na de diagnose sociale fobie. Ik ben nog altijd blij dat ik mij niet heb neergelegd bij die diagnose. De bedoeling is dacht ik toch om te vechten met mentale strubbelingen neen? Bij mij was het zelfs een verademing, as in: "amai ja, dat is wat ik al jaren heb!"

Uiteraard is de volgende stap nu om concreet aan de slag te gaan, maar jouw post komt over als een pure "verman u eens / stel u eens niet zo aan".

Dat lijstje met namen is ook gewoon zo fout. Dat zijn mensen die inderdaad succes hebben (gehad) in het leven, maar de stelling dat ze zich niet hebben laten doen door hun diagnose kan je gewoon niet maken. Je kan niet voor hen spreken. Je bedoelt het misschien wel goed, maar wetende dat bijvoorbeeld Phelps, Biles én Bieber uit je lijstje met suïcidale gedachten kampten, komt dat heel onwetend en ongevoelig over.

 

[Straddle]

Het lijkt soms ook wel alsof er bij iedereen ADHD wordt vastgesteld, uit mijn omgeving ken ik verschillende mensen die op later leeftijd (35-45) het laten vaststellen. Er was onlangs een artikel op de NPO van professor Batstra die zei dat ADHD veel te snel wordt gediagnosticeerd met als risico dat mensen/hun omgeving het als een excuus gaan gebruiken

Waarom heeft iedereen tegenwoordig ADHD? 'We moeten oppassen met het medicaliseren van het leven'

Het aantal ADHD diagnoses schiet omhoog als de raketten van Elon Musk. Maar hoeveel mensen hebben het nou eigenlijk echt? Jongeren en volwassenen vallen massaal voor de online testjes aangeboden op sociale media zoals TikTok en Instagram. Één ding is zeke na het doen van die toetsing: Ja, je...

www.nporadio1.nl

 

[Mulan]

Hier anderhalve maand geleden de diagnose adhd gekregen. Puzzelstukken vielen allemaal op hun plaats. Eindelijk een antwoord op de jarenlange zoektocht en toch voel ik me de laatste weken precies slechter dan ooit. Ik denk dat het deels te maken heeft met het feit dat het nu zwart op wit bewezen is dat er iets 'mis' is en het niet allemaal in mijn hoofd zat, waardoor ik minder ga maskeren. Daardoor komt nu precies pas naar boven hoe slecht het eigenlijk echt met mij gaat en dat vind ik wel heel confronterend.

Het voelt alsof ik voor een berg sta en met de juiste therapie en medicatie ga ik over de berg geraken. Maar op dit moment lijkt de berg hoger dan ooit en heb ik het gevoel dat ik er nooit over ga geraken.

Eigenlijk helemaal niet abnormaal wanneer je pas als volwassenen de diagnose krijgt. Het gaat wel vaker gepaard met een soort aanvaardingsproces/rouwproces; geef jezelf ook de ruimte om hier mee om te gaan. Met een therapeut die wat ervaring heeft met neurodiversiteit en waarmee jij een klik hebt, kom je hier echt wel beter uit. Maar het traject vraagt tijd, veel emoties die verwerkt moeten worden en is op zich enorm vermoeiend. Veel sterkte!

 

[who]

Ik vind dat er toch eens wat kritischer mag gekeken worden naar de doelgerichtheid en duur van psychotherapie. Als je hier wat leest, is het narratief 'je moet een klik hebben', 'je moet het tijd geven', etc. Terwijl de het primair doel toch zou moeten zijn om problemen te identificeren en aan te pakken. Psychologen hebben toch geen 5 jaar universiteit gedaan om 'een klik' met iemand te hebben?

Als het op medicatie of kinesitherapie aankomt, is het de normaalste zaak van de wereld om meteen ook te bespreken hoe lang de medicatie moet genomen worden (ook bij antidepressiva vandaag de dag) of hoeveel sessies kine voldoende moeten zijn. Bij psychotherapie ontbreekt dit inzicht volledig terwijl er ook afhankelijkheid en negatieve (financiële) gevolgen kunnen optreden.

Als we psychotherapie beginnen zien als een tijdelijke interventie met een duidelijk doel en beperking in de tijd, zou dat de doelgerichtheid kunnen ten goede komen en vermijden dat mensen er een betaalde vriend of vriendin aan overhouden.

 

[Falafel]

Er zijn ook mensen die levenslang kiné nodig hebben, bijvoorbeeld bij een aantal zaken die aangegeven staan als E-pathologie, of nog beter, op de lijst F-chronisch.

Je hebt tijdelijke kiné en tijdelijke psychologische hulp. Je hebt permanent nodige kiné en permanent nodige psychotherapie. Idem met medicatie.

Niet elk fysiek probleem is van voorbijgaande aard. En niet elk mentaal probleem is dat.

 

[who]

Er zijn ook mensen die levenslang kiné nodig hebben, bijvoorbeeld bij een aantal zaken die aangegeven staan E-pathologie.

Je hebt tijdelijke kiné en tijdelijke psychologische hulp. Je hebt permanent nodige kiné en permanent nodige psychotherapie. Idem met medicatie.

Niet elk fysiek probleem is van voorbijgaande aard. En niet elk mentaal probleem is dat.

Het punt is dat er vandaag zelfs niet over nagedacht wordt. Voor medicatie en kine is het de norm om na te denken over de therapieduur (de E-lijst is daar een voorbeeld van). Bij psychotherapie doet iedereen maar wat, is er geen norm en amper doelgerichtheid.

