Mentaal Welzijn

[Herman De Croo]

Dat is natuurlijk een factor 20 meer qua kosten.

 

[Muñoz]

De ziekenkas slaagt er anders wel in om psychiaters grotendeels terug te betalen. Dus ik zie niet in waarom niet hetzelfde zou kunnen gebeuren met psychotherapie ?

Bij een psychiater ga je dan ook niet wekelijks op consultatie eh, dus totaal niet te vergelijken qua kosten.

 

[Tha_nOn]

Dat is natuurlijk een factor 20 meer qua kosten.

Is dat? Denkt ge dat een psychiater u een uur ziet voor 50 euro?

Ik snap de frustraties rond terugbetalingen wel ze, maar dat is vooral een politieke beslissing. Psychologische zorg is nog steeds een afterthought, hoewel er recent (2019, 2020) al wat meer terugbetaald wordt.
Om te zeggen dat de mutualiteiten meer moeten doen, dat is wel wat veel gevraagd. Ze hebben idd slechts een beperkt budget om allerlei extraatjes te financieren, en niet alleen psychologische zorg valt daaronder.

 

[JPV]

M'n vriendin en zoon gaan momenteel naar de psycholoog, om de 3 weken ongeveer. Vriendin voor een klassieke burn-out, zoon omdat hij op jonge leeftijd al héél veel opneemt (noem het hoogsensistief als je wil, vind het een nogal beladen term) en dat niet altijd goed kan verwerken of er over kan spreken met ons.

Voor ons geen probleem om dit te betalen, maar als je inkomen net lager werd door een burnout of dergelijke, wil je niet dat die burnout er ook nog eens voor zorgt dat je geen psycholoog kan betalen.

Zoals anderen hier zeggen is er op lange termijn waarschijnlijk een financieel voordeel als je meer uitgeeft aan preventie, dat tonen toch diverse studies bij veel ziektebeelden aan.

 

[Zubrowka]

tuurlijk is preventie belangrijk in een gezondheidszorgbeleid, maar in hoeverre is of kan psychologische zorg echt preventief zijn.. een jaarlijks babbel met de psycholoog voor elke Belg?

 

[Loser]

tuurlijk is preventie belangrijk in een gezondheidszorgbeleid, maar in hoeverre is of kan psychologische zorg echt preventief zijn.. een jaarlijks babbel met de psycholoog voor elke Belg?

https://www.beyondgaming.be/threads/mentaal-welzijn-1.617/post-117886
Dat staat hier toch al? Het is geen preventie voor eender welke mentale problemen, het is preventie voor de zware mentale problemen waarvoor medicatie en psychiaters nodig zijn. Dat kun je soms vermijden door al vroeger geholpen te worden door psychologen.

 

[Mulan]

Iemand hier ervaring met cognitieve gedragstherapie? Zou naar het schijnt moeten helpen met slaapproblemen door onderliggende problemen op te sporen en daar met leren om te gaan?

Hangt HEEL erg van de therapeut af.
Ik ben enkele sessies bij een gedragstherapeut geweest, fijne dame maar geen klik mee. Is 4j geleden en kan begot niet meer herinneren dat ik daar gedaan heb of wat ze gezegd heeft.
Een goeie klik met de therapeut doet meer dan de school die ze/hij volgt is mijn ervaring.

Als het je gaat om jouw specifieke slaapproblemen op te lossen: goede ervaring met UZ Gent! Heel concrete tips gekregen daar na mijn slaaponderzoek van de slaappsycholoog!
Als het een psychologisch probleem is die door piekeren etc je slaap om zeep helpt: focus je op een klik zelf grote fan van contextuele therapie, enorm veel inzichten door gekregen en inzichten zorgen bij mij wel voor mildheid. Naar mezelf én naar anderen toe.

