Kinderen financieel steunen: doen of niet?

[TNTim]

Krijg je automatisch stress als je assertief bent/moet zijn?

Waarschijnlijk sommigen niet, maar velen wel.
In de praktijk wordt dit soms ook heel geniepig gespeeld, een praktisch voorbeeldje :

Bij mijn vrouw werken ze met 4 op haar dienst. Eén is permanent 4/5e gaan werken, maar voor een verlies van 0,2FTE iemand extra aannemen daar begonnen ze niet aan. Ondertussen zijn er 2 extra in een tijdelijk stelsel gestapt van 4/5e werken, waardoor ze in de praktijk nu met 3,4 het werk van 4 doen. Baas wil geen extra personeel aannemen, want hij redeneert dat dit iets tijdelijk kan zijn.
Ook schermt hij met nieuwe projecten die hun werk efficiënter zal maken in de toekomst. Dat die telkens op een sisser zijn uitgedraaid in het verleden, daar wordt geen rekening mee gehouden.
Enorm goed voor de winst en zijn persoonlijke bonus, maar te vergelijken met een wortel voor een ezel houden...

Als uw baas weigert om extra personeel aan te nemen, zit je vast. Je kan dan idd van werk veranderen, maar zonder uitzonderlijk diploma of bekwaamheden smijt je uw opgebouwde anciënniteit in de vuilbak, in haar geval 15 jaar, + bijhorende gemoedsrust qua opzegtermijn.

Ikzelf heb de voorbije maanden ook 4/5e gewerkt. In de praktijk stapelen de mails op uw vrije dag zich op zodat je de dag erna extra moet werken. De dag voor mijn vrije dag wil ik al het dringende klaar hebben waardoor ik vaak iets langer doorwerk.
Vaak zijn er ook opleidingen/events/... op uw vrije dag zodat uw vrije dag verschoven dient te worden.
In de praktijk lijkt het mij eerder 4,5 dagen werken ipv 4 dagen.
Ik ga er dan ook mee stoppen, liever 5 dagen chill werken ipv 4 dagen extra vitesse geven.

 

[anders.]

Mja in de praktijk had ik eerst 40% gekregen op 18 en dan de rest op 21.
Ik heb langer als 3 jaar gestudeerd en heb nog een jaar de zwerver uitgehangen.

Heb verder jaarlijks altijd vakantiewerk en af en toe is weekends gedaan. Losstaande dat je als IT'er in wording het foto hulpje was voor allerlei pc/internet problemen... Was jaarlijks toch ook €3000. Maar toch schoot er niet veel meer over na de studententijd. Drinken, roken, reizen, festivals, fuiven, hobby projecten (IT...), .... Soit het leven was toch zo mooi :') ...

Dat heeft mij wel doen inzien dat ik daarmee een kleine achterstand heb veroorzaakt, wat ik de voorbije 10 jaar heel ijverig heb weggewerkt.

En eerlijk, ik ga niet zeggen dat dat de mooiste tijd van mijn leven is of was, alle tijden hebben tot nu toe hun unieke eigenschappen, maar ik zou het terug opnieuw doen en vind het een meerwaarde aan mijn leven in herinneringen en ervaringen.

Later op m'n sterfbed ga ik niet denken aan m'n stenen maar aan de goeie oude tijd. Money well spent in mijn geval denk ik dan. Natuurlijk verantwoordelijkheid komt met de jaren, ik heb mensen die nu op mij rekenen maar ben een goede planner..

Hypothetisch had ik beter alles in Bitcoin/etf's gepropt dan deed ik waarschijnlijk hetzelfde gefeest in het "nu" en had ik waarschijnlijk mijn partner en kinderen niet gehad. Zou niet willen wisselen al moest het kunnen!

Ik was toen ook helemaal nog niet bezig met wonen, dat is pas gekomen tijdens mijn langdurige relatie. Persoonlijk, en nu nog steeds, zou ik gewoon in een caravan Europa kunnen rondbollen met een starlink op m'n dak. :')
Al merk ik de laatste 5 jaar wel het gevaar van lifestyle inflation, mijn grootste vijand. (Kom niks tekort hoor en eet elke week steak, al wil ik dat laatste wat minderen. Voordat ik die indruk wek)

//Edit: ik snap wel dat niet iedereen hier goed zou aan doen. Ben nogal lui of een overachiever iets er tussen ligt mij lastig en niet erg ontvankelijk aan (drugs)verslavingen. Toevallig niet slecht uitgedraaid zonder veel ouderlijk toezicht.

