mja, bij mij is het ook een wonder dat ik nog leef hoor.
als kind:
- een helling af koersen met de fiets en m'n rem niet vinden (juist overgeschakeld van gewone remmen naar torpedo rem, of omgekeerd, dat weet ik niet meer) en zo vollebak een kruispunt overgegaan, bijna recht een fabriek binnen. Gelukkig geen drukke straat en geen auto's in de buurt.
- een keer met de fiets willen oversteken, gelukkig hield m'n moeder me op het laatste moment tegen want er was een auto die ik niet gezien had.
- met fiets onderuit in een bocht op een ijzelplek op een drukke baan
als jonge chauffeur:
- frontale botsing gedaan (ik die weer een auto niet had gezien)
- in autoaccident gezeten waarbij mijn auto, bestuurd door m'n vriendin, rond een boom is geplooid. De boom stond op de plaats van de passagierszetel. Ik was gelukkiglijk op de achterbank aan het maffen. (ik heb de foto's van mijn peugeotje nog altijd.)
als dertiger:
- bij het oversteken van de baan opgeschept geweest door een auto (tegen achterwiel van mijn fiets) en enkele meters ver gekatapulteerd, waarbij ik vlak naast het water (Gent haven) ben beland. Even KO geweest. Diepveneuze trombose gehad van de pedaal die in mijn kuit was geslagen. En op een bepaald moment was mijn liesstreek ook beginnen ontsteken. De blauwe plek in mijn lies werd groter en groter, tot op mijn ballen toe. Ik terug naar spoed en blijkbaar net op tijd, want mijn lichaam was zichzelf aan het vergiftigen.
Dus op zich is het ook wel een half mirakel dat ik toch nog leef. Misschien daarmee ook wel dat ik redelijk geobsedeerd ben door doodgaan en er zo'n schrik van heb. I don't know.