 

[BrusselmanHermans]

Ik heb 9 jaar gewerkt als gerechtspsycholoog bij mensen die in voorhechtenis in de gevangenis terechtkomen. Vooral op de afdeling waarvan er vanuit ging gegaan worden dat de mensen geïnterneerd zouden worden. Dat is een wereld waar je niet in wil komen als buitenstaander; die mensen beseffen dat ze vaak nooit meer eruit zullen geraken. Ze leven daar misschien niet met kettingen en dwangbuizen maar bv wel in kale cel, waar de deur niet meer van opengaat. Waar ze eten krijgen doorgeramd op een plastic bordje met plastice messen, waarvan de meeste geen bezoek meer hebben. Het klinkt niet zo erg maar op zo'n kleine ruimte zitten en u cel deur dat nooit opengaat dat moet een verschrikking zijn.
Ik ben er eigenlijk ingestapt om het daarna als zelfstandige in de praktijk om te zetten naar u privé-klanten. Echter is deze markt is zo geëvolueerd dat de studies die er gedaan moeten worden om zich te kwalificeren tot een psycholoog zo verlaagd zijn dat bewijze van spreken, de kapper mits, 20 uur gezever aan te horen deze plots een andere roeping gevonden heeft en mensen gaat kunnen ontvangen.
Ik raad jullie aan om toch een beetje opzoekwerk te doen bij wie je gaat en liefst degene die een master hebben in de psychologie te raadplegen. Waarmee ik niet wil gezegd hebben dat die andere het niet kunnen maar die zullen de standaard termen altijd maar aanspreken of uitspreken : narcist, empatisch/niet empatisch, sociaal/niet sociaal etc. Vaak ligt het probleem veel dieper en is het aangeraden om naar een professional te gaan die durft initiatief te nemen. Met een psycholoog die enkel maar wat komt lullen heb je niets aan, huur dan een prostituee of koop nen hond daar kun je ook tegen praten.

 

[bruno-d]

Ik heb 9 jaar gewerkt als gerechtspsycholoog bij mensen die in voorhechtenis in de gevangenis terechtkomen. Vooral op de afdeling waarvan er vanuit ging gegaan worden dat de mensen geïnterneerd zouden worden. Dat is een wereld waar je niet in wil komen als buitenstaander; die mensen beseffen dat ze vaak nooit meer eruit zullen geraken. Ze leven daar misschien niet met kettingen en dwangbuizen maar bv wel in kale cel, waar de deur niet meer van opengaat. Waar ze eten krijgen doorgeramd op een plastic bordje met plastice messen, waarvan de meeste geen bezoek meer hebben. Het klinkt niet zo erg maar op zo'n kleine ruimte zitten en u cel deur dat nooit opengaat dat moet een verschrikking zijn.
Ik ben er eigenlijk ingestapt om het daarna als zelfstandige in de praktijk om te zetten naar u privé-klanten. Echter is deze markt is zo geëvolueerd dat de studies die er gedaan moeten worden om zich te kwalificeren tot een psycholoog zo verlaagd zijn dat bewijze van spreken, de kapper mits, 20 uur gezever aan te horen deze plots een andere roeping gevonden heeft en mensen gaat kunnen ontvangen.
Ik raad jullie aan om toch een beetje opzoekwerk te doen bij wie je gaat en liefst degene die een master hebben in de psychologie te raadplegen. Waarmee ik niet wil gezegd hebben dat die andere het niet kunnen maar die zullen de standaard termen altijd maar aanspreken of uitspreken : narcist, empatisch/niet empatisch, sociaal/niet sociaal etc. Vaak ligt het probleem veel dieper en is het aangeraden om naar een professional te gaan die durft initiatief te nemen. Met een psycholoog die enkel maar wat komt lullen heb je niets aan, huur dan een prostituee of koop nen hond daar kun je ook tegen praten.

Zeker welkom in dit topic: https://www.beyondgaming.be/threads/wat-weten-mensen-niet-over-jouw-job-sector.3426/unread . Ik denk dat er best wel wat vragen voor je zullen komen.

 

[KnightOfCydonia]

Zeker welkom in dit topic: https://www.beyondgaming.be/threads/wat-weten-mensen-niet-over-jouw-job-sector.3426/unread . Ik denk dat er best wel wat vragen voor je zullen komen.