Bij onze kinderen ga ik hier wel wat meer bijsturen al ben ik van mening dat je zelf moet leren uit je fouten. En daarvoor de vrijheid krijgen, die ik ook gekregen heb.

Ik moet zelfs zeggen dat ik geen idee had hoeveel er op mijn spaarrekening stond tot we zijn beginnen zien voor grond/huis. Het was genoeg om rond te komen, en ik deed minder op dan ik verdiende dus kwam wel goed. En toen was er nog lang geen sprake van eventuele giften ofzo he, ik ging er van uit dat ik helemaal niks ging krijgen.

 

[Wojak]

Niet in elke sector kan je gemakkelijk een 4/5e job vinden. Ben er mee eens dat in vele sectoren je wel wat op je strepen mag staan, maar soms zijn er weinig opties (4/5e kan bvb soms geen recht, maar een gunst zijn).

Akkoord, dat dit niet in elke sector en positie kan, maar ik schat in het merendeel van de posities van de mensen van het forum hier, moet dat wel lukken.

 

[Secj]

Ik moet zelfs zeggen dat ik geen idee had hoeveel er op mijn spaarrekening stond tot we zijn beginnen zien voor grond/huis. Het was genoeg om rond te komen, en ik deed minder op dan ik verdiende dus kwam wel goed. En toen was er nog lang geen sprake van eventuele giften ofzo he, ik ging er van uit dat ik helemaal niks ging krijgen.

Ik ging ook uit van weinig tot niets buiten thuis wat te kunnen sparen mits beperkte bijdrage.

Ik wist wel altijd exact wat ik had omdat ik nogal een controlefreak ben. Ik kon dus ook perfect inschatten van een jaar tevoren wanneer ik moest beginnen werken :')

Op m'n 18 wist ik niet wat ik met geld moest doen en stenen waren een ver van m'n bed show. Tegen m'n 23 wist ik de waarde van geld en tegen m'n 25 de waarde van vermogen. De jaren daarna waren uitvoering, verdieping en bijsturing. Momenteel nog op schema in de roadmap.

Heb af en toe ook wel wat chance gehad. Bijvoorbeeld was een oude woning kopen om te renoveren 6-7 jaar terug goedkoper als nu.
Al zijn EPC onwaardige en niet instapklare huizen ook op de terugweg. Enkel die met heel grote gronden die veel straatbreedte hebben zullen met de betonstop en tekorten niet zo snel terugkomen.

Verder werk ik heel graag, alleen niet als het moet moet.

 

[Wojak]

Alsof iedereen zo makkelijk werk vindt... En wat doe je dan als uw baas zegt "ah, maar dan blijf je maar 5 dagen komen he"?

Ik heb het geweten van iemand in die situatie en daar zei de manager "ja al de rest is hetzelfde blijven doen maar dan op 4 dagen". Het antwoord "dus die deden daarvoor een hele dag niks?" Werd op kritiek onthaald...

Dat zeg ik ook niet, ik had mijn post moeten wat meer nuanceren. Maar voor veel posities geldt dat wel.
En als een manager afkomt maar de rest dit en dat, dan houdt het toch op? In plaats gezamenlijk naar oplossingen zoeken, direct afkomen met zo een argument... Niemand gaat ook moeten afkomen bij jaarlijkse evaluatie, "ja maar de rest verdient zoveel". Dat is echt een argument dat geen steek houdt.
Als de rest het werk van 5 dagen op 4 wil doen, hun keuze, maar dat mag jouw probleem niet zijn.

 

[HUSKE]

Bij ons kan dat dus wel, maar zoals gezegt is dat nogal een financiele aderlating. Van wat je krijgt ter compensatie (heb nog alle ouderschapsverlof staan) ga je het ook niet redden.
Heb daar wel over nagedacht, maar door het feit dat ik dagelijks 2 uur win zit ik naar mijn gevoel al reeds aan 4/5de.

