Voor het tekort aan masters die wiskunde willen geven, lijkt mij dat het probleem niet. Niemand van m'n mede-afgestudeerden heeft een seconde in onzekerheid gezeten (regio Antwerpen). Ze smijten je dood met full time vacatures voor lange periodes.
idd. Er zijn een hoop redenen waarom mensen niet (blijven) werken in het onderwijs. In het algemeen is het deeltijdse/gefragmenteerde karakter van de job (zéker in het secundair onderwijs) een probleem, maar er zijn vaak ook andere redenen.
Als je een top 5 neemt, lijkt het me (in willekeurige volgorde):
- hoge werkdruk (enorme pieken)
- lage waardering van leerlingen (middelbaar) of ouders (lager)
- onzekere contracten/weinig perspectief (uren, looptijd)
- lage verloning (werkmateriaal zoals laptop zelf aan te kopen, geen vergoeding woon-werkverkeer, lonen voor sommige diploma's ...)
- planlast (minder tijd voor les te geven, véél tijd nodig om te bewijzen dat je dingen gedaan hebt)
Voorbeelden van alles:
- hoge werkdruk: mijn vriendin werkt halftijds (12/24ste). Toch presteert ze weken van minstens 30 uur per week gemiddeld (ja, inclusief vakantieperiodes). Tijdens pieken is dit nog altijd 50 uur per week, voor een halftijdse job.
- lage waardering van leerlingen/ouders: ouders vergeten dat je 20 kinderen moet "managen" in je klas. Ook al heeft je zoon/dochter een vastgestelde diagnose, het lukt niet met dat één uurtje die je per week als ondersteuning krijgt om je zoon/dochter de volle 28 lestijden aangepaste maatregelen te geven. Veel ouders begrijpen dat, maar veel ouders ook niet. Het feit dat je er ook niet in slaagt om elk kind te geven wat nodig is, vreet aan je.
- onzekere contracten/weinig perspectief: genoeg over gezegd hier. In secundair is dat echter héél moeilijk op te lossen tenzij via schaalvergroting of een héél serieuze injectie van de overheid. En je kan ook weinig perspectief geven, niet iedereen kan coördinator worden etc.
- planlast: als je als leerkracht een probleem vaststelt bij een kind en je probeert dit te verhelpen via diverse maatregelen én je bespreekt het regelmatig met de ouders, maar je ziet dat je het niet alleen kan oplossen, wat is het antwoord dan van het CLB nadat je de eerste keer met hen contact hebt? Doe alles opnieuw, want je moet bewijzen dat je maatregel X,Y,Z geprobeerd hebt (en we aanvaarden niet dat je zaken van voor het gesprek als bewijs geeft). Of ouders die weigeren het CLB te betrekken in een gesprek, waardoor je helemaal niks kan doen.