Ben je nu serieus hier je topic aan het promoten in een topic over mentaal welzijn / depressie? Nu ja, het is een boeiend onderwerp natuurlijk.

 

[Mulan]

Al een ganse week mentaal wat lastig, depressieve gedachten maar slaag er gelukkig wel in om ze ook zo te zien en niet als "waarheid".
Afspraak met de psycholoog gemaakt maar hopelijk gaat het vooral al terug beter tegen dan.
Maar daarnet de dochter afgezet en uitgelegd dat ze dan 3 dagen bij papa gaat blijven. "maar ik wil niet bij papa slapen mama, ik wil altijd bij jou slapen!" met de nodige traantjes en "ik mis jou mama!"
KRAK
Me goed kunnen houden om haar af te zetten maar in de auto toch al wat zitten janken en het wordt er niet beter op.... Zal nog een zwaar weekend worden vrees ik
Gelukkig nog een vrolijke kwispelende loebas om me wat af te leiden

 

[Lunarcry]

Al een ganse week mentaal wat lastig, depressieve gedachten maar slaag er gelukkig wel in om ze ook zo te zien en niet als "waarheid".
Afspraak met de psycholoog gemaakt maar hopelijk gaat het vooral al terug beter tegen dan.
Maar daarnet de dochter afgezet en uitgelegd dat ze dan 3 dagen bij papa gaat blijven. "maar ik wil niet bij papa slapen mama, ik wil altijd bij jou slapen!" met de nodige traantjes en "ik mis jou mama!"
KRAK
Me goed kunnen houden om haar af te zetten maar in de auto toch al wat zitten janken en het wordt er niet beter op.... Zal nog een zwaar weekend worden vrees ik
Gelukkig nog een vrolijke kwispelende loebas om me wat af te leiden

Ik hoop dat je nu dan ook de mildheid, waar je het een paar posts terug over had, kan toepassen.
Ongeacht je (mentale) problemen, naar mijn mening, zou elke ouder zich in die situatie enorm slecht voelen. Er is niets zo groot als een moederhart dus als dat breekt, voel je dat ook... Dan denk ik dat aanvaarden dat die gevoelens er zijn en mild zijn voor jezelf belangrijk is!

En zoals je zelf aanhaalt, afleiding helpt! En in mijn persoonlijke ervaring zijn dieren daar echt wel goed in. Waar jij een kwispelende loebas hebt heb ik een huppelend konijntje En het grappige is, ik noemde haar al jaren mijn therapiediertje, dus toen ik nog ”geen problemen” had. En nu in hindsight was dat ergens wel een indicator dat ik toen al voelde dat er toch iets mis was, maar ik zag het gewoon niet, of ik zag het anders.

En dat is direct ook een terugkoppeling naar wat eerder in deze thread, waar toch wat spot werd gedreven met preventie voor mentale gezondheid. Had ik in laten we zeggen de afgelopen 10 jaar iemand preventief gezien, dan had die persoon ongetwijfeld een trend opgemerkt in mijn laten en doen. En wat gecoupeerd kon worden toen het nog gewoon wat problematisch was of kon worden, is nu een volwaardige stoornis. Dus als er dan al wat spot gedreven moet worden, doe het dan met de hypothetische vorm die deze preventie zou kunnen aannemen, niet met het concept van preventie in se.

 

[bruno-d]

Al een ganse week mentaal wat lastig, depressieve gedachten maar slaag er gelukkig wel in om ze ook zo te zien en niet als "waarheid".
Afspraak met de psycholoog gemaakt maar hopelijk gaat het vooral al terug beter tegen dan.
Maar daarnet de dochter afgezet en uitgelegd dat ze dan 3 dagen bij papa gaat blijven. "maar ik wil niet bij papa slapen mama, ik wil altijd bij jou slapen!" met de nodige traantjes en "ik mis jou mama!"
KRAK
Me goed kunnen houden om haar af te zetten maar in de auto toch al wat zitten janken en het wordt er niet beter op.... Zal nog een zwaar weekend worden vrees ik
Gelukkig nog een vrolijke kwispelende loebas om me wat af te leiden

Het moet verscheurend zijn om in zo'n situatie te zitten. Je hebt in ieder geval al datgene gedaan wat best is voor je kind en haar relatie met beide ouders. Mama of papa zijn is jezelf zo vaak opzijzetten. Je toont dat je een goede mama bent, maar daar krijg je niet meteen een beloning voor. Zorg goed voor jezelf nu je een paar dagen 'rust' hebt.