Jouw vergelijking klopt ook niet echt. De F- en E-lijst gaan o.a. over langdurige kinesitherapie bij aandoeningen zoals MS, parkinson etc. die chronisch en progressief zijn. Daar is dus ook een duidelijk doel aan gekoppeld: ziekteprogressie verminderen en functionaliteit behouden. Daar is het dus logisch dat er langdurig behandeld wordt. En dan nog is het nodig om regelmatig die E-pathologie te verlengen omdat er ook aandoeningen zijn waar kine op termijn geen zin meer heeft. (CVA waar geen progressie meer is bijvoorbeeld).

Een depressie is doorgaans iets tijdelijk. Autisme, ADHD etc zijn chronisch maar niet progressief. Daar zou het doel dus moeten zijn om copingstrategieën aan te leren die dan levenslang gebruikt kunnen worden. De vergelijking maken met E-pathologie klopt wat mij betreft enkel bij chronische progressieve psychiatrische aandoeningen en dan zitten we eerder in het straatje van schizofrenie/psychotische aandoeningen en bepaalde persoonlijkheidsstoornissen.

Langdurige therapie lijkt mij in de meeste gevallen niet logisch.

 

[Sir.Killalot]

E-pathologie hoeft geen progressieve aandoening te zijn.

 

[who]

E-pathologie hoeft geen progressieve aandoening te zijn.

MS en parkinson wel, en dat er ook niet-progressieve ziekten onder vallen gaf ik al aan in de zin erna:

"En dan nog is het nodig om regelmatig die E-pathologie te verlengen omdat er ook aandoeningen zijn waar kine op termijn geen zin meer heeft. (CVA waar geen progressie meer is bijvoorbeeld)."

 

[Falafel]

Je gaat er vanuit dat iemand een depressie krijgt, die wordt "opgelost" en de persoon weer verder gaat in het leven. Vaak gaan mentale problemen hand in hand met heel wat andere factoren en gebeurtenissen in het leven. Die mentale problemen kunnen gecombineerd gaan met elkaar, met fysieke problemen gecombineerd verlopen, na elkaar zich manifesteren... Ik vind dat je het nogal simplistisch voorstelt. Alsof er een eenvoudige oplossing is voor alle mentale problemen: leer een goede copingstrategie en daarmee moet je het maar mee doen. That's not how it works.

Ik ken enkele mensen die hun heel leven lang al depressief zijn, heel wat therapieën en opnames hebben doorlopen, maar er nog steeds niet uit geraken. Het leven heeft heb vaak niet gespaard en als je terug gaat naar de kindertijd zie je daar vaak al alarmbellen.

Naar schatting heeft trouwens 1 op 10 een persoonlijkheidsstoornis. Op welke cijfers baseer jij je als je het hebt over "de meeste gevallen"?

 

[Sir.Killalot]

MS en parkinson wel, en dat er ook niet-progressieve ziekten onder vallen gaf ik al aan in de zin erna:

"En dan nog is het nodig om regelmatig die E-pathologie te verlengen omdat er ook aandoeningen zijn waar kine op termijn geen zin meer heeft. (CVA waar geen progressie meer is bijvoorbeeld)."

Je stelling was dat je niet kan vergelijken met een e-pathologie, omdat dat gaat om aandoeningen die chronisch én progressief zijn. Maar dat laatste gaat voor verschillende van de aandoeningen onder de e-pathologie niet op. De zin die je daar citeert verandert daar niets aan. Je hebt onder de E-pathologie immers ook verschillende aandoeningen die chronisch en niet-progressief zijn, maar waar levenslange kine wel nodig is of kan zijn.

 

[Falafel]

Ik denk trouwens dat we net psychologische hulp in een ideale wereld zonder wachtlijsten en hoge prijzen meer als iets preventief ook zouden moeten kunnen inzetten, er zit toch nog een taboe op. We gaan naar de psycholoog als er al iets geëscaleerd is, terwijl we op andere vlakken in het leven toch ook meer en meer inzien dat voorkomen beter is dan genezen.

Meer inzetten op algemene gezondheid ipv vooral te proberen om te genezen, maar genezen/behandelen waar nodig. Maar ja, ideale wereld...

 

[Sneeuwstorm]

Het leven gaat altijd maar voort en wacht niet tot je de ideale behandeling hebt doorlopen. Het is misschien ook niet altijd gemakkelijk om een probleem te zien aankomen, iedereen heeft wel eens stress en dat is tot op zekere hoogte normaal, dus je kunt niet altijd in therapie gaan van het minste beetje stress dat je hebt, dat is gewoon niet realistisch.
Je kunt wel mensen leren om beter hun grenzen aan te geven bijvoorbeeld, ze moeten het zelf dan ook nog doen natuurlijk.

Stel dat ge slecht slaapt, dan is het ook niet altijd eenvoudig om dat vlug op te lossen, er zijn allerhande zaken dat je kunt proberen, maar je moet er ook tijd en moeite insteken om het probleem aan te pakken. Een dokter zal u ook vlugger een pilletje geven, daarmee kan je dan tijdelijk beter slapen, het is ook geen oplossing.
Voor ADHD kunnen ze ook medicatie geven om je beter te concentreren, dat is ook symptoombestrijding en leert mensen niet om met hun aandoening beter om te kunnen gaan.