Dus laat ik het maar zo, ga later wel 4/5de doen maar nu kan ik met gemak voltijds werken en zoals reeds iemand anders aangehaald, met voltijds krijg ik mijn job zonder stress gedaan. Kan dus beter profiteren van nu reeds veel geld mee te nemen en later wat af te bouwen. Omgekeerd lijkt me minder haalbaar.

 

[ttz-85]

Wij zijn in verwachting van onze eerste kleine en er zijn al serieus wat woorden gewisseld over ons kind later financieel helpen. Ik heb zelf altijd mijn eigen boontjes gedopt, maar wist wel dat mijn ouders mij graag genoeg zien om mij uit de nood te helpen als het kot spreekwoordelijk in brand zou staan. Ik verwacht van mijn kinderen ook dat ze -dankzij advies en een degelijke (financiële) opvoeding- zich financieel kunnen beredderen en ga dus ook niet met een zak cash staan zwaaien als het hen uitkomt.

Mijn kinderen gaan te horen krijgen dat mama en papa na hun pensioen de wereld rond willen reizen in een mobilhome, dat dat een duur grapje gaat zijn en dat ze daarom nu al maandelijks geld in een potje steken om die droom te verwezenlijken

 

[Monkytiger]

Wij zijn in verwachting van onze eerste kleine en er zijn al serieus wat woorden gewisseld over ons kind later financieel helpen. Ik heb zelf altijd mijn eigen boontjes gedopt, maar wist wel dat mijn ouders mij graag genoeg zien om mij uit de nood te helpen als het kot spreekwoordelijk in brand zou staan. Ik verwacht van mijn kinderen ook dat ze -dankzij advies en een degelijke (financiële) opvoeding- zich financieel kunnen beredderen en ga dus ook niet met een zak cash staan zwaaien als het hen uitkomt.

Mijn kinderen gaan te horen krijgen dat mama en papa na hun pensioen de wereld rond willen reizen in een mobilhome, dat dat een duur grapje gaat zijn en dat ze daarom nu al maandelijks geld in een potje steken om die droom te verwezenlijken

Verklaar u dan even nader over 'er zijn al serieus wat woorden gewisseld' want dit komt niet verder terug in uw uitleg.
Staan jullie dan wel of niet op dezelfde lijn?
Is het uw droom om met de mobilehome rond te reizen of van beiden?

 

[ttz-85]

Verklaar u dan even nader over 'er zijn al serieus wat woorden gewisseld' want dit komt niet verder terug in uw uitleg.
Staan jullie dan wel of niet op dezelfde lijn?
Is het uw droom om met de mobilehome rond te reizen of van beiden?

Mijn vrouw komt uit een gezin dat heel hecht aan elkaar hangt en waarbij de ouders hun kinderen op heel veel manieren proberen te helpen. Ook op financieel vlak, ook al is dat totaal niet nodig. Zij is gelukkig iets minder extreem op dat vlak, maar vindt nog altijd dat wij een substantieel deel van onze spaarpot moeten reserveren voor onze kinderen, bijvoorbeeld voor een duwtje in de rug bij aankoop van een auto, huis, etc... Ik heb van thuis vrijwel niets meegekregen (en ben daar ook niet rouwig om) en ben ook niet van plan om zomaar grote sommen geld aan mijn kinderen te geven. Mijn kinderen zullen alle kansen krijgen om te groeien, zich te ontplooien, te experimenteren, tegen muren te lopen en gaandeweg hun eigen weg te vinden. Het enige waar ze in mijn ogen niet op moeten rekenen, is gratis geld. Ik ben dan eerder voorstander van bijvoorbeeld een renteloze lening met duidelijke afspraken.

Wij staan dus momenteel nog niet op dezelfde lijn. Gelukkig hebben we nog tijd genoeg om een compromis te zoeken

De mobilhome is een droom van allebei, daarom dat we daar een aparte spaarpot voor hebben aangelegd.