Als je dochter zich wel goed voelt bij haar papa, zou ik proberen om de woorden niet te ernstig te nemen. Op die leeftijd zijn de kinderen niet alleen heel wisselvallig in hun goestingskes, maar zijn ze ook meesters in manipulatie. De minste twijfel als ouder wordt genadeloos op ingespeeld. Na een dagje logeren bij z'n grootouders, stond hier gisterenavond ook een huilende kleuter voor de deur, die nooit meer terug naar huis wou...

 

[Mulan]

Thx Lunarcry!
Voor ik ging werken in een stralende middagzon de hond uitgelaten en deed echt deugd! Ook een fijne dag op het werk dus de batterijen zijn terug wat opgeladen! Zondag ga ik bij mijn ouders langs, morgen schiet ik mij in de tuin als het weer het toelaat, komt wel goed!

Bruno: ze heeft het zeker goed bij haar vader, ik twijfel er ècht niet aan (gelukkig!) dat ze daar veilig is (zowel fysiek als emotioneel) en zich goed zal amuseren! Maar het is helaas niet de eerste keer dat ze het zegt en ze is nog maar net 3... Ze zegt wel vaker dat ze papa mist maar ook wel vaker dat ze bij mama wil blijven slapen en niet bij papa. Dan blijf ik maar rustig herhalen dat we haar "delen" omdat we haar anders te veel zouden moeten missen en dat we ook niet willen dat ze de andere ouder zou moeten missen. Wat niet simpel is als je ze eigenlijk ook liefst (maar dat zou puur uit egoïsme zijn en niet in haar belang) bij je zou houden

 

[Deleted member 1888]

Thx Lunarcry!
Voor ik ging werken in een stralende middagzon de hond uitgelaten en deed echt deugd! Ook een fijne dag op het werk dus de batterijen zijn terug wat opgeladen! Zondag ga ik bij mijn ouders langs, morgen schiet ik mij in de tuin als het weer het toelaat, komt wel goed!

Bruno: ze heeft het zeker goed bij haar vader, ik twijfel er ècht niet aan (gelukkig!) dat ze daar veilig is (zowel fysiek als emotioneel) en zich goed zal amuseren! Maar het is helaas niet de eerste keer dat ze het zegt en ze is nog maar net 3... Ze zegt wel vaker dat ze papa mist maar ook wel vaker dat ze bij mama wil blijven slapen en niet bij papa. Dan blijf ik maar rustig herhalen dat we haar "delen" omdat we haar anders te veel zouden moeten missen en dat we ook niet willen dat ze de andere ouder zou moeten missen. Wat niet simpel is als je ze eigenlijk ook liefst (maar dat zou puur uit egoïsme zijn en niet in haar belang) bij je zou houden

Je weet het wss al, mijn dochter is 4. Ze zei op een bepaalde dag "ik mis mama" terwijl het nog 2 dagen was om naar mama te gaan. Toen ik haar bij mama afzette, wou ze niet meer. Met een kind weet je dus echt niet of die woorden nu gemeend zijn of gewoon een momentopname zijn.
Als uw kind gelukkig is bij papa, dan zou ik haar woorden eerder opnemen met een korreltje zout.. Zorg goed voor uzelf, enkel zo kun je ook goed voor je kind zorgen.

 

[John1307]

Er wordt gezegd dat mensen met autisme geen behoefte hebben aan vriendschappen maar dat is zeker in mijn geval helemaal niet waar. Ik heb nu al jaren geen dichte vrienden meer en dat is echt een grote leegte in mijn leven. Tot voor de lockdown ging het nog, want er waren nog de collega's op kantoor en de sportclub maar das allemaal weggevallen sinds het begin van de tweede lockdown.

Andere mensen hebben hun gezin of kunnen eens afspreken met een paar maten om een rondje te gaan wandelen of fietsen. Maar zelfs dat heb ik niet meer en het begint nu echt wel zwaar door te wegen.

 

[Buon]

Je hoeft er alvast geen autisme voor te hebben, het is me ook overkomen. Of 't is dat het nog niet vastgesteld is

 

[Sneeuwstorm]

Het probleem met die Covid is dat het leven zo monotoon geworden is, alle dagen zijn precies hetzelfde, ik voel mij soms precies een machine, nog enkel gemaakt om te werken.
Ik kan wel nog regelmatig met kameraden gaan fietsen. Maar als het nu een paar weken aan een stuk slecht weer is dan is het echt droef. Voor corona ging je op zulke dagen eens naar de cinema of kon je nog wel afspreken met vrienden.
Als ik dan op 't werk ben, dan is daar 2/3 van het volk niet en is het maar een dode boel eigenlijk. Heel de wereld is maar een dode boel geworden.

 

[xAnyana]

Ik ging het eerst in het ergernissentopic posten maar het past beter hier denk ik. Al is het ook niet écht een ergernis slecht een klein beetje. Na de laatste weken (maanden?) mijn ongelofelijk slecht te voelen en met verschillende mensen/vrienden gesproken te hebben begon ik stilletjes aan te denken of het niet eens tijd was om een psycholoog te zoeken. Ik heb er dan er nog eens met 2 mensen over gebabbeld en hun vonden het ook geen slecht idee en door hun dan toch de stap gewaagd. Al heb ik pas de dag erna het formulier ingevuld want de avond ervoor heeft het nog een hele avond nog open gestaan. Nog steeds twijfelend tussen ja en nee, doe ik het nu of niet.

Daarnet heeft de psycholoog die het beste zou passen (het is een groepspraktijk) mij gebeld, ze had me al een mail gestuurd dat ze me pas donderdag ging kunnen bellen. Natuurlijk zoals verwacht is het heel druk, is ze momenteel volzet en staan er al 11 mensen op de wachtlijst Maar heb me toch op de wachtlijst gezet én ook op de gedeelde wachtlijst met 1 van haar collega's. Het zal nu misschien nog een tijdje duren eer ik mag langsgaan maar heb toch al de stap gezet die ik misschien al veel eerder, maanden of jaren geleden heb moeten zetten. Heb er wel een goed gevoel bij en ze klonk alvast heel vriendelijk aan de telefoon

De laatste dagen voel ik me ietsje beter maar dat wil natuurlijk niks zeggen en er zijn veel dingen die moeten aangepakt worden. Ik heb nood aan rust in mijn hoofd, weet soms niet goed waar al die emoties vandaan komen en kan ze soms ook niet goed plaatsen. Ik ben al een gevoelsmens van nature uit en dit is me toch een beetje te overwhelming aan het worden. Ik probeer me er altijd doorheen te slaan en doe men problemen af als onbenullig en niet ernstig wat ik eigenlijk al bijna heel men leven doe. Maar wanneer je bij bijna elke negatieve gedachte weent, je anxiety zodanig hoog is en je soms fysieke last hebt ervan dan is het toch niet gezond meer denk ik

 

[Mulan]

Super dat je de stap hebt gezet en ook nog eens een stevige schouderklop omdat je je niet laat ontmoedigen door de wachtlijst!

Hopelijk ben je snel aan de beurt en heb je er een goede klik mee!
Mocht "naar de psycholoog gaan" wat meer besproken worden, wat evidenter worden, zouden mensen sneller de stap durven zetten en bepaalde problemen ook minder tot uiting komen, escaleren, langer aanslepen,... You can do this! Want je verdient het om je beter in je vel te voelen