 

[ThomasMore]

Ik heb zelf een financiële crisis meegemaakt na mijn scheiding. Voor dat moment heb ik er nooit aan gedacht om substantiële steun van mijn ouders te ontvangen. Het leek me immers niet nodig. Ze hebben me uiteraard al gesteund door mijn studies te betalen, gaven al 's een aardige cent bij verjaardagen en ook voor hun kleindochter waren (zijn) ze erg gul. Nu, dat is leuk en ben er hun dankbaar voor maar het is geen substantiële steun.

Na mijn scheiding echter heb ik hun om een stevige financiële injectie gevraagd om er snel bovenop te komen. Die heb ik toen niet gekregen uit principiële overwegingen. Ze hebben wel geholpen door oa. de slaapkamer van mijn dochter te kopen maar dat waren in mijn ogen peanuts tov. wat ze werkelijk konden doen. Ze hebben het financieel erg goed, zijn niet gierig maar trekken toch een duidelijke lijn en die is: de kinderen moeten het zelf maar regelen.

Wel ik heb het zelf geregeld en persoonlijk vind ik nu niet dat ik daardoor een andere kijk heb op geld. Het heeft me gewoon extra stress en slapeloze nachten bezorgd. Pas op, ik verwachtte niet dat ze mijn volledige woning zouden financieren hoor. Maar een deel als voorschot op de erfenis, die er hoe dan ook aankomt, was welkom geweest. Dan nog was het een moeilijk parcours geweest.

Ik zou dat dus zeker anders doen met mijn dochter. Als het kan dan help ik haar. Helpen is in mijn ogen niet hetzelfde als verwennen.

 

[Mulan]

..

Dat vind ik wel jammer om te lezen.
Hun geld, hun beslissing natuurlijk maar ik snap dat het wat wringt. Ik hoop mijn dochter in zo een situatie ook te kunnen helpen.

 

[ThomasMore]

Dat vind ik wel jammer om te lezen.
Hun geld, hun beslissing natuurlijk maar ik snap dat het wat wringt. Ik hoop mijn dochter in zo een situatie ook te kunnen helpen.

Het wringt niet echt want het is inderdaad hun geld en hun keuze... Ik wou gewoon meegeven dat het bewust niet krijgen van financiële steun mij geen grote levenslessen over de waarde van geld heeft bijgebracht. Eerder slapeloze nachten en stress.

Bij mij ging het om een bedrag van 50.000 dat ik tekort kwam om meteen te kunnen springen. Ik heb nog een zus dus als mijn ouders mij dat geld zouden geven dan is het niet meer dan logisch dat er voor haar ook zo'n som voorhanden moet zijn. Wel, mijn ouders bezitten enkele panden waaronder een appartement aan zee - waar eigenlijk niemand nog naartoe gaat - en een stuk bouwgrond dat ze van een woning hebben kunnen afsplitsen en daar sindsdien gewoon ligt. Ik vermeld specifiek die twee zaken omdat die geen extra inkomen voor hen betekenen noch enig ander nut (als ze bvb. elke weekend aan zee zouden zitten dan is dat nog iets anders). Ze hebben immers ook panden die verhuurd zijn en zo hun pensioen aanvullen...

Geven ze dat op om hun kinderen te steunen dan moeten ze zichzelf iets ontzien en dat zou ik niet willen. Die grond was echter een toevallige meevaller en over dat appartement aan zee waren ze al lang aan het zagen dat ze het beter zouden verkopen. Moest ik in dezelfde situatie zitten dan had ik één van beiden verkocht en de opbrengst verdeeld over zoon en dochter. Nu blijft dat geld opgepot (niet eens gebruikt) tot het via erfenis zal bewegen. Persoonlijk zou ik mijn kinderen liever helpen wanneer ze het nodig hebben dan alles bij te houden tot ik erbij neerval. Maar ik respecteer wel hun beslissing hoor, al zou ik het zelf anders doen.

Disclaimer voor degenen die vinden dat ik dan maar minder geld aan mijn huis moet uitgeven: In een (v)echtscheiding waarbij co-ouderschap in de ring ligt ga je niet zo snel je regio fameus uitbreiden... Believe me!

 

[moehaa!]

Eerst toch nog even de diclaimer toevoegen dat we het hier altijd gehad hebben over ouders die de middelen hebben om een som geld te geven zonder het zelf hard te missen. Dus niet over de ouders die het niet kunnen missen.
Daar wordt nog al eens snel aan voorbij gegaan anders.

Ik verwacht van mijn kinderen ook dat ze -dankzij advies en een degelijke (financiële) opvoeding- zich financieel kunnen beredderen en ga dus ook niet met een zak cash staan zwaaien als het hen uitkomt.

Pak nu dat uwe kleine écht financiele kennis heeft meegekregen en op 25jaar afkomt met een bepaald appartement/huis dat hij wil kopen en alles goed berekend heeft met zijn loon, de bank en het pand goed onderzocht heeft (opkomende buurt, meerwaarde na beperkte renovatie etc) en een echt plan klaar heeft. Helaas komt hij/zij een bepaalde som tekort, die jij heel makkelijk kan missen, en vraag je kind of jullie dat geld eventueel zouden kunnen missen om te helpen. Zo kan hij met een springplank een goede start nemen in het leven en zelf veel makkelijker meerwaarde creëren.
Dan ga jij principieel neen zeggen omdat je kind dan meer bijleert en dat op lange termijn meer zou opleveren?

 

[Mulan]

Het wringt niet echt want het is inderdaad hun geld en hun keuze... Ik wou gewoon meegeven dat het bewust niet krijgen van financiële steun mij geen grote levenslessen over de waarde van geld heeft bijgebracht. Eerder slapeloze nachten en stress.

Bij mij ging het om een bedrag van 50.000 dat ik tekort kwam om meteen te kunnen springen. Ik heb nog een zus dus als mijn ouders mij dat geld zouden geven dan is het niet meer dan logisch dat er voor haar ook zo'n som voorhanden moet zijn. Wel, mijn ouders bezitten enkele panden waaronder een appartement aan zee - waar eigenlijk niemand nog naartoe gaat - en een stuk bouwgrond dat ze van een woning hebben kunnen afsplitsen en daar sindsdien gewoon ligt. Ik vermeld specifiek die twee zaken omdat die geen extra inkomen voor hen betekenen noch enig ander nut (als ze bvb. elke weekend aan zee zouden zitten dan is dat nog iets anders). Ze hebben immers ook panden die verhuurd zijn en zo hun pensioen aanvullen...

Geven ze dat op om hun kinderen te steunen dan moeten ze zichzelf iets ontzien en dat zou ik niet willen. Die grond was echter een toevallige meevaller en over dat appartement aan zee waren ze al lang aan het zagen dat ze het beter zouden verkopen. Moest ik in dezelfde situatie zitten dan had ik één van beiden verkocht en de opbrengst verdeeld over zoon en dochter. Nu blijft dat geld opgepot (niet eens gebruikt) tot het via erfenis zal bewegen. Persoonlijk zou ik mijn kinderen liever helpen wanneer ze het nodig hebben dan alles bij te houden tot ik erbij neerval. Maar ik respecteer wel hun beslissing hoor, al zou ik het zelf anders doen.

Disclaimer voor degenen die vinden dat ik dan maar minder geld aan mijn huis moet uitgeven: In een (v)echtscheiding waarbij co-ouderschap in de ring ligt ga je niet zo snel je regio fameus uitbreiden... Believe me!

Mijn ouders zaten in die situatie toen mijn zus scheidde:
Ongeveer hetzelfde bedrag dat ze tekort kwam, regio Gent dus goedkoop wonen zat er niet in zonder de kinderen te "isoleren" .

Zij hadden toen dat bedrag op de rekening staan en hebben beslist het haar te schenken. Staat bij de notaris beschreven dat dat haar "voorschot" op de erfenis is.
Toen ik scheidde en wou verhuizen voor een nieuwe start, merkte ik wel dat het bij mijn moeder wat wrong dat ze het nu niet eens konden voorstellen, simpelweg omdat het geld er niet was. Dan toch ook duidelijk gemaakt dat zo een schenking fijn zou zijn voor mij, maar geen noodzaak in tegenstelling tot mijn zus haar situatie. Dat dat bedrag enkel het verschil in luxe zou zijn en niet van wel of niet een woning kunnen verkrijgen.
Als je je kinderen goed hebt kunnen opvoeden (wat ook geen evidentie is, vind ik) moet dat kunnen besproken worden en moet er begrip kunnen zijn voor situaties die anders zijn. Ik ben geen moment jaloers geweest of verontwaardigd. Eerder blij voor mijn zus dat ze na een heel turbulente, emotioneel uitputtende periode toch stabiliteit heeft kunnen vinden. En dankbaar dat ik niet in zo een situatie terecht ben moeten komen.

 

[mistertimmy952]

De mensen hier die geen cent willen meegeven aan hun kind, hebben jullie dan geen schrik dat de relatie daardoor verzuurd? Degene die in mijn kringen niets meekregen waarvan de ouders wel degelijk overschot hadden komen ook niet meer naar huis. Je kan vervolgens verzuurd alleen thuis blijven zitten met je centen...

 

[DiffieHM]

De mensen hier die geen cent willen meegeven aan hun kind, hebben jullie dan geen schrik dat de relatie daardoor verzuurd? Degene die in mijn kringen niets meekregen waarvan de ouders wel degelijk overschot hadden komen ook niet meer naar huis. Je kan vervolgens verzuurd alleen thuis blijven zitten met je centen...

Maar vanaf dat kinderen uit huis gaan is het toch de bedoeling dat ze hun eigen leven opbouwen? Zijn die kinderen waarover je het dan hebt ook slecht gezind omdat de ouders niet bij hen de was en plas komen doen of het avondeten komen klaarmaken?

 

[zarathustra]

De mensen hier die geen cent willen meegeven aan hun kind, hebben jullie dan geen schrik dat de relatie daardoor verzuurd? Degene die in mijn kringen niets meekregen waarvan de ouders wel degelijk overschot hadden komen ook niet meer naar huis. Je kan vervolgens verzuurd alleen thuis blijven zitten met je centen...

Ik denk dat als de kinderen enkel nog naar hun ouders willen komen als er te krijgen valt er daar voor wel al iets anders mis gelopen is.

 

[E_wout]

Ik ga in deze mijn moeder eens citeren "het is beter geven met een warm hand, dan met een koud hand".

Wij (4 kinderen) hebben al een mooi bedrag gekregen van onze ouders. Wel is het zo dat de grote bedragen pas gekomen zijn nadat we allemaal afgestudeerd waren. Het geld dat we toen kregen was dus echt gericht op onze "woning" en wetende dat we ons eigen boontjes kunnen doppen. Alleen is het dankzij de giften mogelijk om die boontjes iets dieper te doppen.

Ik ben mijn ouders eeuwig dankbaar en ik hoop/ streef ernaar dat ik hetzelfde kan doen naar mijn kinderen toe.

 

[mistertimmy952]

Maar vanaf dat kinderen uit huis gaan is het toch de bedoeling dat ze hun eigen leven opbouwen? Zijn die kinderen waarover je het dan hebt ook slecht gezind omdat de ouders niet bij hen de was en plas komen doen of het avondeten komen klaarmaken?

Ik doel eerder op mensen die uit betere middenklasse gezinnen komen. Waarvan de ouders zoals sommige in deze thread aangeven "ik heb zelf altijd mijn eigen boontjes gedopt nu is het aan jou?" en het kind komt zonder extra's aan in het echte leven. Vervolgens worden ze geconfronteerd met vrienden die wel de oude wagen van een ouder tweedehands krijgen, die wel 30k meekrijgen voor hun eerste woning, waarvan de vader ieder weekend helpt renoveren. Terwijl hun bemiddelde ouders een gloednieuwe Mercedes kopen en vervolgens 3 maand in Spanje vakantie nemen elke zomer. Hoe zou je zelf zijn, vechtend om iets van het leven te maken terwijl andere mensen hun ouders het beste voor hun kind proberen te doen? Zoiets zorgt voor frustraties en wrijving.

Een kind dat iets meekrijgt is daar meestal eeuwig dankbaar voor, een kind dat niets meekrijgt omdat zijn ouders niet financieel instaat zijn om te schenken heeft er begrip voor. Maar een kind die niets krijgt en later wanneer ze hun financieel moeilijkste jaren achter de rug hebben dan uiteindelijk het geld erft, dankbaar is? Denken jullie niet dat daar verzuurde relaties door ontstaan?

 

[cege]

Veel verzuurde mensen precies....